ริก แฟลร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ริก แฟลร์
An image of ริก แฟลร์.
ข้อมูล
ฉายา ริก แฟลร์[1]
Rick Flair[1]
The Black Scorpion[1]
ความสูง 6 ft 1 in (1.85 เมตร)[2]
น้ำหนัก 243 ปอนด์ (110 กก.)[2]
เกิด 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1949 (67 ปี)
Memphis, Tennessee,
United States
มาจาก Charlotte, North Carolina[2]
ฝึกหัดโดย Verne Gagne[2][3]
เปิดตัว December 10, 1972[4]
รีไทร์ December 3, 2012[5]

ริก แฟลร์ (Ric Flair)[6] มีชื่อจริงว่า ริชาร์ด มอร์แกน "ริก" เฟลียร์ (Richard Morgan "Ric" Fliehr)[7][1] เกิดวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1949 ที่ มินนีแอโพลิส ในรัฐมินนิโซตา สหรัฐอเมริกา จบการศึกษาจากมหาวิทยาลัยมินนิโซตา เป็นอดีตนักมวยปล้ำของสมาคมดับเบิลยูดับเบิลยูอี(WWE)[2] และได้เข้าสู่หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี ประจำปี 2008[8][9] เป็นพ่อของ เดวิด แฟลร์, รีด แฟลร์ และชาร์ลอตต์ แฟลร์

ประวัติในวงการมวยปล้ำอาชีพ[แก้]

เวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น/เอ็นเตอร์เทนเมนต์ (2001–2008)[แก้]

"เดอะ เนเจอร์ บอย" ริก แฟลร์ ("The Nature Boy" Ric Flair) เป็นนักมวยปล้ำที่แฟนๆ มวยปล้ำไม่มีวันลืม เขามีประวัติที่น่ายกย่อง คือ เคยเป็นแชมป์โลกถึง 16 สมัย เขาเคยอยู่ในกลุ่มโฟร์ฮอสแมนใน NWA ซึ่งเป็นกลุ่มที่ไม่เคยแตกแยกกัน จนกระทั่งวันหนึ่งที่ ริกย้ายไปเป็นนักมวยปล้ำที่ WWF แต่ก็ไม่ทำให้แฟนๆ มวยปล้ำรังเกียจเขา และยังเชียร์เขาอยู่เรื่อยมา ลีลาการปล้ำของเขาทำให้คนดูสนุกสนาน โดยเฉพาะท่าไม้ตายของเขา คือ ฟิกเกอร์โฟร์เลกล็อก ท่าที่บิดขาของคู่ต่อสู้เป็นเลข 4 ซึ่งท่านี้ที่ทำให้เขาชนะได้แชมป์โลกถึง 16 สมัย[10][11]

แต่คนดูก็เริ่มเกลียดเขาเมื่อเขาไปอยู่ในกลุ่ม เอฟโวลูชั่น กับ ทริปเปิล เอช, บาติสต้า และ แรนดี ออร์ตัน หลังจากนั้นทั้ง 4 คนก็แตกกลุ่มกัน ในปี 2005 ริกได้กลับมาเป็นฝ่ายธรรมะอีกครั้งและได้ครอง แชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล ด้วยและเป็นแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล ที่อายุมากที่สุดเมื่อครองครั้งแรกด้วย ริกยังปล้ำต่อจนเขาแก่อายุประมาณ 60 ปี

