ข้ามไปเนื้อหา

เชมัส

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก Sheamus)
เชมัส
ข้อมูลส่วนบุคคล
ชื่อเกิดStephen Farrelly
เกิด (1978-01-28) 28 มกราคม ค.ศ. 1978 (48 ปี)
ดับลิน, ไอร์แลนด์
คู่สมรสIsabella Revilla (สมรส 2022)
ชื่อบนสังเวียนGalldubh[1]
King Sheamus
Sheamus[2]
Sheamus O'Shaunessy[3]
Stephen Farrelly[4]
ส่วนสูง6 ฟุต 3 นิ้ว (191 เซนติเมตร)[5]
น้ำหนัก267 ปอนด์ (121 กิโลกรัม)[5]
มาจาก"3000 BC"[6]
ดับลิน, ไอร์แลนด์[7]
ฝึกหัดโดยLarry Sharpe[8]
Jim Molineaux[8]
Irish Whip Wrestling[9]
Mark Starr[10]
เปิดตัวพฤษภาคม 2002[9]

สตีเฟน ฟาร์เรลลี (Stephen Farrelly; 28 มกราคม ค.ศ. 1978) เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวไอริช ที่รู้จักมากที่สุดจากการปล้ำให้กับ WWE ภายใต้ชื่อ เชมัส (Sheamus) เขาเริ่มต้นอาชีพนักมวยปล้ำในปี 2002 บนสังเวียนอิสระในยุโรป ก่อนจะเซ็นสัญญากับ WWE ในปี 2007 และถูกส่งไปพัฒนาฝีมือที่ Florida Championship Wrestling (FCW) ซึ่งเป็นค่ายพัฒนาของ WWE ในขณะนั้น จากนั้นเขาได้ขึ้นสู่บัญชีรายชื่อหลักของ WWE ในปี 2009 ประสบความสำเร็จอย่างมากใน WWE โดยเป็นแชมป์โลก 4 สมัย[11][12] เขายังเป็นนักมวยปล้ำชาวไอริชคนแรกในประวัติศาสตร์ที่คว้าแชมป์โลกของ WWE ได้ นอกจากนี้ เขายังเป็นแชมป์ยูเอส 3 สมัย และแชมป์แท็กทีม 5 สมัย ร่วมกับซีซาโร นอกจากนี้ยังเป็นผู้ชนะคิงออฟเดอะริง 2010, ชนะรอยัลรัมเบิล 2012 และคว้ากระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์ 2015 ทำให้เขาเป็นนักมวยปล้ำคนที่สองต่อจากเอดจ์ ที่สามารถคว้าความสำเร็จทั้งสามรายการนี้ได้ นอกเหนือจากวงการมวยปล้ำ เขายังเป็นเจ้าของช่อง YouTube ด้านฟิตเนสชื่อ Celtic Warrior Workouts ซึ่งได้รับความนิยมอย่างมาก และยังเคยปรากฏตัวในภาพยนตร์และรายการโทรทัศน์หลายเรื่องอีกด้วย

ชีวิตวัยเยาว์

[แก้]

สตีเฟน ฟาร์เรลลี เกิดเมื่อวันที่ 28 มกราคม ค.ศ. 1978 ในย่านคาบรา กรุงดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ และเติบโตบนถนนนอร์ทเกรตจอร์จ ในกรุงดับลิน[8][13] เขาสามารถพูดภาษาไอริชได้อย่างคล่องแคล่ว เนื่องจากเรียนที่โรงเรียน Scoil Caoimhin Primary School และ Coláiste Mhuire ซึ่งเป็นโรงเรียนที่ใช้ภาษาไอริชเป็นภาษาหลักในการสอน[13] ในช่วงวัยเรียน เคยเป็นสมาชิกของคณะนักร้องประสานเสียง Palestrina Choir จนถึงอายุ 13 ปี และเคยปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์ของไอร์แลนด์ เช่น The Late Late Show และ Live at 3[9] ด้านกีฬา เขาเคยเล่นฟุตบอลเกลิกให้กับสโมสร Erin's Isle และเคยได้รับการยกย่องให้เป็น "นักกีฬาดาวเด่นประจำเดือน" ของสโมสร นอกจากนี้ยังเล่น รักบี้ยูเนียน ให้กับ National College of Ireland ซึ่งเป็นสถาบันที่เขาสำเร็จการศึกษาระดับ National Diploma[8] ก่อนเข้าสู่วงการมวยปล้ำ เขาเคยทำงานเป็น ช่างเทคนิคด้านไอที และยังเคยทำงานเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยในไนต์คลับ ซึ่งทำให้มีโอกาสรับงานเป็น บอดี้การ์ด ให้กับ Bono และ Larry Mullen Jr. สมาชิกวง U2 รวมถึงนักแสดงและพิธีกรชาวอังกฤษ Denise van Outen อีกด้วย[14]

ประวัติเส้นทางอาชีพ

[แก้]

การฝึกฝน

[แก้]

ฟาร์เรลลีได้รับแรงบันดาลใจให้เป็นนักมวยปล้ำอาชีพจากการชมมวยปล้ำอังกฤษในรายการ World of Sport และมวยปล้ำอเมริกันของ WWF[15] หลังจากได้รับคำแนะนำจาก Bret Hart[16] เขาจึงเริ่มฝึกมวยปล้ำที่โรงเรียน Larry Sharpe's Monster Factory ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2002 โดยฝึกพร้อมกับ Tank Toland และ Cliff Compton เพียงหกสัปดาห์หลังเริ่มฝึก เขาก็เปิดตัวในฐานะฝ่ายธรรมะโดยใช้ชื่อ Sheamus O'Shaunessy พบกับ Robert Pigeon ต่อมา หลังจากใช้ท่าโจมตีบริเวณเป้าคู่ต่อสู้ เขาได้รับฉายา "The Irish Curse"[17] ซึ่งอ้างอิงถึงสำนวนภาษาอังกฤษที่ใช้ล้อเลียนปัญหาสมรรถภาพทางเพศจากการดื่มวิสกี้มากเกินไป[18] อย่างไรก็ตาม เขาได้รับบาดเจ็บที่คออย่างรุนแรงจากการพลาดท่า Hip Toss ทำให้อาชีพนักมวยปล้ำต้องหยุดชะงักไปเกือบ 2 ปี[8] หลังจากฟื้นตัว ฟาร์เรลลีได้พัฒนาคาแรกเตอร์ของตนเองโดยได้รับแรงบันดาลใจจาก ตำนานเซลติก เขาตั้งใจหลีกเลี่ยงภาพจำแบบเดิม ๆ ของชาวไอริช เช่น เครื่องรางนำโชค เลเปรอคอน หรือการดื่มแอลกอฮอล์ และเลือกนำเสนอภาพลักษณ์ของ Fiann นักรบในตำนานของไอร์แลนด์แทน[8] ด้วยพื้นฐานที่เคยเรียนในโรงเรียนที่ใช้ภาษาไอริช เขาจึงมีความรู้เกี่ยวกับ สี่วัฏจักรแห่งตำนานไอริช และได้รับแรงบันดาลใจจากผลงานศิลปะของ Jim Fitzpatrick เพื่อนำสัญลักษณ์ของ ดาบและขวาน มาใช้ในคาแรกเตอร์ของตน นอกจากนี้ เขายังออกแบบจี้คอของตัวเองที่ชื่อ Crossos ซึ่งเป็นการผสมผสานระหว่าง ไม้กางเขนเซลติก กับ ดาบนักรบเซลติก เพื่อสื่อถึงรากเหง้าของชาวไอริช พร้อมสะท้อนทั้งความแข็งแกร่งของนักรบและหลักคุณธรรมที่มั่นคงของตัวละครอีกด้วย[8]

สมาคมอิสระ

[แก้]

ในเดือนพฤษภาคม 2004 ฟาร์เรลลี ซึ่งยังคงใช้ชื่อบนสังเวียน Sheamus O'Shaunessy ได้กลับมาสู่วงการมวยปล้ำอีกครั้ง โดยเข้าฝึกซ้อมที่โรงเรียนของสมาคม Irish Whip Wrestling (IWW) ซึ่งเพิ่งเปิดใหม่ในกรุงดับลิน เขาเปิดตัวกับ IWW อย่างเป็นทางการในศึก Mount Temple เมื่อวันที่ 9 กรกฎาคม 2004 โดยเอาชนะ Mark Burns ได้ในแมตช์แรกของตน ในเดือนถัดมา Sheamus ยังคว้าชัยในแมตช์ Battle Royal ได้สำเร็จ นับเป็นการสร้างชื่อให้กับตัวเองในช่วงเริ่มต้นของอาชีพนักมวยปล้ำบนสังเวียนอิสระของไอร์แลนด์อีกด้วย เขาใช้ช่วงเวลาที่เหลือของปีนั้นไปกับความบาดหมางกับ Vid Vain หลังจากแพ้ให้กับ Joey Cabray คู่แท็กทีมของ Vain ในคืนเดียวกับที่เขาชนะ Battle Royal วันที่ 22 และ 23 ตุลาคม ทั้งคู่ผลัดกันเอาชนะกัน[19][20] ก่อนที่ O'Shaunessy จะขอความช่วยเหลือจาก CJ Summers เพื่อเอาชนะทีมแท็กของ Vain ในวันที่ 24 ตุลาคม[21] อย่างไรก็ตาม วันถัดมา O'Shaunessy ก็ยังไม่สามารถเอาชนะ Vain ในแมตช์เดี่ยวได้[22] แม้จะมีความพ่ายแพ้เหล่านี้ แต่ผลงานของเขาก็โดดเด่นพอที่จะได้รับโอกาสเจอกับ Alex Shane ในแมตช์พิเศษเพื่อชิงแชมป์ FWA British Heavyweight Championship แต่ถึงแม้จะโชว์ฟอร์มได้ดีและเกือบคว้าชัยชนะได้ การเข้ามาขัดขวางของเพื่อนร่วมทีมอย่าง Red Vinny ทำให้เขาพลาดโอกาสคว้าแชมป์ไปในที่สุด[23]

