ข้ามไปเนื้อหา

บร็อก เลสเนอร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
บร็อก เลสเนอร์
เกิดBrock Edward Lesnar
(1977-07-12) กรกฎาคม 12, 1977 (49 ปี)
Webster, South Dakota, U.S.
อาชีพProfessional wrestler, mixed martial artist, American football player
ปีปฏิบัติงาน
  • 2000–2007; 2012–2026
  • (professional wrestling)
  • 2004 (football)
  • 2007–2011; 2016 (MMA)
คู่สมรสSable (สมรส 2006)
บุตร4, including Mya
นักมวยสากล
ชื่อบนสังเวียนBrock Lesnar[1]
ส่วนสูง6 ฟุต 3 นิ้ว (191 เซนติเมตร)[2]
น้ำหนัก286 ปอนด์ (130 กิโลกรัม)[2]
มาจากMinneapolis, Minnesota[2]
Suplex City
ฝึกหัดโดย
เปิดตัว11 ตุลาคม 2000[3]
รีไทร์1 สิงหาคม 2026
อาชีพศิลปะการต่อสู้
ส่วนสูง6 ฟุต 3 นิ้ว (191 เซนติเมตร)
น้ำหนัก265 ปอนด์ (120 กิโลกรัม; 18 สโตน 13 ปอนด์)
รุ่นHeavyweight
ช่วงระยะ81 in (206 ซm)
รูปแบบWrestling
ท่ายืนออร์โทด็อกซ์
มาจากRegina, Saskatchewan, Canada
ทีมDeathClutch Gym
ผู้ฝึกสอน
อันดับBlue belt in Brazilian jiu-jitsu under Rodrigo Medeiros[8][9]
มวยปล้ำNCAA Division I Wrestling[10]
สถิติการต่อสู้แบบผสม
คะแนนรวม9
ชนะ5
โดยการน็อก3
โดยการยอม1
โดยการตัดสิน1
แพ้3
โดยการน็อก2
โดยการยอม1
ไม่มีการแข่งขัน1
ข้อมูลอื่น
สถิติการต่อสู้แบบผสม จากเชอร์ด็อก
รายการเหรียญรางวัล
Collegiate wrestling
ตัวแทนของ the Minnesota Golden Gophers
NCAA Division I Championships
เหรียญทอง - ชนะเลิศ2000 St. Louis285 lb
เหรียญเงิน - รองชนะเลิศ1999 State College285 lb

บร็อก เอ็ดเวิร์ด เลสเนอร์ (Brock Edward Lesnar; /ˈlɛznər/ LEZ-nər; 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1977) เป็นอดีตนักมวยปล้ำอาชีพ นักต่อสู้ศิลปะผสมผสาน นักมวยปล้ำสมัครเล่น และนักอเมริกันฟุตบอลอาชีพชาวอเมริกัน เขาเป็นที่รู้จักมากที่สุดจากช่วงเวลาที่ปล้ำให้กับดับเบิลยูดับเบิลยูอีระหว่างปี 2000 ถึง 2026 เลสเนอร์เป็นบุคคลเพียงคนเดียวที่เคยคว้าแชมป์โลกรุ่นเฮฟวีเวตสูงสุดของเวิลด์เรสต์ลิงเอนเตอร์เทนเมนต์ อัลติเมตไฟต์ติงแชมเปียนชิป นิวเจแปนโปรเรสต์ลิง อินโอกิจีโนมเฟเดอเรชัน และสมาคมกีฬามหาวิทยาลัยแห่งชาติของสหรัฐอเมริกาได้ครบทั้งหมด[11]

เลสเนอร์แข่งขันมวยปล้ำระดับมหาวิทยาลัยให้กับมหาวิทยาลัยมินนิโซตา และคว้าแชมป์มวยปล้ำ NCAA Division I ประจำปี 2000 จากนั้นเขาได้เซ็นสัญญากับ World Wrestling Federation (WWF) (ซึ่งเปลี่ยนชื่อเป็น WWE ในปี 2002) และก้าวขึ้นมาเป็นดาวเด่นของวงการในช่วงกลางปี 2002 ด้วยการคว้าแชมป์ WWE Championship ขณะอายุเพียง 25 ปี สร้างสถิติเป็นนักมวยปล้ำที่อายุน้อยที่สุดที่คว้าแชมป์ดังกล่าวได้ ในปี 2004 เลสเนอร์อำลา WWE เพื่อเข้าร่วมทีม Minnesota Vikings แห่งศึก National Football League (NFL) แต่ถูกตัดออกจากทีมในช่วงพรีซีซัน หลังจากนั้นเขากลับสู่วงการมวยปล้ำและเซ็นสัญญากับ New Japan Pro-Wrestling (NJPW) ในปี 2005 โดยสามารถคว้าแชมป์ IWGP Heavyweight Championship ได้ ต่อมาเขาออกจาก NJPW แต่ยังคงได้รับการโปรโมตในฐานะแชมป์ IWGP Heavyweight ของ Inoki Genome Federation (IGF) ก่อนจะพักจากวงการมวยปล้ำเพื่อหันไปเอาดีด้านศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสาน (MMA) หลายปีต่อมา ในปี 2012 เลสเนอร์กลับมาเซ็นสัญญากับ WWE อีกครั้ง โดยการครองแชมป์ WWE Universal Championship สมัยแรกของเขาที่ยาวนาน 504 วัน ถือเป็นการครองแชมป์โลกที่ยาวนานเป็นอันดับ 7 ในประวัติศาสตร์ของ WWE และเขายังครองสถิติเป็นผู้ที่ได้แชมป์ Universal มากที่สุดถึง 3 สมัย นอกจากนี้เขายังเป็นผู้ชนะการแข่งขัน Royal Rumble สองครั้ง (ปี 2003 และ 2022), ชนะการแข่งขัน Money in the Bank Ladder Match ในปี 2019, ชนะทัวร์นาเมนต์ King of the Ring ปี 2002 และเป็นผู้ยุติสถิติไร้พ่ายของ The Undertaker ในศึก WrestleMania เมื่อปี 2014

เลสเนอร์เริ่มต้นอาชีพ MMA กับรายการ Hero's ในปี 2007 ก่อนจะเซ็นสัญญากับ UFC ในปี 2008 เขาสามารถคว้าแชมป์ UFC Heavyweight Championship ได้อย่างรวดเร็ว แต่ต้องพักการแข่งขันในปี 2009 เนื่องจากป่วยเป็นโรคลำไส้อักเสบชนิด Diverticulitis หลังกลับมาสู่สังเวียนในปี 2010 เขาเอาชนะ Shane Carwin เจ้าของแชมป์เฮฟวีเวตชั่วคราวของ UFC เพื่อรวบรวมเข็มขัดและกลายเป็นแชมป์ UFC Heavyweight Champion แบบไร้ข้อกังขา หลังจากพ่ายแพ้หลายไฟต์และต้องเผชิญกับปัญหาโรค Diverticulitis อีกครั้ง[12] เลสเนอร์ประกาศอำลาวงการ MMA[13] ในปี 2011 ต่อมาเขากลับมาขึ้นสังเวียนอีกครั้งในศึก UFC 200 เมื่อปี 2016 และเอาชนะ Mark Hunt ได้ แต่ผลการแข่งขันถูกเปลี่ยนเป็น No Contest หลังตรวจพบสารต้องห้ามตามนโยบายต่อต้านการใช้สารกระตุ้นของ UFC จากนั้นเขาประกาศอำลาวงการ MMA เป็นครั้งที่สองในปี 2017 เลสเนอร์ถือเป็นนักกีฬาที่สร้างรายได้จากการขายรายการแบบจ่ายต่อการรับชม (Pay-per-view) ได้อย่างมหาศาล โดยขึ้นเป็นคู่เอกในรายการที่มียอดขายสูงที่สุดหลายรายการในประวัติศาสตร์ UFC ได้แก่ UFC 91, UFC 100, UFC 116 และ UFC 121 นอกจากนี้ เขายังร่วมเป็นคู่เอกในศึก UFC 200 ซึ่งเดิมทีเขาถูกกำหนดให้เป็นคู่เอกหลักของรายการ ก่อนที่ตำแหน่งดังกล่าวจะเปลี่ยนไปเป็นคู่ระหว่าง Amanda Nunes พบกับ Miesha Tate[14]

ชีวิตวัยเยาว์

[แก้]

บร็อก เอ็ดเวิร์ด เลสเนอร์[15][16] เกิดเมื่อวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1977 ที่เมืองเว็บสเตอร์ รัฐเซาท์ดาโคตา สหรัฐอเมริกา[17][18] เป็นบุตรของสเตฟานี และริชาร์ด เลสเนอร์ แม้ว่านามสกุล "เลสเนอร์" จะมีต้นกำเนิดจากภาษาสโลวีเนีย แต่เขามีเชื้อสายโปแลนด์[19] และเติบโตมาในฟาร์มโคนมของครอบครัวที่เมืองเว็บสเตอร์[20] เขามีพี่ชายสองคน คือ ทรอย และแชด รวมถึงน้องสาวหนึ่งคนชื่อ แบรนดี เมื่ออายุ 17 ปี เลสเนอร์เข้าร่วมกองกำลังพิทักษ์มาตุภูมิแห่งสหรัฐ (Army National Guard) และได้รับมอบหมายให้ทำงานด้านธุรการในสำนักงาน หลังจากภาวะตาบอดสีแดง–เขียวของเขาถูกพิจารณาว่าเป็นอันตรายต่อความต้องการของเขาที่จะปฏิบัติงานเกี่ยวกับวัตถุระเบิด[21] ต่อมาเขาถูกปลดประจำการ เนื่องจากสอบไม่ผ่านการทดสอบการพิมพ์ดีดด้วยคอมพิวเตอร์ และหลังจากนั้นจึงไปทำงานให้กับบริษัทก่อสร้างแห่งหนึ่ง

มวยปล้ำสมัครเล่น

[แก้]

เลสเนอร์เข้าเรียนที่ Webster High School ซึ่งเขาเล่นอเมริกันฟุตบอลและแข่งขันกีฬามวยปล้ำ โดยในปีสุดท้ายของการศึกษา (Senior Year) เขาสามารถคว้าอันดับ 3 ในการแข่งขันมวยปล้ำชิงแชมป์ระดับรัฐได้[22] หลังจบมัธยมศึกษา เขาเข้าศึกษาต่อที่ Bismarck State College โดยในปี 1997 ซึ่งเป็นปีแรก เขาคว้าอันดับ 5 ในรุ่นน้ำหนัก 275 ปอนด์ของการแข่งขัน National Junior College Athletic Association (NJCAA)[23] ในปี 1998 ซึ่งเป็นปีที่สอง เลสเนอร์คว้าแชมป์รุ่น 275 ปอนด์ของ NJCAA ได้สำเร็จ หลังจากศึกษาอยู่ที่ Bismarck State College เป็นเวลา 2 ปี เขาย้ายไปศึกษาต่อที่ University of Minnesota ด้วยทุนการศึกษาด้านมวยปล้ำ โดยมี เชลตัน เบนจามิน ซึ่งต่อมากลายเป็นเพื่อนร่วมงานใน WWE เป็นรูมเมต และยังทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยโค้ชของเขาอีกด้วย ในปีสุดท้ายของการศึกษา เลสเนอร์คว้าแชมป์มวยปล้ำรุ่นเฮฟวีเวตของการแข่งขัน NCAA Division I ประจำปี 2000 ได้สำเร็จ หลังจากในปีก่อนหน้าเขาเป็นรองแชมป์ โดยพ่ายให้กับ สตีเฟน นีล เลสเนอร์ปิดฉากเส้นทางมวยปล้ำสมัครเล่นในระดับมหาวิทยาลัยด้วยผลงานอันโดดเด่น ได้แก่ เป็น NJCAA All-American 2 สมัย, แชมป์ NJCAA รุ่นเฮฟวีเวต ประจำปี 1998, NCAA All-American 2 สมัย, แชมป์ Big Ten Conference 2 สมัย และแชมป์ NCAA Division I รุ่นเฮฟวีเวต ประจำปี 2000 โดยตลอดระยะเวลา 4 ปีในระดับมหาวิทยาลัย เขามีสถิติการแข่งขันรวม ชนะ 106 แพ้ 5[24]

เส้นทางมวยปล้ำอาชีพ

[แก้]

ช่วงเริ่มต้นอาชีพ

[แก้]

ในปี 2000 เลสเนอร์ เซ็นสัญญาพัฒนาฝีมือกับ World Wrestling Federation (WWF) และถูกส่งไปพัฒนาฝีมือในสมาคมเครือ Ohio Valley Wrestling (OVW) ที่นั่นเขาได้พบกับ พอล เฮย์แมน ซึ่งต่อมากลายเป็นผู้จัดการบนหน้าจอของเขา[25] ภายใต้การดูแลของ จิม คอร์เนตต์ ผู้ทำหน้าที่บุ๊กเกอร์ของ OVW เลสเนอร์ถูกจับคู่กับ เชลตัน เบนจามิน อดีตเพื่อนร่วมทีมมวยปล้ำจากมหาวิทยาลัยมินนิโซตา[26] ทั้งสองใช้ชื่อทีมว่า Minnesota Stretching Crew และสามารถครองแชมป์ OVW Southern Tag Team Championship ได้ถึง 3 สมัย นอกจากนี้ เลสเนอร์ยังได้ลงแข่งขันในดาร์กแมตช์ หลายนัดตลอดปี 2001 และช่วงต้นปี 2002 เพื่อสั่งสมประสบการณ์ ก่อนจะถูกเรียกตัวขึ้นสู่บัญชีรายชื่อนักมวยปล้ำหลักของ WWF ในเวลาต่อมา

เส้นทางใน WWE รอบแรก

[แก้]

หลังจากเปิดตัวกับ WWE ไม่นานเลสเนอร์ได้คว้าแชมป์ WWEสมัยแรกโดยการเอาชนะเดอะร็อกในซัมเมอร์สแลม 2002[27] โดยได้สิทธิเป็นผู้ท้าชิงจากการชนะทัวร์นาเมนต์คิงออฟเดอะริงปี 2002[28] จนกลายเป็นนักมวยปล้ำที่อายุน้อยที่สุดที่ได้แชมป์ WWE ด้วยอายุ 25 ปี ล้มสถิติของเดอะร็อกที่ทำไว้ที่ 26 ปีได้และก็ครองแชมป์ได้นานอยู่ 3 เดือน ก่อนที่จะถูกพอล เฮย์แมน ผู้จัดการส่วนตัวในขณะนั้นหักหลังและเสียแชมป์ให้กับบิ๊กโชว์ ในเซอร์ไวเวอร์ ซีรีส์ 2002[29] เลสเนอร์กลับมายิ่งใหญ่อีกครั้งในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 19 และขึ้นปล้ำเป็นคู่ปิดรายการในวันนั้นในฐานะผู้ชนะรอยัลรัมเบิล ประจำปี 2003 และสามารถเอาชนะเคิร์ต แองเกิล คว้าแชมป์สมัยที่2 ไปครอง[30] และครองแชมป์อยู่ได้นานร่วม 4 เดือนด้วยกัน และเสียแชมป์ไปให้กับ เคิร์ต แองเกิล อีกครั้ง ในเวนเจินส์ 2003 ซึ่งเป็นแมตช์สามเศร้า โดยมีบิ๊กโชว์ร่วมปล้ำด้วย ก่อนที่เลสเนอร์จะมาได้แชมป์สมัยสุดท้ายของเขาที่ครองแชมป์นานอยู่ 5 เดือน ในสแมคดาวน์ ในการเจอกับ เคิร์ต แองเกิล ในแมตช์ไอรอน แมน แมทช์ ที่ปล้ำกันยาวนานถึง 60 นาที ก่อนที่เลสเนอร์จะชนะไปด้วยคะแนน 5 ต่อ 4[31] และเสียแชมป์ไปให้กับเอ็ดดี เกอร์เรโรในโนเวย์เอาท์ 2004 แมตช์สุดท้ายของเลสเนอร์คือในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 20 วันที่ 14 มีนาคม 2004 ซึ่งได้แพ้ให้กับบิล โกลด์เบิร์กโดยมีสโตน โคลด์ สตีฟ ออสติน หลังแมตช์ทั้งคู่ต่างก็ถูก สโตน โคลด์ ใช้ท่า Stunner เล่นงาน หลังจบศึก WrestleMania เลสเนอร์อำลา WWE อย่างเป็นทางการ โดยในเวลาต่อมาเขาเปิดเผยว่าสาเหตุที่ตัดสินใจออกจากบริษัทนั้นมาจากความเหนื่อยล้าจากการทำงาน, อาการบาดเจ็บ, ความไม่พอใจต่อทิศทางการสร้างสรรค์เนื้อเรื่องและตารางการเดินทางที่หนักหน่วงของ WWE[32][33]

เส้นทางใน NJPW

[แก้]

หลังจากอำลาวงการอเมริกันฟุตบอลอาชีพ เลสเนอร์กลับคืนสู่วงการมวยปล้ำในปี 2005 ด้วยการเปิดตัวกับ New Japan Pro-Wrestling (NJPW) โดยเมื่อวันที่ 8 ตุลาคม เขาสามารถคว้าแชมป์ IWGP Heavyweight Championship ได้ตั้งแต่แมตช์แรก หลังเอาชนะ คาซุยูกิ ฟูจิตะ (Kazuyuki Fujita) และ มาซาฮิโระ โชโนะ (Masahiro Chono) ในแมตช์สามเส้าที่จัดขึ้น ณ โตเกียวโดม (Tokyo Dome)[34] ในช่วงเวลานั้น เลสเนอร์เปลี่ยนชื่อท่าปิดบัญชี F-5 เป็น The Verdict เพื่ออ้างอิงถึงข้อพิพาททางกฎหมายที่กำลังดำเนินอยู่กับ WWE ซึ่งพยายามยื่นฟ้องเพื่อขัดขวางไม่ให้เขาไปแข่งขันในวงการกีฬาและความบันเทิงแห่งอื่น แต่ไม่ประสบความสำเร็จ[35][36]

หลังจากคว้าแชมป์ IWGP Heavyweight Championship เลสเนอร์สามารถป้องกันแชมป์ได้หลายครั้ง โดยเอาชนะคู่แข่งอย่าง ชินสุเกะ นากามูระ (Shinsuke Nakamura) ในศึก January 4 Tokyo Dome ปี 2006, อาเคโบโนะ (Akebono) ในเดือนมีนาคม และ ไจแอนต์ เบอร์นาร์ด (Giant Bernard) ในเดือนพฤษภาคม อย่างไรก็ตาม ในเดือนกรกฎาคม ปี 2006 NJPW ได้ประกาศปลดเลสเนอร์ออกจากตำแหน่งแชมป์ โดยให้เหตุผลว่าเขาประสบปัญหาเรื่องวีซ่า ทำให้ไม่สามารถเดินทางกลับมาป้องกันแชมป์ได้ แม้จะถูกปลดจากตำแหน่งแล้ว แต่เลสเนอร์ยังคงครอบครองเข็มขัดแชมป์จริงไว้กับตัวเป็นเวลาเกือบหนึ่งปี

เมื่อวันที่ 29 มิถุนายน ปี 2007 เลสเนอร์พ่ายแพ้ให้กับ เคิร์ต แองเกิล (Kurt Angle) ซึ่งขณะนั้นเป็นแชมป์ TNA World Heavyweight Championship ในการแข่งขันเปิดตัวของสมาคม Inoki Genome Federation (IGF)[37] ส่งผลให้เขาสูญเสียเข็มขัด IWGP Heavyweight Championship และนั่นถือเป็นแมตช์มวยปล้ำอาชีพนัดสุดท้ายของเลสเนอร์ ก่อนที่เขาจะกลับสู่ WWE อีกครั้งในปี 2012

การกลับสู่ WWE

[แก้]
เลสเนอร์กับจอห์น ซีนาในรอว์ (2 เมษายน 2012)

