ทริปเปิล เอช

ทริปเปิล เอช
ข้อมูล
ฉายา	Hunter Hearst Helmsley (HHH) Jean-Paul Michael Levesque Terra Ryzing ทริปเปิล เอช
ความสูง	6 ฟุต 2 นิ้ว (1.88 เมตร)
น้ำหนัก	255 ปอนด์ (116 กก)
เกิด	27 กรกฎาคม ค.ศ. 1969 Nashua, New Hampshire
พำนัก	กรีนวิช, รัฐคอนเนตทิคัต
มาจาก	กรีนวิช, รัฐคอนเนตทิคัต
ฝึกหัดโดย	Killer Kowalski
เปิดตัว	ค.ศ. 1992

พอล ไมเคิล เลเวสก์ (Paul Michael Levesque) เกิดวันที่ 27 กรกฎาคม ค.ศ. 1969 ที่ กรีนวิช รัฐคอนเนตทิคัต เป็นนักมวยปล้ำอาชีพและนักแสดงชาวอเมริกัน เซ็นสัญญาให้กับสมาคม เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ หรือ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี สังกัดค่าย รอว์ ในนามสังเวียนมวยปล้ำมีชื่อว่า ทริปเปิล เอช ปัจจุบันเป็นประธาน COO ของสมาคม WWE

ประวัติในวงการมวยปล้ำอาชีพ

เขาเป็นนักมวยปล้ำในสังกัด RAW มานาน ชนะคู่ต่อสู้มาแล้วหลายคน เป็นราชาของราชันในวงการมวยปล้ำ WWE ในสมญานามว่า เดอะเกม และ คิง ออฟ คิงส์ ทริปเปิล เอช มีผลงานโด่งดังหลายผลงาน เคยเป็น คิงออฟเดอะริง ปี 1997 และเป็นผู้ชนะเลิศ รอยัลรัมเบิล ปี 2002 ล่าสุด เขาเป็น แชมป์ WWE สมัยที่ 13 ได้สำเร็จ จากการเป็น แชมป์ WWE 8 สมัย และ แชมป์โลกเฮฟวี่เวท 5 สมัย ทริปเปิล เอช ได้แต่งงานกับ สเตฟานี แมคแมน ลูกสาวของ วินซ์ แมคแมน ในปี 2003 และได้ย้ายค่ายไปอยู่รอว์ ในปี 2009

ในวงการฮอลลีวูด ทริปเปิล เอช ได้ไปแสดง ภาพยนตร์ ฟอร์มยักษ์ เรื่อง Blade 3 โดย รับบท จาโก้

เวิลด์แชมเปี้ยนชิพเรสต์ลิง (1994 - 1995)

ทริปเปิล เอช เข้าสู้วงการมวยปล้ำครั้งแรก ในสมาคม WCW ในปี 1994 การปล้ำครั้งแรกซึ่งได้ชนะ Brian Armstrong ในตอนนั้นได้ใช้ชื่อว่า Terra Ryzing ต่อมาได้เปลี่ยนชื่อเป็น Jean-Paul Lévesque และในศึก WCW Starrcade ได้แพ้ในการปล้ำกับ Alex Wright ในต่อมาได้เจอ Lord Steven Regal หรือ วิลเลียม รีกัล และ ต่อมาได้ย้ายไปสมาคม WWE

เวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น / เอ็นเตอร์เทนเมนต์ (1995 - ปัจจุบัน)

ปี 1995

ในศึกรอว์ (22 พฤษภาคม 1995) ทริปเปิล เอช ได้ปล้ำครั้งแรกใน WWF หรือ WWE ในปัจจุบัน ซึ่งในตอนนั้นยังใช้ชื่อว่า ฮันเตอร์ เฮิร์ท เฮมรี ซึ่งได้เจอกับ จอห์น ครีย์สทัล (John Crystal) และสามารถเอาชนะได้ในแมทช์แรกได้สำเร็จ 3 เดือนต่อมา ในศึกรอว์ ฮันเตอร์ เฮิร์ท เฮมรี ได้เจอกับ เจฟฟ์ ฮาร์ดี และสามารถเอาชนะมาได้สำเร็จ

ปี 1996

ฮันเตอร์ เฮิร์ท เฮมรี ในปี 1996

ในศึก รอยัลรัมเบิล 1996 ฮันเตอร์ เฮิร์ท เฮมรี ได้ขึ้นมาเป็นคนแรก แต่ไม่ได้เป็นผู้ชนะ ต่อมา ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 12 ฮันเตอร์ เฮิร์ท เฮมรี ได้เจอกับ ดิ อัลติเมท วอร์ริเออร์ เป็นครั้งแรก แต่ผลปรากฏว่า ฮันเตอร์ เฮิร์ท เฮมรี แพ้ ดิ อัลติเมท วอร์ริเออร์ ในเวลาไม่ถึง 5 นาที ไปในที่สุด และเมื่อ ดีเซล (เควิน แนช) และเรเซอร์ รามอน (สก็อตต์ ฮอลล์) จะออกจาก WWF ฮันเตอร์ เฮิร์ท เฮมรีกับ ชอว์น ไมเคิล ได้ไปกอดกัน พอ วินซ์ แมคแมน รู้จึงโดนกดบทที่จะให้เป็นคิงออฟเดอะริง 1996 และแบนห้ามปล้ำ

