ข้ามไปเนื้อหา

บิ๊กอี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
บิ๊กอี
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิดEttore Ewen
(1986-03-01) มีนาคม 1, 1986 (40 ปี)
Tampa, Florida, U.S.
การศึกษาUniversity of Iowa
นักมวยสากล
ชื่อบนสังเวียนBig E[1]
Big E Langston[2][3]
ส่วนสูง5 ฟุต 11 นิ้ว (180 เซนติเมตร)[4]
น้ำหนัก285 ปอนด์ (129 กิโลกรัม)[4]
มาจากTampa, Florida[4]
ฝึกหัดโดยFlorida Championship Wrestling[2]
NXT[2]
เปิดตัว17 ธันวาคม 2009[2]
รีไทร์9 ตุลาคม 2025

เอ็ตตอเร เอเวน เกิดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม ค.ศ. 1986 เป็นผู้ประกาศข่าว นักวิเคราะห์กีฬา อดีตนักมวยปล้ำอาชีพ และอดีตนักยกน้ำหนักพาวเวอร์ลิฟต์ชาวอเมริกัน เป็นที่รู้จักในวงการมวยปล้ำภายใต้ชื่อ บิ๊กอี เขาเซ็นสัญญากับ WWE ทำหน้าที่หลักในฐานะผู้ร่วมรายการ นักวิเคราะห์ และโฆษกของบริษัท เขาเป็นที่รู้จักมากที่สุดจากการปล้ำให้ WWE ระหว่างปี 2009–2022 และจากการเป็นสมาชิกของกลุ่ม เดอะ นิว เดย์ ร่วมกับ โคฟี คิงส์ตัน และ เซเวียร์ วูดส์ ซึ่งทำให้เขาคว้าแชมป์แท็กทีมสแมคดาวน์ 6 สมัย และแชมป์แท็กทีมรอว์ 2 สมัย หลังได้รับบาดเจ็บกระดูกต้นคอหักระหว่างการแข่งขันในเดือนมีนาคม 2022 เขาจึงยุติบทบาทนักมวยปล้ำบนสังเวียน และประกาศรีไทร์อย่างเป็นทางการในปี 2025

ก่อนเข้าสู่วงการมวยปล้ำ เขาเคยเล่นอเมริกันฟุตบอลระดับมหาวิทยาลัยให้กับมหาวิทยาลัยไอโอวา และต่อมาเป็นนักพาวเวอร์ลิฟต์จนคว้าแชมป์ของสมาคมพาวเวอร์ลิฟต์แห่งสหรัฐอเมริกา นอกจากนี้ยังเคยคว้าแชมป์มวยปล้ำระดับรัฐในช่วงมัธยมศึกษาอีกด้วย หลังเซ็นสัญญากับ WWE ในปี 2009 เขาถูกส่งไปพัฒนาในแบรนด์ฟลอริดา แชมเปียนชิป เรสต์ลิง ภายใต้ชื่อ บิ๊ก อี แลงสตัน เมื่อฟลอริดา แชมเปียนชิป เรสต์ลิง ถูกเปลี่ยนชื่อเป็นเอ็นเอ็กซ์ที เขากลายเป็นแชมป์เอ็นเอ็กซ์ทีคนที่สองในประวัติศาสตร์ ก่อนถูกดันขึ้นสู่บัญชีรายชื่อนักมวยปล้ำหลักของ WWE ในเดือนธันวาคม 2012 และเปลี่ยนชื่อเหลือเพียง บิ๊ก อี จากนั้นเข้าร่วมกลุ่มเดอะ นิว เดย์ในปี 2014 โดยในฐานะสมาชิกของกลุ่ม เขาถือครองสถิติการครองแชมป์แท็กทีมรอว์ยาวนานที่สุดที่ 483 วัน

ในปี 2020 บิ๊ก อีกลับมามุ่งสู่เส้นทางนักมวยปล้ำเดี่ยว และถูกแยกจากเพื่อนร่วมทีมเดอะ นิว เดย์ในการดราฟต์ WWE ปี 2020 เขาคว้าชัยในแมตช์บันไดมันนี อิน เดอะ แบงก์ฝ่ายชายปี 2021 ก่อนใช้สัญญาได้สำเร็จในปีเดียวกันเพื่อคว้าแชมป์ WWE กลายเป็นแชมป์ทริปเปิลคราวน์คนที่ 33 ในประวัติศาสตร์ของบริษัท นอกจากนี้เขายังเป็นแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล 2 สมัยอีกด้วย

ชีวิตช่วงต้น

[แก้]