เลสเนอร์ได้กลับมา WWE ในรอว์ (2 เมษายน 2012) โดยออกมาและขึ้นมาประจันหน้ากับจอห์น ซีนาเพื่อขอจับมือ ที่ไหนได้เลสเนอร์จับซีนาใส่ท่าไม้ตาย F-5[38] ในรอว์ (9 เมษายน 2012) ซีนาออกมาขัดจังหวะ แล้วก็เดินมาตบหน้าเลสเนอร์ เลยโดนเลสเนอร์ คร่อมต่อยเป็นชุดจนเลือดกบปาก ร้อนถึงสตาร์ WWE คนอื่นๆ ต้องออกมาช่วยกันจับแยก ในคืนเดียวกันหลังจากแมตช์ของซีนา เลสเนอร์โผล่มาเตะผ่าหมากซีนา แล้วต่อด้วยท่า F-5 ในรอว์ (23 เมษายน 2012) ซีนาและเลสเนอร์จะต้องเซ็นสัญญาเพื่อที่จะเจอกันในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2012) ช่วงต้นรายการ ทีโอดอร์ ลองประกาศแนะนำตัวซีนาออกมาก่อนจากนั้นก็ประกาศเรียกเลสเนอร์ คนที่ออกมากลายเป็นจอห์น โลรีนายติส บอกว่าเลสเนอร์ยังมาไม่ถึง และก็สั่งให้ซีนากลับไปก่อน ช่วงท้ายรายการโลรีนายติสออกมาเตรียมการเซ็นสัญญาระหว่างซีนาและเลสเนอร์ในเอกซ์ตรีมรูลส์ และเลสเนอร์ออกมาก่อน แต่พอถึงคิวซีนา กลายเป็นว่ามีแต่เพลงตัวไม่ออกมา เลสเนอร์นำเอาสัญญาฉบับใหม่ที่เขาต้องการแก้ไข และบอกว่าเขาไม่ใช่เด็กบ้านนอกเหมือนเมื่อ 8 ปีก่อนแล้ว ชั้นเป็นสตาร์ดังสมาคมนี้ต้องการตัวชั้นและชั้นต้องยิ่งใหญ่กว่าสมาคม ข้อแรก ชั้นต้องการเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของวินซ์ แม็กแมน ในการรับส่งชั้นจากบ้านไปที่สนาม ข้อ 2 ชั้นไม่ชอบถูกสัมภาษณ์ ชั้นเกลียดการพบปะผู้คน ข้อ 3 ชั้นจะมาร่วมรายการรอว์ เมื่อไหร่ก็ตามแต่ต้องการ ชั้นจะไม่เป็นเครื่องมือของแกเหมือนกับที่คนอื่นๆ เป็น ข้อ 4 นายปรับเงินคนอื่นไปทั่ว แต่นั่นจะไม่เกิดขึ้นกับชั้น มีแต่แกจะต้องจ่ายเงินชั้นมากขึ้นจนกว่านายจะยอมรับข้อเสนอนี้ชั้นจะไม่เซ็นสัญญาปล้ำแมตช์ในวันอาทิตย์นี้ ชั้นไม่สนใจหรอกว่าคนดูจะคิดยังไง และดูที่บรรทัดสุดท้ายให้ดีๆ ถ้าชั้นกลายเป็นสัญลักษณ์ของรายการนี้เมื่อไหร่ จะต้องเปลี่ยนชื่อรายการเป็นมันเดย์ไนท์รอว์ นำแสดงโดยบร็อก เลสเนอร์ ด้วย โลรีนายติสตอบตกลงและจับมือกับเลสเนอร์ ก่อนที่จะเซ็นสัญญากัน ซีนาออกมาโดยใส่โซ่คล้องคอมาด้วยจากนั้นก็ถอดโซ่ออกมากำไว้ในมือแต่เลสเนอร์ ก็ไม่กลัวเลสเนอร์ บอกให้ซีนาเซ็นสัญญา เลสเนอร์บอกว่าแกกำลังกลัวอยู่ใช่มั้ยล่ะฉันสัมผัสได้ถึงกระแสจิตที่ออกมาจากตัวแกว่าแกกำลังกลัว ซีนาเซ็นเสร็จแล้วก็โยนใส่เลสเนอร์ เลยทำท่าเหมือนจะต่อยกัน เลสเนอร์แค่ล้มโต๊ะ ซีนาก็สะดุ้งและถอยเล็กน้อย เลสเนอร์หัวเราะเยาะ ก่อนจะเดินกลับไป ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์แพ้ซีนา[39]

ในรอว์ (30 เมษายน 2012) โลรีนายติสได้เชิญให้เลสเนอร์ออกมา แต่ไม่ทันไร ทริปเปิลเอชก็ตามออกมา บอกจะทำในสิ่งที่โลรีนายติสไม่กล้าทำ เลสเนอร์จะไม่ได้รับสัญญาฉบับใหม่ที่เรียกร้องเกินกว่าเหตุเครื่องบินที่รับนายมาจากบ้านจะไม่ส่งนายกลับยกเว้นนายจะจ่ายเงินเช่นเดียวกับรถลิมูซีนที่พานายมาสนามด้วยและรายการนี้ก็จะชื่อ มันเดย์ ไนท์ รอว์ ตลอดไปไม่มีใครใหญ่ไปกว่า WWE ชั้นต้องการให้นายอยู่ที่นี่คนดูก็ต้องการจะดูนายเจอกับ จอห์น ซีนา, ซีเอ็ม พังก์, แรนดี ออร์ตัน หรือ เชมัส แต่นายจะต้องอยู่ภายใต้สัญญาฉบับแรกที่เราตกลงกันเท่านั้นสัญญาใหม่ที่นายขอแก้ไขนั้นชั้นจะไม่เซ็นให้หรอกนะ ทริปเปิล เอช ฉีกสัญญาใหม่ของเลสเนอร์ ทิ้งแล้วพูดต่อว่าถ้านายไม่พอใจล่ะก็จะยกเลิกสัญญาก็ได้แล้วก็จากไปพร้อมกับความพ่ายแพ้ที่มีต่อซีนา ซึ่งนายคงจะไม่อยากให้เป็นแบบนั้นใช่มั้ย โลรีนายติส พยายามพูดช่วยเลสเนอร์ แต่ ทริปเปิล เอช สั่งให้โลรีนายติส หุบปากซะแต่โลรีนายติส ไม่หยุดพูด ทริปเปิล เอช เลยหันไปเอาเรื่องโลรีนายติส เลยเปิดโอกาสให้เลสเนอร์ อัด ทริปเปิล เอช จากด้านหลัง และจับใส่ท่าคิมุระล็อกจนร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดเพราะแขนหักร้อนถึงนักมวยปล้ำฝ่ายธรรมะต้องรีบออกมาช่วย ทำให้เลสเนอร์ รีบหนีลงเวทีไป[40] ในรอว์ (7 พฤษภาคม 2012) พอล เฮย์แมน ออกมา บอกว่าเขามาเพื่อเป็นตัวแทนของเลสเนอร์ ชายผู้ซึ่งชอบการทำลายล้างที่สุดในประวัติศาสตร์ WWE แต่เขากลับถูกแฟนๆ โห่อย่างหนักมาตลอดตั้งแต่เมื่อ 10 ปีก่อนจากความช่วยเหลือของโลรีนายติส ก็ได้เซ็นสัญญาที่เป็นธรรมกับเลสเนอร์ แต่เขากลับถูกหักหลังซึ่งเขาไม่สมควรจะได้รับการปฏิบัติเช่นนั้นเขาเป็น แชมป์ NCWA, แชมป์ WWE และแชมป์ UFC เลสเนอร์ได้มอบหมายให้ เฮย์แมน มาเพื่ออ่านคำแถลงของเลสเนอร์ ผมกลับมาเพื่อนำความจริงจังกลับมาสู่ WWE ชั้นไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ได้ทำกับซีนา เพราะชั้นเกลียดมันและอีกคนหนึ่งที่ถูกชั้นทำให้อับอายก็คือ ทริปเปิล เอช มันอิจฉาชั้นมันทนอยู่ในกรงเหล็กกับอันเดอร์เทเกอร์ ได้หนึ่งชั่วโมงแต่มันสู้กับชั้นได้ไม่ถึง 1 นาทีด้วยซ้ำมันฉีกสัญญาชั้นทิ้งชั้นจึงหักแขนของมันและชั้นก็ไม่สนใจว่า WWE จะฟ้องร้องหรืออะไร เพราะชั้นลาออกแล้ว[41]

ในศึก โนเวย์เอาท์ (2012) ทริปเปิล เอช ออกมาพูดถึงเลสเนอร์ ว่าจะเสียเวลายื่นฟ้อง WWE ไปทำไมมาสู้กันเลยดีกว่า ในศึก ซัมเมอร์สแลม (2012)[42] ในศึก รอว์ ตอนที่ 1,000 (23 กรกฎาคม 2012) ทริปเปิล เอช ออกมาเพื่อมาเจรจากับเลสเนอร์ แต่เป็น พอล เฮย์แมน ออกมาเพื่อบอกปฏิเสธแมตช์ในศึก ซัมเมอร์สแลม สเตฟานี แม็กแมน ออกมาเยาะเย้ยถากถางเฮย์แมน ทำให้เฮย์แมนโมโห บอกจะให้เลสเนอร์ มาทำลายทริปเปิล เอช ให้สิ้นซาก ในซัมเมอร์สแลม สเตฟานีคร่อมต่อยเฮย์แมนไม่ยั้งแล้วเลสเนอร์ ก็ออกมาเล่นงานอัด ทริปเปิล เอช แต่ ทริปเปิล เอช ต่อยสู้ แล้วก็อัดเลสเนอร์ ตกเวทีไป[43] ในรอว์ (13 สิงหาคม 2012) เลสเนอร์ กับ เฮย์แมน ออกมาที่เวทีเพื่อมาเซ็นสัญญาปล้ำกับ ทริปเปิล เอช ในซัมเมอร์สแลม ชอว์น ไมเคิลส์ กับ ทริปเปิล เอช ก็ออกมาเซ็นสัญญา แล้วเลสเนอร์ กับเฮย์แมน ก็กลับไปหลังจากที่เซ็นกันเสร็จเรียบร้อย ชอว์นจะขับรถกลับบ้าน แต่โดนเฮย์แมนขับรถมาขวางเอาไว้ แล้วเลสเนอร์ ก็มาลากชอว์น ลงจากรถแล้วก็อัดซะเละ เลสเนอร์ แบกชอว์น กลับมาที่เวที แล้วก็จัดการด้วย F-5 ต่อด้วย คิมุระล็อก ทริปเปิล เอช วิ่งออกมาช่วย แต่เฮย์แมนสั่งห้าม ทริปเปิล เอช เข้ามาใกล้ ไม่อย่างนั้นเลสเนอร์ จะหักแขนชอว์น ทริปเปิล เอช ไม่กล้าเข้าไปใกล้ แต่เลสเนอร์ ก็หักแขนชอว์นอยู่ดี ทริปเปิล เอช รีบวิ่งเข้าไปช่วย แต่เลสเนอร์ กับเฮย์แมน ก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว[44] ในซัมเมอร์สแลม เลสเนอร์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ ทริปเปิล เอช ไปได้สำเร็จ[45]

เลสเนอร์พร้อมด้วยพอล เฮย์แมนในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 29

ในรอว์ 18 มีนาคม 2013 ทริปเปิลเอชออกมาเซ็นสัญญาเจอกับเลสเนอร์ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 29 แถมยังอัดเล่นงานเฮย์แมนจนหมดสภาพและร้องโอดโอยเรียกให้เลสเนอร์ออกมาช่วยอีกด้วย ภายหลังจากการเซ็นสัญญา เลสเนอร์ก็ออกมาพร้อมกับเก้าอี้ทำท่าโมโห ก่อนจะเดินมายังเวทีทำท่าเหมือนจะขึ้นไปฟัดกับ ทว่าทริปเปิลเอชคว้าค้อนปอนด์มาได้เหมือนกัน เลสเนอร์ไม่ขึ้นไป ก่อนจะโยนเก้าอี้ไปใส่แต่ทริปเปิลเอชปัดเก้าอี้ทิ้งแล้วกวักมือเรียกเลสเนอร์ให้ขึ้นมา และเฮย์แมนก็ประกาศกติการรวมทั้งเงื่อนไขพิเศษออกมาอย่างเป็นทางการว่าจะปล้ำกันในรูปแบบไม่มีกฏกติกา และมีอาชีพการเป็นนักมวยปล้ำของทริปเปิลเอชเป็นเดิมพันด้วย[46] สุดท้ายเลสเนอร์ก็เป็นฝ่ายแพ้[47] ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2013)เลสเนอร์เอาชนะทริปเปิลเอชไปได้ในกรงเหล็ก[48] ในรอว์ (17 มิถุนายน 2013) เลสเนอร์ได้ออกมาและจ้องหน้าซีเอ็ม พังก์ ก่อนเอาไมค์มาทำท่าเหมือนจะพูดอะไรกับพังก์ แต่อยู่ๆ ก็จับใส่ F-5 แล้วก็เดินกลับไป[49] ในรอว์ (15 กรกฎาคม 2013) พังก์ออกมาพูดเรื่องของเฮย์แมน เฮย์แมนบอกว่าพังก์เป็นแชมป์ 434 วันได้เพราะเขา ถ้าไม่มีเขาแล้วพังก์ก็ไม่ใช่ "สุดยอดที่สุดในโลก" เฮย์แมนบอกอีกว่า พังก์มันเป็นคนไม่มีครอบครัว พ่อแม่ก็ไม่รักมัน เมียก็หาไม่ได้ ลูกไม่มี จะมีก็แต่คนดูพวกนี้เท่านั้น และสาเหตุที่ว่าทำไมเขาต้องหักหลังพังก์ ก็เป็นเพราะว่า พังก์ไม่สามารถเอาชนะเลสเนอร์ ได้ พังก์ก็บอกว่าจะอัดเฮย์แมน และคนของเฮย์แมนทุกคน เลสเนอร์ออกมาเล่นงานพังก์ ทั้งจับเหวี่ยงกระเด็นไปมา เหวี่ยงใส่โต๊ะผู้บรรยาย จับหลังไปกระแทกเสาเวที และสุดท้ายก็จับใส่ F-5 ลงบนโต๊ะผู้บรรยายจนหมดสภาพ[50] ในซัมเมอร์สแลม (2013) เลสเนอร์ชนะพังก์ได้แบบไม่มีกฏกติกา[51]

ในรอว์ (30 ธันวาคม 2013) เลสเนอร์ออกมาพร้อมกับเฮย์แมน เฮย์แมนบอกว่าเขาไม่สนใจที่จะให้เลสเนอร์ช่วยล้างแค้นให้กับเขาในเรื่องที่เขาถูกกระทืบหรอกนะ เขาเป็นคนใจกว้าง แต่ที่กลับมาคราวนี้มันเป็นเรื่องของเลสเนอร์ที่อยากจะเป็นแชมป์ WWE[52] เลสเนอร์บอกว่าเขาไม่สนใจว่าใครจะเป็นแชมป์หลังจบ รอยัลรัมเบิล ระหว่าง แรนดี ออร์ตัน กับ จอห์น ซีนา เพราะคนๆ นั้นจะต้องมาเจอกับเขาและก็จะต้องแพ้ เขาไม่จำเป็นจะต้องไปต่อแถวท้าชิงแชมป์กับคนอื่นเพราะคนอื่นจะต้องมาต่อแถวเขาคนนี้ และถ้าใครมีปัญหาล่ะก็ให้ออกมาเดี๋ยวนี้เลย มาร์ก เฮนรีออกมา แต่ยังไม่ทันจะขึ้นเวทีก็โดนเลสเนอร์อัดร่วงไป จากนั้นก็ตามลงไปหาเฮนรี เฮนรีเหวี่ยงเลสเนอร์ข้ามที่กั้นคนดูไป แต่เลสเนอร์ก็พุ่งอัดเฮนรีจนที่กั้นคนดูพัง เลสเนอร์จับเฮนรีใส่ F-5 ลงบนพื้นคอนกรีตจนเฮนรีหมดสภาพ[53] ในรอว์ (6 มกราคม 2014) เลสเนอร์ กับ เฮย์แมน ออกมาที่เวที โดยเฮย์แมนพูดชื่นชมเลสเนอร์ และพูดถึงการกระทืบ มาร์ก เฮนรี เฮนรีออกมาไล่ต่อยเลสเนอร์ แต่โดนเลสเนอร์จับใส่ Kimura Lock จนแขนหัก แต่ บิ๊กโชว์ ก็ออกมาช่วยไว้ โดยมาอัดเลสเนอร์ จนต้องพากันหนีไป[54][55] ในรอว์ (20 มกราคม 2014) บิ๊กโชว์ออกมาที่เวทีและท้าให้เลสเนอร์กับเฮย์แมนออกมา ทั้งคู่ออกมาแต่ไม่ยอมขึ้นไปเจอกับบิ๊กโชว์บนเวที แล้วก็หนีกลับไปเฉยๆ บิ๊กโชว์ เลยท้าทายเลสเนอร์อีกครั้ง ซึ่งเลสเนอร์ก็เดินกลับมา แล้วก็สู้กัน แต่เลสเนอร์ก็โดนบิ๊กโชว์เหวี่ยงตกเวทีอีกครั้ง เลสเนอร์ไปเอาเก้าอี้มา แต่กลายเป็น บิ๊กโชว์ เอาเก้าอี้ไปได้ ทำให้เลสเนอร์ต้องหนีไป ในรอยัลรัมเบิล (2014) เลสเนอร์เอาชนะบิ๊กโชว์ไปได้ ในรอว์ (24 กุมภาพันธ์ 2014) เลสเนอร์กับเฮย์แมนออกมาพร้อมกับสัญญาปล้ำเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 30 เฮย์แมนบอกว่าเลสเนอร์ควรจะได้ชิงแชมป์ WWE มากกว่า แต่โชคร้ายที่ ทริปเปิล เอช ให้ได้แค่ให้ เลสเนอร์ เลือกคู่ต่อสู้เอาเอง จะเป็นใครก็ได้ จะสร้างประวติศาสตร์อะไรก็สร้างไปเลย เฮย์แมนบอกไม่รู้จะสร้างสถิติอะไรอีกแล้ว แชมป์ฟุตบอลมหาวิทยาลัยก็เป็นมาแล้ว แชมป์ WWE อายุน้อยสุดก็เป็นมาแล้ว ดังนั้นคงไม่มีใครจะให้ท้าทายได้อีก แต่ดิอันเดอร์เทเกอร์ออกมาจ้องหน้าเลสเนอร์ จากนั้นก็จ้องไปที่สัญลักษณ์เรสเซิลเมเนีย เลสเนอร์เซ็นสัญญา แล้วก็เอาปากกายื่นให้อันเดอร์เทเกอร์ แต่อันเดอร์เทเกอร์เอาปากกาปักใส่มือเลสเนอร์แล้วจับโชคสแลมใส่โต๊ะจนพัง[56] ในเรสเซิลเมเนีย 30 เลสเนอร์ได้ทำลายสถิติของอันเดอร์เทเกอร์ เป็น 21-1 ทำให้คนดูช็อกกันทั้งสนาม[57]

