ข้ามไปเนื้อหา

ลอนดอน

แก้ไขลิงก์
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก กรุงลอนดอน)
ลอนดอน
London
เมืองหลวง
สะพานทาวเวอร์ที่พาดข้ามแม่น้ำเทมส์กับทิวทัศน์ตึกเดอะชาร์ดและย่านเซาธาคทางด้านซ้ายของรูปและเขตของนครลอนดอนกับทิวทัศน์ของหอคอยแห่งลอนดอนทางด้านขวา
ลอนดอนอาย
เสาเนลสัน
มหาวิหารเซนต์พอล
พิคะดิลีเซอร์เคิส
ย่านแคนารีวาร์ฟ
พระราชวังเวสต์มินสเตอร์และหอนาฬิกาบิกเบนทางขวา
แผนที่
แผนที่โต้ตอบของลอนดอน
ลอนดอนตั้งอยู่ในประเทศอังกฤษ
ลอนดอน
ลอนดอน
ที่ตั้งภายในประเทศอังกฤษ
ลอนดอนตั้งอยู่ในสหราชอาณาจักร
ลอนดอน
ลอนดอน
ที่ตั้งภายในสหราชอาณาจักร
ลอนดอนตั้งอยู่ในยุโรป
ลอนดอน
ลอนดอน
ที่ตั้งภายในทวีปยุโรป
พิกัด: 51°30′26″N 0°7′39″W / 51.50722°N 0.12750°W / 51.50722; -0.12750
รัฐเอกราชสหราชอาณาจักร
ประเทศอังกฤษ
ภูมิภาคลอนดอน
เทศมณฑลทางพิธีการ
ก่อตั้งโดยชาวโรมันชื่อว่าล็อนดินิอูง เมื่อ
ค.ศ. 47; 1979 ปีที่แล้ว (47)
การปกครอง
 • หน่วยงานท้องถิ่นสำนักเขตนครลอนดอนและปริมณฑล
 • สภาสภาลอนดอน
 • นายกเทศมนตรีซาดีก คาน (พรรคแรงงาน)
 • สำนักงานใหญ่โถงเมือง
 • รัฐสภา UK
 - สภาลอนดอน
 - รัฐสภายุโรป		74 เขตเลือกตั้ง
14 เขตเลือกตั้ง
เขตเลือกตั้งลอนดอน
พื้นที่
[1]
 • รวม[a]
1,572 ตร.กม. (607 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง
1,738 ตร.กม. (671 ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล
8,382 ตร.กม. (3,236 ตร.ไมล์)
ความสูง
[2]
24 เมตร (79 ฟุต)
ประชากร
 (2024)[1]
 • รวม[b]
9,089,736 คน
 • อันดับ
 • ความหนาแน่น5,782 คน/ตร.กม. (14,980 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง
 (2011)[3]
9,787,428 คน
 • ปริมณฑล
[c] (2025)[4]
15,100,000 คน
เดมะนิมลอนดอนเนอร์ (Londoner)
เชื้อชาติ (2021)
[5]
 • กลุ่มชาติพันธุ์
รายการ
  • 53.8% ขาว
  • 20.7% เอเชีย
  • 13.5% ดำ
  • 6.3% อื่น ๆ
  • 5.7% ผสม
ศาสนา (2021)
[5]
 • ศาสนา
รายการ
เขตเวลาUTC+00:00 (GMT)
 • ฤดูร้อน
(เวลาออมแสง)		UTC+01:00 (BST)
รหัสไปรษณีย์
22 พื้นที่
เว็บไซต์london.gov.uk

ลอนดอน (อังกฤษ: London, เสียงอ่านภาษาอังกฤษ: /ˈlʌndən/ ⓘ ลันเดิน) เป็นเมืองหลวงและเมืองที่ใหญ่ที่สุดของสหราชอาณาจักร มีจำนวนประชากร 9.1 ล้านคนใน ค.ศ. 2024 เขตมหานครและพื้นที่ปริมณฑลอันกว้างขวางของลอนดอนถือเป็นมหานครที่ใหญ่ที่สุดในยุโรปตะวันตกด้วยประชากรกว่า 15.1 ล้านคน[6] ตั้งอยู่ริมแม่น้ำเทมส์ทางตะวันออกเฉียงใต้ของอังกฤษบริเวณปากแม่น้ำซึ่งไหลลงสู่ทะเลเหนือ บริเวณนี้เป็นย่านชุมชมเก่าแก่ซึ่งมีผู้อาศัยมากกว่า 2,000 ปี[7] ย่านเก่าแก่บริเวณกลางเมืองรวมทั้งศูนย์กลางทางการเงินของลอนดอนถูกก่อตั้งโดยชาวโรมันในชื่อ ล็อนดินิอูง นครเวสต์มินสเตอร์ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศตะวันตกของเมืองยังเป็นที่ตั้งของรัฐบาลและรัฐสภาสหราชอาณาจักรมาหลายศตวรรษ กรุงลอนดอนเติบโตอย่างรวดเร็วและกลายเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดของโลกในช่วงศตวรรษที่ 19[8] ชื่อ "ลอนดอน" ยังสื่อถึงมหานครซึ่งตั้งอยู่บริเวณโดยรอบ โดยในอดีตเคยใช้สื่อถึงการแบ่งเทศมณฑลของอังกฤษอันประกอบไปด้วย มิดเดิลเซกซ์, เอสเซกซ์, เซอร์รีย์, เคนต์ และ ฮาร์ตฟอร์ดเชอร์[9] ซึ่งอยู่ภายใต้การควบคุมโดยหน่วยงานท้องถิ่น 33 แห่งและหน่วยงานบริหารกรุงลอนดอน (Greater London Authority) ตั้งแต่ ค.ศ. 1965 เป็นต้นมา[10]