เอ็ตตอเร เอเวน เกิดเมื่อวันที่ 1 มีนาคม 1986 ที่เมืองแทมปา รัฐฟลอริดา[5] เป็นบุตรของมาร์กาเร็ตและเอ็ตตอเร เอเวน เขามีเชื้อสายจาเมกาและมอนต์เซอร์รัต[6] เอเวนเข้าเรียนที่โรงเรียนแทมปาเพรพพาเรทอรีในเมืองแทมปา ตั้งแต่ระดับมัธยมต้นจนถึงมัธยมปลาย และได้รับรางวัลด้านกีฬาหลายรายการ รวมถึงแชมป์มวยปล้ำระดับรัฐ[7] หลังจบชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 เขาย้ายไปเรียนที่โรงเรียนมัธยมวอร์ตันเพื่อเล่นอเมริกันฟุตบอล และได้รับเลือกเป็นนักกีฬายอดเยี่ยมแห่งปีของเทศมณฑลฮิลส์โบโรในสาขา “ไอรอนแมน”[8] หลังสำเร็จการศึกษา เอเวนเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยไอโอวา และเล่นอเมริกันฟุตบอลตำแหน่งแนวรับให้ทีมไอโอวา ฮอว์คอายส์ เขาพักการแข่งขันในปี 2004 และพลาดฤดูกาล 2005 เนื่องจากได้รับบาดเจ็บระหว่างการฝึกซ้อมก่อนเปิดฤดูกาล ก่อนลงเล่นเพียงหนึ่งฤดูกาลในปี 2006 เขาสำเร็จการศึกษาระดับปริญญาตรีศิลปศาสตร์ หลังจบมหาวิทยาลัย เอเวนหันมาสนใจกีฬาพาวเวอร์ลิฟติงอย่างจริงจัง

อาชีพกีฬายกน้ำหนัก

[แก้]

เอเวนลงแข่งขันยกน้ำหนักพาวเวอร์ลิฟติงรายการของสมาคม USA Powerlifting (USAPL) เป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 11 กรกฎาคม 2010 ในการแข่งขันยูเอส โอเพน แชมเปียนชิปส์ ที่มหาวิทยาลัยโนวา เซาท์อีสเทิร์น รัฐฟลอริดา เขาทำผลงานเป็นนักยกน้ำหนักรุ่นเฮฟวีเวตที่ดีที่สุด พร้อมทำลายสถิติพาวเวอร์ลิฟติงแบบไม่ใช้อุปกรณ์ช่วยทั้ง 4 รายการของรัฐฟลอริดา ในรุ่นน้ำหนัก 275 ปอนด์[9] อีกทั้งยังทำลายสถิติระดับประเทศในท่ายกเดดลิฟต์และน้ำหนักรวม โดยยกสควอตได้ 611 ปอนด์ เบนช์เพรส 490 ปอนด์ และเดดลิฟต์ 749 ปอนด์ รวมเป็นน้ำหนัก 1,850 ปอนด์ ในปี 2011 เอเวนคว้าแชมป์การแข่งขัน USAPL รอว์ เนชันแนลส์ ที่เมืองสแครนตัน รัฐเพนซิลเวเนีย โดยลงแข่งรุ่นซูเปอร์เฮฟวีเวต ซึ่งมีน้ำหนักตั้งแต่ 275 ปอนด์ขึ้นไป และทำลายสถิติระดับอเมริกาและระดับประเทศในท่าเดดลิฟต์ด้วยน้ำหนัก 799 ปอนด์ รวมถึงสถิติน้ำหนักรวม 2,039 ปอนด์ อย่างไรก็ตาม สถิติระดับประเทศและระดับอเมริกาประเภทไม่ใช้อุปกรณ์ช่วยทั้งหมดของเขาถูกทำลายลงในเวลาต่อมา[10][11]

สถิติ

[แก้]
  • Squat – 711 lbs (322.5 kg)[12] raw without knee wraps
  • Bench press – 529 lbs (240 kg)[12] raw
  • Deadlift – 799 lbs (362.5 kg)[9] raw
  • Powerlifting total – 2,039 lbs[9] 925 kg[12] (322.5-240-362.5) raw without knee wraps

ประวัติในมวยปล้ำอาชีพ

[แก้]
เป็นบอดี้การ์ดให้กับดอล์ฟ ซิกก์เลอร์และเอเจลี
เป็นสมาชิกเดอะนิวเดย์ร่วมกับโคฟี คิงส์ตันและเซเวียร์ วูดส์

