เทวดา

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พระอินทร์ทรงช้างเอราวัณ

เทวดา (บาลี: devatā) หรือ เทพ (บาลี: deva) ตามคติความเชื่อทางศาสนาต่างๆ หมายถึง ผู้ที่มีชีวิตเป็นทิพย์ ไม่ได้มีชีวิตเป็นกายเนื้ออยู่บนโลกนี้ บ้างก็ว่ามีกายเป็นแสงสว่าง และเสวยสุขในสรวงสวรรค์ชั้นต่างๆ ซึ่งถือว่าเป็นภพภูมิที่ดี เทวดาผู้หญิงเรียกว่า นางฟ้า หรือ เทพี เทวดาผู้มีมิจฉาทิฐิ เรียกว่า มาร

เทพเจ้า หมายถึง เทวดาผู้เป็นใหญ่[1]ตามความเชื่อแบบพหุเทวนิยม ซึ่งเชื่อว่ามีอำนาจควบคุมธรรมชาติบางอย่าง[2] เช่น ซูสและพระอินทร์เป็นเทพเจ้าแห่งสายฟ้า

เทวดาตามคติความเชื่อในศาสนาต่างๆ[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. ราชบัณฑิตยสถาน, พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542, กรุงเทพฯ : นานมีบุ๊คส์พับลิเคชั่นส์, 2546
  2. god, Cambridge Dictionaries Online, เรียกข้อมูลวันที่ 28 ธันวาคม 2555