ข้ามไปเนื้อหา

รัฐพิหาร

แก้ไขลิงก์
จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
รัฐพิหาร
รัฐ
ตามเข็มนาฬิกาจากด้านบน: มหาโพธิวิหารแห่งพุทธคยา, โบราณสถานมหาวิทยาลัยนาลันทา, ภาพเขียนมธุพานิจากภูมิภาคมิถิลา, น้ำพุร้อนพรหมกูณฑ์ในราชคฤห์
โลโกทางการของรัฐพิหาร
ตรา
เพลง: เมเร ภารตะ เก กันฐะ หาร (Mere Bharat Ke Kanth Haar)
(พวงมาลัยแห่งอินเดียของข้า)
ที่ตั้งของรัฐพิหารในประเทศอินเดีย
ที่ตั้งของรัฐพิหารในประเทศอินเดีย
พิกัด (ปัฏนา): 25°24′N 85°06′E / 25.4°N 85.1°E / 25.4; 85.1
ประเทศประเทศอินเดีย
ก่อตั้ง
ได้รับสถานะเป็นรัฐ26 มกราคม ค.ศ. 1950
เมืองหลวงปัฏนา
เมืองใหญ่สุดปัฏนา
เขต38 เขต
การปกครอง
 • ราชยปาลผกู เชาวหัน (Phagu Chauhan)
(จากพรรค BJP)[1]
 • มุกขยมนตรีนิติษ กุมาร (Nitish Kumar)
(จากพรรค JD(U))
 • รองมุกขยมนตรีสุษิล กุมาร โมที (Sushil Kumar Modi)[2]
(จากพรรค BJP)
 • นิติบัญญัติ
 • ศาลสูงศาลสูงปัฏนา
พื้นที่
[3]
 • ทั้งหมด
94,163 ตร.กม. (36,357 ตร.ไมล์)
 • อันดับที่ 12
ประชากร
 (ค.ศ. 2011)[4]
 • ทั้งหมด
104,099,452 คน
 • อันดับที่ 3
 • ความหนาแน่น1,102 คน/ตร.กม. (2,850 คน/ตร.ไมล์)
 • กลุ่มชาติพันธุ์และภาษาหลัก
โภชปุรี (Bhojpuri), ไมถิล (Maithil), มคธ (Magahi)
เดมะนิมชาวพิหาร
จีดีพี (ค.ศ. 2017–2018)
[5]
 • รวม₹4.88 ลาขกโรร์ (lakh crore)
(48.8 ล้านล้านรูปี)
 • ต่อประชากร₹38,860
ภาษา
 • ภาษาราชการภาษาฮินดี[6]
 • ภาษาราชการเพิ่มเติมภาษาไมถิลี,[ก][7] ภาษาอูรดู[ข][8]
เขตเวลาUTC+05:30 (IST)
UN/LOCODEINBR
รหัส ISO 3166IN-BR
ทะเบียนพาหนะBR
เอชดีไอ
(ค.ศ. 2017)		เพิ่มขึ้น 0.566[9] (กลาง) · ที่ 36
การรู้หนังสือ
(ค.ศ. 2011)		63.82%[10]
อัตราส่วนเพศ
(ค.ศ. 2011)		918 ♀/1000 ♂[11]
เว็บไซต์gov.bih.nic.in

พิหาร (ฮินดีและไมถิลี: बिहार; อูรดู: بہار) เป็นรัฐหนึ่งในทางตะวันออกของประเทศอินเดีย มีประชากรมากที่สุดเป็นลำดับที่สาม และมีพื้นที่ใหญ่ที่สุดเป็นลำดับที่สิบสองของประเทศอินเดีย ด้วยพื้นที่ราว 94,163 km2 (36,357 sq mi) รัฐพิหารมีอาณาเขตติดต่อกับรัฐอุตตรประเทศในทางตะวันตก, ประเทศเนปาลในทางเหนือ, ส่วนบนของรัฐเบงกอลตะวันตกทางะวันออก, และรัฐฌารขัณฑ์ทางตอนใต้ ที่ราบพิหารมีแม่น้ำคงคาซึ่งไหลจากตะวันตกไปตะวันออกไหลผ่าน[12] ภูมิภาคทางวัฒนธรรมหลัก ๆ สามแห่งที่ประกอบอยู่ในรัฐพิหารได้แก่ มคธ, มิถิลา และโภชปุรี[13]