ในปลายปี 2007 วินซ์ แม็กแมน สั่งว่า ถ้าปล้ำแมตช์ไหนก็ตามแล้วแพ้ ริกต้องเลิกปล้ำ แล้วเขาก็ได้ปล้ำกับ แรนดี ออร์ตัน ผลปรากฏว่า คริส เจอริโค ได้เข้ามายุ่งในการปล้ำทำให้ริกชนะ และต้องเจอกับ อูมาก้า ผลปรากฏว่า ริกชนะแบบเคาน์เอาน์ ในศึกรอว์ ต้นปี 2008 ริกต้องเจอกับ ทริปเปิล เอช ในแมตช์เดิมพันว่า ถ้าริกแพ้จะต้องเลิกปล้ำ แต่ถ้า ทริปเปิล เอช แพ้ ทริปเปิล เอช หมดสิทธิ์ในการไปปล้ำแมตช์ รอยัลรัมเบิล ผลปรากฏว่า วิลเลียม รีกัล ผู้จัดการทั่วไปของรอว์ ได้เข้ามายุ่งในการปล้ำ โดยใช้สนับมือชกทีหน้าผาก ทำให้กรรมการตัดสินให้ริกชนะฟาล์ว ซึ่งหลังจากนั้นริกก็สามารถเอาตัวรอดจากการเดิมพันอาชีพมาได้หลายครั้ง โดยเอาชนะ เอ็มวีพี ในศึก รอยัลรัมเบิล (2008) ชนะ มิสเตอร์ เคนเนดี ในศึก โนเวย์เอาท์ (2008) จนกระทั่งในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 24 เขาได้แพ้ให้กับ ชอว์น ไมเคิลส์ เขาจึงต้องยุติอาชีพการปล้ำ แต่คนดูก็ยังไม่ลืมเขาเลย และต่อมาริกก็ได้เซ็นสัญญากับสมาคมโทเทิลนอนสต็อปแอคเชินเรสต์ลิง

ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (2012–ปัจจุบัน)[แก้]

ริกได้กลับมา WWE โดยเขาได้ผู้เข้าสู่หอเกียรติยศ WWE 2012 พร้อมกับ Barry Windham, "The Enforcer" Arn Anderson, Tully Blanchard และ James J. Dillon ในนาม โฟร์ฮอร์สเมน ใน Slammy Award 2012 ริกได้กลับมา WWE อีกครั้งหนึ่ง โดยมาประกาศชื่อนักมวยปล้ำยอดเยี่ยมแห่งปี 2012 นั้นก็คือ จอห์น ซีนา ในคืนเดียวกัน ริกต้องเจอกับซีเอ็ม พังก์ และริกเป็นฝ่าชนะ ในรอว์ครบรอบ 20 ปี เดอะมิซ ออกมาจัดรายการ MizTV โดยมีแขกรับเชิญคือ ริก แฟลร์ ริกบอกว่าช่วงเวลาที่ดีที่สุดของเขาในรอว์คือวันที่เขารีไทร์หลังจากแพ้ให้กับชอว์น ไมเคิลส์ แต่แอนโทนีโอ ซีซาโรออกมาหาเรื่อง เลยโดนริกตบหน้าอกรัว จากนั้นมิซใส่ Skull Crashing Final แล้วริกบอกให้มิซใส่ Figure four leglock[5][12][13][14][15]

เกี่ยวกับมวยปล้ำ[แก้]

ริก แฟลร์ ใช้ท่า Figure four leglock ใส่ ฮัลค์ โฮแกน
  • ฉายา
    • "Ramblin'" Ricky Rhodes[1]
    • "(The) Nature Boy"
    • "Naitch"
    • "Naitcha' Boy"
    • "I Da! Ba-Loot!"
    • "The Dirtiest Player in the Game"
    • "Stylin' and Profilin'"
    • "The Man"
    • "The Alimony Pony"
    • "Limousine Ridin', Jet Flyin', Kiss Stealin', Wheelin' Dealin', Son of a Gun"
    • "Space Mountain"
    • "The Sixty-Minute Man"
    • "Slick Ric"
    • "The Real World Champion"
    • "The Master of the Figure-Four"[17]
    • "The Golden Stallion"[18]
    • "Wrestling God"
    • "The Original Party Animal"

ผลงานมวยปล้ำ[แก้]

ภาพของแฟลร์คู่กับแชมป์โลก
  • International Wrestling Institute and Museum
    • George Tragos/Lou Thesz Hall of Fame (2013)[27]