รอว์ (2002 - 2008)

ปี 2002

ทริปเปิล เอช ตอนคว้า แชมป์โลกอันดิสพิวเด็ด ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 18

ในศึก รอยัลรัมเบิล (2002) ทริปเปิล เอช ได้เข้าร่วมในแมตช์การปล้ำ รอยัลรัมเบิล โดยเหวี่ยง เคิร์ต แองเกิล ออกไปเป็นคนสุดท้าย ทำให้ ทริปเปิล เอช ได้เป็นผู้ชนะเลิศ รอยัลรัมเบิล ปี 2002 และได้ขอท้าชิงแชมป์โลกอันดิสพิวเด็ด กับ คริส เจอริโค ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 18 สุดท้าย ทริปเปิล เอช ก็เป็นฝ่ายชนะ ทำให้ ทริปเปิล เอช คว้าแชมป์โลกอันดิสพิวเด็ดมาครองได้สำเร็จ แต่ก็เสียแชมป์ให้กับ ฮัลค์ โฮแกน ต่อมา อิริค บิสชอฟฟ์ ผู้จัดการทั่วไปของ รอว์ ได้มอบเข็มขัดแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ให้กับ ทริปเปิล เอช เป็นคนแรก ต่อมา ทริปเปิล เอช จะต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับนักมวยปล้ำอีก 5 คน ในกรงเหล็ก อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ แมทช์ สุดท้าย ทริปเปิล เอช ก็เสียแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ให้กับ ชอว์น ไมเคิลส์ ไปในที่สุด

หลังจากนั้น ทริปเปิล เอช ก็คว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท คืนจาก ชอว์น ไมเคิลส์ อีกครั้ง ในแมตช์การปล้ำแบบ 2 ใน 3 ยก ซึ่งประกอบไปด้วย

• ยกที่ 1 สู้กันแบบ สตรีทไฟท์ ซึ่งผลที่ออกมา ยกแรก ทริปเปิล เอช เป็นฝ่ายกด ชอว์น ไมเคิลส์ นับ 3 ทำให้ ทริปเปิล เอช มีคะแนนนำ ชอว์น ไมเคิลส์ อยู่ 1 คะแนน

• ยกที่ 2 สู้กันแบบ การปล้ำในกรงเหล็ก ซึ่งผลที่ออกมา ยกที่ 2 ชอว์น ไมเคิลส์ ใส่ท่า Splash ลงมากด ทริปเปิล เอช กับโต๊ะนับ 3 ทำให้ ชอว์น ไมเคิลส์ มีคะแนนมาเสมอกับ ทริปเปิล เอช เป็น 1-1 คะแนน

• ยกที่ 3 สู้กันแบบ ไต่บันได ซึ่งผลที่ออกมา ยกสุดท้าย ทริปเปิล เอช เป็นฝ่ายเอาชนะและได้แชมป์โลกเฮฟวี่เวท มาได้สำเร็จอีกครั้ง

ปี 2003

ในศึก ซัมเมอร์สแลม 2003 ทริปเปิล เอช จะต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ โกลด์เบิร์ก, ชอว์น ไมเคิลส์, คริส เจอริโค, แรนดี ออร์ตัน และ เควิน แนช ในแมตช์การปล้ำแบบ อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ และในครั้งนั้น ทริปเปิล เอช ก็เป็นฝ่ายป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท เอาไว้ได้สำเร็จ

ปี 2004

ในศึก รอยัลรัมเบิล 2004 ทริปเปิล เอช จะต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ ชอว์น ไมเคิลส์ ในแมตช์การปล้ำลาสแมนสแตนดิ้ง กติกาคือ เล่นงานคู่ต่อสู้จนถูกกรรมการนับ 10 ใครทำได้คนนั้นคือผู้ชนะ ทั้งคู่ผลัดกันเล่นงานจนทั้งคู่หน้าแตกยับเยินทั้ง 2 ฝ่าย แต่ผลที่ออกมาคือ ทริปเปิล เอช และ ชอว์น ไมเคิลส์ ถูกกรรมการนับ 10 พร้อมกัน ลุกไม่ขึ้นทั้งคู่ส่งผลให้ ทริปเปิล เอช สามารถป้องกันแชมป์มาได้สำเร็จ ต่อมา ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 20 ทริปเปิล เอช จะต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ คริส เบนวา และ ชอว์น ไมเคิลส์ สุดท้ายกลายเป็น คริส เบนวา ที่เป็นฝ่ายเอาชนะและคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ไปได้ในที่สุด ต่อมา ทริปเปิล เอช ได้เปิดศึกกับสมาชิกในกลุ่ม Evolution อย่าง แรนดี ออร์ตัน โดยในศึก ซัมเมอร์สแลม 2004 แรนดี ออร์ตัน สามารถคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท มาได้จาก คริส เบนวา และเป็นแชมป์โลกที่อายุน้อยที่สุด ทำให้ ทริปเปิล เอช อิจฉาและทำการทรยศหักหลัง แรนดี ออร์ตัน และเตะออกจากกลุ่ม Evolution ไปในที่สุด ต่อมา ในศึก Unforgiven 2004 ทริปเปิล เอช ได้ขอท้าชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ แรนดี ออร์ตัน สุดท้าย ทริปเปิล เอช ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ แรนดี ออร์ตัน และคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท มาได้สำเร็จอีกครั้ง