ในรอว์ (21 กรกฎาคม 2014) ทริปเปิลเอชออกมาที่เวทีเพื่อประกาศการตัดสินใจว่าจะให้ใครชิงแชมป์ WWE กับจอห์น ซีนา ในซัมเมอร์สแลม (2014) พอล เฮย์แมนออกมาบอกว่าแผน A ของทริปเปิลเอช คือแรนดี ออร์ตันดูจะไม่เวิร์คเท่าไหร่เพราะโดนโรแมน เรนส์ตามล่าอยู่ ส่วนแผน B อย่างเซท โรลลินส์ ก็โดนดีน แอมโบรสก่อกวนไม่เลิก ดังนั้นคงต้องใช้แผน C และเลสเนอร์ก็ออกมา ทำให้ทริปเปิลเอชไม่มีทางเลือกนอกจากรับข้อเสนอของเฮย์แมน ให้เลสเนอร์ได้ชิงแชมป์กับซีนาในซัมเมอร์สแลม[58] สุดท้ายเลสเนอร์สามารถคว้าแชมป์โลกเป็นสมัยที่ 4 มาครอบครองได้สำเร็จ[59] ก่อนจะเสียแชมป์ให้เซท โรลลินส์ โดยใช้สิทธิ์กระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 31[60][61] ในรอว์คืนต่อมา เลสเนอร์ได้ขอสิทธิ์ชิงแชมป์คืนจากโรลลินส์ แต่โรลลินส์กลับไม่ยอมป้องกันแชมป์ ก่อนจะประกาศว่าเขาจะไม่รีแมตช์คืนนี้ เอาไว้รีแมตช์กันวันหลัง เลสเนอร์ตามไปไล่อัดโรลลินส์ แล้วจับมา Suplex แต่โรลลินส์พลิกตัวลงมายืนได้แล้วกระโดดเตะเลสเนอร์ แต่ไม่สะทกสะท้าน ทำให้โรลลินส์รีบหนีไป เลสเนอร์ตามไปลากตัวกลับมา F-5 แต่ J&J มาขัดขวาง ทำให้โรลลินส์หนีไปได้ จากนั้นเลสเนอร์ได้อาละวาทโดยจัดการอัด J&J แถมยังพลิกโต๊ะผู้บรรยายทับเจบีแอล กับบูเกอร์ ที ก่อนจะลากไมเคิล โคลใส่ F-5 บนเวที และจับตากล้องใส่ F-5 อีกคน ก่อนจะถูกสเตฟานีสั่งแบน[62] ในแบทเทิลกราวด์ (2015) เลสเนอร์ได้รีแมตช์ชิงแชมป์กับเซท โรลลินส์[63] แต่เลสเนอร์ไม่สามารถคว้าแชมป์มาได้ เพราะอันเดอร์เทเกอร์โผล่มาเล่นงานเลสเนอร์ด้วยท่า Chokeslam และ Tombstone Piledriver[64] ในซัมเมอร์สแลม (2015) เลสเนอร์ได้แพ้ให้อันเดอร์เทเกอร์ด้วยท่าซับมิสชั่น Hell's Gate จนสลบไป และเป็นการพ่ายแพ้ต่ออันเดอร์เทเกอร์เป็นครั้งแรก[65][66] ในเฮลอินเอเซล (2015) เลสเนอร์ได้รีแมตช์เอาชนะอันเดอร์เทเกอร์ได้ในเฮลล์อินเอเซลล์ แมทช์ เป็นการสิ้นสุดเรื่องราวทั้งคู่[67][68][69]

ในรอยัลรัมเบิล (2016) เลสเนอร์ได้เข้าร่วมแมตช์รอยัลรัมเบิลชิงแชมป์ WWE เป็นลำดับที่23 แต่ถูกกำจัดออกจากเวทีโดยเดอะไวแอ็ตต์แฟมิลี[70] ในรอว์คืนต่อมา สเตฟานีได้ประกาศจัดแมตช์สามเส้า(Triple Threat Match) ในฟาสต์เลน (2016) ระหว่าง ดีน แอมโบรส, โรแมน เรนส์ และเลสเนอร์ เพื่อหาผู้ท้าชิงไปชิงแชมป์ WWE กับทริปเปิลเอชในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 32 แต่ไม่สำเร็จ[71][72][73] ในเรสเซิลเมเนีย 32 เลสเนอร์เอาชนะดีน แอมโบรสไปได้ในแมตช์ No Holds Barred Street Fight[74][75] ในสแมคดาวน์วันที่ 7 กรกฎาคม ได้มีการประกาศว่าเลสเนอร์จะเจอกับแรนดี ออร์ตันในซัมเมอร์สแลม (2016) โดยเลสเนอร์เอาชนะไปได้แบบ TKO หลังแมตช์ได้จับเชน แม็กแมนใส่ F-5[76] ในเซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2016) เลสเนอร์ได้เจอกับโกลด์เบิร์กเป็นครั้งแรกในรอบ 12 ปี แต่เลสเนอร์ก็แพ้ให้โกลด์เบิร์กในเวลาสั้นๆ 1:26 นาที[77][78] เป็นครั้งแรกในรอบสามปีที่เลสเนอร์ถูกจับกดแพ้[79] ในรอยัลรัมเบิล (2017) เลสเนอร์ได้เข้าร่วมแมตช์รอยัลรัมเบิลเป็นลำดับที่26 แต่ก็ถูกโกลด์เบิร์กเหวี่ยงตกเวทีเป็นการย้ำแค้น[80][81][82][83] คืนต่อมาเลสเนอร์ได้ท้าโกลด์เบิร์กเจอกันในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 33[84] ในฟาสต์เลน (2017) โกลด์เบิร์กได้คว้าแชมป์ยูนิเวอร์แซล WWEจากเควิน โอเวนส์ ทำให้แมตช์ระหว่างเลสเนอร์กับโกลด์เบิร์กในเรสเซิลเมเนียเป็นการชิงแชมป์[85][86][87] ในเรสเซิลเมเนีย 33 เลสเนอร์ได้คว้าแชมป์ยูนิเวอร์แซลจากโกลด์เบิร์ก ทำให้เป็นคนแรกที่ได้ทั้งแชมป์ WWE และแชมป์ยูนิเวอร์แซล นอกจากนี้ยังเป็นคนที่สองที่ทนท่า Jackhammer ของโกลด์เบิร์กได้ และเป็นคนแรกที่ชนะโกลด์เบิร์กในแมตช์ตัวต่อตัวแบบใสสะอาด[88][89] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 34เลสเนอร์สามารถป้องกันแชมป์กับโรแมน เรนส์ได้หลังจากครองแชมป์มาเป็นเวลาปีกว่า[90] ในซัมเมอร์สแลม (2018)เลสเนอร์เสียแชมป์ให้กับเรนส์หลังจากครองเป็นเวลา 504 วัน[91] ก่อนจะได้แชมป์อีกครั้งเป็นสมัยที่2ในศึกคราวน์ จูเอ็ล[92] และเสียแชมป์อีกครั้งให้ผู้ชนะรอยัลรัมเบิล 2019 อย่างเซท รอลลินส์ที่เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 35[93] ในมันนีอินเดอะแบงก์ 2019 ได้โผล่มาท้ายแมตช์คว้ากระเป๋าสิทธิ์ชิงแชมป์ที่ไหนเวลาใดก็ได้ และแคชอินคว้าแชมป์คืนได้จากรอลลินส์ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์เป็นสมัยที่3[94] ก่อนเสียคืนให้รอลลินส์ในซัมเมอร์สแลม[95]

เลสเนอร์ได้ปรากฏตัวในสแมคดาวน์เพื่อท้าชิงแชมป์ WWE กับ โคฟี คิงส์ตัน[96] เลสเนอร์ได้ทำร้ายเรย์ มิสเตริโอและลูกชายของเขา Dominic ในสแมคดาวน์ตอนแรกของทางช่อง FOX วันที่ 4 ตุลาคม 2019 เลสเนอร์ได้คว้าแชมป์จากโคฟีก่อนที่เรย์จะพาอดีตคู่ต่อสู้ของเลสเนอร์ใน UFC อย่าง Cain Velasquez ปรากฏตัวมาอัดเลสเนอร์[97] ต่อมาได้ถูกดราฟท์ไปสแมคดาวน์ในฐานะแชมป์ WWE[98] และจะต้องป้องกันแชมป์กับ Velasquez ใน Crown Jewel[99] ซึ่งเลสเนอร์สามารถป้องกันได้หลังแมตช์ถูกเรย์เล่นงานคืน[100] ก่อนที่จะย้ายกลับไปรอว์เพื่อเล่นงานเรย์[101] และมีแมตช์ชิงแชมป์ WWE ใน Survivor Series 2019[102] แบบไม่มีกฏกติกา (No Holds Barred match)[103] ซึ่งเลสเนอร์ป้องกันได้[104] ใน Royal Rumble 2020 เลสเนอร์ได้ร่วมแมตช์ 30 คนในฐานะแชมป์ WWE ก่อนจะถูกดรูว์ แม็กอินไทร์ถีบ Claymore ตกเวทีและเป็นผู้ชนะแมตช์นี้โดยเลือกใช้สิทธิ์ชิงแชมป์กับเลสเนอร์และเสียแชมป์ให้ดรูว์ที่เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 36[105] วันที่ 31 สิงหาคม 2020 มีรายงานว่าเลสเนอร์ไม่ได้อยู่ภายใต้สัญญากับ WWE แล้ว[106][107][108]

ในเดือนสิงหาคม 2021 ศึกซัมเมอร์สแลม เลสเนอร์ได้เซอร์ไพรส์ปรากฏตัวเป็นฝ่ายธรรมะโดยออกมาท้าแชมป์ยูนิเวอร์แซลอย่างโรแมน เรนส์ที่เพิ่งชนะจอห์น ซีนาป้องกันแชมป์ไปได้[109] ใน Crown Jewel 2021 ได้ท้าชิงแชมป์กับเรนส์แต่ไม่สามารถคว้ามาได้[110] ในศึก Day 1 2022 เลสเนอร์มีคิวที่จะท้าชิงแชมป์กับเรนส์อีกครั้งแต่เรนส์ติดโควิดทำให้แมตช์ถูกยกเลิก[111] เลสเนอร์เลยไปชิงแชมป์ WWE เป็นแมตช์ 5 เส้าและสามารถคว้าแชมป์ WWE สมัยที่ 6 ได้สำเร็จ[112] ในศึก Royal Rumble 2022 เสียแชมป์ให้กับบ็อบบี แลชลีย์จากการก่อกวนของเรนส์ ในคืนเดียวได้เป็นผู้ชนะแมตช์รอยัลรัมเบิลโดยขึ้นเป็นลำดับสุดท้ายที่ 30 ทำให้ได้สิทธิ์เลือกชิงแชมป์โลกเส้นไหนก็ได้ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 38[113] ใน Elimination Chamber เลสเนอร์สามารถคว้าแชมป์ WWE ได้อีกครั้งเป็นสมัยที่ 7 ทำให้แมตช์ที่เจอกับเรนส์ในเรสเซิลเมเนียเป็นการชิงแชมป์ทั้งสองเส้น[114] โดยเรนส์เป็นฝ่ายชนะคว้าแชมป์ทั้งสองเส้นไปได้[115] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 39ชนะโอมอสไปได้[116][117][118] ในรอว์หลังเมเนีย 3 เมษายน 2023 เลสเนอร์ได้ทำร้ายโคดี โรดส์กลายเป็นฝ่ายอธรรมอีกครั้งนับตั้งแต่ปี 2020[119] และเปิดศึกเจอกัน 3 ศึกใหญ่โดยผลัดกันแพ้ชนะ 1-1[120][121] ก่อนจะมียกตัดสินกันในซัมเมอร์สแลมรูปแบบลาสแมนสแตนดิ้งถูกนับ 10 แพ้ซึ่งเป็นโคดีที่ชนะไปได้เป็นการจบเรื่องราวหลังแมตช์เลสเนอร์ชูมือให้โคดี[122]

เรื่องอื้อฉาวของวินซ์ แม็กแมน และการหยุดพักจากงาน

[แก้]

ตามรายงานหลายแหล่ง Brock Lesnar เดิมมีกำหนดจะกลับมาปรากฏตัวใน WWE ในศึก Royal Rumble ปี 2024 ในฐานะผู้เข้าร่วมแมตช์ Royal Rumble ในระหว่างแมตช์ เขาถูกวางแผนให้ถูกคัดออกโดย Dominik Mysterio เพื่อเป็นส่วนหนึ่งของการปูเรื่องไปสู่แมตช์ระหว่างเขากับ Dominik ในศึก Elimination Chamber: Perth[123] อย่างไรก็ตาม ไม่กี่วันก่อนงาน Royal Rumble ได้มีการยื่นฟ้องร้องโดย Janel Grant อดีตพนักงานของสำนักงานใหญ่ WWE ที่ทำงานระหว่างปี 2019–2022 Grant กล่าวหา ว่า Vince McMahon ผู้ร่วมก่อตั้ง WWE ได้บังคับหรือกดดันให้เธอมีความสัมพันธ์ทางเพศกับผู้บริหาร WWE คือ John Laurinaitis และนักมวยปล้ำ WWE ที่ไม่ได้เปิดเผยชื่อ “ซึ่งเคยเป็นนักสู้ UFC มาก่อน” ต่อมา The Wall Street Journal ระบุว่านักมวยปล้ำที่ไม่ได้เปิดเผยชื่อนั้นคือ Lesnar[124] และเมื่อ Grant แก้ไขคำฟ้องในเดือนมกราคม 2025 เธอก็ระบุชื่อ Lesnar อย่างชัดเจนว่าเป็นนักสู้ UFC/WWE ที่เกี่ยวข้องในเรื่องนี้[125] จากผลของคดีดังกล่าว Lesnar จึงถูกถอดออกจากแมตช์ Royal Rumble และถูกแทนที่โดย Bron Breakker[126] ต่อมามีรายงานว่าเขาถูกถอดออกจากแผนการเขียนบทของ WWE ก่อนศึก WrestleMania XL ทั้งที่เดิมทีมีแผนจะให้เขาเจอกับแชมป์ Intercontinental อย่าง Gunther ในงานนั้น[127] ในเดือนกุมภาพันธ์ เขายังถูกลบออกจากเกมมือถือ WWE SuperCard[128] นอกจากนี้เขายังถูกถอดออกจากปกเกม WWE 2K24 เวอร์ชัน “40 Years of WrestleMania” รวมถึงถูกถอดออกจากรายชื่อนักมวยปล้ำที่เล่นได้ โดยจะสามารถเห็นเขาได้เฉพาะในโหมด Showcase ของเกมเท่านั้น[129][130] เขายังถูกลบออกจากวิดีโอเปิดรายการประจำสัปดาห์ของ WWE โดย LA Knight ถูกนำมาแทนที่ในวิดีโอดังกล่าว[131]

กลับมาจากการพักงาน

[แก้]

หลังจากหายไป 2 ปี เลสเนอร์ได้กลับมา WWE อีกครั้งในซัมเมอร์สแลม 2025 โดยออกมาเล่นงานจอห์น ซีนาหลังจากที่เพิ่งแพ้เสียแชมป์โลกให้กับโคดี โรดส์[132] ใน Wrestlepalooza เอาชนะซีนาไปได้อย่างง่ายๆ[133] ในศึก Survivor Series: WarGames 2025 เขาได้กลับมาร่วมมือกับ Paul Heyman อีกครั้ง โดยร่วมทีมกับ The Vision (Bron Breakker และ Bronson Reed), Logan Paul และ Drew McIntyre พวกเขาสามารถเอาชนะทีมของ Roman Reigns, แชมป์ Undisputed WWE อย่าง Cody Rhodes, แชมป์ World Heavyweight CM Punk, และ The Usos (Jey Uso กับ Jimmy Uso) ในแมตช์ WarGames[134] ต่อมาในศึก Royal Rumble 2026 Lesnar เข้าร่วมแมตช์ Royal Rumble ในลำดับที่ 22 และสามารถคัดนักมวยปล้ำหลายคนออกจากแมตช์ได้ ก่อนจะถูกคัดออกโดย Cody Rhodes และ LA Knight[135]

ใน Raw วันที่ 23 กุมภาพันธ์ Lesnar ได้ออกมาท้าทายแบบเปิดเพื่อหาคู่ปล้ำใน WrestleMania 42[136] ซึ่งต่อมาคำท้านี้ก็ได้รับการตอบรับโดย Oba Femi[137] ใน WrestleMania 42 วันที่ 19 เมษายน Lesnar เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้กับ Femi หลังจบการแข่งขัน Lesnar ได้ถอดถุงมือและรองเท้าบู๊ตวางไว้กลางเวที ก่อนจะเข้าไปสวมกอด Paul Heyman และกล่าวอำลาแฟน ๆ ซึ่งทำให้ทั้งแฟน ๆ และสื่อคาดเดากันว่าเขาอาจกำลังจะประกาศเลิกปล้ำ[138] เมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม 2026 โปรไฟล์ของเลสเนอร์ถูกย้ายจากหมวดซูเปอร์สตาร์ไปยังหมวดศิษย์เก่าบนเว็บไซต์ของ WWE[139] ต่อมาเลสเนอร์กลับมาและโจมตีเฟมีใน Raw วันที่ 18 พฤษภาคม โดยเปิดเผยว่าการประกาศรีไทร์ของเขาเป็นเพียงการหลอกลวงเท่านั้น[140] ใน Clash in Italy เลสเนอร์เอาชนะเฟมีไปได้ในการรีแมตช์[141] ก่อนจะแพ้ให้เฟมีในกติกานรกในกรงเหล็กเฮลอินเอเซลที่ซัมเมอร์สแลม และจบเรื่องราวทั้งคู่ หลังแมตช์เลสเนอร์แสดงความเคารพต่อเฟมีและบอกว่าเขาคืออนาคตของ WWE[142] เมื่อวันที่ 3 สิงหาคม เลสเนอร์ถูกย้ายไปอยู่ในหมวดศิษย์เก่าบนเว็บไซต์ของ WWE[143] จากนั้นในรายการ The Pat McAfee Show วันถัดมา เลสเนอร์ยืนยันว่าเขาได้อำลาวงการมวยปล้ำอย่างเป็นทางการแล้ว[144]

สไตล์การปล้ำและบุคลิก

[แก้]

นับตั้งแต่เปิดตัวใน WWE บร็อก เลสเนอร์ถูกนำเสนอในฐานะนักกีฬาผู้ทรงพลังอย่างเหนือชั้น เขามักได้รับฉายาว่า "The Beast Incarnate" หรือเรียกสั้น ๆ ว่า "The Beast" ระหว่างช่วงแรกของการปล้ำ ซึ่งเขาเป็นกำลังหลักในคู่เอกของรายการอย่างต่อเนื่อง WWE อยู่ในยุคที่ทั้งบริษัทและแฟน ๆ เรียกว่า "Ruthless Aggression Era" ท่าไม้ตายประจำตัวของเลสเนอร์ตลอดอาชีพคือ Fireman's Carry Facebuster[145] ที่รู้จักกันในชื่อ F-5 (หรือ The Verdict เมื่อแข่งขันนอก WWE)[146][147] หลังกลับมาสู่ WWE ในปี 2012 เลสเนอร์ปรับบุคลิกให้มีความเป็นนักสู้เอ็มเอ็มเอมากขึ้น โดยสวมถุงมือ MMA ระหว่างการแข่งขัน และเพิ่มท่าล็อก Kimura Lock เป็นท่าซับมิชชันประจำตัว[148][149] เลสเนอร์ยังมีชื่อเสียงจากการใช้ท่า Suplex ใส่คู่ต่อสู้อย่างต่อเนื่อง โดยเฉพาะ German Suplex จนเกิดวลี "Suplex City" ซึ่งใช้บรรยายว่าคู่ต่อสู้ถูกโยนซูเพล็กซ์ซ้ำแล้วซ้ำเล่า[150] วลีนี้มีที่มาจากคำพูดสดที่เลสเนอร์พูดกับ โรมัน เรนส์ (Roman Reigns) ระหว่างการแข่งขันใน WrestleMania 31[151] ตลอดช่วงเวลาส่วนใหญ่ใน WWE เลสเนอร์มี พอล เฮย์แมน (Paul Heyman) ทำหน้าที่เป็นผู้จัดการส่วนตัวและโฆษกประจำตัว โดยเฮย์แมนเป็นผู้พูดแทนเลสเนอร์ในเนื้อเรื่องและการสร้างศึกกับคู่ปรับต่าง ๆ