ลอนดอนเป็นหนึ่งในเมืองสำคัญของโลก[11] มีอิทธิพลสูงในด้านศิลปะ, ความบันเทิง, แฟชั่น, การค้า, การเงิน, การศึกษา, การแพทย์, วิทยาศาสตร์และเทคโนโลยี, สื่อ, การท่องเที่ยว, การขนส่ง และการสื่อสารของโลก[12][13] ลอนดอนเป็นเมืองที่มีขนาดเศรษฐกิจใหญ่ที่สุดในยุโรป และเป็นหนึ่งศูนย์กลางทางเศรษฐกิจที่สำคัญของโลก[14] แม้จะมีการถอนหุ้นออกจากตลาดหลักทรัพย์ลอนดอนภายหลังเบร็กซิต ลอนดอนยังเป็นหนึ่งในศูนย์กลางทางการศึกษาของยุโรปและเป็นที่ตั้งของสถาบันอุดมศึกษาที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป[15] ซึ่งประกอบด้วยมหาวิทยาลัยและวิทยาลัยกว่า 50 แห่ง และมีนักศึกษาลงทะเบียนมากกว่า 500,000 คนใน ค.ศ. 2023 โดยเป็นที่ตั้งของสถาบันชั้นนำ อาทิ อิมพิเรียลคอลเลจลอนดอนซึ่งมีจุดเด่นด้านวิทยาศาสตร์ธรรมชาติและวิทยาศาสตร์ประยุกต์, วิทยาลัยเศรษฐศาสตร์และรัฐศาสตร์แห่งลอนดอน มีชื่อเสียงด้านสังคมศาสตร์และการเงิน รวมถึงยูนิเวอร์ซิตีคอลลิจลันเดินซึ่งเป็นต้นกำเนิดของงานวิจัยระดับโลก[16][17] รวมถึงคิงส์คอลเลจลอนดอนซึ่งเป็นที่ยอมรับอย่างสูงในสาขากฎหมาย มนุษยศาสตร์ และวิทยาศาสตร์สุขภาพ และ วิทยาลัยบูรพคดีศึกษาและการศึกษาแอฟริกา มหาวิทยาลัยลอนดอน ลอนดอนยังเป็นเมืองที่มีนักท่องเที่ยวเยี่ยมชมมากที่สุดในยุโรป และมีท่าอากาศยานที่พลุกพล่านที่สุดในทวีป โดยท่าอากาศยานนานาชาติฮีทโธรว์เป็นท่าอากาศยานหลัก[17][18] นอกจากนี้ รถไฟใต้ดินลอนดอนยังเป็นระบบขนส่งมวลชนความเร็วสูงที่เก่าแก่ที่สุดในโลก[19]

ลอนดอนเป็นหนึ่งในเมืองพหุวัฒนธรรมของโลกโดยมีภาษามากกว่า 300 ภาษาถูกใช้ในลอนดอน[20] ใน ค.ศ. 2025 ประชากรของมหานครลอนดอนมีจำนวนมากกว่า 9.8 ล้านคน ทำให้เป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับสามของยุโรป คิดเป็น 13.1 % ของประชากรในสหราชอาณาจักร และ 15.5 % ของประชากรในอังกฤษ[21] เขตเมืองหลวงลอนดอนเป็นเขตที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 4 ในยุโรปด้วยประชากรประมาณ 9.8 ล้านคนใน ค.ศ. 2011[22] เขตมหานครลอนดอนเป็นเขตที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 3 ในยุโรปหรือประมาณ 15 ล้านคนใน ค.ศ. 2025 ทำให้ลอนดอนมีสถานะเป็นเมกะซิตี