หลังจากอาการบาดเจ็บทำให้ความฝันในการเป็นนักฟุตบอลอาชีพของเอเวนต้องสิ้นสุดลง เขาได้รับการแนะนำให้รู้จักมวยปล้ำอาชีพผ่านคนรู้จักของจิม รอสส์ ก่อนจะได้รับโอกาสทดสอบฝีมือกับฟลอริดาแชมเปียนชิปเรสต์ลิง (FCW) ซึ่งเป็นค่ายพัฒนานักมวยปล้ำของ WWE และเซ็นสัญญาพัฒนาฝีมือในปี 2009 แม้เขาจะเป็นแฟนมวยปล้ำตั้งแต่เด็ก แต่ไม่เคยคิดว่าจะสามารถประกอบอาชีพนี้ได้[13] ตั้งแต่ปี 2009 ถึง 2012 เขาปล้ำใน FCW ภายใต้ชื่อ บิ๊ก อี แลงสตัน[14] และคว้าแชมป์แท็กทีมฟลอริดาร่วมกับคาลวิน เรนส์[15] หลังจาก FCW เปลี่ยนเป็น NXT เขาเริ่มมีสถิติชนะต่อเนื่องและเรียกร้องให้กรรมการนับถึงห้าก่อนตัดสินการกดคู่ต่อสู้[16] ต่อมาเขาเอาชนะเซธ โรลลินส์ในแมตช์ไร้กติกาเมื่อวันที่ 9 มกราคม 2013 เพื่อคว้าแชมป์ NXT[17][18] ก่อนเสียแชมป์ให้โบ ดัลลัส เมื่อวันที่ 12 มิถุนายน หลังครองแชมป์ครบ 168 วันตามเหตุการณ์จริง แต่ WWE นับเพียง 153 วัน[19]

วันที่ 17 ธันวาคม 2012 แลงสตันเปิดตัวในรอสเตอร์หลักของ WWE ด้วยการโจมตีจอห์น ซีนาและเข้าร่วมกับเอเจ ลี[20] ก่อนทำหน้าที่เป็นผู้คุ้มกันให้ดอล์ฟ ซิกเลอร์ เขาเคยร่วมท้าชิงแชมป์แท็กทีม WWE กับซิกเลอร์ ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 29 แต่ไม่สำเร็จ[21] ต่อมาในเดือนตุลาคม 2013 เขาหันมาเป็นฝ่ายธรรมะหลังช่วยซีเอ็ม พังก์จากการโจมตีของเคอร์ติส แอ็กเซลและไรแบ็ก[22] วันที่ 18 พฤศจิกายน 2013 เขาเอาชนะแอ็กเซลเพื่อคว้าแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล ซึ่งเป็นแชมป์เดี่ยวรายการแรกของเขาในรอสเตอร์หลัก[23] เขาป้องกันแชมป์ได้หลายครั้งและครองแชมป์ได้ถึง 167 วัน ก่อนเสียแชมป์ให้แบด นิวส์ บาร์เร็ตต์ในวันที่ 4 พฤษภาคม 2014[24] หลังจากนั้นเขามีเรื่องบาดหมางกับรูเซฟ แต่พ่ายแพ้ทั้งสองครั้งที่พบกัน[25][26]

ในช่วงฤดูร้อนปี 2014 บิ๊ก อี จับทีมกับโคฟี คิงส์ตัน ก่อนที่เซเวียร์ วูดส์จะเข้าร่วมและก่อตั้งเดอะ นิว เดย์ ช่วงแรกทั้งสามนำเสนอตัวเองเป็นฝ่ายธรรมะที่มองโลกในแง่ดี[27] แต่ในเดือนเมษายน 2015 พวกเขาเปลี่ยนเป็นฝ่ายอธรรม หลังได้รับเสียงตอบรับในแง่ลบจากแฟน ๆ[28] วันที่ 26 เมษายน 2015 บิ๊ก อีและคิงส์ตันคว้าแชมป์แท็กทีม WWE ด้วยการเอาชนะไทสัน คิดด์และเซซาโร[29] ก่อนเสียแชมป์และคว้ากลับมาได้อีกครั้งในเดือนสิงหาคม[30] ต่อมาเดอะ นิว เดย์สร้างสถิติครองแชมป์แท็กทีมรอว์ยาวนาน 483 วัน ก่อนเสียแชมป์ให้เซซาโรและเชมัสในเดือนธันวาคม 2016[31] ในปี 2017 เดอะ นิว เดย์ย้ายไปสแม็กดาวน์ และคว้าแชมป์แท็กทีมสแม็กดาวน์เป็นครั้งแรก แม้บิ๊ก อีจะไม่ได้ลงแข่งขันในแมตช์ที่ชนะ แต่เขาได้รับการยอมรับว่าเป็นแชมป์เช่นกันภายใต้กฎฟรีเบิร์ด[32] พวกเขาคว้าแชมป์กลับมาได้อีกหลายครั้ง รวมถึงในปี 2018 และ 2019 โดยในเดือนพฤศจิกายน 2019 บิ๊ก อีคว้าแชมป์แท็กทีมสมัยที่ห้าของตัวเอง[33] วันที่ 17 เมษายน 2020 บิ๊ก อีเป็นตัวแทนของเดอะ นิว เดย์และช่วยให้ทีมคว้าแชมป์แท็กทีมสแม็กดาวน์กลับมาอีกครั้ง แต่เสียแชมป์ให้เซซาโรและชินซูเกะ นากามูระในเดือนกรกฎาคมปีเดียวกัน[34]