อย่างไรก็ตาม ตลอดช่วงครึ่งหลังของทศวรรษ 2010 บุคลิกและรูปแบบการแข่งขันของเลสเนอร์เริ่มได้รับเสียงวิจารณ์มากขึ้น นักข่าวหลายคนมองว่าคาแรกเตอร์ "Suplex City" เริ่มหมดความสดใหม่ และการแข่งขันของเขา "กลายเป็นสูตรสำเร็จ" ที่ซ้ำเดิม[152][153] นอกจากนี้ เขายังถูกวิจารณ์อย่างหนักจากการไม่ค่อยปรากฏตัวในรายการโทรทัศน์ ขณะที่ครองแชมป์ WWE Universal Championship เนื่องจากเขามีสัญญาแบบพาร์ตไทม์ แม้จะครองแชมป์โลกยาวนานที่สุดนับตั้งแต่สมัย ฮัลค์ โฮแกน (Hulk Hogan) แต่กลับป้องกันแชมป์เพียง 13 ครั้ง และทั้งหมดเกิดขึ้นเฉพาะในรายการ Pay-Per-View เท่านั้น โดย ทิม ฟิออร์แวนตี (Tim Fiorvanti) จาก ESPN แสดงความคิดเห็นว่า เลสเนอร์ "ทำให้แชมป์สูงสุดของ Monday Night Raw หายไปจากการหมุนเวียนของรายการ"[154] อีกประเด็นที่ถูกวิจารณ์คือการแข่งขันของเขามักใช้เวลาสั้นเกินไป ซึ่งทั้งนักข่าวและแฟนมวยปล้ำจำนวนมากมองว่าไม่คุ้มค่ากับการรอคอย[155] ขณะที่อดีตแชมป์ WWE บ็อบ แบ็กลันด์ (Bob Backlund) วิจารณ์ว่า เลสเนอร์ใช้ท่า Suplex มากเกินไปในการแข่งขัน โดยกล่าวว่า "การทำสิ่งเดิมซ้ำแล้วซ้ำอีก มันก็น่าเบื่อในที่สุด"[156]

อาชีพฟุตบอลอเมริกัน

[แก้]

หลังจากการแข่งขันของเขาใน WrestleMania XX เลสเนอร์พักเส้นทางอาชีพใน WWE เพื่อไล่ตามความฝันในการเล่นอาชีพใน National Football League (NFL) แม้ว่าเขาจะไม่ได้เล่นอเมริกันฟุตบอลมาตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมปลายก็ตาม[157] หลังการอำลาของเขา WWE ได้ออกแถลงการณ์ผ่านเว็บไซต์ทางการ WWE.com ดังนี้

"บร็อก เลสเนอร์ ได้ตัดสินใจด้วยตัวเองที่จะพักเส้นทางอาชีพใน WWE เพื่อเตรียมตัวสำหรับการคัดเลือกเข้าเล่นใน National Football League ฤดูกาลนี้ บร็อกใช้ชีวิตตลอดอาชีพนักมวยปล้ำอาชีพกับ WWE และเราภูมิใจในความสำเร็จของเขา พร้อมทั้งขออวยพรให้เขาประสบความสำเร็จกับเส้นทางใหม่ที่กำลังจะเริ่มต้น"[158]

ต่อมา เลสเนอร์ให้สัมภาษณ์กับสถานีวิทยุแห่งหนึ่งในรัฐมินนิโซตาว่า เขามีช่วงเวลา "สามปีอันยอดเยี่ยม" กับ WWE แต่เริ่มไม่มีความสุข และยังคงมีความฝันที่จะเล่นอเมริกันฟุตบอลอาชีพมาโดยตลอด เขากล่าวว่าไม่ต้องการมีอายุ 40 ปี แล้วต้องมานั่งสงสัยว่าตัวเองจะสามารถประสบความสำเร็จในวงการฟุตบอลได้หรือไม่ ในการให้สัมภาษณ์เกี่ยวกับ NFL เขากล่าวว่า

"นี่ไม่ใช่เรื่องเหลวไหล และไม่ใช่การสร้างกระแสของ WWE ผมเอาจริงกับเรื่องนี้มาก ผมไม่เคยกลัวอะไร และไม่เคยกลัวใครเลย ผมเป็นม้ามืดในวงการกีฬามาตั้งแต่อายุห้าขวบ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยไม่มีใครยื่นทุนให้ผมในกีฬามวยปล้ำ ตอนนี้ผู้คนบอกว่าผมเล่นฟุตบอลไม่ได้ มันเป็นเรื่องตลก แต่ผมบอกว่าผมทำได้ ผมเป็นนักกีฬาที่เก่งพอ ๆ กับผู้เล่นหลายคนใน NFL หรืออาจจะดีกว่าด้วยซ้ำ ผมต้องต่อสู้เพื่อทุกอย่างมาตลอด ผมอาจไม่ใช่นักมวยปล้ำสมัครเล่นที่มีเทคนิคดีที่สุด แต่ผมแข็งแกร่ง มีสภาพร่างกายยอดเยี่ยม และมีหัวใจที่ไม่ยอมแพ้ ไม่มีใครทำให้ผมยอมแพ้ได้ ตราบใดที่ผมยังมีสิ่งนั้น ผมก็ไม่สนว่าคนอื่นจะคิดอย่างไร"[159]

เลสเนอร์ทำผลงานได้อย่างน่าประทับใจในการทดสอบสมรรถภาพของ NFL Combine อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 17 เมษายน 2004 รถมินิแวนคันหนึ่งพุ่งชนรถจักรยานยนต์ของเขา ส่งผลให้เขากระดูกขากรรไกรหัก กระดูกมือซ้ายหัก กระดูกเชิงกรานฟกช้ำ และกล้ามเนื้อขาหนีบฉีก[160][161][162] แม้จะได้รับบาดเจ็บ แต่หลายทีมใน NFL ก็ยังแสดงความสนใจที่จะดูเขาทดสอบฝีเท้า โดย Minnesota Vikings ได้เชิญเลสเนอร์มาทดสอบฝีมือเมื่อวันที่ 11 มิถุนายน 2004 แต่เขายังมีปัญหาจากอาการบาดเจ็บที่ขาหนีบซึ่งเกิดจากอุบัติเหตุรถจักรยานยนต์ในเดือนเมษายน ทำให้ไม่สามารถแสดงศักยภาพได้เต็มที่[163] เมื่อวันที่ 24 กรกฎาคม มีรายงานว่าเขาเกือบฟื้นตัวจากอาการบาดเจ็บที่ขาหนีบแล้ว จากนั้นในวันที่ 27 กรกฎาคม เขาได้เซ็นสัญญากับ Minnesota Vikings และลงเล่นในเกมอุ่นเครื่องช่วงปรีซีซันหลายนัดในตำแหน่ง ดีเฟนซีฟแท็กเกิล อย่างไรก็ตาม เมื่อวันที่ 30 สิงหาคม 2004 เลสเนอร์ถูกปล่อยตัวออกจากทีม Vikings[164] หลังจากนั้นเขาได้รับคำเชิญให้ไปเล่นใน NFL Europe ในฐานะตัวแทนของ Vikings แต่เขาปฏิเสธ เนื่องจากต้องการอาศัยอยู่ในสหรัฐอเมริกากับครอบครัว[165] ในช่วงเวลาที่อยู่กับ Minnesota Vikings ยังมีการผลิตการ์ดสะสมอเมริกันฟุตบอลอย่างเป็นทางการของบร็อก เลสเนอร์ ออกมาหลายแบบอีกด้วย[166]

อาชีพนักต่อสู้ผสมผสาน

[แก้]

ช่วงเริ่มต้น

[แก้]

เมื่อวันที่ 29 เมษายน 2006 หลังการแข่งขันคู่สุดท้ายของ K-1 World Grand Prix 2006 ที่ลาสเวกัส บร็อก เลสเนอร์ประกาศความตั้งใจที่จะเข้าร่วม Hero's ซึ่งเป็นรายการเอ็มเอ็มเอของ K-1 โดยเขาเริ่มฝึกซ้อมที่ Minnesota Martial Arts Academy ภายใต้การดูแลของ Greg Nelson และ Marty Morgan ผู้ช่วยหัวหน้าโค้ชมวยปล้ำของมหาวิทยาลัยมินนิโซตา[167] เลสเนอร์เซ็นสัญญากับ Hero's ในเดือนสิงหาคม 2006[168] โดยไฟต์เปิดตัวของเขาถูกกำหนดให้พบกับ ฮงมัน ชเว (Hong-man Choi) จากเกาหลีใต้ ในศึก Dynamite!! USA วันที่ 2 มิถุนายน 2007[169][170] อย่างไรก็ตาม ก่อนการแข่งขัน ชเวถอนตัวและถูกแทนที่ด้วย คิม มินซู (Min-soo Kim) เลสเนอร์เอาชนะคิมด้วยการโจมตีอย่างหนักจนกรรมการยุติการแข่งขันและบังคับให้ยอมแพ้ในเวลา 1 นาที 9 วินาทีของยกแรก คว้าชัยชนะในการแข่งขันเอ็มเอ็มเออาชีพอย่างเป็นทางการไฟต์แรกของเขา[171]

เส้นทางกับ UFC

[แก้]

ระหว่างศึก UFC 77 เมื่อวันที่ 20 ตุลาคม 2007 เลสเนอร์เปิดตัวกับ Ultimate Fighting Championship (UFC) ด้วยสัญญาเพียง 1 ไฟต์[172][173] วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2008 เขาลงแข่งขันไฟต์แรกในรายการ UFC 81 พบกับอดีตแชมป์เฮฟวีเวต UFC แฟรงก์ เมียร์ (Frank Mir)[174] เนื่องจากมือของเลสเนอร์มีขนาดใหญ่เป็นพิเศษ[175] เขาจึงสวมถุงมือไซซ์ 4XL กลายเป็นนักกีฬาคนที่สองในประวัติศาสตร์กีฬาการต่อสู้ของรัฐเนวาดาที่ใช้ถุงมือขนาดนี้ ต่อจากฮงมัน ชเว[176] เลสเนอร์เปิดฉากด้วยการเทกดาวน์ได้อย่างรวดเร็วและปล่อยหมัดใส่เมียร์หลายครั้ง แต่ถูกหัก 1 คะแนนจากการชกโดนท้ายทอยคู่ต่อสู้ หลังจากนั้นเขาเทกดาวน์ได้อีกครั้งและยังคงใช้การโจมตีภาคพื้นดิน (Ground and Pound) อย่างต่อเนื่อง ก่อนที่เมียร์จะล็อก Kneebar จนเลสเนอร์ต้องยอมแพ้ในเวลา 1 นาที 30 วินาทีของยกแรก

แม้จะแพ้ในการเปิดตัว UFC แต่เขาได้รับสัญญาฉบับใหม่ และในศึก UFC 82 วันที่ 1 มีนาคม มีการประกาศว่าอดีตแชมป์เฮฟวีเวต UFC และสมาชิกหอเกียรติยศ มาร์ก โคลแมน (Mark Coleman) จะเป็นคู่ต่อสู้ของเขาใน UFC 87[177] อย่างไรก็ตาม โคลแมนถอนตัวเพราะอาการบาดเจ็บ และถูกแทนที่ด้วย ฮีธ แฮร์ริง (Heath Herring)[178] ในไฟต์ดังกล่าว เลสเนอร์น็อกดาวน์แฮร์ริงตั้งแต่ต้นยกแรก ก่อนจะครองเกมตลอดการแข่งขัน และเอาชนะด้วยคะแนนเอกฉันท์ 30–26 จากกรรมการทั้งสามคน[179] จากนั้น เลสเนอร์ได้ชิงแชมป์ UFC Heavyweight Championship กับ แรนดี คูตูร์ (Randy Couture) ในศึก UFC 91 วันที่ 15 พฤศจิกายน 2008[180] เขาป้องกันการเทกดาวน์ของคูตูร์ได้ทั้งหมด และเหนือกว่าทั้งการยืนแลกหมัด ก่อนจะน็อกดาวน์คู่ต่อสู้และปิดเกมด้วย Ground and Pound จนกรรมการยุติการแข่งขัน ส่งผลให้เขาคว้าแชมป์เฮฟวีเวต UFC มาครองได้สำเร็จ[181]

วันที่ 27 ธันวาคม 2008 ในศึก UFC 92 แฟรงก์ เมียร์เอาชนะ อันโตนิโอ โรดริโก โนเกรา (Antônio Nogueira) คว้าแชมป์เฮฟวีเวตเฉพาะกาล และถูกวางตัวให้พบกับเลสเนอร์เพื่อรวมแชมป์ในศึก UFC 98 ทันทีหลังคว้าแชมป์ เมียร์เดินไปหาเลสเนอร์ซึ่งนั่งอยู่ข้างเวที พร้อมตะโกนว่า "นายมีเข็มขัดของฉัน" อย่างไรก็ตาม เมียร์ได้รับบาดเจ็บที่หัวเข่า ทำให้ไฟต์รวมแชมป์ต้องเลื่อนออกไป[182] ทั้งคู่จึงได้พบกันในศึก UFC 100 วันที่ 11 กรกฎาคม 2009 แทน เมียร์พยายามจับขาเลสเนอร์ตั้งแต่ต้นเกม แต่ไม่สำเร็จ เลสเนอร์ครองตำแหน่งด้านบนและใช้ Ground and Pound ตลอดยกแรก ยกที่สองทั้งสองแลกอาวุธกัน โดยเมียร์ใช้เข่าและหมัดเล่นงานเลสเนอร์ได้ช่วงหนึ่ง แต่เลสเนอร์ตอบโต้ด้วยการเทกดาวน์ ก่อนปล่อยหมัดอย่างหนักจนชนะด้วย ทีเคโอ (TKO) หลังชัยชนะ เลสเนอร์แสดงท่าทางชูนิ้วกลางใส่แฟน ๆ ที่โห่ใส่เขา และยังพูดเหน็บแนมผู้สนับสนุนหลักของรายการอย่าง Bud Light โดยบอกว่าบริษัท "ไม่จ่ายเงินให้ผมเลย" พร้อมโปรโมต Coors Light แทน ต่อมาเขาได้กล่าวขอโทษในงานแถลงข่าวหลังการแข่งขัน โดยถือขวด Bud Light และกล่าวสนับสนุนผลิตภัณฑ์ของบริษัท[183]

เดิมทีมีรายงานว่า ผู้ชนะระหว่าง เชน คาร์วิน (Shane Carwin) กับ เคน เวลาสเกซ (Cain Velasquez) ในศึก UFC 104 จะได้สิทธิ์ชิงแชมป์กับเลสเนอร์ แต่แผนดังกล่าวถูกยกเลิก และเลสเนอร์ถูกกำหนดให้ป้องกันแชมป์กับคาร์วินใน UFC 106 วันที่ 21 พฤศจิกายน 2009[184] อย่างไรก็ตาม วันที่ 2 ตุลาคม เลสเนอร์ถอนตัวจากการแข่งขันเนื่องจากอาการป่วย ประธาน UFC ดานา ไวต์ (Dana White) เปิดเผยว่า เลสเนอร์ป่วยมานานกว่า 3 สัปดาห์ และไม่เคยป่วยหนักขนาดนี้มาก่อน ทำให้ต้องเลื่อนไฟต์ไปเป็น UFC 108 วันที่ 2 มกราคม 2010[185] ช่วงแรกเลสเนอร์เข้ารับการรักษาในประเทศแคนาดา แต่ภายหลังให้สัมภาษณ์ว่าเขาได้รับการรักษาแบบ "ประเทศโลกที่สาม" (Third World treatment) จากโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในเมืองแบรนดอน รัฐแมนิโทบา และเชื่อว่าการกลับไปรักษาในสหรัฐอเมริกาช่วยชีวิตเขาไว้ได้ พร้อมทั้งวิพากษ์วิจารณ์ระบบสาธารณสุขของแคนาดาเพิ่มเติม[186]

วันที่ 4 พฤศจิกายน 2009 มีการยืนยันว่าเลสเนอร์ป่วยเป็น โรคโมโนนิวคลีโอซิส (Mononucleosis) ทำให้ไฟต์กับคาร์วินต้องเลื่อนออกไปอีก และการป้องกันแชมป์ถูกยกเลิก[187] ต่อมาในงานแถลงข่าวหลังศึก UFC 105 วันที่ 14 พฤศจิกายน ดานา ไวต์กล่าวว่า "เลสเนอร์ยังไม่หายดี และคงจะไม่หายในเร็ว ๆ นี้" พร้อมระบุว่า UFC อาจต้องจัดการแข่งขันชิงแชมป์เฉพาะกาล[188] นอกจากโรคโมโนนิวคลีโอซิสแล้ว ยังพบว่าเลสเนอร์ป่วยเป็น โรคถุงผนังลำไส้อักเสบ (Diverticulitis) ในระดับรุนแรง จนต้องเข้ารับการผ่าตัด[189] หลังการตรวจเพิ่มเติม แพทย์พบว่าลำไส้ของเขาเกิดรูรั่ว ทำให้อุจจาระรั่วเข้าสู่ช่องท้อง ก่อให้เกิดอาการปวด ฝี และทำให้ระบบภูมิคุ้มกันอ่อนแอลงจนติดเชื้อโมโนนิวคลีโอซิส ศัลยแพทย์ประเมินว่าโรคดังกล่าวน่าจะเป็นมานานประมาณ 1 ปี แล้ว[190]

เดือนมกราคม 2010 เลสเนอร์เปิดเผยผ่านรายการ SportsCenter ของ ESPN ว่าเขามีกำหนดกลับสู่ UFC ในช่วงฤดูร้อน ระหว่างนั้น ศึก UFC 111 วันที่ 27 มีนาคม 2010 จัดการแข่งขันระหว่างแฟรงก์ เมียร์กับเชน คาร์วิน เพื่อหาผู้ครองแชมป์เฉพาะกาลและผู้ท้าชิงคนต่อไปของเลสเนอร์[191] คาร์วินน็อกเมียร์ในยกแรกและคว้าแชมป์เฉพาะกาล หลังการแข่งขัน เลสเนอร์ขึ้นเวทีและกล่าวว่า "เป็นไฟต์ที่ดี แต่เข็มขัดที่เขาใส่อยู่นั่นเป็นเข็มขัดปลอม ของจริงอยู่กับผม"[192] ทั้งสองพบกันในศึก UFC 116 วันที่ 3 กรกฎาคม 2010 เพื่อรวมแชมป์เฮฟวีเวตเข้าด้วยกัน[193] ยกแรกคาร์วินปล่อยหมัดหนักจนเลสเนอร์ล้มลงและเปิดแผลเหนือดวงตา แต่เมื่อเข้าสู่ยกที่สอง คาร์วินเริ่มหมดแรง เลสเนอร์จึงเทกดาวน์ได้ ก่อนเปลี่ยนตำแหน่งเป็น Arm-Triangle Choke บังคับให้คาร์วินยอมแพ้ ชัยชนะครั้งนี้ทำให้เลสเนอร์กลับมาครองแชมป์เฮฟวีเวต UFC แบบไร้ข้อกังขา ได้รับโบนัส Submission of the Night เป็นครั้งแรก มอบความพ่ายแพ้ครั้งแรกในอาชีพให้คาร์วิน และยังทำสถิติเทียบเท่าการป้องกันแชมป์เฮฟวีเวต UFC ติดต่อกันมากที่สุดในเวลานั้น

เสียแชมป์และอำลาวงการเอ็มเอ็มเอครั้งแรก

[แก้]

การป้องกันแชมป์ครั้งต่อไปของเลสเนอร์คือการพบกับผู้ท้าชิงไร้พ่าย เคน เวลาสเกซ (Cain Velasquez) ในศึก UFC 121 วันที่ 23 ตุลาคม 2010 ที่เมืองอนาไฮม์ รัฐแคลิฟอร์เนีย[194] UFC ยังนำรายการ UFC Primetime กลับมาเพื่อโปรโมตการแข่งขันครั้งนี้[195] ในยกแรก เลสเนอร์เทกดาวน์ได้และโจมตีด้วยเข่าหนักหลายครั้ง แต่สุดท้ายไม่สามารถต้านทานการยืนสู้ของเวลาสเกซได้ ก่อนถูกทีเคโอในช่วงท้ายยกแรก และเสียแชมป์เฮฟวีเวต UFC[196]