ปี 2005

ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 21 ทริปเปิล เอช จะต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ บาทิสตา สุดท้าย ทริปเปิล เอช ก็เป็นฝ่ายแพ้และเสียแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ให้กับ บาทิสตา ไปในที่สุด

ปี 2006

ดี-เจเนอเรชันเอ็กซ์ (ทริปเปิล เอช และ ชอว์น ไมเคิลส์)

ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 22 ทริปเปิล เอช ได้ท้าชิงแชมป์ WWE กับ จอห์น ซีนา สุดท้าย ทริปเปิล เอช ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์ WWE มาได้ ในขณะเดียวกัน ทริปเปิล เอช ได้กลับมาร่วมมือกับ ชอว์น ไมเคิลส์ และได้กลายมาเป็นกลุ่ม ดี-เจเนอเรชันเอ็กซ์ เปิดศึกกับ ตระกูลแมคแมน (วินซ์ แมคแมน และ เชน แมคแมน) ต่อมา ในศึก Unforgiven 2006 ดี-เจเนอเรชันเอกซ์ จะต้องเจอกับ วินซ์ แมคแมน, เชน แมคแมน และ บิ๊กโชว์ ในการปล้ำ 3 รุม 2 ในกรงเหล็ก สุดท้าย ดี-เจเนอเรชันเอกซ์ ก็เอาชนะไปได้สำเร็จ ต่อมา ดี-เจเนอเรชันเอกซ์ ได้เปิดศึกกับทีม เรท-อาร์เคโอ (เอดจ์ และ แรนดี ออร์ตัน) ซึ่งผลัดแพ้ผลัดชนะกันหลายรอบ จนจบด้วยการที่ ทริปเปิล เอช เจ็บเข่าต้องพักไป 7 เดือน

ปี 2007

ในศึก ซัมเมอร์สแลม 2007 ทริปเปิล เอช ได้หายจากอาการบาดเจ็บหัวเข่าหลังจากพักไป 7 เดือน โดยเจอกับ บูเกอร์ ที และเอาชนะไปได้สำเร็จ ต่อมา ในศึก No Mercy 2007 ทริปเปิล เอช ได้มาท้าชิงแชมป์ WWE กับ แรนดี ออร์ตัน และก็ได้แชมป์ไป และในคืนเดียวกัน ทริปเปิล เอช จะต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ อูมาก้า สุดท้าย ทริปเปิล เอช เป็นฝ่ายชนะและป้องกันแชมป์ได้สำเร็จ แต่ แรนดี ออร์ตัน ก็คว้าแชมป์กลับมาได้ในคืนเดียวกันในแมตช์การปล้ำลาสแมนสแตนดิ้ง ใครล้มลงนอนกับพื้นแล้วถูกกรรมการนับสิบจะเป็นฝ่ายแพ้ไป ทำให้ ทริปเปิล เอช ต้องเสียแชมป์ WWE คืนให้กับ แรนดี ออร์ตัน ไปในที่สุด

ปี 2008

ทริปเปิล เอช กับ แชมป์ WWE ในปี 2008

ในศึก แบคแลช (2008) ทริปเปิล เอช ได้กลับมากระชากแชมป์จาก แรนดี ออร์ตัน ไปได้ในแมตช์การปล้ำ 4 เส้าแพ้คัดออกเหลือคนสุดท้ายเป็นผู้ชนะ ต่อมา ในศึก จัดจ์เมนท์เดย์ (2008) ทริปเปิล เอช จะต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ แรนดี ออร์ตัน ในการปล้ำกรงเหล็ก สุดท้าย ทริปเปิล เอช เป็นฝ่ายชนะและป้องกันแชมป์ได้สำเร็จ ต่อมา ในศึก วันไนท์สแตนด์ (2008) ทริปเปิล เอช จะต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ แรนดี ออร์ตัน อีกครั้ง ในแมตซ์การปล้ำลาสแมนสแตนดิ้ง สุดท้าย ทริปเปิล เอช เป็นฝ่ายชนะและป้องกันแชมป์ได้สำเร็จ จนกระทั่ง แรนดี ออร์ตัน ต้องพักการปล้ำไปหลายเดือน

สแมคดาวน์ (2008 - 2009)

