ข้ามไปเนื้อหา

จักรวรรดิคุปตะ

แก้ไขลิงก์
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก Gupta Empire)
จักรวรรดิคุปตะ
गुप्त राजवंश
ป. ค.ศ. 240–ป. 579[1]
สถานะจักรวรรดิ
เมืองหลวง
ภาษาทั่วไปสันสกฤต (วรรณกรรมและวิชาการ)
ปรากฤต (ท้องถิ่น)
ศาสนา
ฮินดูไวษณพ(ทางการ)
เชน
พุทธ
การปกครองราชาธิปไตย
มหาราชาธิราช 
• ค.ศ. 240-280
พระเจ้าคุปต์ (พระองค์แรก)
• ค.ศ. 319-335
พระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 1
• ค.ศ. 540-550
พระเจ้าวิศณุคุปต์ (พระองค์สุดท้าย)
ยุคประวัติศาสตร์ยุคโบราณ
• ก่อตั้ง
ป. ค.ศ. 240
• พระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 1 ขึ้นครองราชย์
26 กุมภาพันธ์ 320[6]
• สงคราม คุปตะ-ศกะ
ป. 375–385 [1]
• ความขัดแย้ง คุปตะ-กิดาไรต์
ป. 390–450[7]
• สงคราม คุปตะ-ฮัน
ป. 460–500[8][9]
• สิ้นสุด
ป. 579[1]
พื้นที่
400 ประมาณ[10][11]
(ประมาณค่าสูงสุดของพื้นที่สูงสุด)		3,500,000 ตารางกิโลเมตร (1,400,000 ตารางไมล์)
440 ประมาณ[12]
(ประมาณค่าต่ำสุดของพื้นที่สูงสุด)		1,700,000 ตารางกิโลเมตร (660,000 ตารางไมล์)
ประชากร
• ศตวรรษที่ 5
75,000,000[13]
สกุลเงินดีนาร์ (เหรียญทองคำ)
รูปกะ (เหรียญเงิน)
การษาปณะ (เหรียญทองแดง)
เบี้ย
ก่อนหน้า		ถัดไป
ราชวงศ์กาณวะ
จักรวรรดิกุษาณะ
ปัญจาละ
ราชวงศ์มหาเมฆวาหนะ
จักรวรรดิปาละ

จักรวรรดิคุปตะ (อังกฤษ: Gupta Empire) เป็นจักรวรรดิอินเดียโบราณที่รุ่งเรืองระหว่างปี ค.ศ. 280 จนกระทั่งปี ค.ศ. 550 โดยมีอาณาบริเวณที่ครอบคลุมทางตอนเหนือและตอนกลางของอินเดียทั้งหมด และบังคลาเทศปัจจุบัน จักรวรรดิก่อตั้งขึ้นโดยพระเจ้าศรีคุปต์ โดยมีเมืองหลวงอยู่ที่ปาฏลีบุตรที่ปัจจุบันคือปัฏนาทางตอนเหนือของรัฐพิหาร

ความรุ่งเรืองของจักรวรรดิภายใต้การนำของพระมหากษัตริย์ราชวงศ์คุปตะทำให้มีความเจริญในด้านวิทยาศาสตร์และศิลปะ ในด้านความเจริญทางด้านวัฒนธรรมนักประวัติศาสตร์จัดราชวงศ์คุปตะในระดับเดียวกับราชวงศ์ฮั่น ราชวงศ์ถัง และจักรวรรดิโรมัน สมัยจักรวรรดิคุปตะถือกันโดยนักวิชาการบางคนว่าเป็นยุคทองของอินเดียในด้านวิทยาศาสตร์ เทคโนโลยี วิศวกรรม ศิลปะ วรรณคดี ตรรกศาสตร์ คณิตศาสตร์ ดาราศาสตร์ ศาสนา และปรัชญา

พระมหาจักรพรรดิแห่งจักรวรรดิคุปตะ

[แก้]
พระรูป พระนาม เริ่มรัชกาล สิ้นสุดรัชกาล
-พระเจ้าศรีคุปตะ783823
-พระเจ้าฆาโตตกจา823862
พระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 1863878
-พระเจ้านิจมุคุปต์878ไม่ทราบ
-พระเจ้าสมุทรคุปต์878919
พระเจ้าจันทรคุปต์ที่ 2919958
พระเจ้ากุมารคุปต์ที่ 1958998
-พระเจ้าสกันตคุปต์9981010
-พระเจ้าปุรุคุปตะ10101016
-พระเจ้ากุมารคุปต์ที่ 210161019
-พระเจ้าพุทธคุปต์10191038
-พระเจ้านรสิงหคุปต์1038ไม่ทราบ
-พระเจ้ากุมารคุปต์ที่ 3ไม่ทราบ1083
-พระเจ้าพุทธคุปต์ที่ 210831093