เลสเนอร์ได้รับเลือกให้เป็นโค้ชในรายการ The Ultimate Fighter Season 13 ร่วมกับ จูเนียร์ ดอส ซานโตส (Junior dos Santos) โดยทั้งคู่มีกำหนดพบกันในศึก UFC 131 วันที่ 11 มิถุนายน 2011[197] อย่างไรก็ตาม วันที่ 12 พฤษภาคม เขากลับมีอาการถุงผนังลำไส้อักเสบกำเริบอีกครั้ง จนต้องถอนตัว[198] และถูกแทนที่โดยเชน คาร์วิน ซึ่งแพ้ให้กับดอส ซานโตสในเวลาต่อมา[199] วันที่ 27 พฤษภาคม 2011 เลสเนอร์เข้ารับการผ่าตัด โดยแพทย์ตัดลำไส้ใหญ่ของเขาออกประมาณ 12 นิ้ว เพื่อรักษาโรคดังกล่าว ในนิตยสาร ESPN Magazine ฉบับเดือนพฤษภาคม 2011 เลสเนอร์ติดอันดับนักกีฬาเอ็มเอ็มเอที่มีรายได้สูงที่สุด ด้วยรายได้ประมาณ 5.3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ จากค่าตัวและส่วนแบ่งรายได้จากการขายเพย์เพอร์วิว[200]

ช่วงกลางปี 2011 เลสเนอร์ประกาศกลับมาสู่การแข่งขัน พร้อมกล่าวว่า "ผมรู้สึกเหมือนได้เกิดใหม่ สุขภาพดี แข็งแรง และรู้สึกเหมือนตัวเองในอดีตอีกครั้ง"[201] ไฟต์คัมแบ็กของเขาเกิดขึ้นในศึก UFC 141 วันที่ 30 ธันวาคม 2011 พบกับอดีตแชมป์เฮฟวีเวต Strikeforce อลิสแตร์ โอเวอรีม (Alistair Overeem)[202] เลสเนอร์พยายามเทกดาวน์แต่ไม่สำเร็จ และถูกโอเวอรีมเล่นงานด้วยการเตะลำตัวบริเวณท้องที่เคยผ่าตัด ก่อนถูกปิดเกมด้วยลูกเตะเข้าตับและหมัด หลังการแข่งขัน เลสเนอร์ประกาศอำลาวงการเอ็มเอ็มเอ โดยกล่าวถึงปัญหาโรคถุงผนังลำไส้อักเสบของตน และกล่าวว่า "คืนนี้คือครั้งสุดท้ายที่พวกคุณจะได้เห็นผมในกรงแปดเหลี่ยม"[203]

แม้จะมีข่าวลือเรื่องการกลับสู่ MMA อยู่เรื่อย ๆ แต่เมื่อวันที่ 24 มีนาคม 2015 เลสเนอร์ให้สัมภาษณ์ในรายการ SportsCenter ว่าเขาได้เซ็นสัญญาฉบับใหม่กับ WWE และปิดโอกาสการกลับไปแข่งขัน MMA อย่างเป็นทางการ แม้จะได้รับข้อเสนอที่มีมูลค่าสูงกว่ารายได้เดิมใน MMA ถึง 10 เท่า ก็ตาม เขาอธิบายว่า แม้ร่างกายจะพร้อม แต่สภาพจิตใจไม่พร้อมอีกต่อไป และกล่าวติดตลกว่า "ตอนนี้ผมเป็นมนุษย์ถ้ำที่แก่ขึ้นแล้ว ดังนั้นผมจึงตัดสินใจแบบมนุษย์ถ้ำที่ฉลาดกว่าเดิม"[204][205] พร้อมระบุว่าเขาเลือก WWE เพราะสามารถ "ทำงานพาร์ตไทม์ แต่ได้รับค่าตอบแทนแบบฟูลไทม์"[206]

กลับสู่ UFC

[แก้]

แม้เลสเนอร์จะเคยประกาศว่า "ปิดประตูสู่วงการ MMA" ไปแล้วในเดือนมีนาคม 2015[207] แต่วันที่ 4 มิถุนายน 2016 UFC ประกาศว่าเขาจะกลับมาขึ้นสังเวียนในศึก UFC 200 วันที่ 9 กรกฎาคม 2016[208] WWE ยืนยันว่าบริษัทอนุญาตให้เลสเนอร์กลับไปแข่งขัน UFC เป็นกรณีพิเศษเพียงครั้งเดียว ก่อนกลับมาปล้ำใน SummerSlam วันที่ 21 สิงหาคม 2016[209] เลสเนอร์เอาชนะ มาร์ก ฮันต์ (Mark Hunt) ด้วยคะแนนเอกฉันท์ หลังครองเกมได้อย่างเหนือชั้นในยกแรกและยกที่สาม โดยเฉพาะการใช้ Ground and Pound อย่างหนักในยกสุดท้าย นอกจากนี้ เขายังได้รับค่าตัวสูงเป็นสถิติของ UFC ในเวลานั้นถึง 2.5 ล้านดอลลาร์สหรัฐ[210][211][212] ก่อนที่สถิตินี้จะถูก คอเนอร์ แม็กเกรเกอร์ (Conor McGregor) ทำลายในศึก UFC 202[213]

ถูกแบนและอำลาวงการเอ็มเอ็มเอเป็นครั้งที่สอง

[แก้]

วันที่ 15 กรกฎาคม 2016 องค์การต่อต้านการใช้สารกระตุ้นแห่งสหรัฐอเมริกา (USADA) แจ้งว่าเลสเนอร์ตรวจพบสารต้องห้ามจากการตรวจนอกการแข่งขันเมื่อวันที่ 28 มิถุนายน[214] ต่อมา วันที่ 19 กรกฎาคม ผลตรวจตัวอย่างที่เก็บในวันแข่งขัน 9 กรกฎาคม ก็ให้ผลเป็นบวกสำหรับสารชนิดเดียวกัน[215] วันที่ 23 สิงหาคม คณะกรรมาธิการกีฬาแห่งรัฐเนวาดา (NSAC) ยืนยันว่าเลสเนอร์ตรวจพบสาร Clomiphene สองครั้ง และสั่งพักการแข่งขัน[216]

วันที่ 15 ธันวาคม 2016 NSAC มีคำสั่งปรับเลสเนอร์ 250,000 ดอลลาร์สหรัฐ พร้อมแบนการแข่งขันเป็นเวลา 1 ปี โดยจะสามารถกลับมาแข่งขันได้ในเดือนกรกฎาคม 2017 นอกจากนี้ ผลการแข่งขันกับมาร์ก ฮันต์ ยังถูกเปลี่ยนจากชัยชนะของเลสเนอร์เป็น No Contest (ไม่มีผลการแข่งขัน)[217] ทั้งนี้ จนถึงเดือนมกราคม 2019 มีรายงานว่าเขายังไม่ได้ชำระค่าปรับดังกล่าว[218]

วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2017 มีรายงานว่าเลสเนอร์แจ้ง UFC ว่าเขาอำลาวงการเอ็มเอ็มเอเป็นครั้งที่สองแล้ว[219] อย่างไรก็ตาม วันที่ 7 กรกฎาคม 2018 หลังจบคู่เอกของศึก UFC 226 เลสเนอร์บุกขึ้นกรงและท้าทายแชมป์เฮฟวีเวตคนใหม่ แดเนียล คอร์เมียร์ (Daniel Cormier)[220] วันรุ่งขึ้น USADA ยืนยันว่าเลสเนอร์ได้กลับเข้าสู่กระบวนการตรวจสารต้องห้ามอีกครั้ง[221] โดยมีรายงานว่า UFC ต้องการจัดไฟต์ชิงแชมป์ระหว่างทั้งสองคน แต่ดานา ไวต์เปิดเผยในเวลาต่อมาว่า เลสเนอร์แจ้งกับเขาว่า "ผมเลิกแล้ว" ทำให้การแข่งขันไม่เคยเกิดขึ้นจริง[222][223]

ในเดือนกันยายน 2020 ดานา ไวต์กล่าวว่าเขาสามารถจัดไฟต์ระหว่างเลสเนอร์กับ จอน โจนส์ (Jon Jones) ได้ หากทั้งสองฝ่ายต้องการ[224] ขณะเดียวกัน สก็อตต์ โคเกอร์ (Scott Coker) ประธาน Bellator ก็แสดงความสนใจที่จะจัดไฟต์ระหว่างเลสเนอร์กับ เฟดอร์ เอเมเลียเนนโก (Fedor Emelianenko)[225] อย่างไรก็ตาม เลสเนอร์ไม่ได้ตอบรับข้อเสนอใด ๆ และในเดือนมีนาคม 2022 เขายืนยันอีกครั้งว่า จะยังคงวางมือจากการแข่งขันเอ็มเอ็มเอต่อไป[226]

สื่ออื่น ๆ

[แก้]

ในปี 2003 WWE Home Video ได้ออกดีวีดีบันทึกเส้นทางอาชีพของบร็อก เลสเนอร์ ชื่อ Brock Lesnar: Here Comes the Pain ต่อมาในปี 2012 ได้มีการนำกลับมาวางจำหน่ายอีกครั้งในรูปแบบ ดีวีดี 3 แผ่น และ บลูเรย์ 2 แผ่น ฉบับสะสม (Collector's Edition) เพื่อให้สอดคล้องกับการกลับมาสู่ WWE ของเลสเนอร์ โดยมีการเพิ่มแมตช์และบทสัมภาษณ์ใหม่เข้าไปด้วย ส่วนในปี 2016 มีการออกโฮมวิดีโอชุดใหม่ทั้งในรูปแบบดีวีดี บลูเรย์ และฉบับสะสม ใช้ชื่อว่า Brock Lesnar: Eat. Sleep. Conquer. Repeat. ซึ่งรวบรวมความสำเร็จของเขาในช่วงการกลับมาปล้ำกับ WWE รอบที่สอง[227]

ในปี 2004 เลสเนอร์ได้ขึ้นปกนิตยสาร Flex และ Muscle & Fitness[228][229] และในปี 2008 ยังได้ขึ้นปกนิตยสาร City Pages ของเมืองมินนีแอโพลิส[230] นอกจากนี้ เขายังเป็นนักกีฬาหน้าปกของวิดีโอเกม WWE SmackDown! Here Comes the Pain, UFC Undisputed 2010 และ WWE 2K17[231]

ในปี 2009 เลสเนอร์ได้เซ็นสัญญาเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับ Dymatize Nutrition โดยมีแผ่นซีดีที่บรรจุวิดีโอการฝึกซ้อมของเขาแถมมากับผลิตภัณฑ์ Xpand ของบริษัท[232]

เลสเนอร์ยังร่วมเขียนอัตชีวประวัติกับ พอล เฮย์แมน ในหนังสือชื่อ Death Clutch: My Story of Determination, Domination, and Survival ซึ่งตีพิมพ์โดยสำนักพิมพ์ William Morrow and Company ในปี 2011[233]

ในปี 2013 ฮาจิเมะ อิซายามะ ผู้เขียนมังงะ Attack on Titan เปิดเผยผ่านบล็อกของตนว่า เขาได้รับแรงบันดาลใจจากบร็อก เลสเนอร์ในการออกแบบตัวละคร เกราะยักษ์ (Armored Titan)[234]

ชีวิตส่วนตัว

[แก้]

เลสเนอร์แต่งงานกับ เรนา กรีก (Rena Greek) หรือที่รู้จักกันดีในชื่อ เซเบิล (Sable) อดีตนักมวยปล้ำหญิงของ WWE เมื่อวันที่ 6 พฤษภาคม ค.ศ. 2006[235] ทั้งคู่ย้ายไปอาศัยอยู่ในประเทศแคนาดาเมื่อปี 2014 และใช้ชีวิตอยู่ในฟาร์มที่เมือง แมรีฟิลด์ (Maryfield) รัฐ ซัสแคตเชวัน (Saskatchewan)[236] ทั้งคู่มีบุตรชายด้วยกัน 2 คน คือ เทิร์ก (Turk) เกิดในปี 2009 และ ดยุก (Duke) เกิดในปี 2010 ซึ่งทั้งสองคนต่างเล่นกีฬาไอซ์ฮอกกี้[237][238] นอกจากนี้ เลสเนอร์ยังมีลูกแฝดกับอดีตคู่หมั้น นิโคล แม็คเคลน (Nicole McClain) ซึ่งเกิดในปี 2002 ได้แก่ มายา ลินน์ (Mya Lynn) บุตรสาวที่แข่งขันกรีฑา[239] และ ลุค (Luke) บุตรชายที่เล่นกีฬาไอซ์ฮอกกี้เช่นกัน[240] เขายังเป็นพ่อเลี้ยงของบุตรสาวของเซเบิลที่เกิดกับสามีคนแรกของเธออีกด้วย เลสเนอร์เป็นบุคคลที่รักความเป็นส่วนตัวอย่างมาก และเคยแสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ชื่นชอบสื่อมวลชน เขาแทบไม่ให้สัมภาษณ์ และมักหลีกเลี่ยงคำถามที่เกี่ยวข้องกับชีวิตส่วนตัว

ในด้านการเมือง เขาเป็นผู้สนับสนุน พรรครีพับลิกัน (Republican Party)[241] และเป็นสมาชิกของ สมาคมปืนไรเฟิลแห่งชาติสหรัฐอเมริกา (National Rifle Association of America – NRA)[242] โดยในเดือนพฤษภาคม ปี 2011 เขาได้เข้าร่วมการประชุมประจำปีของ NRA เพื่อพูดคุยเกี่ยวกับความชื่นชอบในการล่าสัตว์ รวมถึงบทบาทของเขาในฐานะโฆษกให้กับบริษัท Fusion Ammunition[243][244] เลสเนอร์ยังเป็นแฟนของทีมฮอกกี้น้ำแข็ง Winnipeg Jets[245] และทีมอเมริกันฟุตบอลแคนาดา Saskatchewan Roughriders อีกด้วย[246] ในปี 2016 เขาได้รับสัญชาติแคนาดา หลังจากเป็นตัวแทนของประเทศในการแข่งขัน UFC ช่วงปลายอาชีพของเขา[247]

ในช่วงแรกที่อยู่กับ WWE เลสเนอร์เคยมีปัญหาติดสุราและยาแก้ปวด โดยภายหลังเขาเปิดเผยว่า เคยดื่มวอดก้าถึงวันละ 1 ขวด และรับประทานยา Vicodin หลายร้อยเม็ดต่อเดือน เพื่อบรรเทาอาการปวดที่เกิดจากการใช้งานร่างกายอย่างหนักและการบาดเจ็บสะสม เขาระบุว่าเหตุการณ์ที่เขาพลาดท่า Shooting Star Press ในศึก WrestleMania XIX จนตกลงมากระแทกศีรษะ เป็นสาเหตุสำคัญที่ทำให้เกิดอาการปวดเรื้อรังดังกล่าว และจากผลกระทบของการติดสารเสพติดและความเหนื่อยล้าทางจิตใจ เขากล่าวว่าตนเองแทบจำเหตุการณ์ตลอดช่วงเวลา 2 ปีแรกที่อยู่กับ WWE ไม่ได้เลย[248]

ปัญหาทางกฎหมาย

[แก้]

ในเดือนมกราคม ปี 2001 เลสเนอร์ถูกจับกุมที่เมืองลุยวิลล์ รัฐเคนทักกี ในข้อสงสัยว่าครอบครองสารผิดกฎหมายจำนวนมาก อย่างไรก็ตาม ข้อกล่าวหาดังกล่าวถูกยกฟ้องในภายหลัง เมื่อมีการพิสูจน์ได้ว่าสารเหล่านั้นเป็นฮอร์โมนที่ถูกกฎหมาย โดยทนายความของเขาอธิบายว่าสารดังกล่าวเป็น "สิ่งที่มีลักษณะคล้ายวิตามิน"[249]

ก่อนหน้านี้ เลสเนอร์ได้ลงนามในข้อตกลง ห้ามแข่งขัน เพื่อแลกกับการได้รับการปล่อยตัวจากสัญญากับ WWE ซึ่งกำหนดว่าเขาจะไม่สามารถทำงานให้กับสมาคมมวยปล้ำอาชีพแห่งอื่นได้ก่อนเดือนมิถุนายน ปี 2010 อย่างไรก็ตาม เขาได้ยื่นฟ้องต่อศาลเพื่อคัดค้านข้อกำหนดดังกล่าว[250] WWE ตอบโต้ด้วยการยื่นฟ้องกลับ หลังจากเลสเนอร์ละเมิดข้อตกลงด้วยการไปปรากฏตัวในรายการของ New Japan Pro-Wrestling (NJPW) เมื่อปี 2004[251] ต่อมาในเดือนกรกฎาคม ปี 2005 ทั้งสองฝ่ายได้ถอนคำฟ้องของตนเองและเริ่มเจรจาเพื่อฟื้นฟูความสัมพันธ์ระหว่างกัน[252] แม้ WWE จะยื่นข้อเสนอสัญญาฉบับใหม่ให้กับเลสเนอร์ แต่เมื่อวันที่ 2 สิงหาคม เว็บไซต์ทางการของ WWE รายงานว่า เลสเนอร์ได้ถอนตัวจากการเจรจาและจะไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับบริษัทอีกต่อไป[253] คดีดังกล่าวเริ่มเข้าสู่กระบวนการเจรจาเพื่อยุติข้อพิพาทเมื่อวันที่ 21 กันยายน แต่ยังไม่สามารถหาข้อยุติได้ในเวลานั้น[254][255]

เมื่อวันที่ 14 มกราคม ปี 2006 ผู้พิพากษา คริสโตเฟอร์ โดรนีย์ (Christopher Droney) ระบุว่า หาก WWE ไม่สามารถนำเสนอเหตุผลที่หนักแน่นต่อศาลได้ภายในวันที่ 25 มกราคม ศาลจะมีคำพิพากษาโดยสรุปให้เลสเนอร์เป็นฝ่ายชนะ ซึ่งจะทำให้เขาสามารถทำงานกับสมาคมมวยปล้ำแห่งใดก็ได้ทันที[256] ต่อมา WWE ได้รับการขยายกำหนดเวลาในการดำเนินคดี[257] และในวันที่ 24 เมษายน ทั้งสองฝ่ายสามารถบรรลุข้อตกลงร่วมกันได้ ก่อนที่ในวันที่ 12 มิถุนายน ผู้พิพากษาศาลรัฐบาลกลางจะมีคำสั่งยกฟ้องคดีตามคำร้องร่วมของทั้งสองฝ่าย[258]

เมื่อวันที่ 15 ธันวาคม ปี 2011 เลสเนอร์ถูกตั้งข้อหาฝ่าฝืนกฎหมายการล่าสัตว์ จากการเดินทางไปล่าสัตว์ที่รัฐอัลเบอร์ตา ประเทศแคนาดา เมื่อวันที่ 19 พฤศจิกายน ปี 2010 โดยข้อหาสองกระทงถูกยกเลิก แต่เลสเนอร์รับสารภาพในข้อหาติดป้ายกำกับสัตว์ที่ล่าได้ไม่ถูกต้อง (Improper Tagging of an Animal) ส่งผลให้เขาถูกปรับเป็นเงิน 1,725 ดอลลาร์สหรัฐ และถูกสั่งพักสิทธิ์การล่าสัตว์เป็นเวลา 6 เดือน[259]

ผลงานอื่นๆ

[แก้]
Brock Lesnar
เกิดBrock Edward Lesnar
(1977-07-12) กรกฎาคม 12, 1977 (49 ปี)
Webster, South Dakota, U.S.
ส่วนสูง6 ft 3 in (1.91 m)[10]
น้ำหนัก265 lb (120 kg; 18 st 13 lb)
รุ่นHeavyweight
ช่วงระยะ81 in (206 ซm)
ท่ายืนออร์โทด็อกซ์
มาจากRegina, Saskatchewan, Canada
ทีมDeathClutch Gym
อันดับBlue belt in Brazilian Jiu-Jitsu[260] under Rodrigo "Comprido" Medeiros[261]
มวยปล้ำNCAA Division I Wrestling[10]
ช่วงปี2006–2011; 2016
สถิติการต่อสู้แบบผสม
คะแนนรวม9
ชนะ5
โดยการน็อก2
โดยการยอม2
โดยการตัดสิน1
แพ้3
โดยการน็อก2
โดยการยอม1
ไม่มีการแข่งขัน1
ข้อมูลอื่น
สถิติการต่อสู้แบบผสม จากเชอร์ด็อก
ข้อมูลล่าสุด ณ วันที่: 6 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2017 (2017-02-06)