ลอนดอนมีแหล่งมรดกโลกจำนวน 4 แห่ง ได้แก่ สวนพฤกษศาสตร์หลวงเมืองคิว, หอคอยแห่งลอนดอน, เวสต์มินสเตอร์แอบบีย์ (รวมถึงโบสถ์เซนต์มาร์กาเร็ต) และเมืองนาวีกรีนิชซึ่งเป็นที่ตั้งหอดูดาวหลวงเกรนิช และการกำหนดเวลามาตรฐานกรีนิช[23] สถานที่สำคัญอื่น ๆ ได้แก่ พระราชวังบักกิงแฮม, ลอนดอนอาย, พิคะดิลีเซอร์เคิส, อาสนวิหารนักบุญเปาโล, สะพานทาวเวอร์ และ จัตุรัสทราฟัลการ์ กรุงลอนดอนยังมีจำนวนพิพิธภัณฑ์, หอศิลป์, หอสมุด และสถานที่ทางวัฒนธรรมมากที่สุดในสหราชอาณาจักรซึ่งรวมถึงพิพิธภัณฑ์บริติช, หอศิลป์แห่งชาติ, พิพิธภัณฑ์ประวัติศาสตร์ธรรมชาติอังกฤษ, เทตมอเดิร์น, หอสมุดแห่งชาติอังกฤษ และโรงละครรวมทั้งโรงภาพยนตร์ชื่อดังหลายแห่ง และเป็นที่ตั้งของภัตตาคารระดับโลก ลอนดอนยังเป็นที่ตั้งของทีมฟุตบอลที่มีชื่อเสียงของพรีเมียร์ลีกหลายสโมสร สนามกีฬาเวมบลีย์ยังเป็นหนึ่งในสนามกีฬาที่มีชื่อเสียงของโลก ถูกใช้จัดกิจกรรมสำคัญหลายครั้ง รวมถึงการแข่งขันเทนนิสแกรนด์สแลมวิมเบิลดัน และ ฟุตบอลเอฟเอคัพ ลอนดอนยังเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาที่สำคัญ ได้แก่ ลอนดอนมาราธอน และเป็นเมืองแรกของโลกที่เป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 3 ครั้ง ล่าสุดในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012

ประวัติศาสตร์

[แก้]

ชื่อ ลอนดอน นักประวัติศาสตร์คาดว่าน่าจะมาจากชื่อกรุงลอนดอนในสมัยโรมันว่า ลอนดีนิอุม (ละติน: Londinium) ซึ่งเป็นภาษาละติน และเพี้ยนมาเป็นชื่อ "ลอนดอน" ในภายหลัง ถึงแม้ว่าชาวโรมันจะพิชิตอังกฤษได้ก็ตาม ลอนดิเนียมแห่งนี้อยู่เพียงสิบเจ็ดปีเท่านั้น ในปี ค.ศ. 61 ชาวเผ่าไอซินี นำโดยราชินีโบดิก้า บุกเข้ายึดลอนดึเนียม เผาทั้งเมือง และเข่นฆ่าชาวโรมันอย่างเหี้ยมโหด[24] แต่ในเวลาถัดมา ชาวโรมันสามารถยึดเมืองกลับคืนมาได้ และชนะการรบกับราชินีโบดิก้า ในราวศตวรรษที่ 2 ลอนดิเนียมรุ่งเรืองถึงขีดสุด และลอนดอนโรมันมีประชากรประมาณ 60,000 คน

ลอนดอนประสบอัคคีภัยครั้งใหญ่ในปี พ.ศ. 2209 (ค.ศ. 1666) ส่งผลให้ผู้คนเชื่อว่าเลข 666 เป็นเลขแห่งความโชคร้าย การสร้างเมืองใหม่ใช้เวลาถึง 10 ปีด้วยกัน แต่ลอนดอนยังคงเป็นเมืองที่ใหญ่ที่สุดในโลกถึงคริสต์ศตวรรษที่ 19 ในเดือน มิถุนายน พ.ศ. 2560 กรุงลอนดอนนอกจากประสบกับเหตุก่อการร้ายยังประสบอัคคีภัย มีคนเสียชีวิต รวม 20 ราย หากรวมผู้ก่อการร้ายด้วยจะเป็น 24ราย

การเมืองการปกครอง

[แก้]

การปกครองท้องถิ่น

[แก้]
ตราอาร์มของบรรษัทนครลอนดอน[25]

