รอยัลรัมเบิล (2014)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
รอยัลรัมเบิล (2014)
Royal Rumble (2014)
โปสเตอร์หรือสัญลักษณ์ของ รอยัลรัมเบิล (2014).
โปสเตอร์ศึกรอยัลรัมเบิล (2014)
เพลงประจำ "We Own It (Fast & Furious)" โดย Wiz Khalifa[1][2]
ข้อมูล
สมาคม ดับเบิลยูดับเบิลยูอี
ผู้สนับสนุน Jackson Hewitt[3]
วันที่ แม่แบบ:Country data อเมริกา 26 มกราคม 2014
ไทย ซีทีเอช14 กุมภาพันธ์ 2014
ผู้ชม 15,715
สถานที่ Consol Energy Center
เมือง พิตต์สเบิร์ก, รัฐเพนซิลเวเนีย
ลำดับเหตุการณ์ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เน็ตเวิร์ค
ทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ (2013) รอยัลรัมเบิล (2014) อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2014)
ลำดับเหตุการณ์{{{event}}}
รอยัลรัมเบิล (2013) รอยัลรัมเบิล (2014) รอยัลรัมเบิล (2015)

รอยัลรัมเบิล (2014) (อังกฤษ: Royal Rumble (2014)) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิวมวยปล้ำอาชีพของ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ในปี 2014 ซึ่งจัดเป็นปีที่ 27 แล้ว สถานที่จัดคือ Consol Energy Center ในเมืองพิตต์สเบิร์ก, รัฐเพนซิลเวเนีย สหรัฐอเมริกา เมื่อวันที่ 26 มกราคม 2014

เบื้องหลัง[แก้]

ในรอว์ (20 มกราคม 2014) ซีเอ็ม พังก์ ได้เจอกับ บิลลี กัน โดยที่ โรด ด็อก นั่งเป็นผู้บรรยายข้างเวที ปล้ำกันได้ไม่นานพังก์ก็ลงไปอัดโรด ด็อก จากนั้น โรด ด็อก เลยพยายามก่อกวนตลอดแมตช์ แต่พังก์ก็ยังเอาชนะได้ด้วยท่า GTS หลังแมตช์ เคน ประกาศให้พังก์ขึ้นรอยัลรัมเบิล เป็นหมายเลข 1

ในรอว์ (6 มกราคม 2014) บร็อก เลสเนอร์ กับ พอล เฮย์แมน ออกมาที่เวที โดยเฮย์แมนพูดชื่นชมเลสเนอร์ และพูดถึงการเล่นงาน มาร์ก เฮนรี เฮนรีออกมาไล่ต่อยเลสเนอร์ แต่โดนเลสเนอร์จับใส่ Kimura Lock จนแขนหัก บิ๊กโชว์ ออกมาอัดเลสเนอร์ แล้วก็จับเลสเนอร์เหวี่ยงกระเด็นตกเวทีไป เฮย์แมนมาห้ามเลสเนอร์ไว้ไม่ให้กลับขึ้นไป แล้วก็พากันหนีไป

ในรอว์ (20 มกราคม 2014) บิ๊กโชว์ ออกมาที่เวทีและท้าให้ เลสเนอร์ กับ เฮย์แมน ออกมา ทั้งคู่ออกมาแต่ไม่ยอมขึ้นไปเจอกับ บิ๊กโชว์ บนเวที แล้วก็หนีกลับไปเฉยๆ บิ๊กโชว์ เลยท้าทายเลสเนอร์อีกครั้ง ซึ่งเลสเนอร์ก็เดินกลับมา แล้วก็สู้กัน แต่เลสเนอร์ก็โดนบิ๊กโชว์เหวี่ยงตกเวทีอีกครั้ง เลสเนอร์ไปเอาเก้าอี้มา แต่กลายเป็น บิ๊กโชว์ เอาเก้าอี้ไปได้ ทำให้เลสเนอร์ต้องหนีไป

ผลการปล้ำ[แก้]

# แมทช์การปล้ำ กำหนดการปล้ำ เวลา
รอยัลรัมเบิล คิกออฟ
(ก่อนเริ่มรายการ)
เดอะนิวเอจเอาต์ลอวส์ (โรด ด็อก และ บิลลี กัน) ชนะ โคดี โรดส์ และ โกลดัสต์ (c) แมทช์การปล้ำเดี่ยว เพื่อชิงแชมป์ WWE Tag Team Championship[4] 06:28
1 เบรย์ ไวแอ็ตต์ ชนะ แดเนียล ไบรอัน แมทช์การปล้ำเดี่ยว[5] 21:30
2 บร็อก เลสเนอร์ ชนะ บิ๊กโชว์ แมทช์การปล้ำเดี่ยว[6] 02:02
3 แรนดี ออร์ตัน (c) ชนะ จอห์น ซีนา แมทช์การปล้ำเดี่ยว เพื่อชิงแชมป์ WWE World Heavyweight Championship

แมตช์เอาชนะโดยการจับกดหรือทำให้ยอมแพ้เท่านั้น[7]