ภาพยนตร์

[แก้]
Year Title Role Notes
2014 True Giants Himself Film debut
Foxcatcher Wrestler Cameo
Uncredited
2016 Countdown Himself Uncredited

โทรทัศน์

[แก้]
Year Title Role Notes
2008 E:60 Himself October 21
2009–2010 Rome Is Burning 3 episodes
2010 UFC Primetime Episode: Lesnar vs. Velasquez
2011 ESPN Friday Night Fights January 14
Late Night with Jimmy Fallon March 28 (season 3, episode 49)
2012 The Tonight Show with Jay Leno February 21 (season 20, episode 93)
2016 Mike and Mike in the Morning August 18
SportsCenter February 16 (season 38, episode 47)
UFC Ultimate Insider July 3 (Season 5, Episode 520)

บันทึกสถิติการต่อสู้แบบผสม

[แก้]
Res. สถิติ คู่ต่อสู้ Method Event วันที่ รอบ เวลา สถานที่ หมายเหตุ
NC 5–3 (1) Mark Hunt NC (overturned) UFC 200 กรกฎาคม 9, 2016 3 5:00 Las Vegas, Nevada, United States Originally unanimous decision win for Lesnar; overturned after he tested positive for clomiphene.
Loss 5–3 Alistair Overeem TKO (body kick and punches) UFC 141 ธันวาคม 30, 2011 1 2:26 Las Vegas, Nevada, United States
Loss 5–2 Cain Velasquez TKO (punches) UFC 121 ตุลาคม 23, 2010 1 4:12 Anaheim, California, United States Lost the UFC Heavyweight Championship.
Win 5–1 Shane Carwin Submission (arm-triangle choke) UFC 116 กรกฎาคม 3, 2010 2 2:19 Las Vegas, Nevada, United States Defended and unified the UFC Heavyweight Championship. Submission of the Night.
Win 4–1 Frank Mir TKO (punches) UFC 100 กรกฎาคม 11, 2009 2 1:48 Las Vegas, Nevada, United States Defended and unified the UFC Heavyweight Championship.
Win 3–1 Randy Couture TKO (punches) UFC 91 พฤศจิกายน 15, 2008 2 3:07 Las Vegas, Nevada, United States Won the UFC Heavyweight Championship.
Win 2–1 Heath Herring Decision (unanimous) UFC 87 สิงหาคม 9, 2008 3 5:00 Minneapolis, Minnesota, United States
Loss 1–1 Frank Mir Submission (kneebar) UFC 81 กุมภาพันธ์ 2, 2008 1 1:30 Las Vegas, Nevada, United States
Win 1–0 Min-Soo Kim Submission (punches) Dynamite!! USA มิถุนายน 2, 2007 1 1:09 Los Angeles, California, United States

ผลงานแชมป์และรางวัลความสำเร็จ

[แก้]

วิทยาลัยมวยปล้ำ

[แก้]

การต่อสู้แบบผสม

[แก้]

มวยปล้ำอาชีพ

[แก้]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ การครองแชมป์เฮฟวีเวต IWGP ของเขาใน IGF ถือเป็นการครองแชมป์ต่อเนื่องจากสมัยที่เขาครองแชมป์ใน NJPW
  2. ↑ ตอนที่เขาคว้าแชมป์ได้ครั้งแรก แชมป์รายการนี้ใช้ชื่อว่า แชมป์ WWE อันดิสพิวเต็ด ส่วนสมัยที่สอง สาม ห้า หก และเจ็ด ใช้ชื่อว่า แชมป์ WWE ขณะที่สมัยที่สี่ใช้ชื่อว่า แชมป์โลก WWE[290]