การบริหารของลอนดอนแบ่งออกเป็นสองระดับ ได้แก่ ระดับทั่วทั้งเมือง ซึ่งมีบทบาทด้านยุทธศาสตร์ และระดับท้องถิ่นพื้นฐาน การบริหารระดับทั่วทั้งเมืองอยู่ภายใต้การกำกับขององค์การบริหารเกรเทอร์ลอนดอน (Greater London Authority หรือย่อว่า GLA) ส่วนการบริหารระดับท้องถิ่นพื้นฐานดำเนินการโดยองค์การบริหารย่อย 33 แห่ง[26] องค์การบริหารเกรเทอร์ลอนดอนประกอบด้วยสององค์ประกอบที่มาจากการเลือกตั้ง ได้แก่ นายกเทศมนตรีลอนดอน ซึ่งมีอำนาจบริหาร และสภาลอนดอน ซึ่งทำหน้าที่ตรวจสอบการตัดสินใจของนายกเทศมนตรี รวมถึงพิจารณาอนุมัติหรือปฏิเสธข้อเสนองบประมาณประจำปี องค์การบริหารเกรเทอร์ลอนดอนมีหน้าที่ดูแลระบบขนส่งส่วนใหญ่ของลอนดอนผ่านหน่วยงานในกำกับคือ การขนส่งแห่งลอนดอน (Transport for London หรือย่อว่า TfL) รวมทั้งกำกับดูแลตำรวจและหน่วยดับเพลิงของเมือง และกำหนดวิสัยทัศน์เชิงยุทธศาสตร์ด้านต่าง ๆ[27] สำนักงานใหญ่ขององค์การบริหารเกรเทอร์ลอนดอน ตั้งอยู่ที่ซิตีฮอลล์ เขตนิวอัม นายกเทศมนตรีตั้งแต่ ค.ศ. 2016 คือ ซาดิก ข่าน ผู้ดำรงตำแหน่งนายกเทศมนตรีมุสลิมคนแรกของเมืองหลวงในโลกตะวันตก[28] แผนกลยุทธ์ด้านการวางผังเมืองตามกฎหมายของนายกเทศมนตรีเผยแพร่ในชื่อ ลอนดอนแพลน (London Plan) ซึ่งมีการปรับปรุงล่าสุดใน ค.ศ. 2011[29]

องค์การบริหารท้องถิ่นระดับพื้นฐาน ประกอบด้วย สภาของลอนดอนโบโร 32 แห่ง และบรรษัทนครลอนดอน[30] ซึ่งรับผิดชอบการให้บริการสาธารณะท้องถิ่นระดับพื้นฐานเป็นส่วนใหญ่ เช่น การวางผังเมืองท้องถิ่น โรงเรียน ห้องสมุด การพักผ่อนและนันทนาการ บริการสังคม ถนนท้องถิ่น และการเก็บขยะ[31] บางภารกิจ เช่น การจัดการขยะ จะดำเนินการร่วมกันระหว่างหลายหน่วยงาน ในปีงบประมาณ 2009–2010 ค่าใช้จ่ายรวมของสภาลอนดอนและองค์การบริหารเกรเทอร์ลอนดอน มีมูลค่ากว่า 22 พันล้านปอนด์ (สภาโบโร 14.7 พันล้านปอนด์ และองค์การบริหารเกรเทอร์ลอนดอน 7.4 พันล้านปอนด์)[32]

หน่วยดับเพลิงลอนดอน (London Fire Brigade) เป็นหน่วยดับเพลิงและกู้ภัยตามกฎหมายของเกรเทอร์ลอนดอน ดำเนินการโดย คณะกรรมการวางแผนภาวะฉุกเฉินและดับเพลิงลอนดอน (London Fire and Emergency Planning Authority) และเป็นหน่วยดับเพลิงที่ใหญ่เป็นอันดับสามของโลก[33] บริการรถพยาบาลภายใต้ระบบบริการสุขภาพแห่งชาติ (NHS) ให้บริการโดย บริการรถพยาบาลลอนดอน (London Ambulance Service หรือย่อว่า LAS) ซึ่งเป็นบริการรถพยาบาลฉุกเฉินฟรีที่ใหญ่ที่สุดในโลก[34] มูลนิธิรถพยาบาลทางอากาศแห่งลอนดอน (London's Air Ambulance Charity) จะดำเนินการร่วมกับบริการรถพยาบาลลอนดอนเมื่อจำเป็น ขณะเดียวกัน หน่วยยามฝั่งในสมเด็จพระเจ้าแผ่นดิน (HM Coastguard) และสถาบันกู้ชีพทางเรือแห่งชาติ (Royal National Lifeboat Institution หรือย่อว่า RNLI) ให้บริการบนแม่น้ำเทมส์ ซึ่งอยู่ในเขตอำนาจของการท่าเรือลอนดอน (Port of London Authority) ตั้งแต่ประตูน้ำเทดดิงตันถึงปากแม่น้ำ[35]

การปกครองระดับชาติ

[แก้]
บ้านเลขที่ 10 ถนนดาวนิง ที่พำนักอย่างเป็นทางการของนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักร

ลอนดอนเป็นที่ตั้งของรัฐบาลสหราชอาณาจักร กระทรวงต่าง ๆ และบ้านพักนายกรัฐมนตรีสหราชอาณาจักรที่บ้านเลขที่ 10 ถนนดาวนิง ตั้งอยู่ใกล้พระราชวังเวสต์มินสเตอร์ บริเวณไวต์ฮอลล์[36] ลอนดอนมีสมาชิกสภาสามัญชนทั้งหมด 75 คน ณ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2024 ประกอบด้วยสมาชิกที่สังกัดพรรคแรงงาน 59 คน พรรคอนุรักษนิยม 9 คน พรรคเสรีประชาธิปไตย 6 คน และนักการเมืองอิสระ 1 คน[37] ตำแหน่งรัฐมนตรีประจำลอนดอนก่อตั้งขึ้นใน ค.ศ. 1994 อย่างไรก็ตาม ตำแหน่งนี้ว่างลงมาตั้งแต่เดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2024

ตำรวจและอาชญากรรม

[แก้]

การดูแลความสงบเรียบร้อยในเกรเทอร์ลอนดอน ยกเว้นนครลอนดอน ดำเนินการโดยตำรวจนครบาล (Metropolitan Police หรือย่อว่า "The Met") ซึ่งอยู่ภายใต้การกำกับของนายกเทศมนตรีผ่าน สำนักงานนายกเทศมนตรีด้านตำรวจและอาชญากรรม (Mayor's Office for Policing and Crime หรือย่อว่า MOPAC)[38] ตำรวจนครบาลมีอีกชื่อเรียกหนึ่งว่า สกอตแลนด์ยาร์ด ตามที่ตั้งของสำนักงานเดิมซึ่งอยู่บนถนนเกรตสกอตแลนด์ยาร์ด ในย่านไวต์ฮอลล์ ส่วนนครลอนดอนมีหน่วยตำรวจของตนเองคือ ตำรวจนครลอนดอน (City of London Police)[39] หมวกทรงสูงแบบผู้คุม (custodian helmet) ที่ตำรวจนครบาลเริ่มสวมตั้งแต่ ค.ศ. 1863 ถูกยกย่องว่าเป็น "สัญลักษณ์ทางวัฒนธรรม" และ "สัญลักษณ์ของการบังคับใช้กฎหมายแบบบริทิช"[40] ส่วนป้อมตำรวจสีน้ำเงิน ที่ตำรวจนครบาลเริ่มนำมาใช้ใน ค.ศ. 1929 ซึ่งเป็นต้นแบบของทาร์ดิส (TARDIS) ในซีรีส์ทางโทรทัศน์เรื่องดอกเตอร์ฮู เคยปรากฏให้เห็นทั่วไปในลอนดอนและเมืองต่าง ๆ ทั่วสหราชอาณาจักร[41]

สำนักงานใหญ่เอ็มไอ 6 ซึ่งเป็นหน่วยข่าวกรองต่างประเทศของสหราชอาณาจักร ที่อาคารเอสไอเอส ฉากของภาพยนตร์เจมส์ บอนด์ (สายลับเอ็มไอ 6 ในจินตนาการ) หลายตอนได้มาถ่ายทำที่นี่

ตำรวจขนส่งบริทิช (British Transport Police) รับผิดชอบด้านการตำรวจบนการรถไฟแห่งชาติ รถไฟใต้ดินลอนดอน รถไฟรางเบาด็อกแลนด์ และรถรางแทรมลิงก์[42] ส่วนตำรวจกระทรวงกลาโหม (Ministry of Defence Police) เป็นหน่วยตำรวจพิเศษในลอนดอนที่โดยทั่วไปจะไม่เกี่ยวข้องกับการดูแลประชาชนทั่วไป[43] หน่วยข่าวกรองภายในประเทศที่เรียกว่า เอ็มไอ 5 มีสำนักงานใหญ่ที่เทมส์เฮาส์ ซึ่งอยู่บนฝั่งเหนือของแม่น้ำเทมส์ ส่วนหน่วยข่าวกรองต่างประเทศที่เรียกว่า เอ็มไอ 6 มีสำนักงานใหญ่ที่อาคารเอสไอเอส บนฝั่งใต้ของแม่น้ำเทมส์[44]