ปี 2008

ในศึก ซัมเมอร์สแลม (2008) ทริปเปิล เอช จะต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ เดอะ เกรท คาลี สุดท้าย ทริปเปิล เอช ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ เดอะ เกรท คาลี ป้องกันแชมป์ WWE มาได้สำเร็จ จนกระทั่ง ในศึก เซอร์ไวเวอร์ ซีรีส์ (2008) ทริปเปิล เอช จะต้องเจอกับ วลาดิเมียร์ คอซลอฟ และ เจฟฟ์ ฮาร์ดี ในแมตช์การปล้ำ 3 เส้า เพื่อชิงแชมป์ WWE แต่ก่อนขึ้นปล้ำ เจฟฟ์ ฮาร์ดี ได้ถูกลอบทำร้าย ทำให้กลายเป็นแมตช์การปล้ำชิงแชมป์เดี่ยว สุดท้ายกลายเป็น เอดจ์ ที่มาฉวยโอกาสในระหว่างการปล้ำและถูกเปลี่ยนเป็นแมตช์ 3 เส้าแบบเดิม ทำให้ ทริปเปิล เอช เสียแชมป์ WWE ให้กับ เอดจ์ ไปในที่สุด

ปี 2009

ทริปเปิล เอช ฉลองชัยหลังจากเอาชนะ แรนดี ออร์ตัน ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 25

ในศึกรอว์ (19 กุมภาพันธ์ 2009) ทำหน้าที่ช่วยงาน Stephanie และ Shane McMahon, หลังจากที่พวกเขาถูกทำร้ายโดย แรนดี ออร์ตัน ต่อมา ในศึก โนเวย์เอาท์ (2009) ทริปเปิล เอช ได้กลับมากระชากแชมป์ WWE คืนจาก เอดจ์ และในสัปดาห์ต่อมา แรนดี ออร์ตัน ไปทำร้าย วินซ์ แมคแมน, เชน แมคแมน รวมถึง สเตฟานนี่ แมคแมน ภรรยาของ ทริปเปิล เอช ด้วยท่า RKO ทำให้ ทริปเปิล เอช โกรธสุดขีด และ ทริปเปิล เอช จะต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ แรนดี ออร์ตัน ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 25 สุดท้าย ทริปเปิล เอช จัดการ แรนดี ออร์ตัน ด้วยค้อนปอนด์ และ ท่าไม้ตาย Pegdigree ทำให้ ทริปเปิล เอช ป้องกันแชมป์ WWE และล้างแค้น แรนดี ออร์ตัน ได้สำเร็จ

รอว์ (2009 - ปัจจุบัน)

ปี 2009

ในศึก แบคแลช (2009) ทริปเปิล เอช พ่ายแพ้ต่อ แรนดี ออร์ตัน ในแมตช์ป้องกันแชมป์ WWE และได้รับบาดเจ็บต้องพักนาน 2-4 เดือน ต่อมา ทริปเปิล เอช ได้กลับมาจากอาการบาดเจ็บและกลับมาอัด แรนดี ออร์ตัน ด้วยค้อนปอนด์ และ ท่าไม้ตาย Pegdigree อีกครั้ง

ดี-เจเนอเรชันเอ็กซ์ ฉลองชัยในกรงเหล็ก หลังจากเอาชนะ เดอะเลกาซี

ทริปเปิล เอช ได้จับคู่กับ ชอว์น ไมเคิลส์ ในนามกลุ่ม ดี-เจเนอเรชันเอกซ์ อีกครั้ง และได้เปิดศึกกับ เดอะเลกาซี ในศึก ซัมเมอร์สแลม (2009) สามารถเอาชนะ เดอะเลกาซี ได้สำเร็จ ต่อมา ดี-เจเนอเรชันเอกซ์ สามารถคว้า แชมป์แทคทีมยูนิฟายด์ มาได้สำเร็จ เป็นครั้งแรก โดยเอาชนะทีมเจอริโชว์ (คริส เจอริโค และ บิ๊กโชว์) ในแมตช์การปล้ำ TLC Match ในศึก ทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ (2009)

ปี 2010

ทริปเปิล เอช ได้แยกกลุ่มกับ ชอว์น ไมเคิลส์ หลังจากทั้งคู่เสียแชมป์แทคทีมยูนิฟายด์ ให้กับทีมโชมิซ (บิ๊กโชว์ และ เดอะ มิซ) ต่อมา ในศึก อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2010) ทริปเปิล เอช จะต้องเจอกับ จอห์น ซีนา, เชมัส, แรนดี ออร์ตัน, โคฟี คิงส์ตัน และ เท็ด ดิบิอาซี่ ในแมตช์การปล้ำอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ แมทช์ เพื่อชิงแชมป์ WWE สุดท้าย ทริปเปิล เอช ถูก จอห์น ซีนา เล่นงาน ด้วยท่า STF จนต้องตบพื้นยอมแพ้เป็นคนสุดท้ายไปในที่สุด

ทริปเปิล เอช ถูก เชมัส ลอบทำร้าย และ ทริปเปิล เอช ได้ขอท้าเจอกับ เชมัส ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 26 สุดท้าย ทริปเปิล เอช จัดการ เชมัส ด้วยท่า Pegdigree และสามารถเอาชนะ เชมัส มาได้สำเร็จ แต่ในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2010) เชมัส มาลอบทำร้าย ทริปเปิล เอช ทำให้ ทริปเปิล เอช ได้รับบาดเจ็บและต้องพักการปล้ำยาวนานหลายเดือน ต่อมา ในศึก เฮ้าส์โชว์ของ รอว์ ทริปเปิล เอช และนักมวยปล้ำฝ่ายธรรมะ ได้ออกมาช่วย จอห์น ซีนา ตอนที่ปล้ำกับ เคน แล้วถูกกลุ่ม เดอะเน็กซัส และนักมวยปล้ำฝ่ายอธรรมมารุม ปัจจุบัน ทริปเปิล เอช ทำหน้าที่เป็นผู้ควบคุมการผลิตรายการ ทั้งถ่ายทอดสดและบันทึกเทปทั้งหมด