เมื่อวันที่ 15 พฤศจิกายน ค.ศ. 2000 พิหารตอนใต้ได้จัดตั้งเป็นรัฐใหม่ชื่อว่ารัฐฌารขัณฑ์[14] ประชากรเพียง 11.3% ของพิหารอาศัยในเขตเมือง ถือว่าต่ำที่สุดในประเทศอินเดีย ต่อจากรัฐหิมาจัลประเทศ[15] นอกจากนี้ ประชากรพิหารกว่า 58% มีอายุต่ำกว่า 25 ปี ทำให้พิหารเป็นรัฐที่มีอัตราส่วนเยาวชนสูงที่สุดในอินเดีย[16]

ในอินเดียโบราณและอินเดียยุคคลาสสิก บริเวณที่เป็นรัฐพิหารในปัจจุบันถือว่าเป็นศูนย์กลางของอำนาจ การศึกษา และวัฒนธรรม[17] นับตั้งแต่มคธได้เรืองอำนาจขึ้นเป็นจักรวรรดิแรกในแผ่นดินอินเดีย, จักรวรรดิเมารยะ ซึ่งเป็นที่รู้จักในฐานะศาสนิกชนของศาสนาพุทธ[18] จักรวรรดิมคธโดดเด่นภายใต้การปกครองของราชวงศ์เมารยะ และราชวงศ์คุปตะ รวมกันเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญของเอเชียใต้ที่อยู่ภายใต้อำนาจศูนย์กลางเดียว[19] อีกหนึ่งภูมิภาคของพิหารคือมิถิลา ซึ่งเป็นศูนย์กลางการศึกษายุคแรกและเป็นศูนย์กลางของอาณาจักรวิเทหะ[20][21]

นับตั้งแต่ปลายคริสต์ทศวรรษ 1970 รัฐพิหารได้รั้งท้ายรัฐอื่น ๆ ในประเทศอินเดียในด้านการพัฒนาเศรษฐกิจและสังคม[22][23][24] นักเศรษฐศาสตร์และนักวิทยาศาสตร์สังคมหลายคนอ้างว่าเป็นผลโดยตรงจากนโยบายจากรัฐบาลอินเดียส่วนกลาง เช่น นโยบาย freight equalisation policy (ฮินดี: फ्रेट इक्वलाइजेशन पॉलिसी)[25][26], ความไม่เห็นใจที่มีต่อรัฐพิหาร (its apathy towards Bihar)[16][27][28], การขาดความเป็นรัฐนิยมพิหาร (Bihari sub-nationalism),[26][29][30] และการตั้งรกรากถาวร (Permanent Settlement) ในปี ค.ศ. 1793 โดยบริษัทอินเดียตะวันออกของอังกฤษ[26] อย่างไรก็ตามรัฐบาลของรัฐพิหารมีความก้าวหน้าอย่างมากในการพัฒนารัฐ[31] การพัฒนาการปกครองได้นำไปสู่การฟื้นฟูเศรษฐกิจในรัฐผ่านการเพิ่มการลงทุนในสาธารณูปโภค[32] บริการสุขภาพที่ดีกว่า การให้ความสำคัญกับการศึกษา และการลดจำนวนการก่อคดีและการฉ้อโกง[33][34]

ในปี ค.ศ. 2023 เมืองเบกูซาไร รัฐพิหารได้ถูกจัดลำดับเป็นเมืองคุณภาพอากาศแย่ที่สุดของโลก[35]

ประชากร

[แก้]
ศาสนาในรัฐพิหาร[36]
ศาสนา ร้อยละ
ฮินดู
  
 82.7%
อิสลาม
  
 16.9%
คริสต์
  
 0.1%
อื่นๆ
  
 0.3%

ประชากรเกือบ 58% ของรัฐพิหารมีอายุต่ำกว่า 25 ปี ถือว่าเป็นอัตราส่วนที่สูงที่สุดในประเทศอินเดีย พิหารมีอัตราการขยายเขตเมืองอยู๋ที่ 11.3% ต่ำที่สุดเป็นอันดับที่สองของประเทศอินเดีย รองจากรัฐหิมาจัลประเทศ[37]

