แดเนียล ไบรอัน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
แดเนียล ไบรอัน
ไบรอันกับ แชมป์ WWE เวิลด์เฮฟวี่เวท
ไบรอันกับ แชมป์ WWE เวิลด์เฮฟวี่เวท
ข้อมูล
ฉายา อเมริกัน ดราก้อน
ไบรอัน แดเนียลสัน
แดเนียล ไบรอัน
แดเนียล ไวแอ็ตต์[1][2][3]
ความสูงจริง ฟุต 8 นิ้ว (1.73 ม.)[4]
น้ำหนักจริง 192 ปอนด์ (87 กก.)
ความสูง ฟุต 10 นิ้ว (1.78 ม.)
น้ำหนัก 210 ปอนด์ (95 กก.)[5]
เกิด 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1981 (32 ปี)
แอเบอร์ดีน, รัฐวอชิงตัน
พำนัก ฟีนิกซ์ (รัฐแอริโซนา)[6]
มาจาก แอเบอร์ดีน, รัฐวอชิงตัน
ฝึกหัดโดย วิลเลียม รีกัล[7]
เท็กซัสเรสต์ลิงอคาเดมี
ชอว์น ไมเคิลส์
รูดี บอย กอนซาเลซ
เทรซี สมอเตอร์
มะซะโตะ ทะนะกะ
เปิดตัว 4 ตุลาคม ค.ศ. 1999

ไบรอัน แดเนียลสัน[8] เกิดวันที่ 22 พฤษภาคม ค.ศ. 1981 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน ปัจจุบันเซ็นสัญญาให้กับสมาคม ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ในวงการมวยปล้ำมีชื่อว่า แดเนียล ไบรอัน เป็นอดีตนักมวยปล้ำของสมาคม ริงออฟออเนอร์ และเป็นอดีตแชมป์โลก ROH 1 สมัย, ในสมาคม WWE เป็นแชมป์โลก 3 สมัย (แชมป์ WWE 2 สมัย และ แชมป์โลกเฮฟวี่เวท 1 สมัย) แชมป์ยูเอส 1 สมัย และ แชมป์แทคทีม WWE 1 สมัย และเป็นผู้ชนะในแมตช์การปล้ำ มันนีอินเดอะแบงก์แลดเดอร์แมตช์ เพื่อชิงสัญญาการชิงแชมป์โลกที่ไหน เมื่อไหร่ เวลาใด ก็ได้ ประจำปี 2011

ประวัติในสังเวียนมวยปล้ำ[แก้]

ช่วงแรกของอาชีพ (1999 - 2004)[แก้]

ไบรอันตอนช่วงปีแรกในสมาคมอิสระ

แดเนียลสันเริ่มสัมผัสกับมวยปล้ำเป็นครั้งแรกในการแข่งขันมวยปล้ำที่สนามหลังบ้านที่มีชื่อว่า แบ็คยาร์ดแชมเปียนชิปเรสต์ลิง (BCW) โดย แดเนียลสัน ได้ใช้ชื่อว่า "เดอะ แด็กเกอร์" แล้วแดเนียลสันก็ชนะได้ตำแหน่งแชมป์เฮฟวี่เวท หลังจากที่ แดเนียลสันจบการศึกษาจากโรงเรียนมัธยมในปี 1999 เขาได้ตัดสินใจที่จะเป็นนักมวยปล้ำอาชีพและมีความพยายามที่จะเริ่มต้นในการฝึกอบรมที่โรงเรียนสอนมวยปล้ำของ ดีน มาเลนโก แต่ฝึกได้ไม่นานนักโรงเรียนก็ต้องปิดตัวลง แต่เขาก็ได้รับการฝึกอบรมแทนจาก ชอว์น ไมเคิลส์ ที่ เท็กซัสเรสต์ลิงอคาเดมี[9] แดเนียลสันเปิดตัวครั้งแรกด้วยการสนับสนุน ชอว์น ไมเคิลส์ ที่ เท็กซัสเรสต์ลิงอคาเดมี (TWA) ในวันที่ 21 มีนาคม ปี 2000 เป็นครั้งแรกที่แดเนียลสันได้แชมป์มวยปล้ำอาชีพของเขา โดยจับคู่กับ สปางกี แล้วเอาชนะแชมป์แทคทีม TWA อย่าง เจโรมี เซจ และ รูเบน ครัซ ไปได้ หลังจากนั้น แดเนียลสันก็เริ่มทีจะทัวร์ปล้ำไปรอบประเทศ แล้วไม่นานนัก แดเนียลสันก็ได้เซ็นสัญญากับสมาคม เวิลด์เรสต์ลิงเฟเดเรชั่น (WWF) หลังจากที่ได้เซ็นสัญญากัน WWF ก็ได้ส่งตัวเขาไปพัฒนาและปรับแต่งทักษะก่อนที่ เมมฟิสแชมเปียนชิปเรสต์ลิง (MCW) ค่ายลูกของ WWF ในตอนนั้น ก่อนทีจะเริ่มเปิดตัวในรายการโทรทัศน์ของ WWF ในตอนนั้นเองที่แดเนียลสัน ได้รับการฝึกฝนจาก วิลเลียม รีกัล แล้ว แดเนียลสันก็ได้ใช้ชื่อที่ทำให้เขาเป็นที่รู้จักมากขึ้นคือ "อเมริกัน ดราก้อน"[10]

ในปี 2001 WWF ได้ตัดขาดความสัมพันธ์กับ MCW และได้ปล่อยตัว แดเนียลสันออกจากสัญญาด้วย ซึ่งตอนนั้นเขาได้คว้าแชมป์ไลท์เฮฟวี่เวท MCW และแชมป์แทคทีม MCW ร่วมกับ สปางกี อยู่ซึ่งหลังจากที่เสียแชมป์ของ MCW แล้ว แดเนียลสันก็ได้กลับไปร่วมงานกับ WWF อีกครั้ง ซึ่งได้เปลี่ยนชื่อเป็น เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (WWE) แล้ว ซึ่งปล้ำในรายการรองอย่าง วีโลซิตี แอนด์ ฮาร์ท ในระยะแรก เป็นการเพิ่มสิทธิภาพของตัวเองจนได้รับอนุญาตให้ขึ้นปล้ำในรายการหลักๆ ได้ซึ่งแดเนียลสันก็เคยขึ้นปล้ำกับ จอห์น ซีนา ด้วยแต่ก็แพ้ไปในที่สุด[11][12] หลังจากที่หมดสัญญากับ WWE แดเนียลสันได้เริ่มทัวร์ญี่ปุ่นและฝึกฝนศิลปะการป้องกันตัวแบบ Martial-Arts ร่วมกับเพื่อนที่ฝึกจากเท็กซัสเรสต์ลิงอคาเดมี อย่าง แลนซ์ เคด[13] และร่วมปล้ำแทคทีมคู่กันจากนั้น แดเนียลสันก็เริ่มไปปล้ำที่ประเทศญี่ปุ่นอย่างเต็มตัวที่ นิวเจแปนโปรเรสต์ลิง (NJPW) ใน NJPW เขาเลิกใช้ชื่อ อเมริกัน ดราก้อน แต่สวมหน้ากากที่มี สีแดง, สีขาว และ สีฟ้า ที่ซึ่งระลึกถึงชื่อนั้นแทน[14] ความสำเร็จแรกของแดเนียลสันหลังจากที่ได้รับประสบการณ์ในการปล้ำมากมายใน NJPW ในวันที่ 12 มีนาคม ปี 2004 แดเนียลสัน (ในตอนนั้นใช้ชื่อว่า แซนส์ แมสก์) ก็สามารถเอาชนะ จาโด และ จีโด คว้าแชมป์จูเนียร์เฮฟวี่เวทแทคทีม IWGP คู่กับ เคอร์รี แมน ใน Hyper Battle tour[15]