1 ^  Flair did win the Mid-Atlantic version of the NWA United States Championships six times and the six reigns were recognized even after World Championship Wrestling took control over the championship and renamed it the WCW United States Heavyweight Championship in 1991. After WCW's purchase by WWE, the lineage of the championships were kept in the WWE United States Championship. WWE.com has published contradictory information on Flair's reigns - recognizing five reigns in one article, but describing him as a six-time champion in another article.
2 ^  His last four reigns with the championship were after Jim Crockett Jr. sold his promotion to Ted Turner in November 1988, which became World Championship Wrestling. The NWA World Heavyweight Championship was defended exclusively in WCW until WCW's withdrawal from the National Wrestling Alliance in 1993.
3 ^  Title reigns are not recognized by WWE.

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.00 1.01 1.02 1.03 1.04 1.05 1.06 1.07 1.08 1.09 1.10 1.11 1.12 1.13 1.14 1.15 1.16 1.17 1.18 1.19 1.20 1.21 1.22 1.23 1.24 "OWOW profile". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ August 29, 2008. 
  2. 2.0 2.1 2.2 2.3 2.4 "Ric Flair profile". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ March 31, 2011. 
  3. "Ric Flair". SLAM! Wrestling. สืบค้นเมื่อ November 13, 2007. 
  4. Woodward, Buck (December 10, 2010). "This day in history". PWInsider. สืบค้นเมื่อ February 23, 2016. 
  5. 5.0 5.1 "Ric Flair’s Exclusive Interview". WrestleNewz. December 3, 2012. สืบค้นเมื่อ February 23, 2016. 
  6. Allely, Phil (February 11, 2010). "Flair to wrestle for TNA". The Sun (London). สืบค้นเมื่อ February 15, 2010. 
  7. "Power Slam". This Month in History: February (SW Publishing). January 1999. p. 28. 55. 
  8. "Ric Flair's title history". WWE.com. สืบค้นเมื่อ July 24, 2014. 
  9. "PWI update archives: July 2006". Pro Wrestling Illustrated. สืบค้นเมื่อ July 24, 2014. 
  10. "Ric Flair's title history". WWE.com. Archived from the original on January 12, 2016. สืบค้นเมื่อ January 12, 2016. 
  11. "PWI update archives: July 2006 - Respect Thine Elders". Pro Wrestling Illustrated. สืบค้นเมื่อ July 24, 2014. "The 16-time world champion." 
  12. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 12/17: Complete "virtual-time" coverage of live Raw – The strangest show of the year concludes with the debut of a new monster heel; Ric Flair returns". 
  13. Benino, Antonio (January 14, 2013). "Antonio Cesaro crashed "Miz TV" with Ric. Flair". WWE.com. สืบค้นเมื่อ January 15, 2013. 
  14. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 3/4". 
  15. James, Justin (July 18, 2013). "James' WWE NXT Report 7/17". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ March 4, 2015. 
  16. "Ric & David Flair /w Arn Anderson Vs. Barry Windham & Curt Hennig". World Championship Wrestling. WCW Souled Out. 1999-01-17.
  17. "Dailymotion – Hogan v. Flair Superbrawl 99". Dailymotion. สืบค้นเมื่อ November 1, 2009. 
  18. Riddick, Robert (1988). Ric Flair's Back Where He Belongs. 
  19. "Jimmy Hart profile". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ September 4, 2009. 
  20. Wilkenfeld, Daniel (January 20, 2011). "Wilkenfeld's TNA Impact alt. perspective report 1/20: Jarrett—Angle drama sinks the ship". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ January 21, 2011. 
  21. Caldwell, James (March 13, 2011). "Caldwell's TNA Victory Road PPV results 3/13: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV – Sting vs. Hardy TNA Title match". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ March 13, 2011. 