ปี 2011

ทริปเปิล เอช ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27

ในศึก รอว์ วันที่ 21 กุมภาพันธ์ ทริปเปิล เอช ได้หายกลับมาจากอาการบาดเจ็บ พร้อมกับ ดิอันเดอร์เทเกอร์ ที่หายกลับมาจากอาการบาดเจ็บเช่นเดียวกัน ทั้งคู่ได้เผชิญหน้าและท้าทายกัน และทั้งคู่จะได้เจอกันเป็นครั้งที่ 2 ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27 ซึ่งเป็นการเจอกันอีกครั้งในรอบ 10 ปี ของศึกเรสเซิลเมเนีย (ครั้งก่อน อันเดอร์เทเกอร์ สามารถเอาชนะ ทริปเปิล เอช ไปได้ในครั้งที่ 17) ในแมตช์การปล้ำไม่มีกฏกติกา โดยมีสถิติไร้พ่าย 18-0 ของอันเดอะเทเกอร์ เป็นเดิมพัน สุดท้าย ทริปเปิล เอช เป็นฝ่ายแพ้ ทำให้ ดิอันเดอร์เทเกอร์ สร้างสถิติเป็น 19-0 ไปได้สำเร็จ

ในศึกรอว์ วันที่ 18 กรกฎาคม ทริปเปิล เอช ได้ทำหน้าที่เป็นประธานของสมาคม ดับเบิลยูดับเบิลยูอี คนใหม่ แทน วินซ์ แมคแมน จนถึงปัจจุบัน ต่อมา ในศึก ซัมเมอร์สแลม (2011) ทริปเปิล เอช ต้องเป็นกรรมการพิเศษคู่ชิงแชมป์ WWE ระหว่าง จอห์น ซีนา กับ ซีเอ็ม พังค์ และเป็น ซีเอ็ม พังค์ ที่ป้องกันแชมป์เอาไว้ได้สำเร็จ แต่ว่าหลังจากจบแมตซ์ เควิน แนช ได้ออกมาลอบทำร้าย ซีเอ็ม พังค์ ทำให้ อัลเบอร์โต เดล รีโอ ได้ขอใช้สิทธิ์กระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์ และกระชากแชมป์ WWE ไปจาก ซีเอ็ม พังค์ ได้สำเร็จ

ในศึก ไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2011) ทริปเปิล เอช จะต้องเจอกับ ซีเอ็ม พังค์ ในแมตช์การปล้ำไม่มีการจับแพ้ฟาล์ว โดยมีข้อแม้ว่าถ้า ทริปเปิล เอช แพ้ ทริปเปิล เอช ต้องออกจากตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการ สุดท้าย ทริปเปิล เอช เป็นฝ่ายชนะ ทำให้ ทริปเปิล เอช ไม่ต้องออกจากตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการ ต่อมา ในศึก รอว์ (19 กันยายน 2011) เดอะ มิซ และ อาร์-ทรูธ จะต้องเจอกับ ซีเอ็ม พังค์ และ จอห์น ซีนา ในการปล้ำแทคทีม สุดท้ายกลายเป็น ซีเอ็ม พังค์ และ จอห์น ซีนา ที่เป็นฝ่ายชนะ หลังแมตช์ ทริปเปิล เอช ออกมาสั่งไล่ เดอะ มิซ และ อาร์-ทรูธ ออกจาก WWE ทันที แล้วก็เดินกลับไปหลังเวที ที่หลังเวที เดอะ มิซ และ อาร์-ทรูธ วิ่งตามเข้ามารุมทำร้าย ทริปเปิล เอช ทำให้นักมวยปล้ำคนอื่นต้องช่วยกันห้าม สุดท้าย ทริปเปิล เอช ก็สั่งให้จับ เดอะ มิซ และ อาร์-ทรูธ โยนออกไปนอกอาคาร

ในศึก เวนเจินส์ (2011) ทริปเปิล เอช จะต้องจับคู่กับ ซีเอ็ม พังค์ เจอกับ เดอะ มิซ และ อาร์-ทรูธ ในการปล้ำแทคทีม สุดท้ายกลายเป็น ทริปเปิล เอช กับ ซีเอ็ม พังค แพ้ เพราะ เควิน แนช มาก่อกวนการปล้ำ ต่อมา ในศึกรอว์ (24 ตุลาคม 2011) ทริปเปิล เอช ถูก เควิน แนช ใช้ค้อนปอนด์ทุบหลังของ ทริปเปิล เอช จนต้องพักการปล้ำ ต่อมา ในศึกรอว์ (12 ธันวาคม 2011) ทริปเปิล เอช ได้กลับมาจากอาการบาดเจ็บ และขอท้าเจอกับ เควิน แนช ในศึก ทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ (2011) ในแมตช์การปล้ำไต่บันได โดยมีค้อนปอนด์แขวนอยู่ข้างบน สุดท้าย ทริปเปิล เอช ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ เควิน แนช มาได้สำเร็จ