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Milner, John; Heinen, Frederik. "Brock Lesnar Bio". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ เมษายน 29, 2015. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 9, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. 1 2 3 "Brock Lesnar bio". WWE. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 7, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. 1 2 3 4 5 6 "Brock Lesnar". Cagematch.net. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 27, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. ↑ Wetzel, Dan (ตุลาคม 8, 2009). "Enigmatic Lesnar defies definition". sports.yahoo.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤษภาคม 3, 2012. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 8, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ "Erik Paulson: Brock Lensnar Will Be 150% Ready for Cain Valsquez". ChicagosMMA.com. ตุลาคม 10, 2010. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 14, 2010.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ Gross, Josh (กรกฎาคม 2, 2010). "No bout bigger than Lesnar-Carwin". Sports Illustrated. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กรกฎาคม 5, 2010. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 3, 2010.{{cite magazine}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  7. ↑ Ozório, Carlos (กรกฎาคม 6, 2010). "Comprido and his work with Brock: 'I'll bet my job on him!'". Graciemag. ข้อมูลเก่าจาก"ill-bet-my-job-on-him"/ ต้นฉบับ เมื่อ พฤศจิกายน 25, 2018. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 6, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  8. ↑ Teague, Hywel (มิถุนายน 17, 2016). "Rodrigo 'Comprido' Medeiros Promotes Brock Lesnar To Blue Belt In Jiu-Jitsu". FloGrappling.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. ↑ Holland, Jesse (มิถุนายน 17, 2016). "Video: Brock Lesnar is huge again, earns Brazilian Jiu-Jitsu Blue Belt ahead of UFC 200". MMAmania.com.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. 1 2 3 "Brock Lesnar – Official UFC Fighter Profile". UFC. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 7, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. ↑ "Crossing over: MMA fighters and pro wrestlers who transitioned from one world to the other". ESPN. ตุลาคม 5, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. ↑ "Former UFC Heavyweight Champion Brock Lesnar Undergoes Surgery; Hopeful for Early 2012 Return". MMAWeekly.com. พฤษภาคม 28, 2011.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  13. ↑ "Brock Lesnar retires after UFC 141 loss". ESPN | Mixed Martial Arts. ธันวาคม 31, 2011.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  14. ↑ Draper, Alan (พฤศจิกายน 17, 2017). "Top Selling UFC PPVs of All-Time | The Sports Daily". The Sports Daily. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 19, 2019.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  15. ↑ "Brock Lesnar". ESPN. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2023-03-22. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 22, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. ↑ "Brock Lesnar WWE News, Rumors, Photos & More". Sportskeeda. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 22, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  17. ↑ "Brock Lesnar MMA Stats, Pictures, News, Videos, Biography". sherdog.com. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 22, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  18. ↑ Death Clutch: My Story of Determination, Domination, and Survival by Brock Lesnar (ISBN 978-0062023117)
  19. ↑ "Edward Lesnor, United States Census, 1930." FamilySearch. Retrieved October 15, 2015.
  20. ↑ Hornbaker, Tim (กรกฎาคม 3, 2012). Legends of Pro Wrestling. Sports. ISBN 9781613213148.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  21. ↑ Schmaltz, Jim (2004). "Brock Lesnar interview". Flex. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 30, 2007. สืบค้นเมื่อ เมษายน 22, 2007.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  22. ↑ "Sports Heroes:Brock Lesnar". กันยายน 27, 2016. สืบค้นเมื่อ กันยายน 1, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  23. ↑ "NJCAA Placewinners". Mat Talk Online. ตุลาคม 13, 2016. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 25, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  24. ↑ "Brock Lesnar profile". Karmas Wrestling Retro. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับเมื่อ มีนาคม 24, 2007. สืบค้นเมื่อ เมษายน 22, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  25. ↑ Ladies and Gentleman, My Name is Paul Heyman Disc 1. WWE.
  26. ↑ Alvarez Mancha, Francisco (เมษายน 23, 2021). "Razón por la que Brock Lesnar formó equipo con Shelton Benjamin". solowrestling.mundodeportivo.com (ภาษาสเปน). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2021-04-24. สืบค้นเมื่อ เมษายน 24, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  27. ↑ Michael McAvennie (2003). "WWE The Yearbook: 2003 Edition". Pocket Books. น. 200.
  28. 1 2 "King of the Ring 2002 Tournament Brackets". Wrestling Supercards and Tournaments. มิถุนายน 3–23, 2002. สืบค้นเมื่อ 2010-08-19.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  29. ↑ PWI Staff (2007). "Pro Wrestling Illustrated presents: 2007 Wrestling almanac & book of facts". "Wrestling's historical cards". Kappa Publishing. น. 112–113.
  30. ↑ "WWE Smackdown Results August 7, 2003". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ กันยายน 2, 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  31. ↑ "WWE: Inside WWE > title History > WWE championship > 20030918 – Brock Lesnar". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2005-07-15. สืบค้นเมื่อ เมษายน 21, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  32. ↑ Drehs, Wayne (มิถุนายน 29, 2004). "Grappling with his future". ESPN. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 27, 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  33. ↑ Powell, John (มีนาคม 15, 2004). "WrestleMania XX bombs". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มิถุนายน 30, 2015. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 7, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  34. 1 2 Duncan, Royal; Will, Gary. "I.W.G.P. Heavyweight Title History". Soli'e Title Histories. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ เมษายน 4, 2012. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 21, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  35. ↑ Clark, Ryan (2005-12-08). "WWE's Legal Battle With Lesnar Continues". Wrestling Inc. (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2025-04-30.
  36. ↑ "'The Next Big Thing' Lesnar settles WWE lawsuit". The News-Times. เมษายน 24, 2006. สืบค้นเมื่อ เมษายน 30, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  37. ↑ "Kurt Angle Beats Brock Lesnar In Japan". 411Mania.com. มิถุนายน 29, 2007. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กรกฎาคม 3, 2007. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 27, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  38. ↑ Mitch Passero (2 เมษายน 2012). "Brock is back". WWE. สืบค้นเมื่อ 2 เมษายน 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  39. ↑ Tom Herrera (16 เมษายน 2012). "Brock Lesnar vs. John Cena - Extreme Rules Match". WWE. สืบค้นเมื่อ 16 เมษายน 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  40. ↑ Tom Herrera (30 เมษายน 2012). "Raw SuperShow results: Brock Lesnar, General Manager John Laurinaitis fly off the handle". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2012-05-30. สืบค้นเมื่อ 30 เมษายน 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  41. ↑ "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 5/14: Ongoing "virtual-time" coverage of live Raw - Cena & Triple H return, final PPV hype".
  42. ↑ Caldwell, James (2012-06-17). "CALDWELL'S WWE NO WAY OUT PPV REPORT 6/17". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2012-06-17.
  43. ↑ "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 7/23: Complete "virtual-time" coverage of live Raw #999 - WWE recognizes 1,000 episodes, WWE Title match, Lesnar, Rock, DX, wedding".
  44. ↑ Brock Lesnar breaks Shawn Michaels' arm a week before SummerSlam
  45. ↑
  46. ↑ "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 3/18: Complete "virtual-time" coverage of live Raw - Hunter signs WM29 contract, IC Title match, more WM29 developments".
  47. ↑ Myers, Thomas. "Wrestlemania 29 results: Brock Lesnar pinned by Triple H after steel step Pedigree". MMAMANIA. สืบค้นเมื่อ 8 เมษายน 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  48. ↑ "WWE Extreme Rules results and reactions from last night (May 19): Believe in Gold".
  49. ↑ "6/17 Powell's WWE Raw Live Coverage: Brock Lesnar and C.M. Punk, Mark Henry returns in a big way, Payback fallout with new champions Alberto Del Rio, Curtis Axel, and A.J. Lee". LAST ROW MEDIA LLC. 2013-06-17. สืบค้นเมื่อ 2013-06-18.
  50. ↑ "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 7/15 (Hour 3): Punk-Heyman epic promo exchange, Jericho vs. RVD, Cena picks his Summerslam PPV opponent".
  51. ↑ "CALDWELL'S WWE SSLAM PPV RESULTS 8/18 (Hour 2): Lesnar vs. Punk brutal fight".
  52. ↑ Caldwell, James (30 ธันวาคม 2013). "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 12/30: Complete "virtual-time" coverage of live 2013 finale - Bryan gives up and gives in, Brock Lesnar returns, Shield shows cracks, more". สืบค้นเมื่อ 24 สิงหาคม 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  53. ↑ "Brock Lesnar returns to Raw and makes a challenge". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2018-01-27. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 31, 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  54. ↑ Nemer, Paul (มกราคม 7, 2014). "WWE RAW Results – 1/6/14 (Old School RAW, WWE Legends)". Wrestleview. สืบค้นเมื่อ กันยายน 17, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  55. ↑ "Brock Lesnar dislocates Mark Henry's elbow: Raw, Jan 6, 2014". สืบค้นเมื่อ มกราคม 10, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  56. ↑ Tylwalk, Nick. "Raw: Longer matches and a dramatic return in Green Bay". SLAM! Wrestling. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 25, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  57. ↑ Sin, Ben (6 เมษายน 2014). "WWE Stars React to the End of the Undertaker's Streak". www.si.com/. Sports Illustrated. สืบค้นเมื่อ 9 มิถุนายน 2015.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  58. ↑ "WWE Raw report". skysports.com. Sky Sports. กรกฎาคม 22, 2014. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 12, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  59. ↑ "Caldwell's WWE SummerSlam PPV Results 8/17: Complete "virtual-time" coverage of Cena vs. Lesnar". Pro Wrestling Torch. สิงหาคม 17, 2014. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 18, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  60. ↑ http://www.mmamania.com/2015/3/1/8128401/ufc-quick-quote-dana-white-expects-a-call-from-brock-lesnar-when-his-wwe-expires-mma
  61. ↑ Benigno, Anthony. "Seth Rollins cashed in his Money in the Bank contract and def. Brock Lesnar and Roman Reigns to become WWE World Heavyweight Champion". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-03-03. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 29, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  62. ↑ "สำเนาที่เก็บถาวร". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2015-05-16. สืบค้นเมื่อ 2015-05-24.
  63. ↑ Tedesco, Mike. "WWE RAW Results - 6/15/15 (Lesnar is the new #1 contender)". wrestleview.com. สืบค้นเมื่อ 15 มิถุนายน 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  64. ↑ Caldwell, James. "WWE PPVs CALDWELL'S WWE BATTLEGROUND PPV REPORT 7/19: Complete "virtual-time" coverage of live PPV - Rollins vs. Lesnar, Cena vs. Owens III, Orton returns home, more". PWTorch.com. สืบค้นเมื่อ 19 กรกฎาคม 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  65. ↑ "The Undertaker vs. Brock Lesnar". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2018-07-07. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 18, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  66. ↑ Benigno, Anthony. "The Undertaker def. Brock Lesnar". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-01-06. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 23, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  67. ↑ Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE NOC PPV REPORT 9/20: Live Night of Champions Coverage from Houston - Seth Rollins's double duty, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 21 กันยายน 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  68. ↑ Martin, Adam (ตุลาคม 25, 2015). "WWE Hell in a Cell PPV Results". Wrestleview. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 25, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  69. ↑ Jones, Elton (ตุลาคม 25, 2015). "WWE Hell in a Cell 2015: The Results & Highlights You Need to Know". Heavy.com. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 29, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  70. ↑ "Triple H won the 2016 Royal Rumble Match for the WWE World Heavyweight Championship". wwe.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-01-07. สืบค้นเมื่อ 25 มกราคม 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  71. ↑ https://www.cultofwhatever.com/2016/02/wwe-smackdown-2-18-16-results/[ลิงก์เสียถาวร]
  72. ↑ http://www.f4wonline.com/wwe-news/wwe-fastlane-2016-live-results-brock-lesnar-vs-roman-reigns-vs-dean-ambrose-207716
  73. ↑ http://www.f4wonline.com/wwe-news/wwe-fastlane-2016-live-results-brock-lesnar-vs-roman-reigns-vs-dean-ambrose-207716
  74. ↑ http://www.cagesideseats.com/wwe/2016/2/22/11095408/brock-lesnar-attacks-dean-ambrose-parking-lot-wwe-raw
  75. ↑ http://www.wrestlezone.com/news/677441-wwe-raw-results-022216/3
  76. ↑ Caldwell, James. "8/21 WWE Summerslam Results – CALDWELL'S Complete Live Report". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 21, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  77. ↑ Adkins, Greg. "Goldberg def. Brock Lesnar". WWE. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 20, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  78. ↑ Powell, Jason. "Powell's WWE Survivor Series 2016 live review: Goldberg vs. Brock Lesnar, three Team Raw vs. Team Smackdown elimination matches, IC and WWE Cruiserweight Title matches". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 20, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  79. ↑ "WWE Survivor Series: Goldberg crushes Brock Lesnar within two minutes". Sky Sports. พฤศจิกายน 20, 2016. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 24, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  80. ↑ Keller, Wade (พฤศจิกายน 28, 2016). "KELLER'S WWE RAW REPORT 11/28: Live coverage – Charlotte defends against Sasha Banks, New Day defends against Anderson & Gallows". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 28, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  81. ↑ "Raw: Jan. 16, 2017". WWE. สืบค้นเมื่อ มกราคม 27, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  82. ↑ "WWE Raw: Jan. 23, 2017". WWE. สืบค้นเมื่อ มกราคม 27, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  83. ↑ Benigno, Anthony; Taylor, Scott. "Randy Orton won the 30-Superstar Royal Rumble Match". wwe.com. WWE. สืบค้นเมื่อ มกราคม 29, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  84. ↑ Keller, Wade. "KELLER'S WWE RAW REPORT 1/30: Ongoing coverage of Royal Rumble fallout including Owens celebration cut short by ominous Strowman news". pwtorch.com. สืบค้นเมื่อ 30 มกราคม 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  85. ↑ Keller, Wade. "KELLER'S WWE RAW REPORT 2/6: Samoa Joe signs his Raw contract, Seth Rollins update, Bayley vs. Jax, Goldberg, more". pwtorch.com. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 6, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  86. ↑ Benigno, Anthony. "Goldberg def. Kevin Owens to win the Universal Championship". WWE. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 5, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  87. ↑ Taylor, Scott (มีนาคม 5, 2017). "Universal Champion Goldberg vs. Brock Lesnar". WWE. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 6, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  88. ↑ Benigno, Anthony. "Brock Lesnar def. Goldberg to become new Universal Champion". WWE. สืบค้นเมื่อ เมษายน 2, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  89. ↑ Powell, Jason. "Powell's WrestleMania 33 live review: Undertaker vs. Roman Reigns, Goldberg vs. Brock Lesnar for the WWE Universal Championship, AJ Styles vs. Shane McMahon, Seth Rollins vs. Triple H in an unsanctioned match". Pro Wreslting Dot Net. สืบค้นเมื่อ เมษายน 2, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  90. ↑ "WrestleMania 34 Results – 4/8/18 (Reigns vs. Lesnar, Styles vs. Nakamura, Rousey)". Wrestleview. เมษายน 8, 2018. สืบค้นเมื่อ เมษายน 8, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  91. ↑ Powell, Jason. "Powell's WWE SummerSlam 2018 live review: Brock Lesnar vs. Roman Reigns for the WWE Universal Championship, AJ Styles vs. Samoa Joe for the WWE Championship, Alexa Bliss vs. Ronda Rousey for the Raw Women's Championship, Daniel Bryan vs. The Miz". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 19, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  92. ↑ Melok, Bobby. "Brock Lesnar def. Braun Strowman to win the vacant Universal Championship". WWE. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 6, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  93. ↑ Keller, Wade (มกราคม 28, 2019). "1/28 WWE Raw Results: Keller's report on post-Royal Rumble episode including Seth Rollins Rumble victory". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 10, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  94. ↑ Powell, Jason. "WWE Extreme Rules results: Powell's live review of Seth Rollins and Becky Lynch vs. Baron Corbin and Lacey Evans in an Extreme Rules match for the WWE Universal Championship and the Raw Women's Championship, Kofi Kingston vs. Samoa Joe for the WWE Championship". Pro Wreslting Dot Net. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 14, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  95. ↑ Barnett, Jake (กรกฎาคม 15, 2019). "7/15 WWE Raw Results: Barnett's live review of the Battle Royal to determine Brock Lesnar's challenger at SummerSlam, Alexa Bliss vs. Naomi vs. Carmella vs. Natalya for a shot at the Raw Women's Championship at SummerSlam, Extreme Rules fallout". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 16, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  96. ↑ Barnett, Jake (กันยายน 17, 2019). "9/17 WWE Smackdown Live Results: Barnett's review of New Day vs. Randy Orton and The Revival, Baron Corbin's King of the Ring coronation, Erick Rowan's sit-down interview, Shane McMahon addressing the firing of Kevin Owens". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ กันยายน 19, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  97. ↑ "Brock Lesnar defeated Kofi Kingston". WWE. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 4, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  98. ↑ Powell, Jason (ตุลาคม 14, 2019). "10/14 WWE Raw Results: Powell's review of the WWE Draft night two, Becky Lynch vs. Charlotte Flair to determine which brand gets the first pick, Braun Strowman and Tyson Fury contract signing, Robert Roode and Dolph Ziggler vs. The Viking Raiders for the Raw Tag Titles". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 14, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  99. ↑ Keller, Wade (ตุลาคม 11, 2019). "WWE adds two big matches to Crown Jewel in Saudi Arabia on Oct. 31 – Lesnar vs. Velasquez and Strowman vs. Tyson Fury". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 11, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  100. ↑ Powell, Jason. "WWE Crown Jewel results: Powell's live review of Brock Lesnar vs. Cain Velasquez for the WWE Championship, Seth Rollins vs. Bray Wyatt in a Falls Count Anywhere match for the WWE Universal Championship, Braun Strowman vs. Tyson Fury, Lacey Evans vs. Natalya". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 31, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)[ลิงก์เสียถาวร]
  101. ↑ Powell, Jason (พฤศจิกายน 1, 2019). "11/1 WWE Friday Night Smackdown results: Powell's review the show featuring a makeshift crew caused by flight issues in Saudi Arabia following WWE Crown Jewel". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 2, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  102. ↑ Powell, Jason (พฤศจิกายน 4, 2019). "11/4 WWE Raw Results: Powell's review of WWE Champion Brock Lesnar hunting for Rey Mysterio, Seth Rollins addressing the loss of the WWE Universal Championship to Bray Wyatt, NXT invasion?". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 5, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  103. ↑ Powell, Jason (พฤศจิกายน 18, 2019). "11/18 WWE Raw Results: Powell's review of Seth Rollins vs. Andrade for a spot on Team Raw at Survivor Series, The Viking Raiders vs. Zack Ryder and Curt Hawkins for the Raw Tag Titles, Natalya vs. Asuka, the brand's final push for Survivor Series". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 19, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  104. ↑ Powell, Jason (พฤศจิกายน 24, 2019). "WWE Survivor Series results: Powell's live review of Brock Lesnar vs. Rey Mysterio in a No Holds Barred match for the WWE Championship, "The Fiend" Bray Wyatt vs. Daniel Bryan for the WWE Universal Championship, Becky Lynch vs. Shayna Baszler vs. Bayley in a non-title match". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 24, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  105. ↑ Powell, Jason (มกราคม 6, 2020). "01/06 WWE Raw Results: Powell's review of Brock Lesnar's return, Andrade vs. Rey Mysterio for the U.S. Championship, The Viking Raiders vs. The Street Profits vs. Luke Gallows and Karl Anderson in a Triple Threat for the Raw Tag Titles, first show of 2020". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ มกราคม 7, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  106. ↑ Johnson, Mike (สิงหาคม 31, 2020). "MAJOR, MAJOR WWE STAR IS CURRENTLY A FREE AGENT". PWInsider. สืบค้นเมื่อ กันยายน 1, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  107. ↑ Satin, Ryan (สิงหาคม 31, 2020). "Brock Lesnar is Currently a Free Agent". Pro Wrestling Sheet. สืบค้นเมื่อ กันยายน 1, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  108. ↑ MMA Junkie Staff (สิงหาคม 31, 2020). "Reports: Former UFC heavyweight champion Brock Lesnar a free agent". MMAJunkie.com. Gannett. สืบค้นเมื่อ กันยายน 1, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  109. ↑ Powell, Jason (สิงหาคม 21, 2021). "WWE SummerSlam results: Powell's review of Roman Reigns vs. John Cena for the WWE Universal Championship, Bianca Belair vs. Sasha Banks for the Smackdown Women's Championship, Bobby Lashley vs. Goldberg for the WWE Championship, Edge vs. Seth Rollins, Nikki ASH vs. Charlotte Flair vs. Rhea Ripley for the Raw Women's Championship". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 21, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  110. ↑ Powell, Jason (ตุลาคม 21, 2021). "WWE Crown Jewel results: Powell's live review of Roman Reigns vs. Brock Lesnar for the WWE Universal Championship, Becky Lynch vs. Sasha Banks vs. Bianca Belair for the Smackdown Women's Championship, Big E vs. Drew McIntyre for the WWE Championship, Edge vs. Seth Rollins in a Hell in a Cell match, Goldberg vs. Bobby Lashley in a No Holds Barred match". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 21, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  111. ↑ Powell, Jason (ธันวาคม 3, 2021). "12/3 WWE Friday Night Smackdown results: Powell's review of Roman Reigns vs. Sami Zayn for the WWE Universal Championship, Brock Lesnar's return, Sheamus vs. Cesaro, King Woods vs. Jey Uso, Sasha Banks vs. Shayna Baszler". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 3, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) CS1 maint: url-status (ลิงก์)
  112. ↑ Powell, Jason (มกราคม 1, 2022). "WWE Day 1 results: Powell's review of Big E vs. Brock Lesnar vs. Bobby Lashley vs. Kevin Owens vs. Seth Rollins for the WWE Championship, Becky Lynch vs. Liv Morgan for the Raw Women's Championship, The Usos vs. Kofi Kingston and King Woods for the Smackdown Tag Titles, Edge vs. The Miz". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ มกราคม 1, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  113. ↑ Powell, Jason (มกราคม 29, 2022). "WWE Royal Rumble results: Powell's live review of the Royal Rumble matches, Brock Lesnar vs. Bobby Lashley for the WWE Championship, Roman Reigns vs. Seth Rollins for the WWE Universal Championship, Becky Lynch vs Doudrop for the Smackdown Women's Championship". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ มกราคม 29, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  114. ↑ Powell, Jason (กุมภาพันธ์ 19, 2022). "WWE Elimination Chamber results: Powell's live review of two Elimination Chamber matches, Roman Reigns vs. Goldberg for the WWE Universal Championship, Becky Lynch vs. Lita for the Raw Women's Championship, Ronda Rousey and Naomi vs. Charlotte Flair and Sonya Deville". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 19, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  115. ↑ Powell, Jason (เมษายน 3, 2022). "WrestleMania 38 results: Powell's live review of night two with Roman Reigns vs. Brock Lesnar for the Unified WWE Championship, RK-Bro vs. The Street Profits vs. Alpha Academy for the Raw Tag Titles, Edge vs. AJ Styles, Johnny Knoxville vs. Sami Zayn in an Anything Goes match, Pat McAfee vs. Austin Theory, Bobby Lashley vs. Omos". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ เมษายน 3, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  116. ↑ Russell, Skylar. "Omos Challenges Brock Lesnar To Match At WWE WrestleMania 39". Fightful. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 20, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  117. ↑ Rosa, Francisco. "Brock Lesnar Accepts Omos' Challenge for WWE WrestleMania 39 Match". Bleacher Report. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 27, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  118. ↑ "Brock Lesnar vs. Omos". WWE. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 27, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  119. ↑ Keller, Wade (เมษายน 3, 2023). "4/3 WWE Raw results: Keller's report on the fallout from WrestleMania 39 including Cody Rhodes's loss, Bad Bunny chokeslammed through table". Pro Wrestling Torch. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ เมษายน 4, 2023. สืบค้นเมื่อ เมษายน 4, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  120. ↑ Alfred Konuwa (พฤษภาคม 6, 2023). "WWE Backlash 2023 Results: Cody Rhodes Bloodies And Beats Brock Lesnar". forbes.com. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 6, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  121. ↑ Miller, Gregory (พฤษภาคม 27, 2023). "Brock Lesnar def. Cody Rhodes". WWE. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 27, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  122. ↑ Powell, Jason (สิงหาคม 5, 2023). "WWE SummerSlam results: Powell's review of Roman Reigns vs. Jey Uso in Tribal Combat for the Undisputed WWE Universal Title, Asuka vs. Bianca Belair vs. Charlotte Flair for the WWE Women's Title, Seth Rollins vs. Finn Balor for the World Heavyweight Title, Brock Lesnar vs. Cody Rhodes". Pro Wrestling Dot Net. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ สิงหาคม 6, 2023. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 5, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  123. ↑ "Brock Lesnar y Dominik Mysterio iban a trabajar juntos en WWE Elimination Chamber 2024". solowrestling.mundodeportivo.com (ภาษาสเปน). มกราคม 29, 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)[ลิงก์เสียถาวร]
  124. ↑ Safdar, Khadeeja (มกราคม 25, 2024). "Vince McMahon Accused of Sex Trafficking by WWE Staffer He Paid to Keep Quiet". The Wall Street Journal. สืบค้นเมื่อ มกราคม 25, 2024.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์) CS1 maint: deprecated archival service (ลิงก์)
  125. ↑ Thurston, Brandon (กุมภาพันธ์ 1, 2025). "Janel Grant expands lawsuit against Vince McMahon and WWE with new details". POST Wrestling. สืบค้นเมื่อ 1 กุมภาพันธ์ 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  126. ↑ "Bron Breakker habría sustituido a Brock Lesnar en Royal Rumble". solowrestling.mundodeportivo.com (ภาษาสเปน). มกราคม 28, 2024. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2024-02-02. สืบค้นเมื่อ 2026-03-08.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  127. ↑ "Brock Lesnar iba a enfrentar a Gunther en WrestleMania XL". solowrestling.mundodeportivo.com (ภาษาสเปน). มกราคม 29, 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)[ลิงก์เสียถาวร]
  128. ↑ "Brock Lesnar es eliminado de WWE Supercard". solowrestling.mundodeportivo.com (ภาษาสเปน). กุมภาพันธ์ 2, 2024. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2024-02-02. สืบค้นเมื่อ 2026-03-08.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  129. ↑ "Brock Lesnar es eliminado de la portada de WWE 2K24 40 Years of WrestleMania". solowrestling.mundodeportivo.com (ภาษาสเปน). กุมภาพันธ์ 6, 2024. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 7, 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)[ลิงก์เสียถาวร]
  130. ↑ Straw, Mike (กุมภาพันธ์ 22, 2024). "EXCLUSIVE: Brock Lesnar's WWE 2K24 Status". Insider Gaming (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ มีนาคม 3, 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  131. ↑ "Brock Lesnar Replaced By LA Knight In WWE's 'Then, Now, Forever' Opening Video Package". WrestleZone. กุมภาพันธ์ 10, 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  132. ↑ Flanagan, Neal (สิงหาคม 4, 2025). "Brock Lesnar returns to WWE after two-year absence". POST Wrestling (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 4, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  133. ↑ Barnett, Jake (กันยายน 20, 2025). "WWE Wrestlepalooza results: Barnett's review of AJ Lee and CM Punk vs. Becky Lynch and Seth Rollins, John Cena vs. Brock Lesnar, Iyo Sky vs. Stephanie Vaquer for the Women's World Championship". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ กันยายน 20, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  134. ↑ Powell, Jason (พฤศจิกายน 29, 2025). "WWE Survivor Series WarGames results: Powell's review of two WarGames matches, John Cena vs. Dominik Mysterio for the Intercontinental Title". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 29, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  135. ↑ Powell, Jason (มกราคม 31, 2026). "WWE Royal Rumble results: Powell's live review of the Royal Rumble matches, Drew McIntyre vs. Sami Zayn for the WWE Championship, AJ Styles putting his career on the line against Gunther". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ มกราคม 31, 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  136. ↑ Powell, Jason (กุมภาพันธ์ 23, 2026). "WWE Raw results (2/23): Powell's live review of the tribute to AJ Styles, Brock Lesnar's return, the final Elimination Chamber qualifiers". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 23, 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  137. ↑ RiggsUncrowned, Drake (มีนาคม 16, 2026). "WWE Raw live results (March 16): Updates, grades and highlights tonight from San Antonio". Yahoo Sports (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ มีนาคม 16, 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  138. ↑ "Brock Lesnar's emotional exit at WrestleMania 42 hints at retirement". Asbury Park Press (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2026-04-19.
  139. ↑ Robles, David (พฤษภาคม 8, 2026). "Top WWE Star Has Been Moved To The Alumni Section, No Longer An Active Wrestler".{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  140. ↑ Chakrabarti, Shounak (พฤษภาคม 8, 2026). "Brock Lesnar moved to alumni section of WWE website". F4W/WON.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  141. ↑ Powell, Jason (พฤษภาคม 31, 2026). "WWE Clash in Italy results: Powell's review of Roman Reigns vs. Jacob Fatu in Tribal Combat for the World Hvt. Championship, Cody Rhodes vs. Gunther for the WWE Championship, Brock Lesnar vs. Oba Femi". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 31, 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  142. ↑ Powell, Jason (สิงหาคม 1, 2026). "WWE SummerSlam results: Powell's live review of night one with Oba Femi vs. Brock Lesnar in a HIAC match, CM Punk vs. Cody Rhodes for the WWE Championship, Gunther vs. Nick Aldis". Pro Wrestling Dot Net. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ สิงหาคม 2, 2026. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 1, 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  143. ↑ Lambert, Jeremy (สิงหาคม 3, 2026). "Brock Lesnar Moved Back To WWE Alumni Section, Rehashed Retrospective Airs On WWE Raw". Fightful. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 3, 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  144. ↑ Thompson, Andrew (สิงหาคม 4, 2026). "Brock Lesnar Confirms Retirement From Pro Wrestling". Fightful. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 4, 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  145. ↑ "King of the Ring 02". thehistoryofwwe.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กรกฎาคม 17, 2018. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 19, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  146. ↑ "WWE WrestleMania 34 results, recap, grades: Ronda Rousey stuns, Brock Lesnar retains in shocker". CBSSports.com. เมษายน 9, 2018. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ เมษายน 10, 2018. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 19, 2018. ...after kicking out of four F5 finishers from Brock Lesnar...
