พระพาย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
พระพาย
เทวนาครี: वायु
Vayu.jpg
พระวายุ ทรงกวางเป็นพาหนะ
ตำแหน่งเทพแห่งลมและพายุ
จำพวกเทพโลกบาล เทพคณะปัญจภูตะ และเทพคณะวสุ
วิมานปวันโลก
อาวุธธงสีขาว,ศรวายัพยาสตร์,พระขรรค์,หอก,คทา,ขอช้าง,วัชระ,ดอกบัว,ขวาน,ดาบ ฯลฯ
สัตว์พาหนะกวาง,แอนทิโลป,ม้าวลาหก,ราชรถเทียมม้า ๑,๐๐๐ ตัว,ราชรถเทียมกวาง
บิดาพระกัศยปเทพบิดร
มารดาพระแม่อทิติ
คู่ครองพระนางภารตี,พระนางสวัสตี ฯลฯ
บุตรหนุมาน,ภีมะ ฯลฯ

พระพาย (เทวนาครี: वायु; "วายุ") เป็นเทพเจ้าแห่งลมและพายุ รวมถึงท้องฟ้า ตามคติของศาสนาฮินดู เป็นเทพแห่งธรรมชาติ เช่นเดียวกับพระพิรุณ (ฝน), พระอัคนี (ไฟ), พระแม่คงคา (น้ำ), พระแม่ธรณี (พื้นดิน)

พระพายเป็นบุตรของพระกัศยปเทพบิดร และพระแม่อทิติ มีหน้าที่ให้ลมแก่สามโลก ในวรรณคดีมหาภารตะ พระพายเป็น บิดาของภีมะ และในวรรณคดีรามเกียรติ์พระพายเป็นบิดาของ หนุมานและยังเป็นปู่ของมัจฉานุกับอสุรผัด

ตามคำภีร์วิษณุปุราณะว่า พระพายเป็นกษัตริย์แห่งคนธรรพ์ สำหรับรูปร่างลักษณะของพระพาย มีแตกต่าง หลากหลายออกไป ในคัมภีร์ไตรเทพระบุว่า พระพาย มีกายสีขาวลักษณะงดงามยิ่งนัก ทรงสัตว์พาหนะจำพวกแอนทิโลปหรือกวาง[1]

นอกจากนี้แล้ว พระพายยังถือเป็นเทพประจำทิศตะวันตกเฉียงเหนือ (พายัพ) โดยคำว่า "พายัพ" เป็นภาษาสันสกฤต อ่านว่า "วายวฺย" เมื่อถอดความแล้วจะหมายถึง "ทิศของวายุ" [2]

อ้างอิง[แก้]