  22. Meltzer, Dave (December 28, 2011). "Wed. update: Punk, ROH surgery, Tokyo Dome; Raw rating, Dixie Carter, Madden, ROH, UFC fights". Wrestling Observer Newsletter. สืบค้นเมื่อ December 29, 2011. 
  23. "Wrestler Entrance Music". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ December 28, 2009. 
  24. "Superstars of the Superstation 2/86". The Powerdriver Review. สืบค้นเมื่อ October 31, 2009. 
  25. "Fortune Theme". Total Nonstop Action Wrestling. สืบค้นเมื่อ May 12, 2011. 
  26. "Immortal Theme". Total Nonstop Action Wrestling. สืบค้นเมื่อ May 12, 2011. 
  27. "Flair, Watts, Taylor to enter Tragos/Thesz Hall of Fame". WrestleView. October 17, 2012. สืบค้นเมื่อ October 17, 2012. 
  28. NWA Mid-Atlantic Heavyweight Title history At wrestling-titles.com
  29. NWA Mid-Atlantic Tag Team Title history At wrestling-titles.com
  30. NWA Mid-Atlantic Television Title history At wrestling-titles.com
  31. NWA/WCW United States Heavyweight Title history At wrestling-titles.com
  32. Benigno, Anthony. "Ric Flair and David Flair — United States Championship". WWE. Archived from the original on 22 June 2015. สืบค้นเมื่อ 16 July 2015. "The Dirtiest Player in the Game also had six stints with the United States Title, which is enough to build a legacy on in and of itself" 
  33. NWA World Tag Team Title (Mid-Atlantic/WCW) history At wrestling-titles.com
  34. WCW International World Heavyweight Title history At wrestling-titles.com
  35. WCW World Heavyweight Title history At wrestling-titles.com
  36. NWA World Heavyweight Title history[1] At wrestling-titles.com
  37. 37.0 37.1 37.2 37.3 "Pro Wrestling Illustrated Award Winners – Feud of the Year". Wrestling Information Archive. สืบค้นเมื่อ August 5, 2008. 
  38. 38.0 38.1 38.2 "Pro Wrestling Illustrated Award Winners – Match of the Year". Wrestling Information Archive. สืบค้นเมื่อ August 5, 2008. 
  39. "Pro Wrestling Illustrated Award Winners – Most Hated Wrestler of the Year". Wrestling Information Archive. สืบค้นเมื่อ August 5, 2008. 
  40. "Pro Wrestling Illustrated Award Winners – Rookie of the Year". Wrestling Information Archive. สืบค้นเมื่อ August 5, 2008. 
  41. "Pro Wrestling Illustrated Award Winners – Wrestler of the Year". Wrestling Information Archive. สืบค้นเมื่อ August 5, 2008. 
  42. "Pro Wrestling Illustrated (PWI) 500 for 1991". The Internet Wrestling Database. สืบค้นเมื่อ March 4, 2015. 
  43. "Pro Wrestling Illustrated (PWI) 500 for 1992". The Internet Wrestling Database. สืบค้นเมื่อ March 4, 2015. 
  44. "Pro Wrestling Illustrated (PWI) 500 for 1994". The Internet Wrestling Database. สืบค้นเมื่อ March 4, 2015. 
  45. "Pro Wrestling Illustrated's Top 500 Wrestlers of the PWI Years". Wrestling Information Archive. สืบค้นเมื่อ August 5, 2008. 
  46. NWA Missouri Heavyweight Title history At wrestling-titles.com
  47. 47.0 47.1 47.2 47.3 "Title history: Ric Flair". WWE. Archived from the original on April 11, 2008. สืบค้นเมื่อ March 12, 2008. 

ดูเพิ่ม[แก้]

  • Flair, Ric; Keith Elliot Greenberg, Mark Madden (ed.) (2005). Ric Flair: To Be the Man. New York: Pocket Books. ISBN 0-7434-9181-5. OCLC 60523429. 
  • Mick Foley (2000). Have A Nice Day: A Tale of Blood and Sweatsocks. HarperCollins. ISBN 0-06-103101-1. 
  • Ric Flair & The Four Horsemen. Stamford, Connecticut: WWE Home Video. 2007. OCLC 144971907. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]