สโมสรฟุตบอลไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน
Brighton & Hove Albion logo.svg
ชื่อเต็ม สโมสรฟุตบอลไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน
ฉายา The Seagulls
(นกนางนวล)
ก่อตั้ง มิถุนายน 24, 1901; 117 ปีก่อน (1901-06-24)
สนาม สนามกีฬาฟัลเมอร์
(ความจุ: 30,750)
ประธานสโมสร โทนี บลูม อังกฤษ
ผู้จัดการทีม คริส ฮิวตัน สาธารณรัฐไอร์แลนด์
ลีก พรีเมียร์ลีก
2016–17 แชมเปียนชิป, อันดับที่ 2 (เลื่อนชั้น)
เว็บไซต์ เว็บไซต์สโมสร
สีชุดเหย้า
สีชุดเยือน
ฤดูกาลปัจจุบัน

สโมสรฟุตบอลไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน (อังกฤษ: Brighton & Hove Albion Football Club; /ˈbrtən ən ˈhv/) เป็นสโมสรฟุตบอลจากนครไบรตันและโฮฟ เทศมณฑลอีสต์ซัสเซกซ์ ประเทศอังกฤษ มักเรียกโดยย่อว่า ไบรตัน ปัจจุบันแข่งขันอยู่ในพรีเมียร์ลีก ซึ่งเป็นลีกสูงสุดของประเทศอังกฤษ โดยมีสนามเหย้าคือสนามกีฬาฟัลเมอร์ หรือชื่ออย่างเป็นทางการคือ ดิ อเมริกัน เอ็กซ์เพรส คอมมิวนิตี สเตเดียม โดยสนามแห่งนี้มักถูกเรียกโดยย่อว่า ดิ เอเม็กซ์

ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียน มีฉายาว่า The Seagulls ที่แปลว่านกนางนวล รวมถึงใช้นกนางนวลเป็นสัญลักษณ์บนตราสโมสร เนื่องจากสโมสรมีที่ตั้งอยู่ในนครไบรตันและโฮฟ ซึ่งเป็นเมืองชายทะเลที่มีนกนางนวลอยู่เป็นจำนวนมาก โดยสโมสรมีคู่แข่งสำคัญคือสโมสรฟุตบอลคริสตัลพาเลซ ซึ่งอยู่ห่างออกไป 40 ไมล์[1][2]

โดยสโมสรเคยเล่นอยู่ในลีกสูงสุดของประเทศเพียง 4 ฤดูกาล ในช่วงทศวรรษที่ 80 เกียรติประวัติสูงสุดของสโมสรที่เคยได้คือ รองแชมป์เอฟเอคัพเมื่อปี ค.ศ. 1983 โดยเข้าชิงชนะเลิศกับแมนเชสเตอร์ยูไนเต็ด ซึ่งเป็นสโมสรที่ใหญ่และมีเกียรติประวัติมากกว่า โดยนัดแรกสามารถเอาเสมอไปได้ 2–2 ที่สนามของตนเอง ทำให้ต้องมีการแข่งกันในนัดที่สอง ปรากฏว่าไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียนเป็นฝ่ายแพ้ไป 4–0 และในการแข่งขันฟุตบอลลีกหรือลีกอาชีพไม่ว่าระดับใดก็ยังไม่เคยได้แชมป์[3] อย่างไรก็ตามในช่วงแรกของการก่อตั้งสโมสร สโมสรเคยคว้าแชมป์เซาท์เทิร์นลีก ดิวิชัน 1 ซึ่งเป็นลีกสมัครเล่นได้ในฤดูกาล 1909–1910

ในฤดูกาล 2016–17 ไบรตันแอนด์โฮฟอัลเบียนได้เลื่อนชั้นขึ้นมาแข่งในพรีเมียร์ลีกเป็นครั้งแรก และนับเป็นการกลับขึ้นมาแข่งขันบนลีกสูงสุดเป็นครั้งแรกในรอบ 34 ปี หลังจากเอาชนะวีแกนแอทเลติก ได้ที่สนามฟัลเมอร์สเตเดียมของตนเองไป 2–1 ในวันที่ 17 เมษายน ค.ศ. 2016 ทำให้มี 92 คะแนน จากการลงแข่งขัน 43 นัด การันตีว่าจะได้อยู่สองอันดับแรกเมื่อจบฤดูกาลแน่นอน[4] และจบฤดูกาลด้วยการได้อันดับสอง มี 93 คะแนน น้อยกว่านิวคาสเซิลยูไนเต็ด ที่ได้อันดับหนึ่ง หรือแชมป์เพียงคะแนนเดียวเท่านั้น[5]