ในเดือนมีนาคม 2005 เขาแก้แค้นความพ่ายแพ้ครั้งนั้นด้วยการจับทีมกับ Raven เอาชนะ Alex Shane และ Red Vinny[24] ชัยชนะครั้งนี้เป็นส่วนหนึ่งของช่วงฟอร์มร้อนแรงในปลายเดือนมีนาคม เมื่อเขาปล้ำถึงวันละ 2 แมตช์ในวันที่ 24, 25, 26 (รวมถึงการชนะรัมเบิล 11 คน) และวันที่ 27 มีนาคม ซึ่งมีทั้งแมตช์แท็กทีมปกติและแมตช์แท็กทีม 10 คน[25][26][27] จากผลงานชนะต่อเนื่องยกเว้นแพ้ฟาวล์ให้กับ Vid Vain หนึ่งครั้ง ทำให้เขาอยู่ในสภาพพร้อมสำหรับทัวร์นาเมนต์วันเดียวที่จัดขึ้นใน County Kildare เพื่อหาผู้ชนะ IWW International Heavyweight Champion คนแรก วันที่ 28 มีนาคม O'Shaunessy ปิดฉากความบาดหมางหลักของเขาด้วยการเอาชนะ Red Vinny ในรอบก่อนรองชนะเลิศ และเอาชนะ Vid Vain ในรอบรองชนะเลิศ[28] ในรอบชิงชนะเลิศ เขาเอาชนะ Darren Burridge คว้าแชมป์ IWW International Heavyweight Championship คนแรกของสมาคม ต่อมาในรายการช่วงค่ำที่ดับลิน เขายังเอาชนะ Burridge และ Vinny อีกครั้งในแมตช์แท็กทีม โดยจับคู่กับ Vid Vain[29]

การป้องกันแชมป์ครั้งแรกของ O'Shaunessy เกิดขึ้นในเดือนถัดมา โดยเขาสามารถเอาชนะ Darren Burridge เพื่อรักษาแชมป์ไว้ได้[30] อย่างไรก็ตาม Burridge ยังไม่ยอมจบความแค้น และยังคงเข้ามาโจมตี O'Shaunessy ก่อนจะเป็นสาเหตุให้เขาเสียแชมป์ในแมตช์กับ D'Lo Brown เมื่อวันที่ 29 พฤษภาคม[31] O'Shaunessy แก้แค้นได้ในเดือนกรกฎาคมด้วยการเอาชนะ Burridge ในแมตช์ล้างตา แต่วันถัดมาเขากลับแพ้ Burridge ในการแข่งขันงัดข้อ[32] ถึงอย่างนั้น O'Shaunessy ยังคงเดินหน้าทวงแชมป์คืน โดยชนะ แมตช์สามเส้าเพื่อหาผู้ท้าชิงอันดับหนึ่ง เหนือ Red Vinny และ Red Viper ในเดือนสิงหาคม[33] ทำให้เขาได้รับโอกาสชิงคืนแชมป์ IWW International Heavyweight Championship และสามารถเอาชนะ D'Lo Brown คว้าแชมป์กลับมาได้ในเดือนตุลาคม ที่เมือง นิวแคสเซิล ประเทศอังกฤษ[34]

หลังจากป้องกันแชมป์กับ Vampiro[35] และ Viper ได้สำเร็จ[36] O'Shaunessy ก็เข้าสู่ความบาดหมางครั้งใหม่กับดาวรุ่งจากสกอตแลนด์ "Thee" Drew Galloway ซึ่งภายหลังเขายอมรับว่าเป็นคู่ต่อสู้ที่แข็งแกร่งที่สุดของเขา[37] วันที่ 28 มกราคม 2006 ทั้งสองได้พบกันในแมตช์ชิงแชมป์ครั้งแรก หลังจากเคยเจอกันมาก่อนในแมตช์ที่ไม่มีแชมป์เป็นเดิมพัน[38] ความบาดหมางของทั้งคู่เริ่มมีประเด็นเรื่องความเป็นชาติ โดย Galloway ใช้สีฟ้าซึ่งเป็นตัวแทนของสกอตแลนด์ ขณะที่ O'Shaunessy ใช้สีเขียวซึ่งเป็นตัวแทนของไอร์แลนด์ เปรียบเสมือนการแข่งขันฟุตบอลระหว่าง Rangers กับ Celtic[39] ความเปรียบเทียบนี้เด่นชัดขึ้นเมื่อทั้งสองกลับมาเจอกันอีกครั้งที่ Verona Football Club เพื่อชิงแชมป์ แมตช์ถูกเปลี่ยนเป็น Lumberjack Match แต่ผลการแข่งขันและแชมป์ยังคงเหมือนเดิม โดย O'Shaunessy เป็นฝ่ายรักษาแชมป์ไว้ได้[40]

หลังจากเอาชนะ Galloway ได้แล้ว O'Shaunessy ยังคงเดินหน้าครองความยิ่งใหญ่ โดยป้องกันแชมป์กับ Vampiro ได้อีกครั้งในวันที่ 17 มีนาคม[41] วันถัดมา Galloway ได้สิทธิ์ท้าชิงในแมตช์ Two Out of Three Falls กับแชมป์ ซึ่ง O'Shaunessy เป็นฝ่ายชนะด้วยคะแนน 2-1[42] และในวันต่อมาก็เกิดผลลัพธ์แบบเดียวกัน โดย O'Shaunessy กล่าวว่านี่เป็นหนึ่งในแมตช์ที่ดีที่สุดของเขาบนสังเวียนอิสระ[43] หลังจากความบาดหมางกับ Galloway หยุดลงชั่วคราว O'Shaunessy ก็หันไปป้องกันแชมป์กับดาวรุ่ง Pierre Marcaeu และเอาชนะได้สองครั้งติดต่อกัน ก่อนจะพบว่า Galloway ได้รับโอกาสชิงแชมป์อีกครั้ง[44][45] ความบาดหมางของทั้งคู่รุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ โดย Galloway ได้ท้าชิงในแมตช์ Last Man Standing Match แต่ O'Shaunessy ยังคงรักษาแชมป์ไว้ได้[46] รวมถึงการป้องกันแชมป์ในเดือนมิถุนายนด้วยกติกาเดียวกัน[47] สุดท้าย วันที่ 28 สิงหาคม 2006 O'Shaunessy เสียแชมป์ IWW International Heavyweight Championship ให้กับ Drew Galloway ในแมตช์เดี่ยว ซึ่งกลายเป็นการปรากฏตัวครั้งสุดท้ายของเขากับสมาคม IWW[48][49]

นอกจากการปล้ำในไอร์แลนด์แล้ว O'Shaunessy ยังเดินทางไปแข่งขันในสหราชอาณาจักรเป็นครั้งคราว บนสังเวียนอิสระของอังกฤษ ในเดือนเมษายน 2006 เขาเข้าร่วมสมาคม Celtic Wrestling ของเวลส์ในฐานะผู้ท้าชิงแชมป์สูงสุดของสมาคม แต่แพ้ให้กับแชมป์ Chris Recall[50] ต่อมาในเดือนพฤศจิกายนปีเดียวกัน เขาได้ร่วมงานกับ LDN Wrestling ในรายการ Capital TV ของลอนดอน โดยหลังจากเอาชนะ William Hill ได้อย่างรวดเร็ว เขาก็ได้รับโอกาสชิงแชมป์ LDN Championship กับ Tex Benedict อย่างไรก็ตาม แมตช์จบลงด้วยการที่ Benedict ชนะจากการถูกปรับแพ้ และหลังจบแมตช์ O'Shaunessy ได้โจมตี Benedict เพื่อแสดงความไม่พอใจ[51] ระหว่างช่วงเวลาที่แข่งขันในต่างประเทศ O'Shaunessy ได้ร่วมงานกับ All Star Wrestling ของ Brian Dixon ซึ่งทำให้เขาได้สัมผัสกับการปล้ำต่อหน้าผู้ชมจำนวนมาก ซึ่งเป็นประสบการณ์ที่เขาไม่เคยได้รับมาก่อนในไอร์แลนด์[52] เขายังได้ขึ้นสังเวียนพบกับนักมวยปล้ำชาวอังกฤษมากประสบการณ์อย่าง Robbie Brookside รวมถึงนักมวยปล้ำชื่อดังอย่าง Nigel McGuinness และ Doug Williams นอกจากนี้ O'Shaunessy ยังเป็นตัวแทนของสหราชอาณาจักรในแมตช์แท็กทีม Battle of the Nations ระหว่างทีม UK กับทีมออสเตรีย ร่วมกับ Drew McDonald และ The Celtic Warrior แต่พ่ายแพ้ให้กับทีมออสเตรียที่ประกอบด้วย Chris Raaber, Michael Kovac และ Robert Ray Kreuzer ในศึก Night of Gladiators ของ European Wrestling Association[53]

นอกจากการได้รับโอกาสเป็นผู้ท้าชิงระดับสูงจากชื่อเสียงที่เพิ่มขึ้นแล้ว O'Shaunessy ยังนำความบาดหมางระหว่างเขากับ Drew Galloway มาสานต่อบนเวทีอังกฤษด้วย ก่อนหน้านั้น เขาเคยปล้ำในสมาคมบ้านเกิดของ Galloway อย่าง British Championship Wrestling (BCW) มาแล้ว 2 ครั้งในปี 2005 โดยครั้งแรกแพ้ให้กับ Jay Phoenix ในเดือนมีนาคม และ Phoenix ก็แพ้ให้กับ Galloway ในเวลาต่อมา[54] ส่วนในเดือนกันยายน เขากลับมาอีกครั้งและเอาชนะหนึ่งในดาวเด่นของ BCW อย่าง Wolfgang ด้วยการนับแพ้[55] ระหว่างช่วงที่กำลังมีเรื่องกับ Galloway ใน IWW ปี 2006 O'Shaunessy กลับไปสกอตแลนด์เพื่อร่วมทัวร์ BCW Path To Glory โดยเขาชนะ Galloway ในคืนแรก[56] แต่แพ้คืนถัดมา[57] แม้ว่าความบาดหมางในไอร์แลนด์จะจบลงในเดือนสิงหาคม 2006 แต่ทั้งคู่ยังคงเจอกันต่อในสมาคม Real Quality Wrestling (RQW) ของอังกฤษในปีถัดมา โดยครั้งแรกเจอกันในรายการ Taking On The World เดือนเมษายน ซึ่งจบลงด้วยการนับแพ้ออกทั้งคู่[58] เนื่องจากไม่มีผู้ชนะ ทั้งสองจึงมีแมตช์รีแมตช์ในเดือนมิถุนายน ซึ่งเป็นหนึ่งในแมตช์สุดท้ายของ O'Shaunessy บนสังเวียนอิสระ โดย Drew Galloway เอาชนะเขาในแมตช์ No Holds Barred Match ก่อนเข้าสู่เส้นทางชิงแชมป์ RQW Heavyweight Championship[59]