ตั้งแต่เดือนกรกฎาคม 2020 บิ๊ก อีเริ่มปล้ำเดี่ยวอย่างจริงจัง และคว้าแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัลเป็นสมัยที่สองในเดือนธันวาคม หลังเอาชนะซามี เซย์น[35][36] เขาป้องกันแชมป์ได้ในการพบกับอพอลโล ครูว์สที่ฟาสต์เลน ก่อนเสียแชมป์ให้ครูว์สในศึกเรสเซิลเมเนีย 37[37] วันที่ 18 กรกฎาคม 2021 เขาชนะการแข่งขันไต่บันไดมันนีอินเดอะแบงก์ และใช้สิทธิ์ดังกล่าวเอาชนะบ็อบบี แลชลีย์ในวันที่ 13 กันยายน เพื่อคว้าแชมป์ WWE[38] เขาป้องกันแชมป์จากแลชลีย์และดรูว์ แม็กอินไทร์ได้สำเร็จ แต่เสียแชมป์ให้บร็อก เลสเนอร์ในศึก WWE Day 1 เมื่อเดือนมกราคม 2022 หลังครองแชมป์ได้ 110 วัน[39][40] ภายหลังเขาเปิดเผยว่าอยากครองแชมป์ให้นานกว่านั้น เพราะรู้สึกว่าการแพ้หลายครั้งบนโทรทัศน์ตั้งแต่ช่วงแรกทำให้แฟน ๆ ยอมรับแชมป์คนใหม่ได้ยาก[41][42] ปลายเดือนมกราคม 2022 บิ๊ก อีกลับมารวมทีมกับโคฟี คิงส์ตันในเดอะ นิว เดย์[43][44] แต่วันที่ 11 มีนาคม เขาได้รับบาดเจ็บที่คออย่างรุนแรงระหว่างแมตช์กับริดจ์ ฮอลแลนด์และเชมัส โดยกระดูกสันหลังส่วนคอข้อ C1 และ C6 หัก[45][46] อย่างไรก็ตาม ไม่มีความเสียหายต่อเส้นประสาทไขสันหลังหรือเอ็น และไม่จำเป็นต้องผ่าตัด[47]

ในเดือนสิงหาคม 2023 เขาเปิดเผยว่าแพทย์แนะนำไม่ให้กลับมาปล้ำอีก แม้จะไม่มีปัญหาด้านเส้นประสาทหรือความแข็งแรงก็ตาม[48] สองปีหลังเกิดเหตุ เขาระบุว่ากระดูกคอสมานตัวด้วยเนื้อเยื่อเส้นใย แต่ไม่สร้างโครงสร้างกระดูกใหม่ ทำให้ไม่น่าจะได้รับอนุญาตให้กลับมาปล้ำอีก เขาจึงหันไปทำหน้าที่พิธีกร แขกรับเชิญ และผู้ร่วมรายการของ WWE[49] วันที่ 2 ธันวาคม 2024 บิ๊ก อีกลับมารวมตัวกับคิงส์ตันและวูดส์บนเวทีเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่บาดเจ็บ และประกาศว่าจะกลับมาทำหน้าที่ผู้จัดการให้ทั้งคู่ แต่ทั้งสองกลับกล่าวหาว่าเขาทอดทิ้งพวกตนหลังได้รับบาดเจ็บ ก่อนขับเขาออกจากกลุ่ม และหันเป็นฝ่ายอธรรมอีกครั้งเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่ปี 2016[50] วันที่ 9 ตุลาคม 2025 บิ๊ก อีประกาศเลิกแข่งขันมวยปล้ำบนเวทีอย่างเป็นทางการ[51][52]

สไตล์การปล้ำ

[แก้]

ท่าไม้ตายของ บิก อี คือ Big Ending ซึ่งเขาอธิบายว่ามันเป็น “RKO ที่เล่นกับลำตัว” ท่านี้ถูกเสนอโดย เคิร์ต ฮอว์กินส์ เมื่อปี 2009[53]

ชีวิตส่วนตัว

[แก้]