ประชากรของพิหารส่วนใหญ่เป็นกลุ่มชาติพันธุ์ผู้พูดภาษาอินโด-อารยัน (Indo-Aryan-speaking ethnic groups) และยังเป็นเป้าหมายหนึ่งในการตั้งถิ่นฐานของชาวปัญจาบฮินดูที่อพยพมาในช่วงของการ Partition of British India เมื่อปี ค.ศ. 1947[38] พิหารมีอัตราการรู้หนังสืออยู่ที่ 63.82% (73.39% ในชาย และ 53.33% ในหญิง) พบว่ามีการเติบโตขึ้น 20% สำหรับการรู้หนังสือในผู้หญิงในทศวรรษที่ผ่านมา[10] สำมะโนประชากรปี ค.ศ. 2011 พบว่าประชากร 82.7% นับถือศาสนาฮินดู, 16.9% นับถือศาสนาอิสลาม[36][39]

ภาษา

[แก้]
ภาษาไมถิลีในอักษรตีราหุต (Tirhuta) และอักษรเทวนาครี
ภาษาของรัฐพิหาร (ค.ศ. 2011)[40]
  1. ฮินดี (25.5%)
  2. โภชปุรี (24.9%)
  3. ไมถิลี (12.6%)
  4. มคธ (10.9%)
  5. อูรดู (8.42%)
  6. สุรชาปุรี (1.78%)
  7. อื่น ๆ (16.0%)

ภาษาฮินดีเป็นภาษาราชการของรัฐ[6] ภาษาอูรดูเป็นภาษาราชการที่สองใน 15 เขตของรัฐ[8] อย่างไรก็ตามชาวรัฐพิหารส่วนใหญ่พูดภาษาใดภาษาหนึ่งในกลุ่มภาษาพิหาร ซึ่งส่วนใหญ่ได้รับการจัดเป็นภาษาถิ่นของภาษาฮินดีในการสำรวจสำมะโนประชากร ภาษาสำคัญคือ โภชปุรี, ไมถิลี และมคธ แต่กลุ่มเล็ก ๆ เช่น ภาษาอังคิกา และภาษาบัชชิกา (Bajjika) (บางครั้งถือว่าเป็นภาษาไมถิลี) ก็พูดกันเป็นจำนวนมากเช่นกัน[41][42] ไมถิลีเป็นภาษาประจำภูมิภาคของอินเดียที่ได้รับการรับรองโดย ตารางผนวกแนบท้ายที่แปดของรัฐธรรมนูญอินเดีย[7] มีผู้เสนอเรียกร้องให้ภาษาโภชบุรี และภาษามคธได้รับสถานะเดียวกัน[43] อย่างไรก็ตามจำนวนผู้พูดสำหรับภาษาเหล่านี้มีจำกัด เนื่องจากคนที่มีการศึกษาและอาศัยในเมืองมักจะพูดภาษาฮินดี (ในบริบทที่เป็นทางการ) ดังนั้นจึงตอบคำตอบนี้ในการสำรวจสำมะโนประชากร และในพื้นที่ชนบทและชุมชนที่ไม่มีการศึกษาพวกเขาก็ตอบว่าภาษาของพวกเขาเป็นภาษา "ฮินดี" ในสำมะโน