เส้นทางใน WWE

[แก้]

วันที่ 13 พฤศจิกายน 2006 O'Shaunessy และนักมวยปล้ำชาวอังกฤษ Stu Sanders ได้ปรากฏตัวในรายการ WWE Raw ที่สนาม Manchester Evening News Arena ในฐานะส่วนหนึ่งของทีมรักษาความปลอดภัยที่เข้ามาไล่ D-Generation X (DX) ออกจากข้างเวที อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้น O'Shaunessy กลับถูก Triple H เล่นงานด้วยท่าไม้ตาย Pedigree[8][60] วันถัดมา เขาและ Drew Galloway ได้เข้าร่วมแมตช์ทดลองฝีมือให้กับ WWE เพื่อประเมินความสามารถ ในเดือนเมษายน 2007 O'Shaunessy ได้รับโอกาสทดลองงานกับ WWE อีกครั้งที่เมือง มิลาน และ ลอนดอน โดยปล้ำกับ Galloway รวมถึง Stu Sanders, นักมวยปล้ำ WWE อย่าง Jimmy Wang Yang และ Domino ซึ่งเป็นศิษย์เก่าจาก Monster Factory[61] จากผลงานเหล่านี้ทำให้ WWE เสนอสัญญาพัฒนาฝีมือให้กับเขา และ O'Shaunessy ได้เซ็นสัญญากับ WWE ก่อนย้ายไปใช้ชีวิตและฝึกซ้อมในสหรัฐอเมริกา เพื่อเริ่มต้นเส้นทางสู่การเป็นนักมวยปล้ำ WWE อย่างเต็มตัว[8]

O'Shaunessy เปิดตัวกับค่ายพัฒนาของ WWE อย่าง Florida Championship Wrestling (FCW) เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม 2007 โดยเอาชนะ Bryan Kelly ในแมตช์เปิดตัวของทั้งคู่ ในช่วงแรกเขายังไม่มีความบาดหมางระยะยาว แต่ได้ร่วมทีมแท็กชั่วคราวกับนักมวยปล้ำอย่าง Hade Vansen[62] และ Jake Hager ก่อนจับคู่กับ Kafu โดยมี Dave Taylor เป็นผู้จัดการ เพื่อเข้าร่วมทัวร์นาเมนต์หาแชมป์ FCW Florida Tag Team คู่แรก โดยผ่านรอบแรกด้วยการชนะ The British Lions แต่แพ้ Brad Allen และ Nick Nemeth ในรอบสอง[63] ต่อมาในเดือนกันยายน O'Shaunessy เริ่มมุ่งเน้นการแข่งขันเดี่ยว และขึ้นสู่ระดับท็อปของ FCW โดยเอาชนะอดีตคู่แท็กทีมอย่าง Jake Hager คว้าแชมป์ FCW Florida Heavyweight Championship ได้สำเร็จ[6] เขาป้องกันแชมป์กับ Hager ได้อีกครั้งในวันที่ 23 ตุลาคม ก่อนจะเสียแชมป์ให้ Eric Escobar ในแมตช์สี่เส้าเมื่อวันที่ 11 ธันวาคม ซึ่งมี Joe Hennig และ Drew McIntyre ร่วมแข่งขันด้วย[63] ในปี 2009 O'Shaunessy ยังคงไล่ล่าแชมป์ โดยได้รับโอกาสชิง FCW Florida Tag Team Championship หลายครั้ง แต่ไม่ประสบความสำเร็จ ทั้งร่วมทีมกับ Ryback และ Drew McIntyre นอกจากนี้ยังพลาดโอกาสชิงแชมป์ Florida Heavyweight Championship กับ McIntyre[64] และ Justin Angel ตลอดช่วงเวลาที่เหลือของปี เขาได้รับโอกาสชิงแชมป์หลายครั้ง แต่ไม่สามารถคว้าแชมป์เพิ่มเติมได้ ก่อนที่จะถูกเรียกตัวขึ้นสู่รายการโทรทัศน์หลักของ WWE[65]

ผู้ชนะคิงออฟเดอะริง (2010)

วันที่ 30 มิถุนายน 2009 ในรายการ ECW ฟาร์เรลลีเปิดตัวกับ WWE โดยไม่มีการประกาศล่วงหน้า ภายใต้ชื่อบนสังเวียนที่ย่อเหลือเพียง Sheamus และรับบทเป็นฝ่ายร้าย เขาเอาชนะนักมวยปล้ำท้องถิ่น Oliver John ได้อย่างรวดเร็ว[2][66] หลังจากนั้น Sheamus เริ่มมีความบาดหมางกับ Goldust ซึ่งได้รับเสียงตอบรับที่ดี โดยเขาเอาชนะ Goldust ในวันที่ 29 กรกฎาคม[67] ทั้งสองผลัดกันแพ้ชนะในช่วงหลายสัปดาห์[67][68] ก่อนจะปิดฉากด้วยแมตช์ No Disqualification Match วันที่ 1 กันยายน ซึ่ง Sheamus เป็นฝ่ายชนะ[69] ต่อมา Sheamus เข้าสู่ความบาดหมางกับ Shelton Benjamin และทั้งคู่มีแมตช์ตัดสินในวันที่ 27 ตุลาคม โดย Sheamus เป็นฝ่ายคว้าชัย[70] อย่างไรก็ตาม ความบาดหมางกับ Benjamin จบลงเร็วกว่าที่คาด เมื่อ Sheamus ถูกย้ายไปแบรนด์ Raw เขาเปิดตัวใน Raw ด้วยการเอาชนะ Jamie Noble เมื่อวันที่ 26 ตุลาคม[71] หลังจากนั้น Sheamus ยังคงโจมตี Noble อย่างต่อเนื่อง จนทำให้ Noble ประกาศเลิกปล้ำ[72] ก่อนที่ Sheamus จะหันไปทำร้ายผู้จับเวลาและผู้บรรยาย Jerry Lawler ในวันที่ 16 พฤศจิกายน[73] สัปดาห์ต่อมา Sheamus ได้เข้าร่วมศึกใหญ่ครั้งแรก ในศึก Survivor Series 2009 วันที่ 22 พฤศจิกายน โดยเป็นสมาชิกทีมของ The Miz ในแมตช์แท็กทีมคัดออก 5 ต่อ 5 ในแมตช์นั้น Sheamus สามารถกำจัดนักมวยปล้ำชาวไอริชด้วยกันอย่าง Finlay และเป็นผู้กดนับสามเพื่อกำจัดกัปตันทีมฝ่ายตรงข้าม John Morrison ทำให้ทีมของเขา (ร่วมกับ The Miz และคู่ปรับเก่า Drew McIntyre) เป็นฝ่ายรอดชีวิต

คืนถัดมาใน Raw Sheamus ชนะแบทเทิลรอยัลสำหรับนักมวยปล้ำที่ยังไม่เคยคว้าแชมป์โลกมาก่อน ทำให้เขาได้สิทธิ์เป็นผู้ท้าชิงอันดับหนึ่งต่อแชมป์ WWE ของ John Cena หลังจากนั้น ในพิธีเซ็นสัญญาแมตช์ชิงแชมป์ Sheamus ได้โจมตี Cena และจับเขาทุ่มทะลุโต๊ะ ต่อมา Jesse Ventura แขกรับเชิญพิเศษของ Raw ได้ประกาศว่าแมตช์ชิงแชมป์ระหว่าง Sheamus กับ Cena จะถูกจัดขึ้นในกติกาจับฟาดใส่โต๊ะ[74] ในทีแอลซี (2009) เชมัสได้เป็นฝ่ายเอาชนะจอห์น ซีนา ทำให้เขาเป็นชาวไอริสคนแรกที่คว้าแชมป์ WWE หลังจากที่เปิดตัวใน WWE ได้เพียงครึ่งปี[75][76] เชมัสยังได้รางวัลสแลมมีอะวอร์ด Breakout Superstar of the Year[77] ในรอยัลรัมเบิล (2010)ต้องป้องกันแชมป์กับแรนดี ออร์ตัน ผลปรากฏว่าโคดี โรดส์ออกมาทำร้ายเชมัส ทำให้ชนะฟาล์วไม่เสียแชมป์[78] เชมัสเสียแชมป์ในอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2010)โดยจอห์น ซีนาได้แชมป์คืน[79] เชมัสได้เปิดศึกกับทริปเปิลเอชท้าเจอกันในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 26โดยเชมัสเป็นฝ่ายแพ้ไปแบบหมดรูป[80][81] ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2010)เอาชนะทริปเปิลเอชไปได้ หลังแมตช์ได้ทำร้ายทริปเปิลเอชจนบาดเจ็บ[82] ในเฟทัลโฟร์เวย์ (2010)ได้คว้าแชมป์ WWE สมัยที่2[83][84] ก่อนเสียแชมป์ให้ออร์ตันในไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2010)[85] ในเดือนพฤศจิกายน เชมัสได้เป็นผู้ชนะคิงออฟเดอะริง (2010)[86] ในรอว์ 14 มีนาคม 2011 ได้คว้าแชมป์ยูเอสสมัยแรกจากแดเนียล ไบรอัน[87] ก่อนที่จะเสียแชมป์ให้โคฟี คิงส์ตันในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2011)แบบจับฟาดใส่โต๊ะ[88][89] ต่อมาเชมัสได้เป็นฝ่ายธรรมะและเปิดศึกกับคริสเตียนเจอกันในเฮลอินเอเซล (2011)โดยเชมัสชนะ[90] ก่อนจะรีแมตช์ในเวนเจินส์ (2011)และเชมัสชนะไปได้ 2 ครั้งติดต่อกัน[91]

ชนะแดเนียล ไบรอันคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวทในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28 ด้วยเวลาเพียง 18 วินาที