อัตราอาชญากรรมแตกต่างกันมากในแต่ละพื้นที่ของลอนดอน ข้อมูลสถิติอาชญากรรมจะเผยแพร่ในระดับหน่วยงานท้องถิ่นและระดับเขต[45] ใน ค.ศ. 2015 มีคดีฆาตกรรม 118 คดี เพิ่มขึ้นร้อยละ 25.5 จาก ค.ศ. 2014[46] อาชญากรรมที่บันทึกไว้มีแนวโน้มเพิ่มขึ้นในลอนดอน โดยเฉพาะอาชญากรรมรุนแรงและการฆาตกรรมด้วยการแทงหรือวิธีอื่น ๆ ที่เพิ่มขึ้น โดยตั้งแต่ต้นปี ค.ศ. 2018 ถึงกลางเดือนเมษายน ค.ศ. 2018 มีคดีฆาตกรรม 50 คดี การตัดงบประมาณตำรวจในลอนดอนอาจเป็นหนึ่งในสาเหตุ แม้จะมีปัจจัยอื่นร่วมด้วย[47] อย่างไรก็ตาม ตลอดทั้งปี ค.ศ. 2022 ตัวเลขคดีฆาตกรรมลดลงเหลือ 109 คดี และอัตราการฆาตกรรมในลอนดอนยังคงต่ำกว่าเมืองใหญ่หลายแห่งทั่วโลก[48]

ฤดูกาลและภูมิอากาศ

[แก้]

ลอนดอนมีลักษณะภูมิอากาศแบบอบอุ่นชื้นภาคพื้นสมุทร สำหรับฤดูกาลโดยทั่วไปสามารถแบ่งออกได้เป็น 4 ฤดู ลอนดอนยังขึ้นชื่อว่าเป็นเมือง 4 ฤดูในหนึ่งวันอีกด้วย นั่นก็เพราะในบางวันที่ลอนดอนจะมีทั้งแดดออก ฝนตก หนาวเย็นและอบอุ่นสลับกันไป ซึ่งอากาศในช่วงกลางวันจะอบอุ่นกว่าค่าเฉลี่ยได้ 5-10 องศา และอากาศในตอนกลางคืนจะหนาวเย็นกว่าได้ประมาณ 5 องศา

ข้อมูลภูมิอากาศของสวนพฤกษศาสตร์หลวงเมืองคิว (ค่าปกติ 1991-2020; ค่าสุดขีด 1881-ปัจจุบัน)
เดือน ม.ค. ก.พ. มี.ค. เม.ย. พ.ค. มิ.ย. ก.ค. ส.ค. ก.ย. ต.ค. พ.ย. ธ.ค. ทั้งปี
อุณหภูมิสูงสุดที่เคยบันทึก °C (°F) 16.5
(61.7)		 21.2
(70.2)		 24.5
(76.1)		 28.4
(83.1)		 30.3
(86.5)		 34.6
(94.3)		 40.1
(104.2)		 38.1
(100.6)		 33.2
(91.8)		 29.2
(84.6)		 19.4
(66.9)		 16.8
(62.2)		 40.1
(104.2)
อุณหภูมิสูงสุดเฉลี่ย °C (°F) 8.56
(47.41)		 9.20
(48.56)		 11.91
(53.44)		 15.13
(59.23)		 18.39
(65.1)		 21.43
(70.57)		 23.78
(74.8)		 23.37
(74.07)		 20.29
(68.52)		 15.97
(60.75)		 11.61
(52.9)		 8.88
(47.98)		 15.71
(60.28)
อุณหภูมิเฉลี่ยแต่ละวัน °C (°F) 5.26
(41.47)		 5.62
(42.12)		 7.72
(45.9)		 10.12
(50.22)		 13.27
(55.89)		 16.23
(61.21)		 18.49
(65.28)		 18.18
(64.72)		 15.41
(59.74)		 11.88
(53.38)		 7.95
(46.31)		 5.58
(42.04)		 11.31
(52.36)
อุณหภูมิต่ำสุดเฉลี่ย °C (°F) 1.96
(35.53)		 2.03
(35.65)		 3.52
(38.34)		 5.10
(41.18)		 8.15
(46.67)		 11.02
(51.84)		 13.19
(55.74)		 12.99
(55.38)		 10.53
(50.95)		 7.78
(46)		 4.29
(39.72)		 2.28
(36.1)		 6.90
(44.42)
อุณหภูมิต่ำสุดที่เคยบันทึก °C (°F) -12.6
(9.3)		 -11.8
(10.8)		 -8.3
(17.1)		 -4.2
(24.4)		 -1.5
(29.3)		 1.5
(34.7)		 5.3
(41.5)		 4.3
(39.7)		 -1.6
(29.1)		 -5.4
(22.3)		 -6.6
(20.1)		 -12.0
(10.4)		 −12.6
(9.3)
หยาดน้ำฟ้า มม (นิ้ว) 59.87
(2.3571)		 45.37
(1.7862)		 38.96
(1.5339)		 43.64
(1.7181)		 44.59
(1.7555)		 49.66
(1.9551)		 45.24
(1.7811)		 55.10
(2.1693)		 51.93
(2.0445)		 67.91
(2.6736)		 65.96
(2.5969)		 59.24
(2.3323)		 627.47
(24.7035)
วันที่มีหยาดน้ำฟ้าโดยเฉลี่ย (≥ 1 mm) 11.76 9.87 8.93 8.57 8.26 8.50 7.60 8.43 8.43 10.90 11.31 11.23 113.79
จำนวนชั่วโมงที่มีแดด 60.17 80.71 128.03 180.97 213.41 209.75 221.87 206.50 152.02 117.36 69.72 52.67 1,693.18
แหล่งที่มา: Met Office[49]