ริงออฟออเนอร์[แก้]

ไบรอันในตอนอยู่สมาคมริงออฟออเนอร์

ในปี 2002 แดเนียลสันได้เริ่มไปปล้ำกับสมาคมใหม่ในตอนนั้นอย่าง ริงออฟออเนอร์ ที่นั้นเขาได้รับการยอมรับว่าเป็น "เทพเจ้าผู้ก่อตั้ง" ของสมาคมเลยก็ว่าได้ โดยแฟนๆ[16] มากมายชื่นชอบในฝีมือของเขาและ แดเนียลสันก็เป็นหนึ่งในนักมวยปล้ำที่ทำให้สมาคมดูมีความโดดเด่นตั้งแต่เริ่มก่อตั้งสมาคมขึ้นและมีแมตช์ทียอดเยี่ยมของสมาคมคือ แมตช์ 3 เส้า เป็นการเจอกันระหว่าง แดเนียลสัน, โล-กิ และ คริสโตเฟอร์ แดเนียล[17] ระหว่างทีแดเนียลสันปล้ำอยู่ที่ ริงออฟออเนอร์ ก็ได้เจอกับนักมวยปล้ำที่ยอดเยี่ยมหลายๆ คนอย่าง ออสติน แอรีส์[18] ซึ่งแมตช์นั้นก็ทำให้เขามีชื่อเสียงเพิ่มมากขึ้น ต่อมา แดเนียลสันก็ได้เจอกับ โฮมิไซด์ ซึ่งการเจอกันของทั้งคู่ก็ปล้ำกันในกติกาต่างๆ มากมาย ซึ่งแมตช์ทีเป็นทีจดจำคือ การปล้ำในกรงเหล็ก ในศึก ROH Final Showdown ซึ่งในตอนนั้น แดเนียลสันได้ถือว่าเป็นนักมวยปล้ำที่ดีที่สุดใน ROH เลยก็ว่าได้ ทางสมาคมจึงเกิดความคิดทีจะจัด ทัวร์นาเมนหาผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดขึ้นในปี 2004[19]

ในปี 2005 ก็มีข่าวออกมาจาก ROH ว่า แดเนียลสันประกาศว่าถ้าเกิดเขาแพ้ให้กับ ออสติน แอรีส์ ในการชิงแชมป์โลก ROH เขาจะออกจากสมาคม[20] ซึ่งเรื่องนี้ก็ทำให้แฟนๆ มวยปล้ำต่างตกตะลึ่งกันเป็นอย่างมาก แต่ข่าวนี้ก็ถูกเปิดเผยในภายหลังว่านักมวยปล้ำหลายๆคนผิดหวังมากเพราะว่า แดเนียลสันวางแผนที่จะใช้เวลาบางส่วนออกไปทำอาชีพอื่นแทนการเป็นนักมวยปล้ำ หลังจากที่ แดเนียลสันแพ้ให้กับ ออสติน แอรีส์ แล้วเขาก็ได้ใช้เวลาหลายวันไปที่ยุโรปและญี่ปุ่น เพื่อเขียนหนังสือเกี่ยวกับเรื่องราวในชีวิตของตัวเอง เดือนพฤษภาคม 2005 มีข่าวลือว่าทาง โทเทิลนอนสต็อปแอคเชินเรสต์ลิง (TNA) มีความสนใจที่จะเซ็นสัญญากับแดเนียลสัน และยังมีเพิ่มเติมอีกว่าเขาได้กลับไปทดลองงานกับ WWE ด้วย ซึ่งข่าวลือเหล่านั้น ทำให้ แดเนียลสันได้ออกมายุติข่าวด้วยการกลับมาร่วมงานกับ ROH ตามเดิม การที่แดเนียลสันได้กลับมาร่วมงานกับ ROH อีกครั้งนั้นก็ทำให้เขาได้โอกาสในการชิงแชมป์โลก ROH อีกครั้ง โดยเจอกับแชมป์ในขณะนั้นอย่าง เจมส์ กิบสัน และสามรถเอาชนะคว้าแชมป์โลกมาได้ ในศึก Glory by Honor IV ในวันที่ 15 กันยายน ปี 2005[21][22] ซึ่งช่วงนั้นเองเขาได้เจอกับสตาร์ดาวรุ่งเก่งๆ จากสมาคมอื่นอีกมากมาย[23]

ในปี 2006 เป็นจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ระหว่างค่ายชนค่ายโดย คริส ฮีโร ซึ่งในตอนนั้นสังกัดอยู่กับค่าย คอมแบตโซนเรสต์ลิง (CZW) ซึ่งเป็นเนื้อเรื่องทีดุเดือดจนเป็นทีพูดถึงกันในอินเทอร์เน็ตเลยก็ว่าได้[24] ซึ่งการเจอกันในครั้งนี้ แดเนียลสันก็ได้สามารถป้องกันแชมป์โลกไว้ได้[25] แต่เรื่องราวระหว่าง 2 ค่ายไม่ได้จบแค่นั้นเพราะว่ามีการเจอกันแบบแทคทีม 10 คน ในกรงเหล็กทีเรียกว่า Cage of Death ซึ่งก็จะมีนักมวยปล้ำของแต่ล่ะค่ายออกมาทีล่ะคน หลังจากทีเริ่มปล้ำก็จะมีการสุ่มเอาสตาร์ของแต่ล่ะค่ายออกมาอีกทีล่ะคนจนครบ แต่มีสตาร์ของ ROH ไม่ยอมขึ้นปล้ำอยู่คนหนึ่งคือ ซามัว โจ ซึ่งนั้นก็ทำให้ทีมของ ROH เป็นฝ่ายแพ้[26] ทำให้แดเนียลสันต้องเซ็นสัญญาในการทีจะให้คนของ CZW กลับมาชิงแชมป์โลกได้อีกครั้งในอนาคต นั้นก็เป็นเหตุผลให้ ต่อมาแดเนียลสันได้ท้าเจอกับ ซามัว โจ ซึ่งเป็นการปล้ำที่ยาวนานถึง 60 นาทีเต็ม แต่แดเนียลสันก็สามารถเอาชนะป้องกันแชมป์ไว้ได้[27] แดเนียลสันได้รับบาดเจ็บบริเวณหัวไหล่ของเขา หลังจากที่เจอกับ โคลต์ คาบานา แต่แดเนียลสันก็ฝืนตัวเองขึ้นปล้ำป้องกันแชมป์โลกต่อไป จนมาถึงการปล้ำแมตช์สุดท้ายของเขาในปี 2006 ปิดประวัติศาสตร์การครองแชมป์มายาวนานถึง 15 เดือนของแดเนียลสัน ด้วยการทีเขาแพ้ให้กับ โฮมิไซด์ หลังจากนั้น แดเนียลสันออกจากการปล้ำเอาเวลาไปรักษาไหล่ทีบาดเจ็บของเขา[28]

เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ / ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (2010 - ปัจจุบัน)[แก้]