เชมัสได้เป็นผู้ชนะรอยัลรัมเบิล (2012)โดยออกมาลำดับที่ 22 ได้สิทธิ์เป็นคู่เอกชิงแชมป์โลกในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28[92] ในอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2012)ได้ออกมาอัดแดเนียล ไบรอัน ที่เป็นแชมป์โลกเฮฟวี่เวท และเลือกที่จะชิงกับไบรอันในเรสเซิลเมเนีย 28 และเชมัสก็สามารถคว้าแชมป์ได้ในเวลาเพียง18วินาที[93] ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2012)สามารถป้องกันแชมป์จากไบรอันได้ในแมตช์ชนะ 2 ใน 3 ยก[94] ในโอเวอร์เดอะลิมิต (2012)เชมัสต้องป้องกันแชมป์กับอัลเบร์โต เดล รีโอ, คริส เจริโค และแรนดี ออร์ตัน แต่เชมัสก็ป้องกันแชมป์เอาไว้ได้[95] ในสแมคดาวน์ 25 พฤษภาคม เดล รีโอได้เอาชนะออร์ตัน และเคน ทำให้ได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับ1 ในการชิงแชมป์กับเชมัสในโนเวย์เอาท์ (2012) หลังแมตช์เดล รีโอกำลังเดินกลับก็โดนเชมัสลอบทำร้ายจากด้านหลัง แล้วถากถางเดล รีโอก่อนจะเดินจากไป ก่อนถึงโนเวย์เอาท์ เดล รีโอได้รับบาดเจ็บทำให้ไม่สามารถร่วมปล้ำได้ และเป็นดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ปล้ำแทน สุดท้ายเชมัสก็สามารถป้องกันแชมป์เอาไว้ได้[96] หลังจากนั้นเชมัสก็สามารถเอาชนะเดล รีโอ และป้องกันแชมป์เอาไว้ได้ถึง 3 ศึกใหญ่ติดต่อกัน[97][98][99][100] เชมัสได้เสียแชมป์บิ๊กโชว์ในเฮลอินเอเซล (2012)[101] และเชมัสก็ได้ขอชิงคืนทั้งเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2012) และทีแอลซี (2012) แต่ก็ไม่สำเร็จ[102][103]

ในรอว์ 4 กุมภาพันธ์ 2013 ซีนา, ไรแบ็ก และเชมัสออกมาล้อมเดอะชีลด์เอาไว้ ทำให้เดอะชีลด์วิ่งหนีไปทางหลังเวทีแต่ออร์ตันนำทัพนักมวยปล้ำออกมาขวางเอาไว้ เดอะชีลด์เลยโดนทีมซีนาอัดจนน่วม ก่อนที่จะหนีไปทางอัฒจรรย์[104] ในรอว์ 11 กุมภาพันธ์ จับคู่กับซีนาและไรแบ็กเอาชนะทรีเอ็มบีไปได้ หลังแมตช์ทั้งสามเอาไมค์มาพูดว่าจะกำจัดเดอะชีลด์ให้ได้ คืนเดียวกันเดอะชีลด์ออกมาท้าทายว่าถ้าอยากมีเรื่องก็ออกมาเจอกันเดี๋ยวนี้ได้เลย ปรากฏว่าไฟในสนามดับ แล้วกลุ่มของซีนาก็ออกมาไล่อัดเดอะชีลด์จนหนีกระเจิง ในอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2013)ก็แพ้ให้เดอะชีลด์[105] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 29 จับคู่กับออร์ตันและบิ๊กโชว์แพ้เดอะชีลด์ หลังแมตช์บิ๊กโชว์ปล่อยหมัดใส่เชมัสกับออร์ตัน[106] ในรอว์คืนต่อมาได้เจอกับออร์ตันโดยผู้ชนะไปเจอกับบิ๊กโชว์ ระหว่างแมตช์บิ๊กโชว์มาป่วนทำให้ไม่มีผลการตัดสิน[107] ในสแมคดาวน์ 12 เมษายน เชมัสกับออร์ตันชนะบิ๊กโชว์ไปแบบเคาท์เอาท์[108] ในรอว์ 15 เมษายน เชมัสกับออร์ตันเอาชนะบิ๊กโชว์ไปได้[109] ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2013)ชนะมาร์ก เฮนรีในสแตรปแมตช์[110] ในมันนีอินเดอะแบงก์ (2013)ได้เข้าร่วมชิงกระเป๋าสัญญาชิงแชมป์ WWE แต่ไม่ชนะ[111] โดยในแมตช์นี้เชมัสได้รับบาดเจ็บที่บริเวณไหล่ และอาจจะต้องพักยาวถึง 4-6 เดือน เชมัสบอกว่าเขาต้องทำกายภาพบำบัดรักษาไหล่ของเขาด้วยการยกน้ำหนัก ผลการทำ MRI สแกนปรากฏว่าหมอนรองกระดูกไหล่เกิดการฉีกขาด และจะต้องรักษาด้วยการผ่าตัด อาการบาดเจ็บนี้เกิดขึ้นในจังหวะที่ถูกอัดตกจากเวทีไปกระแทกบันไดที่วางไว้ด้านล่าง[112][113]

เชมัสได้กลับมาโดยเข้าร่วมรอยัลรัมเบิล (2014)เป็นลำดับที่ 17 แต่ก็ไม่ได้เป็นผู้ชนะ[114][115] ในรอว์คืนต่อมาจับคู่กับจอห์น ซีนาและแดเนียล ไบรอันเจอกับเดอะชีลด์โดยทีมที่ชนะได้สิทธิ์เข้าร่วมชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท WWEในแมตช์อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2014) แต่จบลงโดยไม่มีผลการตัดสิน เพราะเดอะไวแอ็ตต์แฟมิลีมาก่อกวน หลังแมตช์ทีมเชมัสช่วยกันไล่อัดพวกไวแอ็ตต์จนต้องหนีไป แล้วโฆษกก็ประกาศว่าทีมของเชมัสชนะฟาวล์ได้สิทธิ์เข้าร่วมอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ แต่ก็ไม่ได้แชมป์[116] ในรอว์ 5 พฤษภาคม เชมัสได้คว้าแชมป์ยูเอส เป็นสมัยที่2 ในแบทเทิลรอยัล 20คน โดยจับเหวี่ยงดีน แอมโบรสออกเป็นคนสุดท้าย ในรอว์ 16 มิถุนายน เชมัสได้เอาชนะแบด นิวส์ บาร์เร็ตต์ได้สิทธิ์เข้าร่วมชิงแชมป์โลกในมันนีอินเดอะแบงก์ (2014) สุดท้ายจอห์น ซีนาเป็นฝ่ายชนะไปได้[117] ในแบทเทิลกราวด์ (2014)ได้เข้าร่วมแบทเทิลรอยัลชิงแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัลแต่ไม่สำเร็จ[118] ในรอว์ 3 พฤศจิกายน เสียแชมป์ยูเอสให้รูเซฟ ช่วงหลังจบรายการที่ฉายผ่านทาง WWE Network[119] ก่อนจะได้รับบาดเจ็บและพักการปล้ำอีกครั้ง[120][121] ในรอว์ 30 มีนาคม 2015 เชมัสได้กลับมาในลุกใหม่โดยถักเคราและไว้ผมทรงโมฮอว์ก ออกมาเล่นงานแดเนียล ไบรอันและดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ กลายเป็นอธรรมอีกครั้ง[122][123] ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2015)ได้แพ้ให้ซิกก์เลอร์ในแมตช์ผู้แพ้ต้องจูบก้น หลังแมตช์เชมัสพยายามจะหนี แต่กรรมการไปพาตัวกลับมาจูบก้นซิกก์เลอร์ตามกติกา แต่เชมัสล้วงเป้าซิกก์เลอร์แล้วโดดถีบซ้ำ ก่อนจะลากซิกก์เลอร์มาจูบก้นเขาแทน[124][125] ก่อนรีแมตช์เอาชนะไปได้ในเพย์แบ็ก (2015)[126] เชมัสได้ร่วมปล้ำอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2015)ชิงแชมป์อินเตอร์ที่ว่างอยู่ แต่ไม่สำเร็จ[127]

แชมป์แท็กทีม WWEร่วมกับซีซาโร

เชมัสได้คว้ากระเป๋าสิทธิ์มันนีอินเดอะแบงก์ (2015)ชิงแชมป์โลกเมื่อไรก็ได้[128] ในเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2015)เชมัสโบรกคิกใส่โรแมน เรนส์ แล้วใช้สิทธิ์กระเป๋าคว้าแชมป์โลกสมัยที่4[129] เชมัสได้ตั้งกลุ่มเดอะลีกออฟเนชันส์[130] ในทีแอลซี (2015)เชมัสป้องกันแชมป์จากเรนส์ไว้ได้แบบ TLC[131] ก่อนเสียแชมป์ให้เรนส์ในรอว์คืนต่อมา[132] ในรอว์ 4 มกราคม 2016 เชมัสได้แพ้ชิงแชมป์กับเรนส์โดยวินซ์ แม็กแมนเป็นกรรมการพิเศษ[133] ในเดือนเมษายน 2016 ลีกออฟเนชันส์ได้แตกกลุ่ม[134][135] 19 กรกฎาคม 2016 เชมัสได้ถูกดราฟท์ไปรอว์และเปิดศึกกับซีซาโร[136] ต่อมาผู้จัดการทั่วไปของรอว์ มิค โฟลีย์ ได้ประกาศให้ทั้งคู่สู้กันแบบ Best of 7 Series ชนะ 4 ใน 7 ผู้ชนะจะได้สิทธิ์ชิงแชมป์ในโอกาสต่อไป ทั้งคู่ทำคะแนนเสมอกัน 3-3 ทำให้ต้องตัดสินกันยกที่ 7 ในแคลชออฟแชมเปียนส์ (2016) แต่จบลงแบบไม่มีผลตัดสิน คืนต่อมาโฟลีย์ได้สั่งให้ทั้งคู่เป็นคู่ร่วมทีมกันเพื่อชิงแชมป์รอว์แท็กทีม WWEกับเดอะนิวเดย์[137] ในโรดบล็อก: เอ็นด์ออฟเดอะไลน์ทั้งคู่สามารถคว้าแชมป์จากนิวเดย์ได้และเป็นแชมป์แท็กทีมครั้งแรกของเชมัส จากนั้นทั้งคู่ก็ใช้นามว่าเดอะบาร์และปั๊มแชมป์ร่วมกันได้ถึง 4 สมัย[138] ในเดือนเมษายน 2018 เดอะบาร์ได้ย้ายสังกัดมาอยู่สแมคดาวน์[139] และได้แชมป์สแมคดาวน์แท็กทีม WWEร่วมกัน[140] ก่อนจะแยกทีมกันในปีต่อมาจากการบาดเจ็บของเชมัส[141][142]