ชุมชนเล็ก ๆ ของผู้พูดภาษาเบงกาลี และภาษาสันถาลี พบได้ในเขตทางตะวันออกของรัฐ





อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Senior BJP Leader Phagu Chauhan Appointed Governor of Bihar, to Take Over From Lal Ji Tandon". News18. 20 กรกฎาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 25 กรกฎาคม 2019.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. ↑ "Nitish Kumar to take oath as Chief Minister of Bihar, Sushil Modi to be deputy CM – Times of India". The Times of India. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 กรกฎาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 27 กรกฎาคม 2017.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. ↑ "State Profile". Government of Bihar. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 กันยายน 2017. สืบค้นเมื่อ 27 กันยายน 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ "Bihar Profile" (PDF). census.gov.in. สืบค้นเมื่อ 14 มีนาคม 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ "MOSPI Gross State Domestic Product". Ministry of Statistics and Programme Implementation, Government of India. 1 มีนาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 9 มิถุนายน 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. 1 2 "The Bihar Official Language Act, 1950" (PDF). Cabinet Secretariat Department, Government of Bihar. 1950. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 13 เมษายน 2015. สืบค้นเมื่อ 9 เมษายน 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  7. 1 2 "Constitutional provisions relating to Eighth Schedule" (PDF). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 5 มีนาคม 2016. สืบค้นเมื่อ 28 พฤษภาคม 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  8. 1 2 Benedikter, Thomas (2009). Language Policy and Linguistic Minorities in India: An Appraisal of the Linguistic Rights of Minorities in India. Münster: LIT Verlag. น. 89. ISBN 978-3-643-10231-7. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 19 ตุลาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 10 เมษายน 2015.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. ↑ "Sub-national HDI – Area Database". Global Data Lab (ภาษาอังกฤษ). Institute for Management Research, Radboud University. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 23 กันยายน 2018. สืบค้นเมื่อ 25 กันยายน 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. 1 2 "6 – State of Literacy". Provisional Population Totals – India (PDF) (รายงาน). Censusindia.gov.in. น. 108. 111. ข้อมูลเก่า (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ 6 กรกฎาคม 2015. สืบค้นเมื่อ 22 สิงหาคม 2018.{{cite report}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. ↑ "Census 2011 (Final Data) – Demographic details, Literate Population (Total, Rural & Urban)" (PDF). planningcommission.gov.in. Planning Commission, Government of India. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 27 มกราคม 2018. สืบค้นเมื่อ 3 ตุลาคม 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. ↑ "State Profile". Government of Bihar. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 กันยายน 2017. สืบค้นเมื่อ 17 เมษายน 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  13. ↑ Roy, Ramashray; Wallace, Paul (6 กุมภาพันธ์ 2007). India's 2004 Elections: Grass-Roots and National Perspectives. น. 212. ISBN 9788132101109. สืบค้นเมื่อ 13 เมษายน 2017.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  14. ↑ Dutt, Ashok K. "Jharkhand". Encyclopædia Britannica. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 มีนาคม 2012. สืบค้นเมื่อ 18 กรกฎาคม 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  15. ↑ "At 11.3%, it has the lowest urban population among big states and the second lowest if one counts the small mountainous state of Himachal Pradesh (10%). 2011 census". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 14 พฤศจิกายน 2015. สืบค้นเมื่อ 29 ตุลาคม 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. 1 2 Guruswamy, Mohan; Kaul, Abhishek (15 ธันวาคม 2003). "The Economic Strangulation of Bihar" (PDF). New Delhi, India: Centre for Policy Alternatives. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 30 พฤษภาคม 2009. สืบค้นเมื่อ 17 สิงหาคม 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  17. ↑ Bihar, Past & Present: souvenir, 13th Annual Congress of Epigraphica by P. N. Ojha, Kashi Prasad Jayaswal Research Institute
  18. ↑ Mishra Pankaj, The Problem, Seminar 450 – February 1997
  19. ↑ "The History of Bihar". Bihar Government. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 31 มีนาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 15 สิงหาคม 2008.
  20. ↑ Mandal, R. B. (2010). Wetlands Management in North Bihar. น. 87. ISBN 9788180697074. สืบค้นเมื่อ 8 กุมภาพันธ์ 2017.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  21. ↑ Kumāra, Braja Bihārī (1998). Small States Syndrome in India. น. 146. ISBN 9788170226918. สืบค้นเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2017.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  22. ↑ "Bihar's 'first' Economic Survey Report tabled". The Times of India. 7 มีนาคม 2007. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 18 พฤษภาคม 2013. สืบค้นเมื่อ 22 สิงหาคม 2008.