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 3 Goyal, SR (1967). History of the Imperial Guptas. น. 367.
  2. ↑ Chakrabarty, Dilip K. (2010-10-18), "The Re-emergence of the Gangetic Orbit and the Regional Power Centres C. AD 300 to C. AD 800", The Geopolitical Orbits of Ancient India, Oxford University Press, ISBN 978-0199088324, Magadha and its capital Pataliputra come back into focus under the Gupta dynasty. Initially, the dynasty establishes its base by coming into a matrimonial alliance with the Lichchhavis of Vaisali or north Bihar. At this stage, it is likely that the Gupta power was stretched along the northern and southern banks of the Ganga in modern Bihar.{{citation}}: CS1 maint: work parameter with ISBN (ลิงก์)
  3. ↑ Raychaudhuri, Hemchandra (2006). Political History of Ancient India. Cosmo Publications. น. 496. ISBN 978-81-307-0291-9. The importance of this identification lies in the fact that it proves that the immediate successors of Skanda Gupta had a capital at Ayodhyā probably till the rise of the Maukharis. If the spurious Gayā plate is to be believed Ayodhyā was the seat of a Gupta jaya-skandhāvāra, or 'camp of victory,' as early as the time of Samudra Gupta. The principal capital of Bālāditya and his successors appears to have been Kāśī.
  4. 1 2 Mookerji, Radhakumud (1989). The Gupta Empire. Motilal Banarsidass Publ. น. 52. ISBN 978-81-208-0089-2. the successors of Chandra Gupta II set up their capital at Ayodhyā. It also appears from the Sarnath Stone inscription of Prakațāditya (Fleet, No. 79) that they had another capital at Kāśī.
  5. 1 2 Hans T. Bakker (1982). "The rise of Ayodhya as a place of pilgrimage". Indo-Iranian Journal. 24 (2): 105. doi:10.1163/000000082790081267. S2CID 161957449. During the reign of either the emperor Kumāragupta or, more probably, that of his successor Skandagupta (AD 455–467), the capital of the empire was moved from Pāțaliputra to Ayodhyā...
  6. ↑ Smith, Vincent A. "Chapter 11 – The Gupta Empire and the Western Satraps: Chandragupta I to Kumaragupta I". The Public's Library and Digital Archive. สืบค้นเมื่อ 14 กรกฎาคม 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  7. ↑ Dani, Ahmad Hasan; Litvinsky, BA (1996). History of Civilizations of Central Asia: The Crossroads of Civilizations, A.D. 250 to 750. UNESCO. น. 151–152.
  8. ↑ Majumdar, R.C. (1981). A Comprehensive History of India: Pt. 1. A.D. 300–985. Indian History Congress/People's Publishing House. น. 64.
  9. ↑ Dani, Ahmad Hasan (1999). History of Civilizations of Central Asia. Motilal Banarsidass. น. 221.
  10. ↑ Turchin, Peter; Adams, Jonathan M.; Hall, Thomas D (ธันวาคม 2006). "East-West Orientation of Historical Empires". Journal of World-Systems Research. 12 (2): 223. doi:10.5195/JWSR.2006.369. ISSN 1076-156X.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. ↑ Bang, Peter Fibiger; Bayly, C. A.; Scheidel, Walter (2020). The Oxford World History of Empire: Volume One: The Imperial Experience (ภาษาอังกฤษ). Oxford University Press. น. 92–94. ISBN 978-0-19-977311-4.
  12. ↑ Taagepera, Rein (1979). "Size and Duration of Empires: Growth-Decline Curves, 600 B.C. to 600 A.D". Social Science History. 3 (3/4): 121. doi:10.2307/1170959. JSTOR 1170959.
  13. ↑ Angus Maddison (2001). "Growth of World Population, GDP and GDP Per Capita before 1820". น. 238.
  • S.K. Lall, Ancient India

ดูเพิ่ม

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=จักรวรรดิคุปตะ&oldid=12943007"