ในเดือนมกราคม 2020 เชมัสได้กลับมาจากอาการบาดเจ็บโดยไว้ผมทรงเดิม[143] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 37 ได้คว้าแชมป์ยูเอสจากริดเดิลเป็นสมัยที่ 3[144] ก่อนเสียแชมป์ให้แดเมียน พรีสต์ใน SummerSlam 2021 จบการครองแชมป์ 132 วัน[145] ต่อมาได้ก่อตั้งกลุ่ม The Brawling Brutes ร่วมกับ ริดจ์ ฮอลแลนด์และบุตช์[146][147] และได้เปิดศึกกับกุนเธอร์ในการชิงแชมป์อินเตอร์ที่เชมัสไม่เคยได้เพื่อเป็นแชมป์แกรนด์สแลมโดยเชมัสได้ท้าชิงถึง 2 ครั้งแต่ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์ได้สักครั้ง นอกจากนี้ในศึก Clash at the Castle ทั้งคู่ได้ทำแมตช์ยอดเยี่ยมจนได้คะแนนจาก Dave Meltzer ถึง 5 ดาวแถมยังเป็น 5 ดาวครั้งแรกของเชมัสอีกด้วย[148][149] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 39เชมัสได้ท้าชิงแชมป์อินเตอร์กับกุนเธอร์อีกครั้งโดยมีดรูว์ แม็กอินไทร์ร่วมปล้ำเป็นสามเส้าแต่เชมัสก็ยังไม่สามารถกระชากแชมป์มาจากกุนเธอร์ได้และแมตช์นี้ยังได้คะแนน 5 ดาวทำให้เชมัสกับกุนเธอร์ได้แมตช์ 5 ดาวร่วมกัน 2 ครั้ง

เมื่อวันที่ 5 กรกฎาคม 2026 มีรายงานว่า Sheamus จะอำลา WWE หลังจากที่เขาตัดสินใจไม่ต่อสัญญาเมื่อสัญญาฉบับปัจจุบันหมดลง โดยโปรไฟล์ของเขาบนหน้ารายชื่อนักมวยปล้ำอย่างเป็นทางการของ WWE ถูกย้ายไปยังหมวด "Alumni" (อดีตนักมวยปล้ำของ WWE) เป็นการปิดฉากเส้นทางการทำงานกับสมาคมที่ยาวนานเกือบ 20 ปีของเขา[150][151][152]

สื่ออื่นๆ

[แก้]
Celtic Warrior Workouts
ข้อมูลยูทูบ
ช่อง
ช่วงปี2017–present
ประเภทFitness
ผู้ติดตาม1.21 million
ยอดเข้าชม221 million
อัปเดตครั้งล่าสุด: July 1, 2026

ฟาร์เรลลี (ใช้เครดิตชื่อว่า "Sheamus O'Shaunessy") รับบทเป็นตัวละคร "Two Ton" ในภาพยนตร์ปี 2008 เรื่อง The Escapist[153] ต่อมาในปี 2009 เขาปรากฏตัวเป็น ซอมบี้นักรบเซลติก ในฉากเปิดของภาพยนตร์ Assault of Darkness และมีบทเล็ก ๆ ในภาพยนตร์ Once Upon a Time in Dublin (หรือชื่ออีกชื่อว่า 3 Crosses) โดยรับบทเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย[15] ในปี 2016 ฟาร์เรลลีได้รับบทเป็น โอเวน "Rocksteady" Rocksteed ในภาพยนตร์ Teenage Mutant Ninja Turtles: Out of the Shadows ซึ่งเป็นตัวละครฝ่ายร้ายจากแฟรนไชส์เต่านินจา[154] ฟาร์เรลลีปรากฏตัวรับเชิญในภาพยนตร์ปี 2019 เรื่อง Fighting with My Family ซึ่งเป็นภาพยนตร์แนวตลก-ดราม่าชีวประวัติเกี่ยวกับนักมวยปล้ำหญิง Saraya โดยเขารับบทเป็นตัวเองในชื่อ Sheamus ในปีเดียวกัน เขายังรับบทเป็น Thursty ในภาพยนตร์ตลก Buddy Games[155]

ในปี 2024 ฟาร์เรลลีได้รับเชิญเป็นแขกรับเชิญพิเศษในรายการ College GameDay ที่จัดขึ้นในกรุงดับลิน ประเทศไอร์แลนด์ เขากลายเป็นข่าวหลังจากเป็นเพียงคนเดียวในคณะผู้วิเคราะห์ที่เลือกทายว่า Georgia Tech Yellow Jackets football จะเอาชนะ Florida State Seminoles football ได้สำเร็จ[156] หลังจากนั้นไม่กี่สัปดาห์ เขาได้เข้าร่วมกับทีม Georgia Tech โดยวิ่งออกจากอุโมงค์สนามพร้อมกับทีม และกล่าวสุนทรพจน์ก่อนการแข่งขัน เขายังคงเป็นผู้สนับสนุนทีมนี้มาจนถึงปัจจุบัน[157]

ฟาร์เรลลียังมีช่อง YouTube ชื่อ "Celtic Warrior Workouts" ซึ่งเขาเชิญนักมวยปล้ำคนอื่น ๆ มาสอนและแนะนำโปรแกรมออกกำลังกายส่วนตัวของพวกเขาให้เขาทำตาม นอกจากนี้เขายังให้คำแนะนำด้านฟิตเนส และสนับสนุนให้ผู้คนทดลองรูปแบบการออกกำลังกายที่หลากหลาย[158] ภายหลังเขาเปิดเผยว่า อาการหมดไฟจากการฝึกซ้อมทำให้เขาต้องปรับเปลี่ยนแนวทางการออกกำลังกายของตัวเองใหม่ และการเปลี่ยนแปลงนั้นกลายเป็นแรงบันดาลใจให้เขาเริ่มต้นช่องดังกล่าว[159][160]

ฟาร์เรลลียังเคยปรากฏตัวในหลายตอนของรายการ Dustin's Daily News ซึ่งเขามีเรื่องบาดหมางกับ Dustin the Turkey ตุ๊กตาถุงเท้าชื่อดังของไอร์แลนด์ ก่อนที่เรื่องราวจะจบลงด้วย "การต่อสู้" ระหว่างทั้งสอง ซึ่ง Dustin เป็นฝ่ายชนะ เขาเคยรับบทเป็น นักมวยปล้ำเลเปรอคอน ในรายการ The Podge and Rodge Show อีกด้วย ในเดือนกรกฎาคม 2014 ฟาร์เรลลีได้เป็นแขกรับเชิญในซีรีส์โทรทัศน์ของช่อง USA Network เรื่อง Royal Pains[161] และในปี 2023 เขาปรากฏตัวเป็นแขกรับเชิญในซีรีส์ NCIS: Los Angeles โดยรับบทเป็นนักสู้ชื่อ Quinton

ชีวิตส่วนตัว

[แก้]

ฟาร์เรลลีแต่งงานกับ อิซาเบลลา เรวิลลา แฟนสาวชาวฟิลิปปินส์-อเมริกัน เมื่อวันที่ 28 ตุลาคม 2022[162][163] โดยมี Drew McIntyre ทำหน้าที่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าว[164] ทั้งคู่อาศัยอยู่ที่เมือง แนชวิลล์ รัฐเทนเนสซี โดยก่อนหน้านี้เคยอาศัยอยู่ที่ ลุตซ์ รัฐฟลอริดา[165]

ด้านกีฬา ฟาร์เรลลีเป็นแฟนบอลของสโมสรฟุตบอล Celtic[166] และ Liverpool[167] รวมถึงเป็นแฟนทีมอเมริกันฟุตบอล Tennessee Titans[168] นอกจากนี้เขายังสนับสนุนทีมรักบี้ไอริช Leinster[169]

ในเดือนพฤศจิกายน 2017 Sheamus เปิดเผยว่าเขาป่วยเป็น ภาวะกระดูกสันหลังตีบ ซึ่งเป็นภาวะที่ช่องทางเดินของเส้นประสาทในกระดูกสันหลังแคบลง และเป็นหนึ่งในปัญหาด้านสุขภาพที่ส่งผลต่ออาชีพนักมวยปล้ำของเขาในช่วงหลัง[170]

ผลงานอื่นๆ

[แก้]

ภาพยนตร์

[แก้]
Year Title Role Notes
2008 The Escapist Two Ton Film debut; credited as Sheamus O'Shaunessy[153]
2009 Once Upon a Time in Dublin Guard
Assault of Darkness Celtic Warrior Credited as Sheamus O'Shaunessy
2016 Teenage Mutant Ninja Turtles: Out of the Shadows Owen Rocksteed / Rocksteady [154]
Scooby-Doo! and WWE: Curse of the Speed Demon Himself Voice
2017 The Jetsons & WWE: Robo-WrestleMania! Himself
2019 Fighting with My Family Himself [171]
The Buddy Games Thursty [172]
Atone Black
2020 The Main Event Himself

โทรทัศน์

[แก้]
Year Title Role Notes
2011 18th MTV Europe Music Awards Himself Presenter "Best Male Award"
2013 Teens Wanna Know Himself With Carly Rae Jepsen; season 2, episode 37
2014 Royal Pains Jack Piper Season 6, episode 7: "Electric Youth"
2016 Made in Hollywood Himself 4 June; season 11, episode 38
2023 NCIS: Los Angeles Quinton Season 14; episode 15: "The Other Shoe"

แชมป์และรางวัล

[แก้]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ Sheamus' first two reigns were when the title was known as the WWE Championship while his third reign was as WWE World Heavyweight Champion.