ในปี 2010 แดเนียลสันได้เข้าร่วมแข่งขันในรายการ ดับเบิลยูดับเบิลยูอีเอ็นเอ็กซ์ที ซีซั่น 1 โดยใช้ชื่อว่า แดเนียล ไบรอัน และมี เดอะ มิซ เป็นผู้ฝึกสอน โดยผู้ชนะในเอ็นเอ็กซ์ที ซีซั่น 1 คือ เวด บาร์เร็ตต์[29] ในศึกรอว์ (7 มิถุนายน 2011) ไบรอันมาพร้อมกับสมาชิกในเอ็นเอ็กซ์ที เวด บาร์เร็ตต์, ดาร์เรน ยัง, เดวิด โอทังก้า, ฮีท สเลเตอร์, จัสติน เกเบรียล, ไมเคิล ทาร์เวอร์ และ สกิพ เชฟฟิลด์ โดยตั้งชื่อกลุ่มทีมว่า เดอะเน็กซัส และมาทำลายโชว์ในศึกรอว์จนพังยับเยิน โดยไบรอันได้ใช้เนคไทรัดคอของ จัสติน โรเบิร์ต โฆษกผู้ประกาศของ WWE[30] ทำให้ไบรอันต้องถูกไล่ออก เพราะใช้ความรุนแรงมากเกินไป จึงถูกไล่ออกเพื่อแสดงความสำนึกผิด[31][32] ในศึก ซัมเมอร์สแลม (2010) ไบรอันได้กลับมาใน WWE และได้เข้าร่วมทีม WWE โดยมี จอห์น ซีนา, เบรต ฮาร์ต, เอดจ์, คริส เจอริโค, จอห์น มอร์ริสัน, อาร์-ทรูธ และ เดอะ เกรท คาลี เจอกับทีมเดอะเน็กซัส ในแมตช์การปล้ำแทคทีม 7 ต่อ 7 อิลิมิเนชั่น โดยก่อนถึงศึกซัมเมอร์สแลม กลุ่มเดอะเน็กซัส ได้ลอบทำร้าย เดอะ เกรท คาลี จนไม่สามารถร่วมปล้ำในครั้งนี้ได้ ไบรอันจึงเข้ามาร่วมทีมแทน ผลปรากฏว่าทีม WWE เป็นฝ่ายชนะ[33][34] ในศึก ไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2010) ไบรอันได้คว้า แชมป์ยูเอส โดยการเอาชนะเดอะ มิซ[35] ก่อนจะเสียแชมป์ให้กับ เชมัส ในศึกรอว์ (14 มีนาคม 2011)[36] ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27 ไบรอันได้ขอท้าชิงแชมป์ยูเอสกับเชมัส ในแมตช์การปล้ำลัมเบอร์ แจ็ค โดยมีนักมวยปล้ำอยู่รอบเวที เป็นแมตช์ก่อนรายการ สุดท้ายไม่มีผลการตัดสิน เพราะนักมวยปล้ำที่รอบเวทีขึ้นมาอัดกัน ทีโอดอร์ ลอง ผู้จัดการทั่วไปของสแมคดาวน์ เลยสั่งเป็นแมตช์แบทเทิลรอยัล โดยผู้ชนะคือ เดอะ เกรท คาลี[37]

ไบรอันได้ย้ายไปอยู่ สแมคดาวน์ จากผลดราฟท์ในศึกรอว์ (25 เมษายน 2011)[38] ในศึก มันนีอินเดอะแบงก์ (2011) ไบรอันได้คว้ากระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์ ในแมตช์การปล้ำไต่บันไดชิงกระเป๋ามันนีอินเดอะแบงก์แลดเดอร์แมตช์ ของฝั่ง สแมคดาวน์ ทำให้ ไบรอันได้สิทธิ์ชิงแชมป์โลกที่ไหนเมื่อไรเวลาใดก็ได้ เพียง 1 ครั้งเท่านั้น[39] ในศึก สแมคดาวน์ (25 พฤศจิกายน 2011) ไบรอันได้ใช้สิทธิ์มันนีอินเดอะแบงก์ชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ มาร์ก เฮนรี ทันที สุดท้ายไบรอันกดชนะไปสบายๆ ทำให้ไบรอันคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท มาครอบครอง แต่ ทีโอดอร์ ลอง ออกมาบอกว่า เฮนรีไม่อยู่ในสภาพที่พร้อมปล้ำ แมตช์นี้ถือว่าเป็นโมฆะ ทีโอดอร์ ลอง ส่งกระเป๋าคืนให้ไบรอัน และบอกให้ไบรอันเตรียมตัวขึ้นปล้ำกับ โคดี, บาร์เร็ตต์ และ ออร์ตัน เป็นคู่เอก ในแมตช์การปล้ำ 4 เส้า ผู้ชนะจะได้สิทธิ์เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับเฮนรี ในศึก สแมคดาวน์ สัปดาห์หน้า และไบรอันก็เป็นผู้ชนะ และได้สิทธิ์เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 กับเฮนรี[40][41] ในศึก สแมคดาวน์ (29 พฤศจิกายน 2011) ไบรอันได้ชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับเฮนรี ในกรงเหล็ก แต่ก็ไม่สำเร็จ[42] ในศึก ทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ (2011) ไบรอันได้ใช้สิทธิ์มันนีอินเดอะแบงก์ กับ บิ๊กโชว์ และคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท เป็นสมัยแรกมาได้สำเร็จ หลังจากที่ บิ๊กโชว์ คว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท มาได้จาก มาร์ก เฮนรี[43][44]

ไบรอันเสียแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ให้กับเชมัส ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28 เพียงเวลา 18 วินาที หลังจูบกับเอเจ

ไบรอันได้รับบทเป็นแฟนกับ เอเจ ในศึก สแมคดาวน์ (6 มกราคม 2012) ไบรอันต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวทครั้งแรกกับบิ๊กโชว์ โดยระหว่างแมตช์ ไบรอันพยายามใส่ท่าไม้ตายให้บิ๊กโชว์ตบพื้นยอมแพ้ แต่บิ๊กโชว์ไม่ยอม ไบรอันจึงลงไปยั่วโมโหเฮนรีที่มานั่งเป็นผู้บรรยายรับเชิญอยู่ข้างเวที ทำให้เฮนรีผลักไบรอันล้มลงไป ผลการตัดสินจึงจบลงที่ไบรอันชนะฟาวล์ และกลายเป็นฝ่ายอธรรม[45] ในศึก สแมคดาวน์ (13 มกราคม 2012) ไบรอันต้องป้องกันแชมป์กับบิ๊กโชว์ แบบไม่มีกฎกติกา โดยมีเอเจมายืนอยู่ข้างเวที ปรากฏว่า บิ๊กโชว์ เผลอวิ่งไปชนเอเจล้มลงไป ขณะที่วิ่งไล่ตามไบรอัน ทำให้ไบรอันต้องมาดูอาการ โดยแมตช์จบด้วยการไม่มีคำตัดสิน[46] ในศึก รอยัลรัมเบิล (2012) ไบรอันต้องป้องกันแชมป์กับบิ๊กโชว์ และมาร์ก เฮนรี ในแมตช์การปล้ำ 3 เส้าในกรงเหล็ก สุดท้ายไบรอันก็เป็นฝ่ายป้องกันแชมป์เอาไว้ได้[47] ในศึก อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2012) ไบรอันต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ บิ๊กโชว์, เวด บาร์เร็ตต์, โคดี โรดส์, เดอะ เกรท คาลี และ ซานติโน่ มาเรลล่า แต่ก็ยังรักษาแชมป์เอาไว้ได้ หลังแมตช์ไบรอันได้ถูกลอบทำร้ายโดยเชมัส ผู้ชนะเลิศในรอยัลรัมเบิล ประจำปี 2012 และได้เลือกไบรอัน ที่จะชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28[48] สุดท้ายไบรอันก็เสียแชมป์ให้กับเชมัส ในเวลาเพียง 18 วินาที หลังจากที่ไบรอันเรียกให้เอเจขึ้นมาจูบเพื่อให้กำลังใจ[49] ซึ่งหลังจากเหตุการณ์ที่ไบรอันเสียแชมป์ให้กับเชมัส ในศึก เรสเซิลเมเนีย เพียงแค่ 18 วินาที ทำให้ แฟนๆ ต่างพากันตะโกนเรียกชื่อไบรอัน และตะโกนคำว่า Yes! ตลอดทั้งรายการศึกรอว์ และศึกสแมคดาวน์ ไม่เว้นแม้กระทั่งเกมส์บาสเก็ตบอล NBA ที่ทีม ไมอามี ฮีท ลงแข่ง แฟนๆ ในสนามก็ตะโกน Yes! ทั้งสนามเช่นกันจนกลายเป็นคำฮิตและได้ทำเป็นลายเสื้อคำว่า Yes! Yes! Yes! และได้เปลี่ยนชื่อท่าไม้ตายจาก LeBell Lock เป็นท่า Yes! Lock ในศึก สแมคดาวน์ (6 เมษายน 2012) ไบรอันออกมาพร้อมกับเอเจ และก็โทษเอเจ และบอกเลิกกับเอเจ ก่อนจะเดินกลับไปหลังเวที[50]