  23. ↑ Bal Thackeray (5 มีนาคม 2008). "Biharis an unwanted lot". The Times of India. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 มีนาคม 2008. สืบค้นเมื่อ 5 มีนาคม 2008.
  24. ↑ Wajihuddin, Mohammed (10 สิงหาคม 2008). "'Bihari' has become an abuse". The Times of India. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 5 พฤษภาคม 2013. สืบค้นเมื่อ 10 สิงหาคม 2008.
  25. ↑ Das, Arvind N. (1992). The Republic of Bihar. New Delhi: Penguin Books. ISBN 978-0-14-012351-7.
  26. 1 2 3 Goswami, Urmi A (16 กุมภาพันธ์ 2005). "'Bihar Needs an Icon, a person who stands above his caste' (Dr Shaibal Gupta – Rediff Interview)". Rediff. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 20 กุมภาพันธ์ 2005. สืบค้นเมื่อ 16 กุมภาพันธ์ 2005.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  27. ↑ Guruswamy, Mohan; Baitha, Ramnis Attar; Mohanty, Jeevan Prakash (15 มิถุนายน 2004). "Centrally Planned Inequality: The Tale of Two States – Punjab and Bihar" (PDF). New Delhi, India: Centre for Policy Alternatives. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 26 มีนาคม 2009. สืบค้นเมื่อ 17 สิงหาคม 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  28. ↑ Guruswamy, Mohan; Mohanty, Jeevan Prakash (15 กุมภาพันธ์ 2004). "The De-urbanisation of Bihar" (PDF). New Delhi, India: Centre for Policy Alternatives. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ 26 มีนาคม 2009. สืบค้นเมื่อ 17 สิงหาคม 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  29. ↑ Ahmed Farzand and Mishra Subhash, Leaders of Bihar unite to counter Raj Thackeray , India Today, 31 October 2008
  30. ↑ Gupta, Shaibal. "Bihar: Identity and Development". Asian Development Research Institute, Patna. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 30 มีนาคม 2005. สืบค้นเมื่อ 30 เมษายน 2006.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  31. ↑ Phadnis, Aditi (26 กรกฎาคม 2008). "Lalu in the red". Business Standard. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 7 มิถุนายน 2011. สืบค้นเมื่อ 22 สิงหาคม 2015.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  32. ↑ Goswami, Urmi A (17 มิถุนายน 2008). "Biharis get work at home, bashers realise their worth". The Economic Times. India. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 กุมภาพันธ์ 2009. สืบค้นเมื่อ 17 มิถุนายน 2008.
  33. ↑ Dharma, Supriya; Jha, Abhay Mohan (15 กรกฎาคม 2008). "Bihar witnesses a quiet transformation". NDTV. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 18 กรกฎาคม 2008. สืบค้นเมื่อ 22 สิงหาคม 2015.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  34. ↑ Jha, Abhay Mohan (8 มีนาคม 2008). "English makes inroads in Bihar villages". NDTV. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 9 มีนาคม 2008. สืบค้นเมื่อ 8 มีนาคม 2008.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  35. ↑ IQAIR เปิดข้อมูล พบเกือบ 100 เมืองในเอเชีย มีมลพิษทางอากาศแย่ที่สุดในโลกเมื่อปี 2566
  36. 1 2 "Population by religion community - 2011". Census of India, 2011. The Registrar General & Census Commissioner, India. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 25 สิงหาคม 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  37. ↑ "Urban and Rural Population of India 2011". ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 มีนาคม 2012. สืบค้นเมื่อ 29 ตุลาคม 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  38. ↑ Hill K; Seltzer W; Leaning J; Malik SJ; Russell SS. "Full title: The Demographic Impact of Partition: Bengal in 1947". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2006-09-01.
  39. ↑ Singh, Vijaita (25 สิงหาคม 2015). "Bihar elections among factors in religious data of Census 2011 release". The Hindu. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 ธันวาคม 2017. สืบค้นเมื่อ 26 ตุลาคม 2017 – โดยทาง www.TheHindu.com.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  40. ↑ "C-16 Population By Mother Tongue - Bihar". Census of India 2011. Office of the Registrar General. สืบค้นเมื่อ 14 มีนาคม 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  41. ↑ Chitransh, Anugya (1 กันยายน 2012). "Bhojpuri is not the only language in Bihar". Hill Post. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 ธันวาคม 2014. สืบค้นเมื่อ 10 เมษายน 2015.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  42. ↑ Cardona, George; Jain, Dhanesh, บ.ก. (11 กันยายน 2003). The Indo-Aryan Languages. Routledge Language Family Series. Routledge. น. 500. ISBN 978-0-415-77294-5. ...the number of speakers of Bihari languages are difficult to indicate because of unreliable sources. In the urban region most educated speakers of the language name Hindi as their language because this is what they use in formal contexts and believe it to be the appropriate response because of lack of awareness. The uneducated and the urban population of the region return Hindi as the generic name for their language.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  43. ↑ "लोकसभा में उठी मगही, भोजपुरी को आठवीं अनुसूची में शामिल करने की मां" [Demand for including Bhojpuri in the Eighth Schedule]. Firstpost (ภาษาฮินดี). 22 มีนาคม 2017. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 มีนาคม 2019. สืบค้นเมื่อ 24 กุมภาพันธ์ 2019.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)


เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=รัฐพิหาร&oldid=12538657"