ในบทความที่เขียนให้กับเดอะ เพลเยอร์ส ทริบูน เมื่อเดือนธันวาคม 2024 อีเวนเขียนว่าเขา “เติบโตขึ้นมาด้วยความหวาดกลัวพ่อของตัวเอง” ซึ่งเป็นนักเทศน์หัวอนุรักษนิยมที่ใช้ความรุนแรงทั้งทางร่างกายและจิตใจต่อเขา นอกจากนี้ เขายังพูดถึงการต่อสู้กับภาวะซึมเศร้ารุนแรงที่ยืดเยื้อมาเป็นเวลานาน ซึ่งเริ่มต้นตั้งแต่วัยเด็กตอนต้น[54] ระหว่างการให้สัมภาษณ์ในรายการ What’s Your Story? กับสเตฟานี แม็กแมน เมื่อวันที่ 9 ตุลาคม 2025 อีเวนเล่าย้อนถึงความคิดด้านลบที่เกี่ยวข้องกับภาวะซึมเศร้าซึ่งเริ่มเกิดขึ้นตั้งแต่อายุ 9 ขวบ โดยกล่าวว่าเขา “รู้สึกไม่สบายใจที่ต้องเป็นตัวเอง” อาการของเขารุนแรงขึ้นในช่วงที่เล่นอเมริกันฟุตบอลระดับมหาวิทยาลัย หลังจากได้รับบาดเจ็บหลายครั้ง ต่อมาเขาได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นโรคซึมเศร้ารุนแรงร่วมกับอาการทางจิต อีเวนเข้ารับการบำบัดและได้รับยาต้านซึมเศร้ากับยาต้านอาการทางจิต และครั้งหนึ่งเคยเข้ารับการรักษาในหอผู้ป่วยจิตเวชที่มหาวิทยาลัยไอโอวา แม้จะประสบความสำเร็จในอาชีพนักมวยปล้ำร่วมกับเดอะ นิว เดย์ แต่เขาก็ยังคงเผชิญกับความคิดอยากฆ่าตัวตาย อีเวนกล่าวว่า การบำบัด การทำสมาธิ และการฝึกสติช่วยให้เขารับมือกับสุขภาพจิตได้ โดยระบุว่าการทำสมาธิทุกวันตั้งแต่ช่วงการระบาดของโควิด-19 เป็นจุดเปลี่ยนสำคัญในการฟื้นตัวของเขา[55] ในการบรรยาย TEDx เมื่อปี 2026 อีเวนกล่าวว่า การฝึกฝนดังกล่าวยังช่วยให้เขาปล่อยวาง “ความขุ่นเคืองที่ฝังลึกและรุนแรง” ซึ่งมีต่อพ่อของตัวเอง และในเวลาต่อมา ยังช่วยให้เขายอมรับอาการบาดเจ็บที่คอซึ่งทำให้ต้องยุติอาชีพนักมวยปล้ำอีกด้วย[56] เมื่อวันที่ 5 พฤษภาคม 2025 อีเวนประกาศหมั้นกับคริส ยิม น้องสาวของมีอา ยิม นักมวยปล้ำอาชีพเช่นเดียวกัน[57][58]

ผลงานอื่นๆ

[แก้]

โทรทัศน์

[แก้]
Year Title Role Notes
2015 Total Divas Himself Guest star[59]
2016 Swerved
Ride Along
Let's Make a Deal Guest star (with the New Day)
2019–2021 Lazor Wulf Canon Wulf (voice) Main role
2023 Weakest Link Himself
Hot Wheels: Ultimate Challenge Episode: "Mardi Gras Mania vs. The Reaper"
2024 Laid Stu Jackward Episode: “FB to the T”
2025 Your Friendly Neighborhood Spider-Man Bulldozer[60]
2026 Hell's Kitchen Himself 2 episodes

ภาพยนตร์

[แก้]
Year Title Role Notes
2016 Countdown Himself
2021 Escape the Undertaker Main star[61]

แชมป์และรางวัล

[แก้]

หมายเหตุ

[แก้]
  1. ↑ Big E, Kingston, and Woods defended the title under the Freebird Rule. On September 5, 2016, during the New Day's second reign, the titles were renamed the Raw Tag Team Championship after SmackDown established the SmackDown Tag Team Championship.
  2. ↑ Big E defended the title with Kingston and Woods under the Freebird Rule during his first three reigns. He defended the title with Woods in the fourth reign and with Kingston in the fifth.