ไบรอัน เจ้าของแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ ซีเอ็ม พังก์ เจ้าของแชมป์ WWE

ในศึกรอว์ (30 เมษายน 2012) ไบรอันได้เอาชนะ เจอร์รี ลอว์เลอร์ และได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์ WWE กับ ซีเอ็ม พังก์ เจ้าของตำแหน่งแชมป์ WWE ในศึก โอเวอร์เดอะลิมิต (2012)[51] สุดท้ายไบรอันก็ไม่สามารถคว้าแชมป์มาได้[52] ในศึก โนเวย์เอาท์ (2012) ไบรอันได้เจอกับพังก์ และเคน ในแมตช์การปล้ำ 3 เส้า เพื่อชิงแชมป์ WWE สุดท้ายไบรอันก็ไม่สามารถคว้าแชมป์มาได้[53] ในศึก มันนีย์อินเดอะแบงก์ (2012) ไบรอันได้ชิงแชมป์ WWE กับพังก์ ในแมตช์การปล้ำไม่มีการปรับแพ้ฟาล์ว โดยมีเอเจเป็นกรรมการพิเศษ สุดท้ายไบรอันก็ไม่สามารถคว้าแชมป์มาได้[54][55] ในศึกรอว์ (16 กรกฎาคม 2012) ไบรอันได้จับคู่กับเอเจ เจอกับ อีฟ ทอร์เรส กับ เดอะ มิซ สุดท้ายไบรอันกับเอเจก็เป็นฝ่ายเชนะไปได้ หลังแมตช์ไบรอันคุกเข่าขอเอเจแต่งงานและสวมแหวนให้เอเจด้วย คำตอบของเอเจ คือ Yes! แล้วทั้งคู่ก็จูบกันอย่างดูดดื่มจากนั้นก็ทำท่า Yes! Yes! Yes! ไปรอบเวทีทั้งสองคน[56] ในศึก รอว์ ตอนที่ 1,000 (23 กรกฎาคม 2012) ไบรอันกับเอเจ ออกมาทำพิธีแต่งงาน แต่เอเจไม่ยอมตอบรับการแต่งงาน แถมยังบอกว่ามีคนเข้ามาจีบเธออีกคนหนึ่ง วินซ์ แม็กแมน ออกมาแล้วก็ประกาศให้เอเจ เป็นผู้จัดการคนใหม่ของรอว์ เอเจเดินจากไป ปล่อยให้ไบรอันโมโหทำลายข้าวของบนเวที ซีเอ็ม พังก์ออกมายั่วโมโหไบรอัน ตามมาด้วย เดอะ ร็อค ออกมาแจก Rock Bottom ใส่ไบรอัน[57] ในศึก สแมคดาวน์ (3 สิงหาคม 2012) ไบรอันใส่เสื้อลายใหม่คำว่า No! No! No! ให้สัมภาษณ์ที่หลังฉาก โวยวายว่าเขาคือคนเดียวที่มีสิทธิ์ตะโกน Yes! ไม่ใช่คนดูพวกนั้น[58]

ทีมเฮลโน (ไบรอันและเคน)

ในศึกรอว์ (10 กันยายน 2012) ไบรอันต้องจับคู่กับ เคน เจอกับ ไพรม์ไทม์เพลเยอส์ (ไทตัส โอนีล และ ดาร์เรน ยัง) ทีมที่ชนะจะได้เป็นคู่แทคทีมอันดับ 1 ในการชิงแชมป์แทคทีม WWE กับ โคฟี คิงส์ตัน และ อาร์-ทรูธ เจ้าของแชมป์แทคทีม WWE สุดท้าย ไบรอันและเคน ก็เป็นฝ่ายชนะและได้ไปท้าชิงแชมป์แทคทีม WWE ในศึก ไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2012)[59] สุดท้าย ไบรอันและเคน ก็เป็นฝ่ายชนะและคว้าแชมป์แทคทีม WWE มาได้สำเร็จ[60] ในศึก สแมคดาวน์ (21 กันยายน 2012) เคนได้เจอกับ แดเมียน แซนดาว ในระหว่างแมตช์ ไบรอันเอาเข็มขัดแชมป์แทคทีม WWE 2 เส้น แล้วมาร้องโวยวายว่าข้าคือแชมป์แทคทีม ทำให้เคนเสียสมาธิจนแพ้ไป ในคืนเดียวกัน ไบรอันได้เจอกับโคดี โรดส์ ท้ายแมตช์ ไบรอันจับโคดี ใส่ท่า No! Lock ได้แล้ว แต่เคนออกมาจุดไฟที่เสาเวที ทำให้ไบรอันตกใจ แล้วก็โดนจับใส่ท่า Cross Rhodes แพ้ไป ไบรอันเข้าไปโวยวายกับเคนที่หลังฉาก จากนั้นก็เริ่มทะเลาะกันอีก โคดีกับแซนดาวเข้ามาหัวเราะเยาะเย้ยว่าแชมป์แทคทีมคู่นี้มันคือตัวตลกชัดๆ ไบรอันกับเคนเลยท้าเจอกันแบบแทคทีม ในคืนเดียวกัน ไบรอันและเคนได้เจอกับโคดีและแซนดาวเป็นแมตช์ลัมเบอร์แจ็ค ที่มีคู่แทคทีมทุกทีมมายืนล้อมเวที สุดท้ายไบรอันและเคนชนะฟาล์ว เพราะโคดีเห็นท่าจะสู้ไม่ไหวเลยไปเอาเก้าอี้มาฟาดเคน จนถูกปรับแพ้ฟาวล์ ไบรอันเข้ามาช่วยเคนแล้วก็เอาเก้าอี้มากันคนละตัวไล่ตีโคดีกับแซนดาว หลังแมตช์ ไบรอันกับเคนยังไม่หนำใจ เลยลงไปลากพวกแทคทีมทั้งหลายขึ้นมาฟาดอย่างเมามันส์กันถ้วนหน้า ในศึกรอว์ (24 กันยายน 2012) ได้มีการให้แฟนๆ ช่วยกันตั้งชื่อให้กับไบรอันและเคน โดยแฟนๆ ได้ตั้งชื่อทีมให้ว่า ทีมเฮลโน จากนั้น โคดีกับแซนดาวก็เข้ามาลอบทำร้าย ไบรอันและเคน แล้วก็ประกาศว่าพวกเขาคือทีม โรดส์ สคูลาร์ส[61] ในศึก เฮลอินเอเซล (2012) ทีมเฮลโนต้องป้องกันแชมป์แทคทีม WWE กับทีมโรดส์ สคูลาร์ส สุดท้ายทีมเฮลโนถูกปรับแพ้ฟาล์ว แต่ไม่เสียแชมป์[62] ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 29 ทีมเฮลโนต้องป้องกันแชมป์แทคทีม WWE กับ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ และบิ๊ก อี แลงสตัน แต่ก็สามารถป้องกันแชมป์เอาไว้ได้[63] ต่อมาทีมเฮลโนได้เสียแชมป์แทคทีมให้กับ เซท โรลลินส์ และโรแมน เรนส์ 2 สมาชิกในกลุ่ม เดอะชีลด์ ในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2013) หลังจากที่ทีมเฮลโน ครองแชมป์มาเป็นเวลา 245 วัน[64]