เศรษฐกิจ

[แก้]

ลอนดอนถูกจัดอับดับโดย Mastercard Worldwide (มาสเตอร์การ์ด เวิรลด์ไวด์) ว่าเป็นศูนย์กลางการพาณิชย์ อันดับหนึ่งของโลก [50] ลอนดอนยังเป็นศูนย์กลางของการอุตสาหกรรมต่าง ๆ รวมทั้งกิจกรรมธนาคารและการประกันภัยด้วย การอุตสาหกรรมในลอนดอนมีความหลากหลายตั้งแต่อุตสาหกรรมที่ไม่มีฝีมือจนถึงช่างฝีมือ รวมทั้งอุตสาหกรรมเล็ก ๆ น้อย ๆ ในร้านค้าต่าง ๆ ในปี ค.ศ. 1747 อาชีพของคนในลอนดอน ในอุตสาหกรรมต่าง ๆ มีถึง 215 อาชีพ และเพิ่มขึ้นเป็น 492 อาชีพในปี ค.ศ. 1792 ในปี ค.ศ. 1700 ร้อยละ 20 ของประชากรในอังกฤษที่อาศัยอยู่ในเมือง 2 ใน 3 ของประชากรเมืองเหล่านี้อาศัยอยู่ในลอนดอน การขยายตัวของการค้าระหว่างประเทศได้ส่งผลให้กิจการธนาคารในลอนดอนได้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว ลอนดอนเป็นที่ตั้งของธนาคารทั้งในและต่างประเทศ ตลาดหุ้น กิจการการประกันภัย ฯลฯ การเจริญเติบโตดังกล่าวมีผลต่อพัฒนาการของการใช้นโยบายการค้าระหว่างประเทศ ในศตวรรษที่ 19 ซึ่งอังกฤษได้หันมาใช้นโยบายเศรษฐกิจแบบเสรีนิยม (liberalism) แทนที่นโยบายพาณิชย์นิยม (mercantilism).

Harrods

สถานที่ท่องเที่ยว

[แก้]

สถานที่ท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียงมากในลอนดอน ประเทศอังกฤษ ได้แก่ พระราชวังบักกิงแฮม มหาวิหารเวสมินสเตอร์ หอนาฬิกาบิ๊กเบน สะพานลอนดอน หอคอยลอนดอน ซึ่งเป็นที่คุ้นหูนักท่องเที่ยวจากทั่วโลกมาเนิ่นนาน