  147. ↑ Pavloski, Daine (กุมภาพันธ์ 22, 2013). "Brock Lesnar: 7 Fun Facts About the Next Big Thing". Bleacher Report. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 19, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)[แหล่งอ้างอิงอาจไม่น่าเชื่อถือ]
  148. ↑ Powell, Jason (พฤษภาคม 7, 2012). "Jim Ross remembers late WWE star Owen Hart, Brock Lesnar's finisher isn't new to pro wrestling, Ross's own role behind the scenes in WWE". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 19, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  149. ↑ Shoemaker, David (กรกฎาคม 16, 2015). "The Lesnar Effect: How Brock Has Led WWE to a New Era of Wrestling Legitimacy". Grantland. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 19, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  150. ↑ Ghosh, Pratyay (กันยายน 11, 2017). "WWE News: Paul Heyman reveals how "Suplex City" changed Brock Lesnar's career". sportskeeda.com. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 19, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)[แหล่งอ้างอิงอาจไม่น่าเชื่อถือ]
  151. ↑ "Brock Lesnar to Roman Reigns: 'Suplex City, b****'". มีนาคม 30, 2015. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 30, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  152. ↑ "5 Reasons Goldberg vs. Brock Lesnar Shouldn't Happen". Fox Sports. มิถุนายน 30, 2017. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 19, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  153. ↑ Paez-Pumar, Luis (สิงหาคม 22, 2016). "WWE 'SummerSlam': Brock Lesnar Draws Blood in Brooklyn". Rolling Stone. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 19, 2018.{{cite magazine}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  154. ↑ Fiorvanti, Tim (มิถุนายน 1, 2018). "It's time for WWE to move on from Brock Lesnar as Universal champion". ESPN. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 19, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  155. ↑ Jorgensen, Jack (มีนาคม 4, 2018). "WWE fans furious after Brock Lesnar works 35-second match at Chicago live event". CBS Sports. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 19, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  156. ↑ Lee, Joseph (กันยายน 15, 2018). "Bob Backlund Criticizes Brock Lesnar's Reliance On Suplexes". 411Mania.com. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 9, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  157. ↑ "Lesnar talks about starting with the NFL". SLAM! Sports. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มิถุนายน 19, 2015. สืบค้นเมื่อ เมษายน 26, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  158. ↑ "Brock Lesnar opts to put WWE career on hold". WWE (via the Internet Archive. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ เมษายน 17, 2004. สืบค้นเมื่อ เมษายน 21, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  159. ↑ "Brock Lesnar Makes Name for Himself in MMA". gambling911.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2007-12-09. สืบค้นเมื่อ เมษายน 4, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  160. ↑ "Vikings sign pro wrestling star Brock Lesnar". espn.go.com. กรกฎาคม 28, 2004. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-07-09. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 9, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  161. ↑ Ashish (เมษายน 18, 2004). "Brock Lesnar Involved In Motorcycle Accident". 411mania.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-07-09. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 9, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  162. ↑ Wilcutt, Keith (เมษายน 18, 2004). "Breaking News: Brock Lesnar Injured In Motorcycle Accident". twnpnews.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-07-09. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 9, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  163. ↑ Sansevere, bob (สิงหาคม 2, 2004). "Vikings to give Lesnar shot at pros". Knight Ridder News Service. archive.sltrib.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-07-09. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 9, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  164. ↑ "Brock Lesnar". kffl.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-07-09. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 9, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  165. ↑ Meltzer, Dave (ตุลาคม 25, 2007). "White banking on Lesnar's success". Yahoo! Sports. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2012-10-22. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 21, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  166. ↑ Lewis, Brett (กรกฎาคม 26, 2010). "Brock Lesnar's 2004 Minnesota Vikings Rookie Cards Among Hobby's Hidden Gems". cardboardconnection.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2016-07-09. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 9, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  167. ↑ "Brock Lesnar profile". sherdog.com. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 21, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  168. ↑ "Brock Lesnar joins K-1". MMAWeekly.com. สิงหาคม 13, 2006. สืบค้นเมื่อ เมษายน 26, 2007.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  169. ↑ "Gracie & Lesnar at L.A. Coliseum Official". MMAWeekly.com. มีนาคม 23, 2007. สืบค้นเมื่อ เมษายน 26, 2007.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  170. ↑ "Brock Lesnar Good to Go With Hero's". MMA Ring Report. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ธันวาคม 10, 2008. สืบค้นเมื่อ เมษายน 26, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  171. ↑ "Brock Lesnar vs. Min-soo Kim". UGO.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มีนาคม 2, 2008. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 22, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  172. ↑ "UFC signs former WWE star Brock Lesnar". 411Mania.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 23, 2007. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 20, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  173. ↑ Martin, Damon (กุมภาพันธ์ 14, 2022). "Brock Lesnar admits he 'probably should have got paid more' in UFC, compares working for Dana White and Vince McMahon". mmafighting.com.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  174. ↑ Sloan, Mike (กุมภาพันธ์ 3, 2008). "Nogueira Becomes First to Hold UFC, PRIDE Belts". sherdog.com. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 3, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  175. ↑ Meltzer, Dave (กุมภาพันธ์ 2, 2008). "Brock Lesnar Needed 4XL Gloves". Bloody Elbow. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 13, 2023. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 17, 2009. Lesnar's hands are the largest for any combat sports athlete in the history of the state of Nevada. He needed 4XL gloves, and even they were slightly on the small size. The only fighter ever to wear 4XL gloves was South Korean giant Choi Hong-man, who is 7 ft 3 in and 367 pounds.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  176. ↑ Meltzer, Dave (กุมภาพันธ์ 1, 2008). "Lesnar, Mir ready to go". yahoo.com. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 4, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  177. ↑ Meltzer, Dave (กุมภาพันธ์ 28, 2008). "UFC lines up blue-chip sponsor". yahoo.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤษภาคม 3, 2012. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 29, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  178. ↑ Pishna, Ken (พฤษภาคม 24, 2008). "HEATH HERRING TO FACE BROCK LESNAR AT UFC 87". MMAWeekly.com. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 27, 2008.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  179. ↑ Gerbasi, Thomas (สิงหาคม 10, 2008). "Brock Star – Lesnar Dominates Herring; Florian Decisions Huerta". UFC. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กันยายน 2, 2008. สืบค้นเมื่อ กันยายน 2, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  180. ↑ Spade, Bobby (กันยายน 2, 2008). "Brock Lesnar vs. Randy Couture". NoDQ.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กันยายน 6, 2008. สืบค้นเมื่อ กันยายน 2, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  181. ↑ Hall, Joe (พฤศจิกายน 16, 2008). "Lesnar Takes Couture's Title". sherdog.com. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 10, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  182. ↑ Smith, Michael David (ธันวาคม 27, 2008). "UFC 92 Live Blog: Antonio Rodrigo Nogueira vs. Frank Mir Round-by-Round Updates". MMAFanHouse.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤษภาคม 12, 2009. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 10, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  183. ↑ "UFC 100: Lesnar and St-Pierre Post Fight PC". Yahoo Sports!. กรกฎาคม 12, 2009. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤษภาคม 3, 2012. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 12, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  184. ↑ "Lesnar-Carwin to Headline UFC 106". sherdog.com. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 31, 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  185. ↑ "Brock Lesnar CANCELS his UFC 106 fight with Shane Carwin". middleeasy.com. ตุลาคม 26, 2009. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 5, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  186. ↑ "Brock Lesnar's next fight: Obamacare and Canadian health care". startribune.com. มกราคม 21, 2010. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มกราคม 24, 2010. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 5, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  187. ↑ "Brock Lesnar has the kissing disease, out of UFC 108". middleeasy.com. พฤศจิกายน 4, 2009. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 5, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  188. ↑ Savage, Greg (พฤศจิกายน 14, 2009). "White: No Return in Sight for Ill Lesnar". sherdog.com. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 15, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  189. ↑ Kelly, Cathal (พฤศจิกายน 16, 2009). "Lesnar needs surgery, UFC boss says". Toronto: torontostar.com. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 16, 2009.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  190. ↑ "UFC boss faces biggest promotional test". sports.yahoo.com. พฤศจิกายน 18, 2009. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 5, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  191. ↑ "White says Lesnar could return for UFC 114; champ welcomes fight with "stalker" Mir". MMAJunkie.com. มกราคม 20, 2010. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤษภาคม 7, 2010. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 5, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  192. ↑ "Main Card: Carwin Crushes Mir, Wins Interim Heavy Title". UFC. มีนาคม 28, 2010. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มีนาคม 31, 2010. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 5, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  193. ↑ "Lesnar-Carwin Targeted for July". sherdog.com. มีนาคม 28, 2010. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 5, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  194. ↑ "Brock Lesnar, Cain Velasquez Agree to Fight at UFC 121". MMAFighting.com. กรกฎาคม 9, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  195. ↑ "Brock Lesnar, Cain Velasquez UFC Primtime". MMAFighting.com. สิงหาคม 26, 2010. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ สิงหาคม 28, 2010. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 27, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  196. ↑ "UFC 121 Results & Live Play-by-Play". sherdog.com. ตุลาคม 23, 2010. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2010-10-27. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 27, 2010.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  197. ↑ "Brock Lesnar vs. Junior Dos Santos At June UFC PPV; No Interim Title on the Line". MMAWeekly.com. มกราคม 11, 2011.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  198. ↑ "Brock Lesnar Fighting Diverticulitus Again; Shane Carwin Steps Up". MMAWeekly.com. พฤษภาคม 12, 2011.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  199. ↑ "Shane Carwin Quickly Accepts Opportunity to Put Himself Back in Title Contention". MMAWeekly.com. พฤษภาคม 12, 2011.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  200. ↑ "Former UFC Champ Brock Lesnar is MMA's Top Dog on ESPN 30 Highest Paid Athletes List". MMAWeekly.com. เมษายน 20, 2011.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  201. ↑ "Brock Lesnar Declares He is Healthy, Ready to Reclaim UFC Title". MMAWeekly.com. สิงหาคม 18, 2011.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  202. ↑ Martin, Damon (กันยายน 6, 2011). "Brock Lesnar Faces Alistair Overeem on Dec 30 in Las Vegas". MMAWeekly.com. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 7, 2012.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  203. ↑ "Brock Lesnar retires after UFC 141 loss". ESPN Mixed Martial Arts. Associated Press. ธันวาคม 31, 2011. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 7, 2012.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  204. ↑ Beacham, Greg. "Ex-UFC champion Brock Lesnar finally rules out return to MMA". Associated Press. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 25, 2015. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 26, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  205. ↑ Caldwell, James (มีนาคม 24, 2015). "WWE news: Huge Brock Lesnar Interview on ESPN SportsCenter – announces new deal with WWE, answers UFC question, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 25, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  206. ↑ Schwartz, Nick (มีนาคม 24, 2015). "WWE champ Brock Lesnar announces that he's not going back to UFC". usatoday.com. Gannett Company. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มีนาคม 29, 2015. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 30, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  207. ↑ Okamoto, Brett (มิถุนายน 4, 2015). "Brock Lesnar to return at UFC 200; opponent to be announced". ESPN. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 4, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  208. ↑ Zucker, Joseph (มิถุนายน 4, 2016). "Brock Lesnar Will Fight at UFC 200 vs. Unnamed Opponent". Bleacher Report. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 4, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  209. ↑ "Brock Lesnar to compete at UFC 200 prior to return at major WWE event". WWE. มิถุนายน 5, 2016. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 5, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  210. ↑ Gerbasi, Thomas. "Lesnar Victorious in Return to Octagon". UFC. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 9, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  211. ↑ Fowlkes, Ben. "UFC 200 results: Brock Lesnar's top game too much for heavy-handed Mark Hunt". MMAjunkie.com. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 9, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  212. ↑ "FightMetric LLC :.: The World's First Comprehensive MMA Statistics Provider". สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 29, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  213. ↑ Critchfield, Tristen (สิงหาคม 20, 2016). "Conor McGregor to Earn $3 Million, Nate Diaz $2 Million for Headlining Bout at UFC 202". sherdog.com. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 22, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  214. ↑ "UFC Statement on Brock Lesnar". สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 22, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  215. ↑ "UFC Statement on Brock Lesnar". กรกฎาคม 19, 2016. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 22, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  216. ↑ "Brock Lesnar Receives Temporary Suspension for Failed Drug Tests at UFC 200". sherdog.com. สิงหาคม 23, 2016. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 22, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  217. ↑ Al-Shatti, Shaun (ธันวาคม 15, 2016). "Brock Lesnar suspended one year, fined $250,000". MMA Fighting. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 16, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  218. ↑ Pishna, Ken (มกราคม 5, 2019). "Brock Lesnar Has Yet to Pay Quarter-Million-Dollar Fine in Nevada". MMAWeekly.com.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  219. ↑ Raimondi, Marc (กุมภาพันธ์ 14, 2017). "Brock Lesnar notifies UFC of his retirement from MMA". MMA Fighting. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 15, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  220. ↑ "Universal Champion Brock Lesnar to challenge UFC Champion Daniel Cormier". WWE (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 8, 2018.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  221. ↑ "USADA confirms Brock Lesnar has begun process to get back in drug-testing pool". MMA Fighting. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 8, 2018.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  222. ↑ Holland, Jesse (เมษายน 4, 2019). "Brock Lesnar vs Daniel Cormier not signed, but current plan is UFC title fight in August". mmamania.com. สืบค้นเมื่อ เมษายน 4, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  223. ↑ "Dana White Confirms Brock Lesnar is "Done" with UFC". มิถุนายน 9, 2019.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  224. ↑ Dawson, Alan. "A Jon Jones vs. Brock Lesnar super-fight could happen in the UFC if both fighters wanted it, Dana White said". Insider.
  225. ↑ Ellis, Jordan (กันยายน 1, 2020). "Bellator Want To Sign Brock Lesnar To Fight Fedor Emelianenko".{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  226. ↑ "'I'm too old' - Brock Lesnar done with UFC, resigned to being just a WWE superstar".
  227. ↑ "Get the Brock Lesnar "Eat. Sleep. Conquer. Repeat." Blu-ray & DVD collector's set now". WWE. กันยายน 26, 2016. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 25, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  228. ↑ "Flex Magazine summary (February 2004)". GetBig.com. สืบค้นเมื่อ เมษายน 26, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  229. ↑ "On Newsstands Now". Muscle and Fitness online. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ธันวาคม 28, 2010. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 21, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  230. ↑ Snyder, Matt (กุมภาพันธ์ 6, 2008). "The Real Brock Lesnar". City Pages. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มีนาคม 24, 2011. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 4, 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  231. ↑ Rafferty, Scott (มิถุนายน 27, 2016). "Brock Lesnar Revealed as 'WWE 2K17' Cover Star". Rolling Stone. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 27, 2018.{{cite magazine}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  232. ↑ "Brock Lesnar Training Footage Inside Dymatize Nutrition Products". MMAWaves.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 31, 2009. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 20, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  233. ↑ "Q&A: Brock Lesnar on his recovery, WWE vs. UFC, marriage and more". Sports Illustrated. มิถุนายน 3, 2011. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 27, 2018.{{cite magazine}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  234. ↑ Isayama, Hajime. "アクセス数がすごい！". 現在進行中の黒歴史. Hajime Isayama. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ พฤษภาคม 18, 2013. สืบค้นเมื่อ เมษายน 2, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  235. ↑ "Sable and Brock Lesnar's Wedding". Love Tripper. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กรกฎาคม 24, 2011. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 7, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  236. ↑ Brock Lesnar to represent Saskatchewan at UFC 200. Retrieved June 7, 2016.
  237. ↑ "Brock Lesnar Craves Ultimate Vengeance". CRAVEONLINE. กรกฎาคม 10, 2009. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กรกฎาคม 13, 2009. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 13, 2009.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  238. ↑ "Reclusive Lesnar is alive and well". Yahoo! sports. มกราคม 25, 2011. สืบค้นเมื่อ มกราคม 31, 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  239. ↑ @SunDevilTFXC (พฤศจิกายน 22, 2019). "Mya Lesnar is a Minnesota state champion, the sixth-best shot-putter in the country and a future Sun Devil! Welcome to the #SunDevilFamily! #ForksUp" (ทวีต). สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 19, 2019 – โดยทาง ทวิตเตอร์.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  240. ↑ "Brock Lesnar and his family". ESPN. กุมภาพันธ์ 10, 2016. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มิถุนายน 8, 2016. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 10, 2016.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  241. ↑ "Brock Lesnar skirts immigration issue in conference call with Cain Velasquez". Los Angeles Times. ตุลาคม 14, 2010. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ตุลาคม 17, 2010. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 4, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  242. ↑ "UFC's Brock Lesnar on Hunting". American Hunter (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). National Rifle Association of America. ตุลาคม 4, 2010. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มิถุนายน 27, 2022. สืบค้นเมื่อ กันยายน 26, 2023.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  243. ↑ Archived at Ghostarchive and the Wayback Machine: "Brock Lesnar at the 2011 NRA Annual Meetings". YouTube. พฤษภาคม 9, 2011. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 4, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  244. ↑ "Brock Lesnar Coming to Federal Premium Booth at 2011 NRA Annual Meetings". AmmoLand.com. เมษายน 21, 2011. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มกราคม 14, 2022. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 4, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  245. ↑ @NHLJets (มกราคม 10, 2017). ""Not too long after I was announced, he scored, so thanks Buff!" @BrockLesnar joined JetsTV for a quick interview..." (ทวีต) – โดยทาง ทวิตเตอร์.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  246. ↑ Brock lesnar a Saskatchewan Roughriders fan (ภาษาอังกฤษ), พฤศจิกายน 18, 2013, สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 5, 2022{{citation}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  247. ↑ Sharma, Ishaan (2025-01-07). "How Brock Lesnar Became A Canadian Citizen & His History With Canada, Explained".
  248. ↑ Lesnar discussed this on an E:60 episode which aired on October 21, 2008.
  249. ↑ "Brock Lesnar arrested in January 2001". The Smoking Gun. สืบค้นเมื่อ เมษายน 26, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  250. ↑ "Brock taking WWE to court". SLAM! Sports. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤษภาคม 25, 2015. สืบค้นเมื่อ เมษายน 27, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  251. ↑ "WWE Responds To Brock Lesnar's Lawsuit". 411Mania.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กันยายน 26, 2007. สืบค้นเมื่อ เมษายน 27, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  252. ↑ "WWE cuts more while negotiating with Lesnar". SLAM! Sports. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กันยายน 25, 2015. สืบค้นเมื่อ เมษายน 27, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  253. ↑ "Brock says no to contract". SLAM! Sports. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มิถุนายน 19, 2015. สืบค้นเมื่อ เมษายน 27, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  254. ↑ "Update On The Brock Lesnar Vs. WWE Lawsuit". 411Mania.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 30, 2007. สืบค้นเมื่อ เมษายน 27, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  255. ↑ "WWE Files Restraining Order Against Brock Lesnar". 411Mania.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 7, 2007. สืบค้นเมื่อ เมษายน 27, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  256. ↑ "WWE News: Brock, Tenta, Oleg, More". 411Mania.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กันยายน 26, 2007. สืบค้นเมื่อ เมษายน 27, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  257. ↑ "WWE's Lawsuit Against Lesnar Delayed". Wrestling Observer (via ProWrestling.com). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กันยายน 28, 2007. สืบค้นเมื่อ เมษายน 27, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  258. ↑ "Brock Lesnar and WWE settle lawsuit". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 30, 2007. สืบค้นเมื่อ เมษายน 26, 2007.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  259. ↑ "UFC fighter Brock Lesnar pleads guilty to Alberta hunting charge". Globe and Mail. Canada. ธันวาคม 20, 2011. สืบค้นเมื่อ มกราคม 9, 2012.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  260. ↑ Jesse Holland (มิถุนายน 17, 2016). "Video: Brock Lesnar is huge again, earns Brazilian Jiu-Jitsu Blue Belt ahead of UFC 200". MMAmania.com.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  261. ↑ Hywel Teague (มิถุนายน 17, 2016). "Rodrigo 'Comprido' Medeiros Promotes Brock Lesnar To Blue Belt In Jiu-Jitsu". FloGrappling.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  262. ↑ "Bison Open Champions – Heavyweight". Bison Wrestling. พฤศจิกายน 15, 2007. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กันยายน 25, 2012. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 22, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  263. ↑ "BSC Athletic Hall of Fame Inductees". Bismarck State College (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2025-10-25.
  264. ↑ Lambert, Jeremy (2026-08-02). "Brock Lesnar To Be Inducted Into Minnesota M Club Hall Of Fame". Fightful | WWE News, AEW News, Pro Wrestling Backstage News (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2026-08-02.
  265. ↑ "UFC 116 bonuses and awards for 'Lesnar vs Carwin' PPV fights". mmamania.com. กรกฎาคม 4, 2010. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 7, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  266. ↑ Mike Bohn (2025-03-04). "UFC 313 pre-event facts: Alex Pereira chases more history after record year". mmajunkie.usatoday.com. สืบค้นเมื่อ 2025-03-04.
  267. ↑ Gerbasi, Thomas (ธันวาคม 28, 2008). "THE HIGHLY UNOFFICIAL 2008 UFC AWARDS- THE NEWCOMERS". UFC.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  268. ↑ Thomas Gerbasi (ธันวาคม 28, 2008). "The Highly Unofficial 2008 UFC Awards - The Fighters". UFC.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  269. ↑ Gerbasi, Thomas (ธันวาคม 28, 2008). "The Highly Unofficial 2008 UFC Awards - The Upsets". UFC.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  270. ↑ Gerbasi, Thomas (ธันวาคม 18, 2010). "Ten Best – The Fights of 2010". UFC.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  271. 1 2 Botter, Jeremy (มกราคม 4, 2009). "2008 Inside Fights MMA Awards". Insidefights.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กันยายน 8, 2013. สืบค้นเมื่อ กันยายน 15, 2012.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  272. ↑ "Beatdown of the Year – Sherdog's 2009 Misc. Awards". sherdog.com. มกราคม 11, 2010. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 31, 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  273. ↑ Gross, Josh (ธันวาคม 22, 2008). "SI.com's 2008 MMA Awards". Sports Illustrated. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มกราคม 6, 2009. สืบค้นเมื่อ กันยายน 15, 2012.{{cite magazine}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  274. ↑ "2009 World MMA Awards live coverage". sherdog.com. ธันวาคม 30, 2009. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 15, 2012. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 31, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  275. 1 2 Meltzer, Dave (มกราคม 26, 2011). "Biggest issue of the year: The 2011 Wrestling Observer Newsletter Awards Issue". Wrestling Observer Newsletter. Campbell, CA: 1–40. ISSN 1083-9593.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  276. ↑ Fagan, Mike (มกราคม 22, 2009). "2008 Bloody Elbow Reader Awards: Breakout Fighter of the Year". bloodyelbow.com (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ มกราคม 22, 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  277. ↑ Jolicoeur, Craig (มกราคม 8, 2009). "2008 Awards: Breakout Fighter of the Year". bleacherreport.com (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ มกราคม 20, 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  278. ↑ "The Top Ten UFC Knockouts of 2008". MMA Fighting (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). มกราคม 3, 2009. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 4, 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  279. ↑ Youngest person to win the World Wrestling Entertainment (WWE) Championship | Guinness World Records (posted prior to December 15, 2014, retrieved 9 February 2015) The youngest wrestler to win the World Wrestling Entertainment (WWE) Championship is Brock Lesnar (USA) aged 25 years and 44 days on August 25, 2002.
  280. ↑ Staszewski, Joseph (ธันวาคม 27, 2022). "The Post's 2022 pro wrestling awards". New York Post. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ ธันวาคม 29, 2022. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 30, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  281. ↑ Westcott, Brian; Dupree. "NWA Ohio Valley Wrestling Southern Tag Team Title History". Solie's Title Histories. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 22, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  282. 1 2 3 4 5 6 "PWI Awards". Pro Wrestling Illustrated. Kappa Publishing Group. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ มกราคม 21, 2016. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 7, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  283. ↑ "Pro Wrestling Illustrated (PWI) 500 for 2003". The Internet Wrestling Database. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 7, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  284. ↑ Herzog, Kenny (กรกฎาคม 1, 2015). "WWE Wrestler of the Year (So Far): Kevin Owens". Rolling Stone. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 20, 2020.{{cite magazine}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  285. ↑ "Observer: Bruiser Brody Memorial Award (Best Brawler)" (ภาษาเยอรมัน). สืบค้นเมื่อ มีนาคม 22, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  286. ↑ "Observer: Best Feud Of The Year" (ภาษาเยอรมัน). สืบค้นเมื่อ มีนาคม 22, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  287. ↑ "Observer: Most Improved Wrestler" (ภาษาเยอรมัน). สืบค้นเมื่อ มีนาคม 22, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  288. ↑ Meltzer, Dave (มีนาคม 29, 2020). "Daily Update: Coronavirus notes, NOAH, WrestleMania". Wrestling Observer Newsletter (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ มีนาคม 30, 2020.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  289. ↑ Meltzer, Dave (พฤศจิกายน 9, 2015). "November 9, 2015 Wrestling Observer Newsletter: 2015 Hall of Fame Issue". Wrestling Observer Newsletter. Campbell, CA: 1. ISSN 1083-9593.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  290. ↑ "WWE Championship". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มิถุนายน 29, 2016. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 25, 2002.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  291. ↑ "Universal Championship". WWE. สืบค้นเมื่อ เมษายน 2, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  292. ↑ "Brock Lesnar (spot No. 29) wins the Royal Rumble Match". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มีนาคม 19, 2008. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 22, 2008.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  293. 1 2 3 4 "2015 Slammy Award winners". WWE. ธันวาคม 16, 2015. สืบค้นเมื่อ เมษายน 27, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  294. ↑ Laboon, Jeff (ธันวาคม 8, 2014). "2014 Slammy Award winners". WWE. สืบค้นเมื่อ เมษายน 28, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  295. ↑ Thomas, Jeremy (ธันวาคม 23, 2018). "WWE Announces Year-End Awards on Instagram". 411Mania.com (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 30, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=บร็อก_เลสเนอร์&oldid=13330121"