ปี 2012

ทริปเปิล เอช กับ ดิอันเดอร์เทเกอร์ ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28

ในศึกรอว์ (30 มกราคม 2012) อันเดอร์เทเกอร์ ได้หายกลับมาจากอาการบาดเจ็บ โดยเผชิญหน้ากับ ทริปเปิล เอช อีกครั้ง ก่อนจะไปมองโลโก้ เรสเซิลเมเนีย และทำท่าเชือดคอแล้ว ทริปเปิล เอช ก็เดินจากไป ต่อมา อันเดอร์เทเกอร์ ได้ขอท้าเจอกับ ทริปเปิล เอช อีกครั้ง ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28 ซึ่งเป็นการเจอกันครั้งที่ 3 ของทั้งคู่ ในศึก เรสเซิลเมเนีย (ครั้งแรก อันเดอร์เทเกอร์ สามารถเอาชนะ ทริปเปิล เอช ไปได้ในครั้งที่ 17 และ ครั้งที่ 2 อันเดอร์เทเกอร์ สามารถเอาชนะ ทริปเปิล เอช ไปได้ในครั้งที่ 27) ในรูปแบบการปล้ำในกรงเหล็ก เฮลอินเอเซล แมตช์ โดยมีสถิตไร้พ่าย 19-0 ของ อันเดอร์เทเกอร์ เป็นเดิมพัน สุดท้าย ทริปเปิล เอช เป็นฝ่ายแพ้ ทำให้ ดิอันเดอร์เทเกอร์ สร้างสถิติเป็น 20-0 ไปได้สำเร็จ

ในศึกรอว์ (30 เมษายน 2012) จอห์น โลรีนายติส ได้เชิญให้ บร็อก เลสเนอร์ ออกมา แต่ไม่ทันไร ทริปเปิล เอช ก็ตามออกมา ทริปเปิล เอช บอกชั้นออกมาเพื่อจะทำในสิ่งที่ จอห์น โลรีนายติส ไม่กล้าทำ บร็อก เลสเนอร์ นายจะไม่ได้รับสัญญาฉบับใหม่ที่เรียกร้องเกินกว่าเหตุเครื่องบินที่รับนายมาจากบ้านจะไม่ส่งนายกลับยกเว้นนายจะจ่ายเงินเช่นเดียวกับรถลิมูซีนที่พานายมาสนามด้วยและรายการนี้ก็จะชื่อ มันเดย์ ไนท์ รอว์ ตลอดไปไม่มีใครใหญ่ไปกว่า WWE ชั้นต้องการให้นายอยู่ที่นี่คนดูก็ต้องการจะดูนายเจอกับ จอห์น ซีนา, ซีเอ็ม พังค์, แรนดี ออร์ตัน หรือ เชมัส แต่นายจะต้องอยู่ภายใต้สัญญาฉบับแรกที่เราตกลงกันเท่านั้นสัญญาใหม่ที่นายขอแก้ไขนั้นชั้นจะไม่เซ็นให้หรอกนะ ทริปเปิล เอช ฉีกสัญญาใหม่ของ บร็อก เลสเนอร์ ทิ้งแล้วพูดต่อว่าถ้านายไม่พอใจล่ะก็จะยกเลิกสัญญาก็ได้แล้วก็จากไปพร้อมกับความพ่ายแพ้ที่มีต่อ จอห์น ซีนา ซึ่งนายคงจะไม่อยากให้เป็นแบบนั้นใช่มั้ย จอห์น โลรีนายติส พยายามพูดช่วย บร็อก เลสเนอร์ แต่ ทริปเปิล เอช สั่งให้ จอห์น โลรีนายติส หุบปากซะแต่ จอห์น โลรีนายติส ไม่หยุดพูด ทริปเปิล เอช เลยหันไปเอาเรื่อง จอห์น โลรีนายติส เลยเปิดโอกาสให้ บร็อก เลสเนอร์ อัด ทริปเปิล เอช จากด้านหลัง จากนั้นก็ลากไปอัดที่มุมเวที ทริปเปิล เอช พยายามต่อยสู้ แต่โดน บร็อก เลสเนอร์ จับใส่ท่า คิมุระล็อค จนร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดเพราะแขนหัก ร้อนถึงบรรดาสตาร์ฝ่ายธรรมะทั้ง เชมัส, บิ๊กโชว์, โคฟี คิงส์ตัน และ อาร์-ทรูธ ต้องรีบออกมาช่วย ทำให้ บร็อก เลสเนอร์ รีบหนีลงเวทีไป ล่าสุด จากการกระทำของ บร็อก เลสเนอร์ ที่ใช้ท่า คิมุระล็อค ใส่แขนซ้ายของ ทริปเปิล เอช ในศึกรอว์ (30 เมษายน 2012) ที่ผ่านมา ทำให้ COO ของ WWE ได้รับบาดเจ็บและต้องเข้ารับการผ่าตัด โดยทีมแพทย์ของ WWE พบว่าแขนของ ทริปเปิล เอช หัก และยังมีอาการเส้นเอ็นฉีกขาดบริเวณข้อศอกด้วย จึงจำเป็นต้องแก้ไขด้วยการผ่าตัด