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ Caldwell, James. "Caldwell's WWE Main Event results 2/12: Big E. drops "Langston," then 3MB; Wyatts in six-man tag, Natalya, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 16, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  2. 1 2 3 4 "Profile". Online World of Wrestling. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ เมษายน 7, 2013. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 28, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  3. ↑ "FCW Profile". Florida Championship Wrestling. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 28, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  4. 1 2 3 "Big E bio". WWE. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 23, 2016.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  5. ↑ "Ettore Ewen". HawkeyesSports.com. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ตุลาคม 5, 2013. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 31, 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  6. ↑ "Florida Man on Twitter". Twitter. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 11, 2018.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  7. ↑ Jones, Terry (กันยายน 2, 2005) [November 23, 2003]. "Wrestling champ folds up the mat". Tampa Bay Times. สืบค้นเมื่อ 2023-09-15.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  8. ↑ Guzzo, Paul (กันยายน 15, 2021). "Tampa's Big E is the New WWE Champion". Tampa Bay Times. สืบค้นเมื่อ 2023-09-15.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  9. 1 2 3 "USAPL Florida State Raw Open Records – Men" (PDF). ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ (PDF) เมื่อ มิถุนายน 12, 2012. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 18, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  10. ↑ "Men's Raw American Records". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มิถุนายน 21, 2013. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 18, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  11. ↑ "Raw National Championship Records". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มีนาคม 1, 2012. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 18, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  12. 1 2 3 USAPL Raw Nationals (results) เก็บถาวร มีนาคม 24, 2015 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน (click "Mens Results" tab on bottom, defaults to Women's)
  13. ↑ Chris Jericho (สิงหาคม 2015). "TIJ - EP166 - New Day". Mixcloud (พอดแคสต์). เหตุการณ์เกิดขึ้นที่ 55:20. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 11, 2020.{{cite podcast}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  14. ↑ "Matches " Big E " Wrestlers Database " CAGEMATCH – The Internet Wrestling Database". Cagematch.net. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 27, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  15. ↑ Gerweck, Steve (มีนาคม 25, 2011). "New FCW Tag Team champions crowned". WrestleView. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กันยายน 30, 2012. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 26, 2011.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  16. ↑ "WWE News: FCW name being phased out". Wrestling Observer. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ สิงหาคม 17, 2012. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 14, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  17. ↑ "NXT SPOILERS: New champion, The Shield involved, Nash's role, Hall of Famer at next TV taping". PWTorch. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 18, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  18. ↑ James, Justin. "JAMES'S WWE NXT REPORT 1/9". PWTorch. สืบค้นเมื่อ มกราคม 12, 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  19. ↑ James, Justin. "JAMES'S WWE NXT REPORT 6/12". PWTorch. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 18, 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  20. ↑ "RAW NEWS: "Big" NXT debut concludes Raw, teased MITB cash-in, Punk-Rock hype, full list of returns & Slammy winners". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 18, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  21. ↑ "CALDWELL'S WWE WRESTLEMANIA 29 PPV RESULTS". สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 7, 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  22. ↑ "WWE Smackdown Report 10.18.13". สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 19, 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  23. ↑ Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 11/18 (Hour 1): Authority returns, new IC champ, Big Show vs. Ryback, Musical Chairs, more". PWTorch. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 19, 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  24. ↑ Clapp, John. "Intercontinental Champion Big E vs. Bad News Barrett". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ เมษายน 23, 2014. สืบค้นเมื่อ เมษายน 16, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  25. ↑ Taylor, Scott. "Rusev vs. Big E". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มีนาคม 3, 2016. สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 31, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  26. ↑ Powers, Kevin. "Rusev def. Big E". WWE. สืบค้นเมื่อ มิถุนายน 11, 2017.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  27. ↑ Tedesco, Mike. "WWE Raw results – 7/21/14 (Brock Lesnar returns)". wrestleview.com. สืบค้นเมื่อ กันยายน 27, 2014.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  28. ↑ "Shows". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กันยายน 15, 2015. สืบค้นเมื่อ เมษายน 23, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  29. ↑ "Extreme Rules 2015". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มีนาคม 4, 2016. สืบค้นเมื่อ เมษายน 23, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  30. ↑ Clapp, John. "WWE Tag Team Champions The Prime Time Players vs. The Lucha Dragons vs. Los Matadores vs. The New Day". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มีนาคม 3, 2016. สืบค้นเมื่อ สิงหาคม 10, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  31. ↑ Tedesco, Mike (ตุลาคม 31, 2016). "WWE RAW Results – 10/31/16 (Live from Hartford, Goldberg returns, Hell in a Cell fallout, Survivor Series teams)". WrestleView. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 31, 2016.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  32. ↑ Rob Goldberg. "The New Day sent to WWE SmackDown in Superstar Shake-up". Bleacher Report.