หมายเหตุ

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 "Mid-Year Population Estimates, United Kingdom, June 2024". Office for National Statistics. 26 September 2025. สืบค้นเมื่อ 26 September 2025.
  2. ↑ "ลอนดอน, สหราชอาณาจักร พยากรณ์อากาศ (ที่สนามบินฮีทโธรว์)" (online). สืบค้นเมื่อ 2007-03-16. (ในภาษาอังกฤษ)
  3. ↑ "2011 Census – Built-up areas". nomisweb.co.uk. ONS. 28 June 2013. สืบค้นเมื่อ 29 March 2021.
  4. ↑ "Major agglomerations of the world". City Population. สืบค้นเมื่อ 23 June 2025.
  5. 1 2 UK Census (2021). "2021 Census Area Profile – London Region (E12000007)". Nomis. Office for National Statistics. สืบค้นเมื่อ 23 July 2024.
  6. ↑ "Major Agglomerations of the World - Population Statistics and Maps". www.citypopulation.de. สืบค้นเมื่อ 2026-01-02.
  7. ↑ London, Museum of. "Museum of London - Roman London". www.museumoflondon.org.uk (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-03-22. สืบค้นเมื่อ 2026-01-02.
  8. ↑ Chambers, W., The Postman's Knock, Chambers's Edinburgh Journal (1857)
  9. ↑ "The baffling map of England's counties". BBC News (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2014-04-25. สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  10. ↑ Politics UK. Internet Archive. Harlow, England : Pearson Education. 2007. ISBN 978-1-4058-2411-8.{{cite book}}: CS1 maint: others (ลิงก์)
  11. ↑ "Global Power City Index 2025". The Mori Memorial Foundation (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2026-01-02.
  12. ↑ "Leading 200 science cities | Nature Index 2021 Science Cities | Supplements | Nature Index". www.nature.com. สืบค้นเมื่อ 2026-01-02.
  13. ↑ "No. 1: London - 2014-08-14 - The World's Most Influential Cities 2014". Forbes (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2026-01-02.
  14. ↑ "London is Europe's leading economic powerhouse, says new report | London City Hall". www.london.gov.uk (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2026-01-02.
  15. ↑ anonymous. "Number of international students in London continues to grow | Greater London Authority". www.london.gov.uk (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-11-24. สืบค้นเมื่อ 2026-01-02.
  16. ↑ "World University Rankings". Times Higher Education (THE) (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  17. 1 2 "QS World University Rankings 2022". Top Universities (ภาษาอังกฤษ). 2024-09-13.
  18. ↑ "Access Restricted". www.telegraph.co.uk. สืบค้นเมื่อ 2026-01-02.
  19. ↑ Transport for London | Every Journey Matters. "London Underground". Transport for London (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2025-12-04. สืบค้นเมื่อ 2026-01-02.
  20. ↑ "Languages spoken in the UK population, FAQ - CILT". www.cilt.org.uk (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-09-24. สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  21. ↑ "London, UK Metro Area Population (1950-2026) | MacroTrends". www.macrotrends.net. สืบค้นเมื่อ 2026-01-02.
  22. ↑ "Wayback Machine" (PDF). www.demographia.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ 2020-02-07. สืบค้นเมื่อ 2026-01-02.
  23. ↑ Centre, UNESCO World Heritage. "United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland - UNESCO World Heritage Convention". UNESCO World Heritage Centre (ภาษาอังกฤษ).
  24. ↑ "BBC - History : British History Timeline". www.bbc.co.uk (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  25. ↑ Vinycomb, John (1909). "The Heraldic Dragon". Fictitious and Symbolic Creatures in Art. Internet Sacred Text Archive. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 May 2017. สืบค้นเมื่อ 23 July 2015.
  26. ↑ "Who runs London – Find Out Who Runs London and How". London Councils. สืบค้นเมื่อ 28 March 2021.
  27. ↑ "The essential guide to London local government | London Councils". www.londoncouncils.gov.uk (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-04-06. สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  28. ↑ "London Mayor and Assembly 2016 election results - BBC News". www.bbc.co.uk (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  29. ↑ anonymous. "The London Plan | Greater London Authority". www.london.gov.uk (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-05-08. สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  30. ↑ "London Councils' Directory 2008". directory.londoncouncils.gov.uk (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2007-11-08. สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  31. ↑ "London Government". politics.co.uk. สืบค้นเมื่อ 19 June 2023.
  32. ↑ "Local Government Financial Statistics England No.21 (2011)" (PDF). 2011. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 28 April 2018. สืบค้นเมื่อ 25 March 2021.
  33. ↑ Brigade, London Fire. "London Fire Brigade - Who we are". www.london-fire.gov.uk (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-04-29. สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  34. ↑ "About us". London Ambulance Service NHS Trust. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 27 April 2011. สืบค้นเมื่อ 25 August 2009.
  35. ↑ "Port of London Act | Port of London Authority". pla.co.uk (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  36. ↑ "Prime Minister's Office, 10 Downing Street". GOV.UK (ภาษาอังกฤษ). 2024-12-05. สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  37. ↑ "CBP-10009.pdf" (PDF). UK Parliament.
  38. ↑ Secretariat, M. P. A. "ww88" (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  39. ↑ "Greater London Authority - Policing". www.london.gov.uk. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2008-01-21. สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  40. ↑ "Just how practical is a traditional Bobby's helmet?". BBC News (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2015-01-22. สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  41. ↑ Ward, David (2002-10-23). "Police lose fight to ground Tardis". The Guardian (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). ISSN 0261-3077. สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  42. ↑ "About us". www.btp.police.uk (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  43. ↑ "Ministry of Defence". www.mod.police.uk. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2021-05-06. สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  44. ↑ Andrew, Christopher (2009). The Defence of the Realm: The Authorized History of MI5. Allen Lane. p. 134. ISBN 978-0-713-99885-6.
  45. ↑ "MPS Recorded Crime: Geographic Breakdown – London Datastore" (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  46. ↑ "London murder rate up 14% over the past year". ITV News. 24 January 2016. สืบค้นเมื่อ 16 February 2016.
  47. ↑ Crerar, Pippa; Gayle, Damien (2018-04-10). "Sadiq Khan holds City Hall summit on how to tackle violent crime". The Guardian (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). ISSN 0261-3077. สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  48. ↑ "Met Police: London homicide figures fall in 2022". BBC News (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2023-01-06. สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  49. ↑ "Kew Gardens Location-specific long-term averages". MetOffice.gov.uk (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2026-01-13.
  50. ↑ ลอนดอนรั้งศูนย์พาณิชย์โลก กทม.ติดที่ 36 (ในภาษาอังกฤษ)

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=ลอนดอน&oldid=12786091"