ในศึกรอว์ (14 พฤษภาคม 2012) ทริปเปิล เอช ออกมาที่เวทีบอกว่า บร็อก เลสเนอร์ มันทำตัวเหมือนเดิมตลอด เมื่อก่อนมันเป็นเด็กบ้านนอกตัวโตจากมินเนโซต้า มันกลายเป็นสตาร์ดัง แต่พอเริ่มมีคนมาท้าชิงเข้าหน่อยมันก็หนีไป มันไป UFC แต่ก็ถูกเขาอัดเอา พอเห็นว่าหนทางไม่ได้ง่ายมันก็เลยหนีออกมาอีก มันกลับมา WWE เพราะเห็นว่า จอห์น ซีนา กระจอก และมันคิดว่ามันจะเอาชนะ จอห์น ซีนา ได้ แต่สุดท้ายมันก็แพ้ พอล เฮเมน ออกมา และเอาเอกสารคดีความมาให้ ทริปเปิล เอช เพราะ บร็อก เลสเนอร์ ได้ยื่นฟ้องเรียกค่าเสียหายจาก ทริปเปิล เอช เป็นเงินหลายล้าน เพราะเดิมที จอห์น โลรีนายติส ได้เซ็นสัญญากับ บร็อก เลสเนอร์ ไว้แล้ว แต่ ทริปเปิล เอช ฉีกมันทิ้ง ทริปเปิล เอช โมโหและบีบคอ พอล เฮเมน แต่สุดท้ายก็ยอมปล่อย แล้วฝากให้ พอล เฮเมน ไปบอก บร็อก เลสเนอร์ ด้วยว่าเขาจะต้องได้รับสิ่งที่เขาสมควรจะได้ ทริปเปิล เอช เดินจากไป แต่ พอล เฮเมน ประกาศว่าเมื่อกี้ ทริปเปิล เอช ทำร้ายเขา ดังนั้นเขาจะฟ้อง ทริปเปิล เอช เป็นคดีที่สองด้วย เอาไว้เจอกันในศาลนะ

เกี่ยวกับมวยปล้ำ

ทริปเปิล เอช ใช้ท่ Pegdigree เล่นงาน จอห์น ซีนา

• ท่าไม้ตาย
  • Pegdigree

• ท่าเอกลักษณ์
  • Abdominal stretch
  • Backbreaker
  • Blatant choke
  • Chop block
  • Drop toe-hold
  • Facebreaker knee smash, often as a back body drop counter
  • Figure four leglock
  • Flowing DDT
  • High knee strike
  • Sledgehammer
  • Jumping knee drop
  • Mounted punches
  • Running clothesline
  • Running neckbreaker
  • Sleeper hold
  • Spinning spinebuster

• ผู้จัดการ
  • Chyna
  • Ric Flair
  • Mr. Hughes
  • Mr. Perfect
  • Stephanie McMahon–Helmsley
  • Vince McMahon
  • Shawn Michaels
  • Lord Steven Regal
  • Sable

• ฉายาและชื่ออื่นๆ
  • "The Connecticut Blueblood"
  • "The Cerebral Assassin"
  • "The Game"
  • "The King of Kings"

• เพลงเปิดตัว
  • "Blue Blood" โดย Jim Johnston (WWF) (1995-1996)
  • "Symphony No. 9 (Fourth movement)" โดย Ludwig van Beethoven (WWF/WWE) (1996-1997)
  • "Break It Down" โดย The DX Band (WWF) (used while a part of D-Generation X) (1997-1999, 2006-2010)
  • "Corporate Player" โดย Jim Johnston (WWF) (1999)
  • "Higher Brain Pattern" โดย Jim Johnston
  • "No Chance in Hell" composed โดย Jim Johnston and performed by Peter Bursuker (WWF) (used as part of The Corporation) (1999)
  • "My Time" โดย Jim Johnston (WWF) (1999-2001)
  • "The Kings" โดย Run-D.M.C. (WWF) (used while a part of D-Generation X) (2000)
  • "The Game" โดย Drowning Pool (used for advertising promos) (2002-ปัจจุบัน)
  • "Line in the Sand" โดย Motörhead (used while a part of Evolution)
  • "King of Kings" โดย Motörhead (WWE) (Used for promos) (2006)
  • "The Game" โดย Motörhead (WWF/WWE) (2001-ปัจจุบัน)
  • "For Whom the Bell Tolls" โดย Metallica (2011; used for part of his WrestleMania XXVII entrance).