เกร็ดความรู้

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Sheamus O'Shaunessy". The Wrestling Revolution. สืบค้นเมื่อ 4 March 2018.
  2. 1 2 Caldwell, James (30 June 2009). "ECW TV Report 6/30: Ongoing "virtual time" coverage of Dreamer & Christian vs. Kozlov & Regal". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  3. ↑ "Man who wants to conquer the world!". Independent.ie. 4 April 2006.
  4. ↑ 21st century's Ultimate Warrior "Sheamus". Cagematch. สืบค้นเมื่อ 15 December 2009.
  5. 1 2 "Sheamus Bio". WWE. 19 August 2012. สืบค้นเมื่อ 19 August 2012.
  6. 1 2 Murphy, Hubert (28 November 2009). "Sheamus wrestles his way to the top". Fingal Independent. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  7. ↑ "Sheamus Biography". WWE. สืบค้นเมื่อ 6 June 2011.
  8. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Kamchen, Richard. "Sheamus". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 April 2015. สืบค้นเมื่อ 6 October 2009.
  9. 1 2 3 "The Celtic Wrestler's Biography". SOS Official. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  10. ↑ "Sheamus lamenta la muerte del ex WCW Mark Starr". SuperLuchas (ภาษาสเปน). สืบค้นเมื่อ 14 June 2014.
  11. ↑ Sheamus' first two reigns were when the title was known as the WWE Championship while his third reign was as WWE World Heavyweight Champion.
  12. ↑ After Michael Cole described him as a 4-time WWE World Heavyweight Champion (Cole, Michael (22 November 2015). Survivor Series.) both Sheamus (Stephen Farrelly [@WWESheamus] (22 November 2015). "The Irish are coming? The Irish have arrived. New @WWE World Heavyweight Champion. #4times #SurvivorSeries" (ทวีต). สืบค้นเมื่อ 23 November 2015 – โดยทาง ทวิตเตอร์.) and WWE.com (Murphy, Ryan (22 November 2015). "Sheamus cashed in his Money in the Bank contract to become WWE World Heavyweight Champion". สืบค้นเมื่อ 23 November 2015., "Roman Reigns demands a rematch with Sheamus: photos". WWE.com. 23 November 2015.) did so too.
  13. 1 2 McDonnell, Kevin (7 May 2006). "Sheamus Out to Slam 'em". Daily Mirror. TheFreeLibrary.Com. สืบค้นเมื่อ 25 October 2008. Sheamus O'Shaunessy - who is nicknamed "SOS" or the Irish Curse - has vowed to take out all his opponents in his quest to be undisputed World Wrestling Entertainment (WWE) Heavyweight king.
  14. ↑ "Sheamus: How College Rugby In Ireland Prepared Me For WWE". ThePostGame.com. สืบค้นเมื่อ 11 June 2018.
  15. 1 2 Porter, Christopher (10 December 2009). "Tables, Ladders & Sheamus: The WWE's Celtic Warrior". Express Night Out. Express. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 July 2011. สืบค้นเมื่อ 26 January 2012.
  16. ↑ Denton, James (November 2006). "Fighting Spirit Magazine Interview". Fighting Spirit Magazine. SOS Official. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  17. ↑ "Sheamus O'Shaunessy – The Statistics". SOS Official. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  18. ↑ "The Scientific Truth Behind "Whiskey Dick"". 29 June 2015.
  19. ↑ "Bangor Leisure Centre, Bangor, County Down 22/10/04". Irish Whip Wrestling. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  20. ↑ "Ballynahinch Centre, County Down 23/10/04". Irish Whip Wrestling. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  21. ↑ "Mount Temple, County Dublin 24/10/04". Irish Whip Wrestling. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  22. ↑ "Portlaoise GAA Club, County Laois 25/10/04". Irish Whip Wrestling. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  23. ↑ "Sarsfield, Lucan, County Dublin 02/12/04". Irish Whip Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 April 2008. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  24. ↑ "The Forum, Waterford City 24/03/05". Irish Whip Wrestling. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  25. ↑ "Hudson Bay Hotel, Athlone, County Roscommon 25/03/05". Irish Whip Wrestling. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  26. ↑ "The Ormonde Hotel, Kilkenny City, Kilkenny 26/03/05". Irish Whip Wrestling. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  27. ↑ "The Heritage Hotel, Portlaoise, County Laois 27/03/05". Irish Whip Wrestling. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  28. ↑ "Naas GAA Club, Naas, County Kildare 28/03/05 (Matinee)". Irish Whip Wrestling. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  29. ↑ "Sarsfield GAA Club, Lucan, County Dublin 28/03/05". Irish Whip Wrestling. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  30. ↑ "IwW GYM, Baldoyle Industrial Estate, County Dublin 24/04/05". Irish Whip Wrestling. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  31. ↑ "D-Day, SFX Theatre, Dublin City 29/05/05". Irish Whip Wrestling. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  32. ↑ "The Moat Theatre, Naas, County Kildare 23/07/05". Irish Whip Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 April 2008. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  33. ↑ "IwW Gym, Baldoyle Industrial Estate, County Dublin 28/08/05". Irish Whip Wrestling. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  34. 1 2 "IWW International Heavyweight Title History". Irish Whip Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 June 2009. สืบค้นเมื่อ 16 January 2010.
  35. ↑ "SFX Theatre, Dublin City 20/03/05". Irish Whip Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 15 April 2008. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  36. ↑ "Dunshaughlin, Co. Meath 17/12/05". Irish Whip Wrestling. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  37. ↑ "Sheamus OShaunessy". Big Time Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 October 2007. สืบค้นเมื่อ 10 January 2010.
  38. ↑ "Stillorgan, Dublin 28/01/06". Irish Whip Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 February 2007. สืบค้นเมื่อ 10 December 2009.
  39. ↑ Bullgod, The. "IwW promoter on WWE Superstar Drew McIntyre". Wrestler Ramblings. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 December 2008. สืบค้นเมื่อ 9 December 2009.
  40. ↑ "Verona Football Club, Blanchardstown, Co. Dublin 19/02/06". Irish Whip Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 May 2006. สืบค้นเมื่อ 10 December 2009.
  41. ↑ "IwW Gym, Baldoyle Industrial Estate, County Dublin 17/03/06". Irish Whip Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 May 2006. สืบค้นเมื่อ 10 December 2009.
  42. ↑ "St.Finbarr's GAA Club, Cabra, Dublin 18/03/06". Irish Whip Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 May 2006. สืบค้นเมื่อ 10 December 2009.
  43. ↑ "Skerries Community Centre, Skerries, Dublin 19/03/06". Irish Whip Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 May 2006. สืบค้นเมื่อ 10 December 2009.
  44. ↑ "Clonmel GAA Centre, Clonmel, Co. Tipperary 23/04/06". Irish Whip Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 May 2006. สืบค้นเมื่อ 10 December 2009.
  45. ↑ "Community Centre, Rathdowney, Co. Laois 26/04/06". Irish Whip Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 May 2006. สืบค้นเมื่อ 10 December 2009.
  46. ↑ "M.C.R. Community Centre, Sligo Town, County Sligo 27/04/06". Irish Whip Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 30 May 2006. สืบค้นเมื่อ 10 December 2009.
  47. ↑ "Combined Community Centre, Balbriggan, Dublin 17/06/06". Irish Whip Wrestling. สืบค้นเมื่อ 10 December 2009.
  48. ↑ "Title History". Irish Whip Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 8 June 2009. สืบค้นเมื่อ 10 December 2009.
  49. ↑ "Combined Community Centre, Balbriggan, Dublin 27/08/06". Irish Whip Wrestling. สืบค้นเมื่อ 10 December 2009.
  50. ↑ "Celtic Wrestling – Results 2006". Celtic Wrestling. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  51. ↑ "LDN Anniversary Showdown Results". LDN Wrestling. 22 November 2006. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 25 October 2007. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  52. ↑ Plummer, Russell (14 July 2006). "All Star Grapplevine presented by Russell Plummer". All Star Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 28 September 2011. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  53. ↑ "EWA Results". European Wrestling Association. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 11 June 2009. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  54. ↑ "Results: New Beginnings 2 (night 1) New". British Championship Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 May 2014. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  55. ↑ "Results: Rise Before The Storm". British Championship Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 May 2014. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  56. ↑ "Results: Path of Glory (night 1)". British Championship Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 May 2014. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  57. ↑ "Results: Path of Glory (night 2)". British Championship Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 May 2014. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  58. ↑ "April 20th Live Event Results". Real Quality Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 August 2007. สืบค้นเมื่อ 10 December 2009.{{cite web}}: CS1 maint: unfit URL (ลิงก์)
  59. ↑ "June 16th Live Event Results". Real Quality Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 22 August 2007. สืบค้นเมื่อ 10 December 2009.{{cite web}}: CS1 maint: unfit URL (ลิงก์)
  60. ↑ Plummer, Dale (14 November 2006). "Raw: DX have a jolly ol' time in England". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 July 2015. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  61. ↑ "Upcoming and Past Fights". SOS Official. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  62. ↑ "FCW Results 2007". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  63. 1 2 "FCW Results 2008". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  64. ↑ "FCW Results 2009". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  65. ↑ Endres, Cody (18 February 2010). "FCW TV Report 11/1: WWE developmental TV – Sheamus vs. FCW Hvt. champion Justin Angel (NXT star), Curt Hawkins vs. DiBiase, Caylen Croft vs. Rotundo". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 18 February 2010.
  66. ↑ "Florida Championship Wrestling, I mean ECW, TV report". Wrestling Observer Newsletter. 30 June 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 July 2009. สืบค้นเมื่อ 1 July 2009.
  67. 1 2 Bishop, Matt (29 July 2009). "ECW: Ryder pushes Christian to the brink". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 July 2015. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  68. ↑ Johnson, Matt (13 August 2009). "Superstars: Goldust leads rookie to his best match on television". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 July 2015. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  69. ↑ Mezzera, Jon (2 September 2009). "9/1 WWE ECW Hits & Misses: Abraham Washington Show, Benjamin vs. Ryder, Goldust vs. Sheamus". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  70. ↑ Mezzera, Jon (28 October 2009). "10/27 WWE ECW Hits & Misses: Abraham Washington Show, Shaemus vs. Benjamin, Christian vs. Tatsu". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  71. ↑ Plummer, Dale (27 October 2009). "Raw: Superstars take revenge on Big Show". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 July 2015. สืบค้นเมื่อ 27 October 2009.
  72. ↑ "Jamie Noble retires". World Wrestling Entertainment. 9 November 2009. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  73. ↑ Writer X (17 November 2009). "Raw: Smaller set, big three-way tag match at MSG". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 July 2015. สืบค้นเมื่อ 27 January 2010.
  74. ↑ "Sheamus' WWE Debut & First WWE Championship, Revealed - Atletifo" (ภาษาอังกฤษแบบบริติช). 2023-02-13. สืบค้นเมื่อ 2023-02-13.
  75. ↑ Caldwell, James (2009-12-13). "WWE TLC PPV Report 12/13: Complete PPV report on Cena vs. Sheamus, DX vs. JeriShow, Taker vs. Batista". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2009-12-14.
  76. ↑ Benigno, Anthony; Arthus, Matthew. "The 10 fastest rises to the WWE World Heavyweight Title #3 Sheamus — 166 days". WWE.com. สืบค้นเมื่อ 11 May 2015.
  77. 1 2 "2009 Slammy Awards". World Wrestling Entertainment. 14 December 2009. สืบค้นเมื่อ 15 December 2009.
  78. ↑ Plummer, Dale; Tylwalk, Nick (1 February 2010). "The 2010 Royal Rumble is Rated R in Atlanta". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-11-29. สืบค้นเมื่อ 3 March 2010.
  79. ↑ Caldwell, James (21 February 2010). "WWE Elimination Chamber PPV Results 2/21: Ongoing "virtual time" coverage of live event". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 24 February 2010.
  80. ↑ Plummer, Dale (1 March 2010). "RAW: A bad trip on the Road to Wrestlemania". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-11-29. สืบค้นเมื่อ 29 March 2010.
  81. ↑ Martin, Adam (28 March 2010). "Wrestlemania 26 Results – 3/28/10". WrestleView. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2010-04-01. สืบค้นเมื่อ 29 March 2010.
  82. ↑ Kapur, Bob (24 May 2010). "WWE Extreme Rules features strong Mania rematches". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-11-29. สืบค้นเมื่อ 26 March 2011.
  83. ↑ Caldwell, James (20 June 2010). "WWE News: Fatal Four-Way PPV News & Notes – three new champions, bonus matches, Vince McMahon appearance". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 21 June 2010.
  84. ↑ "History of the WWE Championship: Sheamus (2)". World Wrestling Entertainment. 20 June 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-02-20. สืบค้นเมื่อ 21 June 2010.
  85. ↑ Tylwalk, Nick (2010-09-20). "Few gimmicks, more title changes at Night of Champions". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-07-25. สืบค้นเมื่อ 25 September 2010.
  86. ↑ Plummer, Dale (29 November 2010). "Raw: King of the Ring crowned". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2012-06-30. สืบค้นเมื่อ 30 November 2010.
  87. ↑ Gerweck, Steve. "Sheamus no longer "King Sheamus"". Wrestleview. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2011-03-17. สืบค้นเมื่อ 7 June 2011.
  88. ↑ "WWE News: Full list of 2011 WWE Draft Picks (televised Raw Draft & Supplemental Draft)". Pro Wrestling Torch. 26 April 2011. สืบค้นเมื่อ 27 April 2011.
  89. ↑ "Kofi Kingston def. Sheamus (Tables Match; New United States Champion)". WWE. สืบค้นเมื่อ 2 May 2011.
  90. ↑ Burdick, Michael. "Sheamus defeated Christian at Hell in a Cell".
  91. ↑ Burdick, Michael. "Sheamus defeated Christian at Vengeance".
  92. ↑ Caldwell, James. "Caldwell's WWE Royal Rumble report 1/29: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV - Rumble match, Punk-Ziggler, Cena-Kane, steel cage". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 30 January 2012.
  93. ↑ Giannini, Alex (19 February 2012). "Sheamus vs. Daniel Bryan (World Heavyweight Championship)". WWE. สืบค้นเมื่อ 19 February 2012.
  94. ↑ Alex Giannini (9 April 2012). "World Heavyweight Champion Sheamus vs. Daniel Bryan - 2-out-of-3 Falls Match. Earning the first fall after disqualification, losing the second fall by passing out during the yeslock and winning the third fall by pinfall after delivering the brogue kick". WWE. สืบค้นเมื่อ 11 April 2012.
  95. ↑ "Fatal-4-Way World Heavyweight Championship Match". WWE. สืบค้นเมื่อ 21 May 2012.
  96. ↑ Artus, Matthew. "World Heavyweight Champion Sheamus def. Dolph Ziggler". WWE. สืบค้นเมื่อ June 17, 2012.
  97. ↑ Caldwell, James (July 15, 2012). "Caldwell's WWE MITB PPV report 7/15: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV - Punk vs. Bryan, Sheamus vs. Del Rio, two MITB matches". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ July 15, 2012.
  98. ↑ Parks, Greg (17 August 2012). "Parks' WWE SmackDown report 8/17: Ongoing "virtual time" coverage of Friday night show, including follow-up to Del Rio removed from World Title match at Summerslam". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 18 August 2012.
  99. ↑ Caldwell, James (19 August 2012). "Caldwell's WWE SummerSlam PPV report 8/19: Complete "virtual time" coverage of live PPV - Lesnar vs. Triple H, Punk vs. Cena vs. Show". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 20 August 2012.
  100. ↑ Caldwell, James (16 September 2012). "Caldwell's WWE Night of Champions PPV report 9/16: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV - Punk vs. Cena, six title matches". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 16 September 2012.
  101. ↑ "CALDWELL'S WWE HELL IN A CELL PPV REPORT 10/28: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV - Will WWE pull the trigger on Ryback as top champ?".
  102. ↑ "CALDWELL'S WWE SURVIVOR SERIES PPV REPORT 11/18: Complete "virtual time" coverage of live PPV - Punk-Cena-Ryback".
  103. ↑ "CALDWELL'S WWE TLC PPV RESULTS 12/16: Complete "virtual-time" coverage of final 2012 PPV - Cena vs. Ziggler main event, Shield makes a statement".
  104. ↑ "WWE Raw Report CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 2/4: Complete "virtual-time" coverage of live Raw - WWE explains many things, Punk-Jericho main event, Bruno HOF Video".
  105. ↑ "CALDWELL'S WWE ELIMINATION CHAMBER PPV RESULTS 2/17: Complete "virtual-time" coverage of Rock-Punk II, Elimination Chamber match, Shield beats Team Cena".
  106. ↑ "CALDWELL'S WWE WRESTLEMANIA 29 PPV RESULTS: Complete "virtual-time" coverage of live PPV from MetLife Stadium - Rock-Cena II, Taker-Punk, Lesnar-Hunter, more".
  107. ↑ "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 4/8: Complete "virtual-time" coverage of live Raw - WM29 fall-out, new World Champ, no Rock, Taker live, crowd takes over".
  108. ↑ "PARKS' WWE SMACKDOWN REPORT 4/12: Ongoing "virtual time" coverage of Friday night show, including Dolph Ziggler's first Smackdown as champion and Triple H addresses Lesnar match".
  109. ↑ "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 4/15: Ongoing "virtual-time" coverage of live Raw - Punk returning, WM29 fallout, new U.S. champion, more".
  110. ↑ "WWE Extreme Rules results and reactions from last night (May 19): Believe in Gold".
  111. ↑ "CALDWELL'S WWE MITB PPV RESULTS 7/14 (Hour 3): Ongoing "virtual-time" coverage of live PPV - Cena vs. Henry, MITB All-Stars".
  112. ↑ http://www.wwe.com/inside/sheamus-suffers-injury
  113. ↑ "WWE Wrestler Sheamus Sidelined Four to Six Months with Injury". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2013-10-29. สืบค้นเมื่อ 2013-08-14.
  114. ↑ http://bleacherreport.com/articles/1804314-sheamus-returns-to-wwe-programming-after-shoulder-injury#articles/1804314-sheamus-returns-to-wwe-programming-after-shoulder-injury
  115. ↑ http://www.wwe.com/shows/royalrumble/2014/the-2014-30-superstar-royal-rumble-match-photos
  116. ↑ http://bleacherreport.com/articles/1938663-wwe-raw-live-results-reaction-and-analysis-for-january-27#articles/1938663-wwe-raw-live-results-reaction-and-analysis-for-january-27
  117. ↑ Tedesco, Mike. "WWE Raw Results – 6/9/14 (Rollins explains his motives)". WrestleView. สืบค้นเมื่อ 10 June 2014.
  118. ↑ "Caldwell's WWE NoC PPV Report 9/21: Complete "virtual-time" coverage of of live PPV - Lesnar vs. Cena". September 21, 2014. สืบค้นเมื่อ September 21, 2014.
  119. ↑ Asher, Matthew (26 October 2014). "Cena and Rollins survive Cell stipulations". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2014-10-28. สืบค้นเมื่อ 28 October 2014.
  120. ↑ Tylwalk, Nick (November 18, 2014). "Raw: Can Team Cena get to five men before Survivor Series?". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ November 30, 2014.[ลิงก์เสีย]
  121. ↑ Namako, Jason (November 20, 2014). "Sheamus posts Twitter photo of impending surgery". WrestleView. สืบค้นเมื่อ November 30, 2014.
  122. ↑ Tylwalk, Nick (20 March 2015). "Raw: Lesnar runs wild, as does the crowd". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 31 March 2015.[ลิงก์เสีย]
  123. ↑ Tedesco, Mike (30 March 2015). "WWE Raw Results – 3/30/15 (Night after WrestleMania 31)". WrestleView. สืบค้นเมื่อ 31 March 2015.
  124. ↑ Burdick, Michael. "Dolph Ziggler def. Sheamus (Kiss Me Arse Match)". WWE. สืบค้นเมื่อ 26 April 2015.
  125. ↑ Caldwell, James. "Caldwell's Extreme Rules PPV Report 4/26: Complete "virtual-time" coverage of live PPV – Rollins vs. Orton steel cage, Cena vs. Rusev, Last Man Standing, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 27 April 2015.
  126. ↑ Clapp, John. "Sheamus def. Dolph Ziggler". WWE. สืบค้นเมื่อ 17 May 2015.
  127. ↑ Caldwell, James (May 31, 2015). "Caldwell's WWE E. Chamber PPV Report 5/31: Ongoing "virtual-time" coverage of WWE Title match, Cena vs. Owens, two Elimination Chamber matches, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ May 31, 2015.