ประวัติ[แก้]

ผู้เล่นของสโมสรชุดที่คว้าแชมป์เอฟเอ แชริตี ชิลด์ ในปี ค.ศ. 1910 ด้วยการเอาชนะแอสตัน วิลลา 1–0 ที่สนามกีฬาสแตมฟอร์ดบริดจ์

สโมสรก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1901 และส่งทีมเข้าร่วมแข่งขันในเซาเทิร์นลีก โดยสามารถคว้าแชมป์เซาเทิร์นลีก ดิวิชัน 1 ได้ในฤดูกาล 1909—10 ทำให้ได้แข่งขันเอฟเอ แชริตี ชิลด์ ซึ่งในยุคสมัยนั้นจะเป็นการแข่งขันกันระหว่างแชมป์เซาเทิร์นลีก และแชมป์ฟุตบอลลีก โดยแชริตี ชีลด์ ในปี ค.ศ. 1910 ไบรตันแอนด์โฮฟ อัลเบียน ซึ่งได้แชมป์เซาเทิร์นลีก สามารถเอาชนะ แอสตัน วิลลา ที่เป็นแชมป์ฟุตบอลลีกได้ 1—0 ทำให้เป็นแชมป์แชริตี ชีลด์ ในปีดังกล่าว โดยนับเป็นแชมป์ในรายการสำคัญของประเทศรายการเดียวของสโมสร

ค.ศ. 1920 สโมสรได้เข้ามาแข่งขันในฟุตบอลลีกเป็นครั้งแรก ในฐานะของสโมสรที่มีผลงานดีในเซาเทิร์นลีก โดยได้เข้ามาแข่งขันในระดับ ดิวิชัน 3 และได้ตำแหน่งรองแชมป์ ดิวิชัน 3 ในฤดูกาล 1971—72 ทำให้ได้เลื่อนชั้นขึ้นไปแข่งขันในดิวิชัน 2 แต่สโมสรลงแข่งขันในดิวิชัน 2 ได้แค่ฤดูกาลเดียวก็ต้องตกชั้นกลับลงไปในดิวิชัน 3 เมื่อจบฤดูกาลด้วยอันดับสุดท้ายในตารางคะแนนดิวิชัน 2 ฤดูกาล 1972—73

ปี ค.ศ. 1976 สโมสรได้แต่งตั้งให้อลัน มัลเลอรี อดีตกองกลางทีมชาติอังกฤษ เข้ามาเป็นผู้จัดการทีมคนใหม่ โดยมัลเลอรี ที่เพิ่งประกาศเลิกเล่นฟุตบอลและรับงานคุมทีมเป็นครั้งแรก สามารถสร้างผลงานพาสโมสรเลื่อนชั้นได้ถึง 2 ครั้ง ในช่วงระยะเวลาแค่ 3 ปี โดยในฤดูกาล 1976—77 มัลเลอรีพาสโมสรได้รองแชมป์ ดิวิชัน 3 และได้เลื่อนชั้นกลับขึ้นไปแข่งในดิวิชัน 2 อีกครั้ง ก่อนจะได้รองแชมป์ดิวิชัน 2 เมื่อจบฤดูกาล 1978—79 และได้เลื่อนชั้นสู่ลีกสูงสุดของประเทศเป็นครั้งแรก

ผู้เล่น[แก้]

ผู้เล่นชุดปัจจุบัน[แก้]

ณ วันที่ 8 สิงหาคม ค.ศ. 2018[6][7][8]

หมายเหตุ: ธงชาติที่ปรากฏบ่งบอกให้ทราบว่าผู้เล่นคนนั้นสามารถเล่นให้กับชาติใดตามกฎของฟีฟ่าตามความเหมาะสม เพราะผู้เล่นบางคนอาจถือสองสัญชาติ