ผลงานในสมาคม WWE

ทริปเปิล เอช กับ แชมป์ WWE

ทริปเปิล เอช กับ แชมป์โลกเฮฟวี่เวท

• ดับเบิลยูดับเบิลยูอี แชมเปียนชิป (8 สมัย)
  • ชนะ แมนคาย ในศึก รอว์
  • ชนะ เดอะ ร็อค, The British Bulldog, บิ๊กโชว์, แมนคาย และ เคน ในศึก Unforgiven 1999
  • ชนะ บิ๊กโชว์ ในศึก รอว์
  • ชนะ เดอะ ร็อค ในศึก Judgment Day 2000
  • ชนะ คริส เจอริโค ในศึก WrestleMania X8
  • ชนะ แรนดี ออร์ตัน ในศึก No Mercy 2007
  • ชนะ แรนดี ออร์ตัน, จอห์น ซีนา และ JBL ในศึก Backlash 2008
  • ชนะ เอดจ์, ดิอันเดอร์เทเกอร์, บิ๊กโชว์, เจฟฟ์ ฮาร์ดี และ วลาดิเมียร์ คอซลอฟ ในศึก No Way Out 2009

• เวิลด์ เฮฟวี่เวท แชมเปียนชิป (5 สมัย)
  • ได้แชมป์เป็นคนแรก
  • ชนะ ชอว์น ไมเคิลส์ ในศึก Armageddon 2002
  • ชนะ โกลด์เบิร์ก และ เคน ในศึก Armageddon 2003
  • ชนะ แรนดี ออร์ตัน ในศึก Unforgiven 2004
  • ชนะ เอดจ์, คริส เบนวา, คริส เจอริโค, แรนดี ออร์ตัน และ บาติสต้า ในศึก นิวเยียร์สเรโวลูชั่น 2005

• อินเตอร์คอนติเนนทัล แชมเปียนชิป (5 สมัย)
  • ชนะ Marc Mero
  • ชนะ เดอะ ร็อค ในศึก ซัมเมอร์สแลม 1998
  • ชนะ คริส เจอริโค ในศึก สแมคดาวน์
  • ชนะ เจฟฟ์ ฮาร์ดี ในศึก รอว์
  • ชนะ เคน ในศึก No Mercy 2002

• เวิลด์ แทคทีม แชมเปียนชิป (2 สมัย)
  • คู่กับ สโตน โคลด์ สตีฟ ออสติน ชนะ ดิอันเดอร์เทเกอร์ และ เคน ในศึก Backlash 2001
  • คู่กับ ชอว์น ไมเคิลส์ ชนะ คริส เจอริโค และ บิ๊กโชว์ ในศึก ทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ 2009

• ดับเบิลยูดับเบิลยูอี แทคทีม แชมเปียนชิป (1 สมัย)
  • คู่กับ ชอว์น ไมเคิลส์ ชนะ คริส เจอริโค และ บิ๊กโชว์ ในศึก ทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ 2009

• European Champion (2 สมัย)
  • ชนะ ชอว์น ไมเคิลส์
  • ชนะ โอเว่น ฮาร์ต

• King of the Ring 1997
  • ปี 1997 ชนะ แมนคาย ในรอบชิงชนะเลิศ

• Royal Rumble Winner 2002
  • ปี 2002 ชนะ เคิร์ต แองเกิล เป็นคนสุดท้าย

• Second Grand Slam Champion
• Seventh Triple Crown Champion

ผลงานทั้งหมด

• Independent Wrestling Federation
  • IWF Heavyweight Championship (1 สมัย)

• Pro Wrestling Illustrated
  • PWI Feud of the Year (2000) vs. Kurt Angle
  • PWI Feud of the Year (2004) vs. Chris Benoit
  • PWI Feud of the Year (2009) vs. Randy Orton
  • PWI Match of the Year (2004) vs. Shawn Michaels and Chris Benoit at WrestleMania XX
  • PWI Most Hated Wrestler of the Year (2003–2005)
  • PWI ranked him #1 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2000 and 2009
  • PWI ranked him #139 in the PWI Years in 2003
  • PWI Wrestler of the Year (2008)
  • PWI Most Hated of the Decade (2000-2009)
  • PWI Wrestler of the Decade (2000-2009)

• Slammy Award
  • Best Hair (1997)
  • OMG Moment of the Year (2011) - Triple H kicking out of a Tombstone Piledriver at WrestleMania XXVII

• Wrestling Observer Newsletter
  • Feud of the Year (2000) vs. Mick Foley
  • Feud of the Year (2004) vs. Shawn Michaels and Chris Benoit
  • Feud of the Year (2005) vs. Batista
  • Most Overrated (2002–2004, 2009)
  • Readers' Least Favorite Wrestler (2002, 2003)
  • Worst Feud of the Year (2002) vs. Kane
  • Worst Feud of the Year (2006) with Shawn Michaels vs. Vince McMahon and Shane McMahon
  • Worst Worked Match of the Year (2003) vs. Scott Steiner at No Way Out
  • Worst Worked Match of the Year (2008) vs. Vladimir Kozlov and Edge at Survivor Series
  • Wrestler of the Year (2000)
  • Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 2005)

ผลงานภาพยนตร์

ปี	ภาพยนตร์	รับบทเป็น	หมายเหตุ
2004	Blade: Trinity	Jarko Grimwood
2006	Relative Strangers	Wrestler	Uncredited
2011	The Chaperone	Ray Bradstone
	Inside Out	AJ

ดูเพิ่ม

• ดี-เจเนอเรชันเอ็กซ์

แหล่งข้อมูลอื่น

• WWE Profile
• Online World of Wrestling profile
• ชีวประวัติ Triple H ที่ อินเทอร์เน็ตมูวีดาตาเบส