20:54
4 บาทิสตา กำจัด โรแมน เรนส์ ออกเป็นคนสุดท้าย และชนะแมตช์การปล้ำรอยัลรัมเบิล 2014 แมตช์การปล้ำรอยัลรัมเบิล 30 คน ผู้ชนะจะได้รับสิทธิ์ในการชิงแชมป์ WWE World Heavyweight Championship ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 30[8] 55:07
(c) – หมายถึงเจ้าของเข็มขัดแชมป์ก่อนเริ่มแข่งขัน

ผลแมตช์การปล้ำรอยัลรัมเบิล[แก้]

คนที่ นักมวยปล้ำ ถูกกำจัดออกเป็นคนที่ ถูกกำจัดออกโดย จำนวนที่กำจัดออก เวลาที่อยู่บนเวที[9]
1 CM Punk, CM Punk 27 Kane[1] 49:11 3
2 Seth Rollins, Seth Rollins 25 Roman Reigns 48:37 3
3 Damien Sandow, Damien Sandow 1 CM Punk 02:17 0
4 Cody Rhodes, Cody Rhodes 11 Goldust 21:01 1
5 Kane, Kane 2 CM Punk 01:10 1
6 Alexander Rusev, Alexander Rusev 3 CM Punk, Cody Rhodes, Kofi Kingston & Seth Rollins 07:06 0
7 Jack Swagger, Jack Swagger 6 Kevin Nash 12:24 0
8 Kofi Kingston, Kofi Kingston 7 Roman Reigns 12:42 1
9 Jimmy Uso, Jimmy Uso 5 Dean Ambrose 07:53 0
10 Goldust, Goldust 12 Roman Reigns 12:00 1
11 Dean Ambrose, Dean Ambrose 26 33:41 3
12 Dolph Ziggler, Dolph Ziggler 8 06:09 0
13 R-Truth, R-Truth 4 Dean Ambrose 00:28 0
14 Kevin Nash, Kevin Nash 9 Roman Reigns 02:36 1
15 Roman Reigns, Roman Reigns 29 Batista 33:51 12[2]
16 The Great Khali, The Great Khali 10 Roman Reigns, Seth Rollins & Dean Ambrose 00:24 0
17 Sheamus, Sheamus 28 Roman Reigns 28:22 1
18 The Miz, The Miz 16 Luke Harper 12:09 0
19 Fandango, Fandango 13 El Torito 03:02 0
20 El Torito, El Torito 14 Roman Reigns 01:49 1
21 Antonio Cesaro, Antonio Cesaro 24 16:57 0
22 Luke Harper, Luke Harper 23 15:21 2
23 Jey Uso, Jey Uso 17 Luke Harper 04:32 0
24 John "Bradshaw" Layfield, John "Bradshaw" Layfield 15 Roman Reigns 00:49 0
25 Erick Rowan, Erick Rowan 18 Batista 05:05 0
26 Ryback, Ryback 19 04:01 0
27 Alberto Del Rio, Alberto Del Rio 20 03:00 0
28 Batista, Batista - ผู้ชนะ 14:34 4
29 Big E Langston, Big E Langston 21 Sheamus 02:49 0
30 Rey Mysterio, Rey Mysterio 22 Seth Rollins 02:10 0

^ Kane was already eliminated when he returned to eliminate CM Punk later in the match.

^ กำจัดนักมวยปล้ำ 12 คน, Roman Reigns ทำลายสถิติ 11 คน ที่ทำใว้โดย Kane ใน Royal Rumble 2001.

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. "Wiz Khalifa gives a shout to his hometown of Pittsburgh". WWE. Archived from the original on 29 January 2014. สืบค้นเมื่อ 29 January 2014. 
  2. "Fast & Furious 6 (Original Motion Picture Soundtrack)". iTunes. Archived from the original on 29 January 2014. สืบค้นเมื่อ 29 January 2014. "We Own It (Fast & Furious) 2 Chainz & Wiz Khalifa" 
  3. Tylwalk, Nick. "Raw: A busy night for the new champ in the big D". Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ December 17, 2013. "Also, the 2014 Royal Rumble is sponsored by Jackson Hewitt." 
  4. "WWE Tag Team Champions Cody Rhodes & Goldust vs The New Age Outlaws". WWE. สืบค้นเมื่อ 20 January 2014. 
  5. Clapp, John. "Daniel Bryan vs. Bray Wyatt". สืบค้นเมื่อ 21 January 2014. 
  6. Clapp, John. "Big Show vs. Brock Lesnar". WWE. สืบค้นเมื่อ 10 January 2014. 
  7. Melok, Bobby. "WWE World Heavyweight Champion Randy Orton vs. John Cena". WWE. สืบค้นเมื่อ 30 December 2013. 
  8. "The 30-Superstar Royal Rumble Match". wwe.com. WWE. สืบค้นเมื่อ 18 December 2013. 
  9. "Full list of Royal Rumble Match participants and eliminations". WWE. January 28, 2012. Archived from the original on January 30, 2013. สืบค้นเมื่อ January 28, 2012. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]