ไบรอันกับ ซีเอ็ม พังก์ ในตอนเปิดศึกกับ เดอะไวแอ็ตต์แฟมิลี

ในศึกรอว์ (15 กรกฎาคม 2013) จอห์น ซีนาออกมาเพื่อเลือกผู้ท้าชิงแชมป์ WWE โดยมีบรรดาซูเปอร์สตาร์มายืนอยู่ที่ลานเปิดตัว ซีนาเรียกชื่อนักมวยปล้ำทีละคนเพื่อให้แฟนๆ ช่วยกันส่งเสียงสนับสนุนคนที่อยากให้ชิงแชมป์ คนดูตะโกน Yes! Yes! Yes! แดเนียล ไบรอัน!! ซีนาประกาศเลือกไบรอันเป็นผู้ท้าชิงของเขาในศึก ซัมเมอร์สแลม (2013) ไบรอันออกมาตะโกน Yes! Yes! Yes! และคนดูก็ตะโกนตามกันทั้งสนาม[65] ในศึกรอว์ (22 กรกฎาคม 2013) แบรด แมดด็อกซ์ ออกมาประกาศให้มีการเซ็นสัญญาปล้ำระหว่างซีนา กับไบรอัน ซึ่งทั้งสองคนก็เซ็นสัญญา แล้วแมดด็อกซ์ก็เตรียมจัดแมตช์ให้ไบรอันได้พิสูจน์ตัวเองว่าเหมาะสมจริงหรือไม่ที่ได้ชิงแชมป์ ในคืนเดียวกัน ไบรอันต้องปล้ำแมตช์ Gauntlet Match โดยเจอกับ แจ๊ค สแวกเกอร์, แอนโทนีโอ ซีซาโร และไรแบ็ค ผลปรากฏว่า ไบรอันเอาชนะมาได้ 2 แมตช์แรก แมตช์สุดท้าย ไบรอันชนะฟาว์ลเพราะ ไรแบ็คจับไบรอันไปพาวเวอร์บอมใส่โต๊ะจนพัง หลังแมตช์ ไรแบ็คจะเล่นงานไบรอันต่อ แต่ซีนาออกมาช่วยไล่อัดไรแบ็คหนีไป ซีนาเอาไมค์มาประกาศท้าไรแบ็ค ให้มาเจอกันในแมตช์จับฟาดใส่โต๊ะ ซึ่งไรแบ็คก็ตอบตกลง ที่หลังฉากแมดด็อกซ์คุยกับวินซ์ และตกลงจะจัดแมตช์ซีนาเจอกับไรแบ็ค และแมดด็อกซ์ก็ให้ไบรอัน เจอกับเคน[66] ในศึกรอว์ (29 กรกฎาคม 2013) ไบรอันได้เจอกับเคน สุดท้ายไบรอันเอาชนะไปได้ ในคืนเดียวกัน ซีนาได้เจอกับไรแบ็ค ในแมตช์การปล้ำจับฟาดใส่โต๊ะ สุดท้ายซีนาก็เป็นฝ่ายชนะ หลังแมตช์ ไบรอันออกมาคว้าเข็มขัดแชมป์ WWE แล้วเอาขึ้นไปยื่นให้ ซีนาจะรับเข็มขัด แต่ไบรอันดึงกลับ ซีนาเลยแย่งเอามาจนได้ แล้วไบรอันก็ทำท่า Yes! Yes! Yes! ใส่ซีนาเป็นการปิดท้ายรายการ[67] ในศึก ซัมเมอร์สแลม ไบรอันได้ชิงแชมป์ WWE กับซีนา โดยมี ทริปเปิล เอช เป็นกรรมการพิเศษ สุดท้ายไบรอันก็เป็นฝ่ายเอาชนะซีนามาได้และได้เป็นแชมป์ WWE สมัยแรก หลังแมตช์ ไบรอันกำลังฉลองแชมป์ แต่ซีนามาขัดจังหวะเหมือนจะหาเรื่อง แต่สุดท้ายก็จับมือแสดงความยินดี ซีนาเดินกลับไปและปล่อยให้ไบรอันฉลองบนเวทีโดยมีการจุดพลุฉลองอย่างยิ่งใหญ่ แต่แล้ว แรนดี ออร์ตัน ก็เดินถือกระเป๋าออกมา ออร์ตันชูกระเป๋าข่มขวัญและเดินกลับไป แต่ทริปเปิล เอชจับไบรอันใส่ Pedigree จนหลับสนิท แล้วออร์ตันก็กลับมาใช้กระเป๋า และจับกดนับ 3 คว้าแชมป์ไปครองโดยทริปเปิล เอช ก็ร่วมฉลองด้วย[68]

ในศึกรอว์ (19 สิงหาคม 2013) มีการเฉลิมฉลองตำแหน่งแชมป์ของออร์ตัน ซึ่งมีนักมวยปล้ำทุกคนของ WWE มายืนที่เวที โดยมีเดอะชีลด์ยืนอยู่ริมเวที วินซ์, สเตฟานี แม็กแมเฮิน และทริปเปิล เอช ก็ออกมากันพร้อมหน้า ทริปเปิล เอชประกาศแนะนำตัวออร์ตัน แชมป์ WWE คนใหม่ ออร์ตันออกมาจับมือกับครอบครัวแม็กแมน ออร์ตันบอกว่าปกติเขาไม่ชอบขอบคุณใคร แต่ครั้งนี้เขาต้องบอกว่าเขาต้องขอบคุณทริปเปิล เอชจริงๆ ทริปเปิล เอชบอกว่าเขารู้ว่า แดเนียล ไบรอันยังอยู่ในสนามแห่งนี้ ถ้าหากว่ามีปัญหาอะไรก็จงออกมาเคลียร์กันเดี๋ยวนี้ทริปเปิล เอช ไบรอันออกมาและจะขึ้นเวที แต่เดอะชีลด์มารุมอัดไบรอัน แต่ทริปเปิล เอชสั่งห้ามไว้ ทริปเปิล เอชบอกให้ไบรอัน ขึ้นมาบนเวที ไบรอันขึ้นเวทีไปปุ๊บก็โดน RKO ทันที แล้วออร์ตันกับครอบครัวแม็กแมนก็ชูมือฉลองกัน[69] ในศึกรอว์ (26 สิงหาคม 2013) ไบรอันออกมาบอกว่า ทริปเปิล เอชก็เป็นแค่คนที่ทรยศต่ออุดมการณ์ของตัวเอง สมัยก่อนทำตัวเป็นนักปฏิวัติใส่เสื้อแจ๊คเก็ตหนัง แต่ตอนนี้ใส่สูททำงานให้บริษัทซะแล้ว ส่วนออร์ตันก็จะต้องถูกศัลยกรรมหน้าใหม่หลังจากที่เขาจัดการแย่งแชมป์คืนในศึก ไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2013) ในคืนเดียวกัน ไบรอันได้เจอกับเดอะชีลด์ สุดท้ายไบรอันก็ชนะฟาล์ว หลังแมตช์ เดอะชีลด์รุมเล่นงานไบรอัน แล้วก็จัดการ Triple Powerbomb ใส่ไบรอัน ออร์ตันออกมาและก็จัดการ RKO ใส่ไบรอัน[70] ในศึก ไนท์ออฟแชมเปียนส์ ไบรอันสามารถเอาชนะออร์ตัน และคว้าแชมป์ WWE เป็นสมัยที่ 2 มาได้สำเร็จ[71] ในศึกรอว์ (16 กันยายน 2013) ไบรอันออกมาท่ามกลางเสียงเชียร์ พร้อมกับเข็มขัดแชมป์ WWE เขาบอกว่าเขามีหลายอย่างที่อยากจะพูด แต่ขอพูดคำที่สื่อความหมายได้ดีที่สุดคำเดียวคือ ใช่!! แต่ ทริปเปิล เอช ออกมาขัดจังหวะ และบอกว่า สก็อตต์ อาร์มสตรอง ที่ตัดสินแมตช์ชิงแชมป์นับ 1 2 3 เร็วเกิน และทริปเปิล เอชได้สั่งยึดแชมป์คืน ไบรอันไม่ยอมคืน แรนดี ออร์ตันออกมา และไบรอันกับออร์ตันก็ทำท่าจะต่อยกัน แต่ทริปเปิล เอชสั่งห้ามไว้ และก็บอกให้ส่งคืนเข็มขัดแชมป์มาได้แล้ว ไบรอันไม่ยอมคืน เลยโดน RKO เข้าไป แล้วทริปเปิล เอชก็เอาเข็มขัดไปจนได้[72] ในศึก แบทเทิลกราวด์ ไบรอันได้เจอกับออร์ตัน เพื่อชิงแชมป์ WWE ที่ว่างอยู่ สุดท้ายแมตช์จบลงโดยไม่มีผลการตัดสิน เพราะ บิ๊กโชว์ออกมาก่อกวนการปล้ำ[73] ในศึก เฮลอินเอเซล (2013) ไบรอันได้เจอกับออร์ตัน ในแมตช์การปล้ำเฮลอินเอเซล เพื่อชิงแชมป์ WWE ที่ว่างอยู่ โดยมี ชอว์น ไมเคิลส์ เป็นกรรมการพิเศษ สุดท้ายไบรอันก็เป็นฝ่ายแพ้ไป จากการถูก Sweet Chin Music โดยชอว์น เพราะไปเล่นงานทริปเปิล เอช เพื่อนรักของชอว์น[74]

