แวนโคมัยซิน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
แวนโคมัยซิน
Vancomycin.svg
Vancomycin-from-xtal-1996-3D-balls.png
ข้อมูลทางคลินิก
การอ่านออกเสียง/væŋkəˈmsn/[1][2]
ชื่อทางการค้าVancocin
AHFS/Drugs.comMonograph
MedlinePlusa604038
ข้อมูลทะเบียนยา
ระดับความเสี่ยงต่อทารกในครรภ์
  • B (PO) / C (IV)(US)
ช่องทางการรับยารับประทาน, ฉีดเข้าหลอดเลือด
รหัส ATC
กฏหมาย
สถานะตามกฏหมาย
  • AU: S4 (ต้องใช้ใบสั่งยา)
  • UK: POM (Prescription only)
  • US: ℞-only
ข้อมูลเภสัชจลนศาสตร์
ชีวประสิทธิผลNegligible (oral)
การเปลี่ยนแปลงยาExcreted unchanged
ครึ่งชีวิตทางชีวภาพ4 ถึง 11 ชั่วโมง (บุคคลทั่วไป)
6 ถึง 10 วัน (ผู้มีไตอ่อนแอ)
การขับออกไต
ตัวบ่งชี้
เลขทะเบียน CAS
PubChem CID
DrugBank
ChemSpider
UNII
KEGG
ChEBI
ChEMBL
ECHA InfoCard100.014.338
ข้อมูลทางกายภาพและเคมี
สูตรC66H75Cl2N9O24
มวลต่อโมล1449.3 g.mol−1
แบบจำลอง 3D (JSmol)
  (verify)
Pharmaklog.png สารานุกรมเภสัชกรรม

แวนโคมัยซิน (Vancomycin) เป็นยาปฏิชีวนะ สำหรับรักษาการติดเชื้อจากแบคทีเรีย[3] อาทิ การติดเชื้อบนผิวหนัง, ในกระแสเลือด, ในกระดูก, ในข้อต่อ ตลอดจนเยื่อบุหัวใจอักเสบ และเยื่อหุ้มสมองอักเสบจากแบคทีเรีย[4] จำเป็นต้องวัดความดันโลหิตก่อนเพื่อคำนวณปริมาณยาที่จะจ่าย สามารถรับยานี้ได้โดยทั้งวิธีฉีดเข้าหลอดเลือดดำและวิธีรับประทาน แต่แบบรับประทานออกฤทธิช้าทำไม่เป็นที่นิยมมากนัก[3]

ผลข้างเคียงทั่วไปได้แก่ ปวดในบริเวณที่ติดเชื้อและมีอาการภูมิแพ้ ในบางครั้งอาจมีอาการได้ยินไม่ชัด, ความดันโลหิตต่ำ หรือการกดตัวในไขกระดูก ไม่เป็นที่แน่ชัดว่ายาชนิดนี้เหมาะสมต่อสตรีมีครรภ์หรือไม่ แต่ยังไม่มีประวัติการส่งทางลบต่อทารก[5] สตรีให้นมบุตรสามารถใช้ยาชนิดนี้ได้อย่างปลอดภัย[6] ยาแวนโคมัยซินเป็นยาปฏิชีวนะประเภทไกลโคเปปไทด์ ทำงานโดยไปขัดขวางการสร้างตัวของผนังเซลล์[3]

แวนโคมัยซินถูกจำหน่ายครั้งแรกในปี ค.ศ. 1954[7] ปัจจุบันได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นยาหลักขององค์การอนามัยโลก เป็นยาที่มีความปลอดภัยและมีประสิทธิผลสูง[8] ปัจจุบันถูกจำหน่ายเป็นยาสามัญ[9]

อ้างอิง[แก้]

  1. "vancomycin". Merriam-Webster Dictionary.
  2. "vancomycin - definition of vancomycin in English from the Oxford dictionary". OxfordDictionaries.com. สืบค้นเมื่อ 2016-01-20.
  3. 3.0 3.1 3.2 "Vancocin". The American Society of Health-System Pharmacists. สืบค้นเมื่อ Sep 4, 2015.
  4. Liu, C; Bayer, A; Cosgrove, SE; Daum, RS; Fridkin, SK; Gorwitz, RJ; Kaplan, SL; Karchmer, AW; Levine, DP; Murray, BE; J Rybak, M; Talan, DA; Chambers, HF (1 February 2011). "Clinical practice guidelines by the infectious diseases society of america for the treatment of methicillin-resistant Staphylococcus aureus infections in adults and children: executive summary". Clinical Infectious Diseases. 52 (3): 285–92. doi:10.1093/cid/cir034. PMID 21217178.
  5. "Prescribing medicines in pregnancy database". Australian Government. Sep 2015. สืบค้นเมื่อ Sep 2015. Check date values in: |accessdate= (help)
  6. "Vancomycin use while Breastfeeding". สืบค้นเมื่อ 5 September 2015.
  7. Oxford Handbook of Infectious Diseases and Microbiology. OUP Oxford. 2009. p. 56. ISBN 9780191039621.
  8. "WHO Model List of Essential Medicines (19th List)" (PDF). World Health Organization. April 2015. สืบค้นเมื่อ 8 December 2016.
  9. Hamilton, Richart (2015). Tarascon Pocket Pharmacopoeia 2015 Deluxe Lab-Coat Edition. Jones & Bartlett Learning. p. 91. ISBN 9781284057560.