  33. ↑ Johnson, Mike (พฤศจิกายน 8, 2019). "SPOILER: TITLE CHANGE IN UK". PWInsider.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  34. ↑ "Friday Night SmackDown Results: April 17, 2020". WWE. เมษายน 17, 2020. สืบค้นเมื่อ เมษายน 18, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  35. ↑ Powell, Jason (ธันวาคม 25, 2020). "12/25 WWE Friday Night Smackdown results: Powell's review of Roman Reigns vs. Kevin Owens in a cage match for the WWE Universal Title, Sami Zayn vs. Big E for the IC Title, Charlotte Flair and Asuka vs. Carmella and Bayley vs. Sasha Banks and Bianca Belair for the WWE Women's Tag Titles, Daniel Bryan vs. Jey Uso". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 25, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  36. ↑ Lambert, Jeremy (ธันวาคม 22, 2020). "Spoiler: Title Change At WWE SmackDown Taping". Fightful. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 23, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  37. ↑ Powell, Jason (เมษายน 11, 2021). "WrestleMania 37 results: Powell's live review of night two with Roman Reigns vs. Edge vs. Daniel Bryan in a Triple Threat for the WWE Universal Championship, Asuka vs. Rhea Ripley for the Raw Women's Championship, Big E vs. Apollo Crews in a Nigerian Drum Fight for the IC Title". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ เมษายน 11, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  38. ↑ Powell, Jason (กันยายน 13, 2021). "9/13 WWE Raw Results: Powell's live review of Bobby Lashley vs. Randy Orton for the WWE Championship following Big E's threat to cash in the MITB contract, Damian Priest vs. Jeff Hardy for the U.S. Title, Raw Women's Champion Charlotte Flair vs. Shayna Baszler in a non-title match, Rhea Ripley vs. Natalya". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ กันยายน 14, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  39. ↑ Bryant, Nathan (มกราคม 1, 2022). "Brock Lesnar def. WWE Champion Big E, Seth Rollins, Kevin Owens and Bobby Lashley". WWE. สืบค้นเมื่อ มกราคม 1, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  40. ↑ Powell, Jason (มกราคม 1, 2022). "WWE Day 1 results: Powell's review of Big E vs. Brock Lesnar vs. Bobby Lashley vs. Kevin Owens vs. Seth Rollins for the WWE Championship". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ มกราคม 1, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  41. ↑ Currier, Joseph (มีนาคม 5, 2022). "Daily Update: SmackDown ratings, Big E, AEW notes". f4wonline.com. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 14, 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  42. ↑ Lambert, Jeremy (มีนาคม 4, 2022). "Big E: Kofi Kingston And My WWE Title Runs Weren't Too Drastically Different". fightful.com. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 14, 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  43. ↑ Powell, Jason (มกราคม 21, 2022). "1/21 WWE Friday Night Smackdown results: Powell's review of The Bloodline celebrate Roman Reigns' record breaking WWE Universal Championship reign, Smackdown Women's Champion Charlotte Flair vs. Naomi in a non-title match, Kofi Kingston vs. Madcap Moss, the ongoing build to the Royal Rumble". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ มกราคม 21, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  44. ↑ Powell, Jason (มกราคม 28, 2022). "1/28 WWE Friday Night Smackdown results: Powell's review of the Royal Rumble go-home show featuring Roman Reigns and Seth Rollins, Sonya Deville vs. Naomi, Big E and Kofi Kingston vs. Happy Corbin and Madcap Moss, Sheamus and Ridge Holland vs. Cesaro and Ricochet". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ มกราคม 29, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  45. ↑ Currier, Joseph (มีนาคม 12, 2022). "WWE's Big E provides update on broken neck, won't need surgery". f4wonline.com. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 13, 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  46. ↑ Raimondi, Marc (มีนาคม 12, 2022). "Big E hospitalized for what he says was broken neck suffered during WWE SmackDown". ESPN. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 13, 2022.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  47. ↑ "WWE Superstar Big e 'At Peace' if He Never Wrestles Again After Broken Neck". 14 กรกฎาคม 2022.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  48. ↑ Chiari, Mike (2023-08-05). "WWE's Big E Told to Not Wrestle Again After Injury: I'd 'Like to Not Die in the Ring'". Bleacher Report. สืบค้นเมื่อ 2023-08-05.
  49. ↑ Chiari, Mike (2024-04-13). "Big E Says WWE Status Is Unchanged After Neck Injury, May Never Be Medically Cleared". Bleacher Report. สืบค้นเมื่อ 2024-04-19.