ในศึกรอว์ (28 ตุลาคม 2013) ชอว์นออกมาเพื่ออธิบายสิ่งที่เขาทำลงไป และก็เรียกไบรอันออกมา ชอว์นบอกว่าเขาไม่ได้ตั้งใจจะให้มันจบลงแบบนั้น ทริปเปิล เอช คือเพื่อนที่เขารักที่สุดและมันจะไม่มีวันเปลี่ยนแปลง เขาจะไม่ขอให้ไบรอันหรือใคร ๆ มาเข้าใจเขาแต่อยากจะขอให้ไบรอันยอมรับคำขอโทษและจับมือกับเขา ไบรอันไม่ยอมจับมือด้วย ชอว์นเลยสั่งสอนบทเรียนสุดท้ายในฐานะอาจารย์ว่าในวงการนี้ห้ามเชื่อใจใครเด็ดขาดรวมทั้งตัวเขาเองด้วย เขาคือ ชอว์น ไมเคิลส์ สตาร์ระดับ A+ และจะให้เกียรตินายได้จับมือกัน ดังนั้นจงจับมือซะดี ๆ ไบรอันยอมจับมือ จากนั้นก็ลากชอว์นไปใส่ Yes Lock ก่อนที่กรรมการจะวิ่งออกมาช่วยห้าม ไบรอันให้สัมภาษณ์ที่หลังฉาก แต่ยังไม่ทันได้พูดอะไรก็โดน เดอะไวแอ็ตต์แฟมิลี เข้ามารุมกระทืบจนน่วม[75] ในศึก เซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2013) ไบรอันได้จับคู่กับ ซีเอ็ม พังก์ เจอกับ ลุก ฮาร์เปอร์ และ อีริก โรแวน 2 สมาชิกกลุ่มเดอะไวแอ็ตต์แฟมิลี สุดท้ายไบรอันกับพังก์ก็เป็นฝ่ายเอาชนะไปได้สำเร็จ[76] ในศึก ทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ (2013) ไบรอันต้องปล้ำแมตช์แฮนดิแคป 3 ต่อ 1 กับ เดอะไวแอ็ตต์แฟมิลี (เบรย์ ไวแอ็ตต์, ลุก ฮาร์เปอร์ และ อีริก โรแวน) สุดท้ายไบรอันก็เป็นฝ่ายแพ้ไปในที่สุด[77] ในศึกรอว์ (30 ธันวาคม 2013) ไบรอันได้มาคุยกับ ทริปเปิล เอช กับ สเตฟานี เพื่อขอเจอกับ เบรย์ ไวแอ็ตต์ ตัวต่อตัว แต่จะต้องเจอกับ ลุก ฮาร์เปอร์ ก่อน ถ้าชนะก็ให้เจอกับ อีริก โรแวน อีกคน ถ้าชนะได้หมดก็จะให้เจอกับ เบรย์ ไวแอ็ตต์ สุดท้ายไบรอันก็เอาชนะได้ทั้ง ฮาร์เปอร์ และ โรแวน และได้เจอกับเบรย์ ตัวต่อตัว แต่ยังไม่ทันได้ปล้ำ ฮาร์เปอร์ และ โรแวน ก็ขึ้นมากระทืบไบรอัน จนกรรมการต้องยุติแมตช์ไป หลังแมตช์ ไบรอันถูกรุมกระทืบจนหมดสภาพ เบรย์บอกว่านี่คือจุดจบเรื่องราวของไบรอัน เขาจะไม่ปรานีอีกต่อไปแล้ว เขาจะลงโทษไบรอันให้สาสม ไบรอันก็บอกว่า แกพูดถูกมาเสมอ ไม่ว่าฉันจะชนะมากี่แมตช์ต่อกี่แมตช์ก็ตาม ไม่ว่าฉันจะได้รับเสียงเชียร์จากแฟนๆดังกึกก้องมากเท่าไหร่ก็ตาม เหล่าผู้มีอำนาจก็ไม่เคยปล่อยให้ฉันได้รับชัยชนะเลย ไบรอันก็ถามเบรย์ว่า "ขอให้ฉันเข้าร่วมกลุ่มไวแอ็ตต์แฟมิลีได้ไหม?" ไบรอันนั่งคุกเข่าและกางแขนให้เบรย์เป็นสัญลักษณ์ว่ายินยอมสละตัว มอบตัวให้กับเบรย์ เบรย์เลยจับไบรอันใส่ Sister Abigail แล้วสั่งให้ ฮาร์เปอร์ และ โรแวน เอาตัวไบรอันลงจากเวทีไปด้วย สุดท้ายไบรอันก็กลับเข้าไปหลังเวทีพร้อมกับไวแอ็ตต์แฟมิลี[78]

ในศึกรอว์ (6 มกราคม 2014) ไบรอันได้ปล้ำแมตช์แทคทีม 6 คน จับคู่กับ ลุก ฮาร์เปอร์ และ อีริก โรแวน เจอกับ เรย์ มิสเตริโอ และ ดิ อูโซส์ (เจย์ และ จิมมี อูโซ) ระหว่างแมตช์ก็มีปัญหากัน เพราะไบรอันแท็กตัวเองเข้าไปปล้ำแต่ฮาร์เปอร์ก็มาแย่งแท็กไบรอันเข้ามาอีก ฮาร์เปอร์เลยโดนอูโซรวบกดนับ 3 ไป ในศึกรอว์ (13 มกราคม 2014) ไบรอันได้จับคู่กับ เบรย์ ไวแอ็ตต์ เจอกับ ดิ อูโซส์ (เจย์ และ จิมมี อูโซ) สุดท้ายเป็นทีม ดิ อูโซส์ ชนะฟาล์ว เพราะ ลุก ฮาร์เปอร์ และ อีริก โรแวน ขึ้นมาก่อกวนการปล้ำ ในคืนเดียว ทั้งสองทีมได้รีแมตช์กันอีกครั้ง ในการปล้ำกรงเหล็ก สุดท้าย ดิ อูโซส์ เอาชนะไปได้ หลังแมตช์ เบรย์ด่าไบรอัน และจะลงโทษอีกครั้ง แต่คราวนี้ ไบรอันดิ้นหลุดออกจากท่า Sister Abigail แล้วกระโดดถีบเบรย์หลายดอก ต่อด้วยท่าเตะต่อเนื่องจนเบรย์หมดสภาพ ฮาร์เปอร์ และ โรแวน พยายามปีนกรงเข้ามา แต่ไบรอันก็เหวี่ยงเบรย์ไปอัดใส่จนไม่สามารถปีนเข้ามาได้ แล้วก็ปิดท้ายด้วยท่าเข่าลอยใส่เบรย์ จากนั้นก็ปีนกรงขึ้นไปฉลองด้วยท่า Yes! Yes! Yes![79] ในศึก รอยัลรัมเบิล (2014) ไบรอัน ได้เจอกับ เบรย์ ไวแอ็ตต์ สุดท้ายไบรอันก็เป็นฝ่ายแพ้ไป[80][81]

ในศึกรอว์ (27 มกราคม 2014) ไบรอันได้จับคู่กับ จอห์น ซีนา และ เชมัส เจอกับ เดอะชีลด์ โดยทีมที่ชนะได้สิทธิ์เข้าร่วมแมตช์ อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ เพื่อชิงแชมป์ WWE เวิลด์เฮฟวี่เวท ในศึก อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2014) สุดท้ายแมตช์จบลงโดยไม่มีผลการตัดสิน เพราะไวแอ็ตต์แฟมิลีมาก่อกวนการปล้ำ หลังแมตช์ทีมไบรอันช่วยกันไล่อัดพวกไวแอ็ตต์ จนต้องหนีไป แล้วโฆษกก็ประกาศว่าทีมของไบรอัน เป็นฝ่ายชนะฟาวล์ ได้สิทธิ์เข้าร่วมแมตช์ อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์[82][83][84] ในศึก อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ ไบรอันก็ไม่สามารถคว้าแชมป์มาได้ จากการก่อกวนของเคน[85] ในศึกรอว์ (10 มีนาคม 2014) ไบรอันได้ออกมาท้า ทริปเปิล เอช เพื่อที่จะเจอกันในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 30 โดยมีข้อเสนอว่าถ้าเขาชนะ เขาจะได้ร่วมแมตช์ชิงแชมป์ WWE เวิลด์เฮฟวี่เวท ต่อในคืนนั้น และ ทริปเปิล เอช ก็ตอบรับคำท้าของไบรอัน[86] ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 30 ไบรอันได้เอาชนะ ทริปเปิล เอช และได้เข้าร่วมแมตช์ชิงแชมป์ WWE เวิลด์เฮฟวี่เวท 3 เส้ากับ แรนดี ออร์ตัน และ บาทิสตา ต่อในคืนเดียวกัน หลังแมตช์ ทริปเปิล เอช ได้มาลอบทำร้ายไบรอัน จนได้รับบาดเจ็บที่แขนซ้าย แต่ไบรอันก็ยังสามารถเอาชนะออร์ตัน และบาทิสตา และคว้าแชมป์ WWE เวิลด์เฮฟวี่เวท มาได้สำเร็จ[87]

เกี่ยวกับมวยปล้ำ[แก้]

ไบรอันใช้ท่า Yes! Lock เล่นงานใส่ บิ๊กโชว์
ไบรอันใช้ท่า Surfboard เล่นงานใส่ ดีน แอมโบรส
ไบรอันใช้ท่า Roundhouse kick เล่นงานใส่ ทริปเปิล เอช
ไบรอันใช้ท่า Cattle Mutilation เล่นงานใส่ คริส ฮีโร
  • ท่าไม้ตาย
    • ในนามของ แดเนียล ไบรอัน
      • Guillotine choke[88][89][90] - 2011, (used rarely thereafter 2012 - ปัจจุบัน)
      • LeBell Lock[91] / "Yes!" Lock / "No!" Lock[92] (Omoplata crossface)[93][94][95]
      • Running single leg high knee[96] - 2013 - ปัจจุบัน
    • ในนามของ ไบรอัน แดเนียลสัน/อเมริกัน ดราก้อน
      • Bridging dragon suplex[97]
      • Cattle Mutilation[98]/Arms Across America[99] (Bridging double chickenwing)
      • Crossface chickenwing, sometimes with bodyscissors[100]
      • Double wrist-clutch to a grounded opponent followed by multiple stomps to the opponent's chest, face, and head[101]
      • LeBell Lock (Omoplata crossface) - 2010
      • Multiple elbow strikes to the side of the opponent's head while holding the opponent in a crucifix position
      • Regal-Plex (Bridging leg hook belly to back suplex) – ใช้มาจาก วิลเลียม รีกัล
      • Triangle choke, sometimes followed by multiple elbow strikes to the opponent's head
  • ท่าเอกลักษณ์
    • Ankle lock[102]
    • Backflip off the top rope over a standing opponent[103] followed by a crooked arm lariat[104][105][106]
    • Cobra clutch to a facedown opponent
    • Corner elbow smash[107]
    • Discus elbow smash
    • Flying Goat (Diving headbutt)
    • Dragon screw[108]
    • Dragon sleeper[109]
    • Drop toe-hold into the turnbuckles,[110] sometimes followed by kicking the second rope into the opponent's throat[111]
    • European uppercut
    • Heel hook
    • High knee from the apron to the outside of the ring[112]
    • Indian deathlock
    • Jumping knee drop
    • Multiple kick variations
      • Corner drop
      • Front missile drop
      • Repeated shoot to a kneeling opponent's chest followed by a roundhouse to the opponent's head, with theatrics[113]
      • Roundhouse[114]
      • Running big boot
    • Multiple suplex variations
      • Belly to back, sometimes from the top rope
      • Belly to belly
      • Cravate[115]
      • Danielson Special (Double underhook floated over into a crucifix armbar)[116] – Independent circuit
      • German
      • Northern Lights
      • Snap underhook
      • Super
      • Tiger
    • Rolling fireman's carry slam
    • Running leg lariat[117]
    • Single leg Boston crab
    • Sleeper hold
    • Springboard suicide senton
    • Suicide dive
    • Surfboard, sometimes while applying a dragon sleeper[118]
  • ฉายา
    • "The Dagger"
    • "The American Dragon"
    • "Mr. Small Package"[5]
    • "The Master of the Small Package"
    • "The Best Wrestler in the World"[122]
    • "The American Dolphin"
    • "The Submission Specialist"[123]
    • "Mr. Money in the Bank"
    • "The Dazzler"[124]
    • "The "Yes!"[125] / "No!" Man"[126]
    • "King of Beards"
    • "The Flying Goat"[127]
    • "G.O.A.T." (Greatest Of All Time)[128]
  • เพลงเปิดตัว
      • "Self Esteem" โดย The Offspring[129] (สมาคมอิสระ)
      • "Obsession" โดย Animotion[130] (สมาคมอิสระ)
      • "The Final Countdown" โดย Europe (สมาคมอิสระ/ROH)
      • "The Rage" โดย Burnout Paradise (WWE;15 สิงหาคม 2010 – 19 กันยายน 2010)
      • "Ride of the Valkyries" โดย Richard Wagner[131] (WWE;20 กันยายน 2010 – 29 กรกฎาคม 2011)
      • "Ride of the Valkyries (Remake)" โดย Jim Johnston (WWE;5 ธันวาคม 2010 – 24 มกราคม 2011)
      • "Big Epic Thing" โดย Jim Johnston[132] (WWE;12 สิงหาคม 2011 – 4 พฤศจิกายน 2011)
      • "Flight of the Valkyries" โดย Various Artists[133] (11 พฤศจิกายน 2011 – ปัจจุบัน)
  • ผู้ฝึกสอนนักมวยปล้ำ โดย แดเนียล ไบรอัน
    • อเล็กซ์ เพย์น
    • แอนดรูว์ แพทเทอร์สัน
    • บ็อบบี ควีนซ์
    • เชียร์ลีดเดอร์ เมลิสซา
    • คูน
    • แดน มาร์แชล
    • เออร์นี ออซิริส
    • ฟาร์เมอร์ โจ
    • กาฟู
    • รีโน
    • ร็อบบี ไรเดอร์
    • ไรอัน ดราโก
    • ซารา เดล เรย์
    • โซดิแอค

ผลงานทั้งหมด[แก้]

ไบรอันกับแชมป์ยูเอส
ไบรอันกับแชมป์แทคทีม WWE
ไบรอันกับแชมป์โลก ROH
  • All Pro Wrestling
    • APW Worldwide Internet Championship (1 สมัย)[134]
    • King of the Indies (ปี 2001)[135]
  • All Star Wrestling
    • ASW World Heavy Middleweight Championship (1 สมัย)
  • East Coast Wrestling Association
  • Evolve
    • Match of the Year (2010) ปะทะ มูเนโนริ ซาวา ในวันที่ 11 กันยายน[137]
  • Extreme Canadian Championship Wrestling
    • NWA Canadian Junior Heavyweight Championship (1 สมัย)[138]
  • Full Impact Pro
    • FIP Heavyweight Championship (1 สมัย)
  • International Wrestling Association
    • IWA Puerto Rico Heavyweight Championship (1 สมัย)[139]
  • Memphis Championship Wrestling
    • MCW Southern Light Heavyweight Championship (1 สมัย)
    • MCW Southern Tag Team Championship (1 สมัย) – คู่กับ สแปงกี
  • NWA Mid-South
    • NWA Southern Junior Heavyweight Championship (1 สมัย)[140]
  • New Japan Pro Wrestling
    • IWGP Junior Heavyweight Tag Team Championship (1 สมัย) – คู่กับ เคอร์รี แมน
    • Best of the American Super Juniors (ปี 2004)[141]
  • Pro Wrestling Guerrilla
    • PWG World Championship (2 สมัย)[142]
  • Pro Wrestling Illustrated
    • PWI จัดในอันดับที่ 13 ของสุดยอดที่สุดสำหรับ 500 อันดับ นักมวยปล้ำเดี่ยวแห่งปีใน PWI 500 ปี 2008[143]
    • PWI จัดในอันดับที่ 15 ของสุดยอดที่สุดสำหรับ 500 อันดับ นักมวยปล้ำเดี่ยวแห่งปีใน PWI 500 ปี 2011[144]
    • PWI จัดในอันดับที่ 3 ของสุดยอดที่สุดสำหรับ 500 อันดับ นักมวยปล้ำเดี่ยวแห่งปีใน PWI 500 ปี 2013[145]
  • Pro Wrestling Noah
    • GHC Junior Heavyweight Championship (1 สมัย)
  • Pro Wrestling Report
    • Independent Wrestler of the Year (ปี 2006)[146]
  • Ring of Honor
    • ROH Pure Championship (1 สมัย)[147]
    • ROH World Championship (1 สมัย)
    • Survival of the Fittest (ปี 2004)
  • Texas Wrestling Alliance
    • TWA Tag Team Championship (1 สมัย) – คู่กับ สแปนกี
  • Westside Xtreme Wrestling
    • wXw World Heavyweight Championship (1 สมัย)[148]
    • Ambition 1 (ปี 2010)
  • World Series Wrestling
    • WSW Heavyweight Championship (1 สมัย)[149]
  • World Wrestling Entertainment
    • WWE Championship/WWE World Heavyweight Championship (3 สมัย)[150]
    • World Heavyweight Championship (1 สมัย)[151]
    • WWE United States Championship (1 สมัย)[152]
    • WWE Tag Team Championship (1 สมัย) – คู่กับ เคน[153]
    • มิสเตอร์มันนีย์อินเดอะแบงก์ (สแมคดาวน์ 2011)[154]
    • สแลมมีอวอร์ด for Cole in Your Stocking (ปี 2010) – ทำร้าย ไมเคิล โคล ใน NXT[155]
    • สแลมมีอวอร์ด for Shocker of the Year (ปี 2010) – การเปิดตัวครั้งแรกของกลุ่มเดอะเน็กซัส
    • สแลมมีอวอร์ด for Tweet of the Year (2012) - "Goat face is a horrible insult. My face is practically perfect in every way. In fact, from now on I demand to be called Beautiful Bryan."
    • สแลมมีอวอร์ด for Facial Hair of the Year (2012)
    • สแลมมีอวอร์ด for Upset of the Year (2012) - ชนะ มาร์ก เฮนรี และ บิ๊กโชว์ ในศึก รอยัลรัมเบิล (2012)
    • สแลมมีอวอร์ด for Couple of the Year (2013) - พร้อมกับ บรี เบลลา
    • สแลมมีอวอร์ด for Catchphrase of the Year (2013) - YES! YES! YES!
    • สแลมมีอวอร์ด for Beard of the Year (2013)
    • สแลมมีอวอร์ด for Superstar of the Year (2013)
    • สแลมมีอวอร์ด for Fan Participation of the Year (2013) - YES! YES! YES!
  • Wrestling Observer Newsletter[156]
    • Most Outstanding Wrestler (2006–2010)[157]
    • Best Technical Wrestler (2005–2012)[157][158][159][160][161]
    • Match of the Year (2007) ปะทะ ทาเกชิ โมริชิมา ในวันที่ 25 สิงหาคม

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. Caldwell, James (2014-01-04). "WWE News: Introducing Daniel Wyatt (w/Pics)". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2014-01-06. "Bryan debuted in a Wyatt Family-style get-up and was introduced as Daniel Wyatt." 
  2. Meltzer, Dave (2014-01-05). "Notes on Daniel Bryan's new WWE character". Wrestling Observer Newsletter. สืบค้นเมื่อ 2014-01-08. "He was introduced as Daniel Wyatt" 
  3. Platner, Thomas (2014-01-05). "1/4 WWE in Hampton, VA: Daniel Bryan debuts as part of the Wyatt Family, NXT stars on the road and more". Pro Wrestling Insider. สืบค้นเมื่อ 2014-01-08. "He was announced as "Daniel Wyatt."" 
  4. "WWE Smackdown card at Canadian Tire Centre features Daniel Bryan". สืบค้นเมื่อ 9 September 2013. 
  5. 5.0 5.1 "Daniel Bryan bio". WWE. สืบค้นเมื่อ 2012-06-15. 
  6. "1065 The End gets a visit from Kane & Daniel Bryan". YouTube. สืบค้นเมื่อ 2013-09-16. 
  7. The LilsBoys (2006-01-03). "Interview with William Regal". WrestleView. สืบค้นเมื่อ 2009-07-18. 
  8. Milner, Jason; Clevett. "Bryan Danielson". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2010-02-20. 
  9. Clevett, Jason (2006-09-21). "Fiery words from American Dragon". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. 
  10. Meltzer, Dave. "Wrestling Observer – headlines". Wrestling Observer Newsletter. 
  11. "SmackDown! January 16, 2003". Online World of Wrestling. 2003-01-16. สืบค้นเมื่อ 2009-07-09. 
  12. "SmackDown!". Online World of Wrestling. 2003-01-23. สืบค้นเมื่อ 2003-01-23. 
  13. "Bryan Danielson". Gerweck. สืบค้นเมื่อ 2009-07-18. 
  14. "Dragon mask". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2009-06-09. 
  15. "NJPW Hyper Battle tour results". Strong Style Spirit. Archived from the original on 2007-09-29. สืบค้นเมื่อ 2007-07-08. 
  16. "ROH Founding Fathers". Ring of Honor. 2007-02-02. สืบค้นเมื่อ 2009-07-02. 
  17. "The-Independent-Mid-Card-01.30.07:-Danielson-vs.-Rave.htm 411mania.com: Wrestling – The Independent Mid-Card 01.30.07: Danielson vs. Rave". 411 Mania. 
  18. "Testing the Limit". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2009-06-09. 
  19. "Final Showdown". