นาฏยศาสตร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
เทวรูปศิวนาฏราช ศิลปะอินเดียตอนใต้

นาฏยศาสตร์ (สันสกฤต:नाट्य शास्त्र, นาฏฺย ศาสฺตฺร) หรือ นาฏยเวท เป็นคัมภีร์ที่ว่าด้วยการฟ้อนรำ คติความเชื่อของชาวอินเดียโบราณถือว่าคัมภีร์นาฏยศาสตร์หรือนาฏยเวทเป็นพระเวทที่ ๕ นอกเนื้อจากไปจากพระเวทเดิม คือ ฤคเวท สามเวท ยชุรเวทและอาถรรพณเวท นาฏยศาสตร์มีกำเนิดขึ้นเนื่องมาจากลิทธิเทวนิยม มีเรื่องราวกล่าวไว้ในคัมภีร์นี้ว่า พระพรหมได้สร้างนาฏยเวทขึ้นนำหลักจากพระเวททั้ง ๔ ที่มีมาก่อน กล่าวคือ นำคำพูดคำเจรจามาจากฤคเวท บทขับร้องมาจากสามเวท กริยาท่าทางจากยชุรเวท อารมณ์ต่างๆ จากอาถรรพณเวท ภรตมุนีได้รับนาฏยเวทจากพระพรหมแล้วนำมาสั่งสอนให้แก่มนุษยโลก

เนื้อหา[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  • นาฎยศาสตร์ เรียบเรียงโดย ศาสตราจารย์ ร.ต.ท.แสง มนวิทูร แปลจากคัมภีร์ นาฏฺยศาสฺตฺรมฺ ของ ภรตมุนี