  50. ↑ Powell, Jason (ธันวาคม 2, 2024). "WWE Raw results (12/2): Powell's live review of New Day's ten-year celebration, CM Punk's opening segment, Dakota Kai vs. Katana Chance vs. Shayna Baszler in a Women's Intercontinental Title tournament match". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 3, 2024.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  51. ↑ "Big E: My WWE "Career Is Kind Of Behind Me"". Wrestling News. ตุลาคม 9, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  52. ↑ "Long-Time Injured WWE Superstar Confirms His Retirement" (ภาษาอังกฤษ). The Sporter.com. กุมภาพันธ์ 6, 2026. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 7, 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  53. ↑ Tempest (2020-11-01). "Former WWE Star Came Up With Big E's Finisher". WrestleTalk (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2025-03-29.
  54. ↑ Ewen, Ettore. "Sour". The Players' Tribune. Minute Media. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ 2 ธันวาคม 2024. สืบค้นเมื่อ 23 กันยายน 2026.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  55. ↑ Chambers, Erick (2025-10-09). "Big E: "I Still Struggled With Suicidal Thoughts, Even At The Height Of The New Day"". Wrestling News (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2025-10-09.
  56. ↑ TEDx Talks (2026-09-14). How I Got Over | Ettore Ewen | TEDxDavenport. สืบค้นเมื่อ 2026-09-23 – โดยทาง YouTube.
  57. ↑ Lambert, Jeremy (พฤษภาคม 5, 2025). "Big E Announces Engagement To Kris Yim". Fightful (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 5, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  58. ↑ Boone, Matt (พฤษภาคม 5, 2025). "Big E. Gets Engaged To Be Married To Sister Of Current WWE Superstar". Wrestling Headlines (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ พฤษภาคม 5, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  59. ↑ WWE (มกราคม 8, 2015). "Paige sizes up Big E's chest muscles: Total Divas Preview Clip, January 11, 2015". สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 22, 2019 – โดยทาง YouTube.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  60. ↑ Das, Kaushik (กุมภาพันธ์ 6, 2025). "Big E makes major debut outside WWE". Sportskeeda. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ กุมภาพันธ์ 7, 2025. สืบค้นเมื่อ กุมภาพันธ์ 12, 2025.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  61. ↑ "Netflix's Escape The Undertaker Review: An Underwhelming Undertaking". GameSpot. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 3, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  62. ↑ "FCW Championship histories". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ กุมภาพันธ์ 8, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  63. ↑ "PWI Awards". Pro Wrestling Illustrated. Kappa Publishing Group. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มกราคม 21, 2016. สืบค้นเมื่อ กันยายน 22, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  64. ↑ "Pro Wrestling Illustrated (PWI) 500 for 2021". The Internet Wrestling Database. สืบค้นเมื่อ กันยายน 12, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  65. ↑ Middleton, Marc (พฤศจิกายน 18, 2020). "FTR Takes Top Spot On The Inaugural PWI Tag Team 50 List". Wrestling Inc. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 23, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  66. ↑ Barrasso, Justin (มกราคม 6, 2022). "The Top 10 Wrestlers of 2021". Sports Illustrated. สืบค้นเมื่อ 2022-02-02.{{cite magazine}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  67. ↑ Meltzer, Dave (มกราคม 25, 2016). "January 25, 2016 Wrestling Observer Newsletter: 2015 Observer Awards Issue". Wrestling Observer Newsletter. Campbell, California: 46. ISSN 1083-9593.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  68. ↑ Meltzer, Dave (มีนาคม 12, 2021). "MARCH 15, 2021 OBSERVER NEWSLETTER: AEW REVOLUTION, WRESTLEMANIA 37 TICKET DETAILS". Wrestling Observer Newsletter. สืบค้นเมื่อ มีนาคม 12, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  69. ↑ "WWE Championship". WWE. สืบค้นเมื่อ กันยายน 14, 2021.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  70. ↑ "Big E Langston's first Intercontinental Championship reign". WWE. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ พฤศจิกายน 23, 2013. สืบค้นเมื่อ พฤศจิกายน 18, 2013.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  71. ↑ "WWE Intercontinental Championship". World Wrestling Entertainment (WWE). สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 23, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  72. ↑ "The New Day's first Tag Team Championship reign".{{cite web}}: CS1 maint: deprecated archival service (ลิงก์)
  73. ↑ Kreikenbohm, Philip. "Matches « WWE SmackDown Tag Team Title #1 Contendership Tournament « Tournaments Database « CAGEMATCH - The Internet Wrestling Database". www.cagematch.net. สืบค้นเมื่อ กันยายน 25, 2018.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  74. ↑ "Big E Langston's first NXT Championship reign". ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ ธันวาคม 9, 2015. สืบค้นเมื่อ ตุลาคม 27, 2015.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  75. ↑ Powell, Jason (กรกฎาคม 18, 2020). "WWE Money in the Bank results: Powell's review of the MITB ladder matches, Roman Reigns vs. Edge for the WWE Universal Championship, Bobby Lashley vs. Kofi Kingston for the WWE Championship, Rhea Ripley vs. Charlotte Flair for the Raw Women's Championship". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ กรกฎาคม 19, 2020.{{cite web}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
  76. ↑ Mendhe, Abhilash (ธันวาคม 25, 2019). "WWE Year End Awards 2019: Analyzing each award category - Seth Rollins should have won Male Superstar of the Year". Sportskeeda. สืบค้นเมื่อ ธันวาคม 26, 2019.{{cite news}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=บิ๊กอี&oldid=13340214"