No. ตำแหน่ง ผู้เล่น
1 ออสเตรเลีย GK แมทิว ไรอัน
2 สเปน DF บรูโน ซัลตอร์ (กัปตัน)
3 แคเมอรูน DF Gaëtan Bong
4 สาธารณรัฐไอร์แลนด์ DF Shane Duffy
5 อังกฤษ DF ลูวิส ดังก์ (รองกัปตัน)
6 อังกฤษ MF Dale Stephens
7 อิสราเอล MF Beram Kayal
8 มาลี MF Yves Bissouma
9 เนเธอร์แลนด์ FW Jürgen Locadia
10 โรมาเนีย FW ฟลอริน อันดอเน
11 ฝรั่งเศส MF Anthony Knockaert
13 เยอรมนี MF Pascal Groß
14 ไนจีเรีย DF Leon Balogun
16 อิหร่าน FW แอลีเรซอ แจฮอนแบฆช์
17 อังกฤษ FW Glenn Murray
No. ตำแหน่ง ผู้เล่น
19 โคลอมเบีย MF โฮเซ อิซกิเอร์โด
20 อังกฤษ MF ซอลลี มาร์ช
21 อิตาลี DF Ezequiel Schelotto
23 อังกฤษ GK เจสัน สตี
24 เนเธอร์แลนด์ MF Davy Pröpper
25 อิสราเอล FW Tomer Hemed
27 อังกฤษ GK เดวิด บัตตอน
29 ออสเตรีย DF Markus Suttner
30 บราซิล DF Bernardo
36 ประเทศไอร์แลนด์ MF Richie Towell
39 เดนมาร์ก MF Anders Dreyer
ไอร์แลนด์เหนือ MF ออลิเวอร์ นอร์วุด
แอฟริกาใต้ FW Percy Tau
--- สเปน DF มาร์ติน มอนโตยา

เกียรติประวัติ[แก้]

ในประเทศ[แก้]

ลีก[แก้]

Winners (3) 1957–58, 2001–02, 2010–11
Winners (2) 1964–65, 2000–01
  • Southern Football League
Winners (1) 1909–10

ถ้วย[แก้]

ชนะเลิศ (1): 1910
ชนะเลิศ: (2) 1959–60, 1960–61

อ้างอิง[แก้]

  1. "Club Rivalries Uncovered Results". FootballFanCensus. Archived from the original on 20 October 2013. สืบค้นเมื่อ 6 September 2011.  Unknown parameter |df= ignored (help)
  2. Burnton, Simon (2011) How Brighton v Crystal Palace grew into an unlikely rivalry, The Guardian, 27 September (Accessed Dec 2012)
  3. หน้า 8 กีฬา, เรื่องเล่าจาก 'ไบรท์ตัน' น้องใหม่ศึกพรีเมียร์ลีก. คมชัดลึกปีที่ 16 ฉบับที่ 5661: วันพฤหัสบดีที่ 20 เมษายน พ.ศ. 2560
  4. ""ไบรจ์ตันฯ" เลื่อนชั้นรอบ 34 ปี ฮัดเดอร์สฟิลด์สะดุด เจ๊าแกะท้ายเกม". ผู้จัดการออนไลน์. 2017-04-18. 
  5. "ตารางคะแนน เดอะแชมเปียนชิพ อังกฤษ 2016 - 2017". สนุกดอตคอม. สืบค้นเมื่อ 2017-05-11. 
  6. "First team 2018/19". Brighton & Hove Albion F.C. สืบค้นเมื่อ 9 June 2018. 
  7. "First team squad numbers confirmed". Brighton & Hove Albion F.C. 8 August 2017. สืบค้นเมื่อ 8 August 2017. 
  8. "Albion’s 2018/19 squad numbers confirmed". Brighton & Hove Albion F.C. 7 August 2018. สืบค้นเมื่อ 7 August 2018. 
  9. "R.U.R. Cup Final Results – Sussex County Football Association". Sussexcountyleague.com. สืบค้นเมื่อ 11 November 2012. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]