  128. ↑ Caldwell, James (June 14, 2015). "Caldwell's WWE MITB PPV Results 6/14: Complete "virtual-time" coverage of Dusty Rhodes 10-bell salute, WWE Title match, MITB match, Cena vs. Owens II, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ June 15, 2015.
  129. ↑ WWE Staff (November 22, 2015). "Roman Reigns def. Dean Ambrose in the WWE World Heavyweight Championship Tournament Final Match; Sheamus cashed in his Money in the Bank contract to become WWE World Heavyweight Champion". WWE.com. WWE. สืบค้นเมื่อ November 22, 2015.
  130. ↑ Clark, Ryan (November 30, 2015). "WWE RAW Results (11/30) – Roman Reigns vs. Sheamus, More!". prowrestling.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-01-03. สืบค้นเมื่อ December 5, 2015.
  131. ↑ http://www.wwe.com/shows/wwetlc/2015/sheamus-roman-reigns-28257957
  132. ↑ Mike, Tedesco (December 14, 2015). "WWE RAW Results - 12/14/15 (New WWE Champion)". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ December 15, 2015.
  133. ↑ Tedesco, Mike. "WWE RAW Results - 1/4/16 (Reigns vs. Sheamus)". wrestleview.com. สืบค้นเมื่อ 4 January 2016.
  134. ↑ "Alberto Del Rio confirms plans of the League of Nations breaking up". wrestlezone.com. สืบค้นเมื่อ 29 April 2016.
  135. ↑ Martin, Adam (April 26, 2016). "League of Nations dissolute". Wrestleview. สืบค้นเมื่อ May 1, 2016.
  136. ↑ "2016 WWE Draft results: WWE officially ushers in New Era". WWE. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-07-20. สืบค้นเมื่อ July 19, 2016.
  137. ↑ http://411mania.com/wrestling/wwe-news-sheamus-cesaro-getting-tag-title-shot-shield-members-close-to-grand-slam-raw-pre-show/
  138. ↑ "WrestleMania 34 results: Braun Strowman and some kid win Raw Tag Team Titles". Cageside Seats. 8 April 2018. สืบค้นเมื่อ 14 April 2018.
  139. ↑ "Cesaro & Sheamus are coming to SmackDown Live". Cageside Seats. April 17, 2018. สืบค้นเมื่อ April 20, 2018.
  140. ↑ Benigno, Anthony (October 16, 2018). "The Bar def. The New Day to win the SmackDown Tag Team Titles". WWE. สืบค้นเมื่อ October 17, 2018.
  141. ↑ "Report: Cesaro Moving to WWE Raw | Fightful Wrestling".
  142. ↑ "WWE news: Cesaro CONFIRMS the Bar is over and shares Sheamus health update after RAW move". 14 May 2019.
  143. ↑ Pappolla, Ryan. "Shorty G def. Dash Wilder before Sheamus made an emphatic return". WWE.com. สืบค้นเมื่อ 3 January 2020.
  144. ↑ Powell, Jason (11 April 2021). "WrestleMania 37 results: Powell's live review of night two with Roman Reigns vs. Edge vs. Daniel Bryan in a Triple Threat for the WWE Universal Championship, Asuka vs. Rhea Ripley for the Raw Women's Championship, Big E vs. Apollo Crews in a Nigerian Drum Fight for the IC Title". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ 11 April 2021.
  145. ↑ Powell, Jason (August 21, 2021). "WWE SummerSlam results: Powell's review of Roman Reigns vs. John Cena for the WWE Universal Championship, Bianca Belair vs. Sasha Banks for the Smackdown Women's Championship, Bobby Lashley vs. Goldberg for the WWE Championship, Edge vs. Seth Rollins, Nikki ASH vs. Charlotte Flair vs. Rhea Ripley for the Raw Women's Championship". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ August 21, 2021.
  146. ↑ Elizabeth, Claire (5 November 2021). "WWE SmackDown results, live blog (Nov. 5, 2021): The new era continues". Cageside Seats. สืบค้นเมื่อ 3 January 2022.
  147. ↑ Powell, Jason (2022-03-12). "3/11 WWE Friday Night Smackdown results: Barnett's review of Ricochet vs. Sami Zayn for the Intercontinental Championship, Big E injured during a tag match with Kofi Kingston vs. Sheamus and Ridge Holland, Sasha Banks and Naomi vs. Shayna Baszler and Natalya, Jey Uso vs. Rick Boogs". Pro Wrestling Dot Net (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2022-09-13.
  148. ↑ McGuire, Colin (3 September 2022). "WWE Clash at the Castle results: McGuire's review of Roman Reigns vs. Drew McIntyre for the Undisputed WWE Universal Championship, Gunther vs. Sheamus for the Intercontinental Title, Liv Morgan vs. Shayna Baszler for the Smackdown Women's Title, Seth Rollins vs. Riddle, Bianca Belair, Asuka, and Alexa Bliss vs. Bayley, Iyo Sky, and Dakota Kai". Pro Wrestling Dot Net. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 September 2022. สืบค้นเมื่อ 11 September 2022.
  149. ↑ Holder, James (9 September 2022). "Dave Meltzer WWE Clash At The Castle Ratings Revealed". ITR Wrestling. สืบค้นเมื่อ September 12, 2022.
  150. ↑ https://bleacherreport.com/articles/25451354-new-wwe-rumors-sheamus-future-contract-talks-amid-proposed-extension-company
  151. ↑ https://www.wwe.com/superstars/sheamus
  152. ↑ Lambert, Jeremy (July 5, 2026). "Sheamus Moved To WWE Alumni Section". Fightful | WWE News, AEW News, Pro Wrestling Backstage News (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ July 5, 2026.
  153. 1 2 "Irish wrestler's big-screen debut". The Irish World. 2 January 2008. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 29 April 2011. สืบค้นเมื่อ 24 January 2010.
  154. 1 2 Perry, Spencer (29 May 2015). "WWE Star Sheamus Confirmed as Rocksteady for Teenage Mutant Ninja Turtles 2". comingsoon.net. สืบค้นเมื่อ 29 May 2015.
  155. ↑ Jr, Mike Fleming (2017-06-27). "Josh Duhamel To Make Directing Debut On WWE Studios' 'The Buddy Games'". Deadline (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2025-11-18.
  156. ↑ read, Michelle R. Martinelli·1 min (2024-08-24). "WWE wrestler Sheamus trolled GameDay crew after making the only correct pick for Florida State-Georgia Tech". Yahoo Sports (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2025-09-08.
  157. ↑ Chiari, Mike. "Video: WWE's Sheamus Hypes Up Georgia Tech with NSFW Speech Before Syracuse Game". bleacherreport.com (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2025-09-08.
  158. ↑ "Celtic Warrior Workouts". YouTube. สืบค้นเมื่อ 3 September 2020.
  159. ↑ Felstead, Scott 'Future' (2019-05-01). "10 Things We Can Learn From WWE Superstar Sheamus's Celtic Warrior Workouts". Muscle & Fitness (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2025-09-08.
  160. ↑ "How WWE Superstar Sheamus Found the Will to Train Hard Again—and How You Can Too". Men's Health (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2022-11-09. สืบค้นเมื่อ 2025-09-08.
  161. ↑ Namako, Jason (21 July 2014). "Sheamus to appear on USA Network's "Royal Pains" on 7/22 - Wrestleview.com". wrestleview.com. สืบค้นเมื่อ 21 July 2014.
  162. ↑ "Age gap, profession, relationship with WWE - 5 things you didn't know about Sheamus' wife, Isabella Revilla". 30 October 2022.
  163. ↑ "Instagram".
  164. ↑ "WWE star Sheamus gets married with Drew McIntyre as his best man" (ภาษาอังกฤษ). Metro.com.uk. October 28, 2022. สืบค้นเมื่อ October 28, 2022.
  165. ↑ "WWESheamus on Twitter".
  166. ↑ "Sheamus's Instagram profile post: "It's a Celtic V Rangers #OldFirm Sunday with @DMcIntyreWWE… Brogue V Claymore @easportsfifa hands across the Giant's Causeway special……"". Instagram.com. สืบค้นเมื่อ 23 May 2022.
  167. ↑ "WWE star: I'd take Neville down" เก็บถาวร 23 ตุลาคม 2014 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Liverpool FC. Retrieved 2 September 2014
  168. ↑ "Sheamus on Instagram: "#TITANUP"?". Instagram.com. สืบค้นเมื่อ 23 May 2022.
  169. ↑ Gribben, Fiona. "Is Sheamus the new star in Leinster pack?". Irish Independent. สืบค้นเมื่อ 28 August 2025.
  170. ↑ "Sheamus Revealed He's Been Dealing with a Neck Injury for Months". Uproxx. 30 November 2017.
  171. ↑ Orquiola, John (22 February 2019). "Every WWE Cameo In Fighting With My Family". Screen Rant. สืบค้นเมื่อ 31 July 2019. Sheamus as himself
  172. ↑ "Josh Duhamel To Make Directing Debut On WWE Studios' 'The Buddy Games'". 26 June 2017.
  173. ↑ "Pro Wrestling 2022 awards: The best male and female wrestler, feud, faction, promo and more". ESPN. 28 December 2022. สืบค้นเมื่อ 31 December 2022.
  174. ↑ "Sheamus - Tournaments". Cage Match. สืบค้นเมื่อ 14 March 2022.
  175. ↑ "PWI 500". Pro Wrestling Illustrated. 33 (7): 22. 2012. ISSN 1043-7576.
  176. ↑ Herzog, Kenny (1 July 2015). "WWE Wrestler of the Year (So Far): Kevin Owens". Rolling Stone. สืบค้นเมื่อ 20 December 2020.
  177. ↑ "History of the WWE Championship: Sheamus". WWE. 13 December 2009. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 10 November 2013. สืบค้นเมื่อ 3 March 2015.
  178. ↑ "History of the WWE Championship: Sheamus (2)". WWE. 20 June 2010. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 7 November 2013. สืบค้นเมื่อ 3 March 2015.
  179. ↑ "History of the World Heavyweight Championship: Sheamus". WWE. 1 April 2012. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 13 May 2012. สืบค้นเมื่อ 3 March 2015.
  180. ↑ "History of the United States Championship: Sheamus". 14 March 2011. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 3 March 2015. สืบค้นเมื่อ 3 March 2015.
  181. ↑ "History of the United States Championship: Sheamus (2)". 5 May 2014. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 6 June 2014.
  182. ↑ "WWE United States Championship". สืบค้นเมื่อ 25 May 2020.
  183. ↑ "Raw Tag Team Championships". WWE. สืบค้นเมื่อ 18 December 2016.
  184. ↑ "WWE SmackDown Tag Team Championship". สืบค้นเมื่อ 22 May 2020.
  185. ↑ Caldwell, James (29 November 2010). "Caldwell's WWE Raw Results 11/29: Ongoing "virtual time" coverage of live three-hour Raw – King of the Ring tournament, Miz's first night as WWE champion". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 29 November 2010.
  186. ↑ "Sheamus won the 30-Man Royal Rumble Match". WWE. สืบค้นเมื่อ 6 January 2020.
  187. ↑ "PWTorch.com - Non-televised WWE Slammy Awards". www.pwtorch.com. สืบค้นเมื่อ 6 January 2020.
  188. ↑ "WWE News: Full list of 2010 Slammy Awards – 12 announced on Raw, 10 announced on WWE's website". Pro Wrestling Torch. 13 December 2010. สืบค้นเมื่อ 17 December 2010.
  189. ↑ Thomas, Jeremy (23 December 2018). "WWE Announces Year-End Awards on Instagram". 411 Mania. สืบค้นเมื่อ 17 March 2021.
  190. ↑ Meltzer, Dave (26 January 2011). "Biggest issue of the year: The 2011 Wrestling Observer Newsletter Awards Issue". Wrestling Observer Newsletter. Campbell, CA: 1–40. ISSN 1083-9593.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=เชมัส&oldid=13124464"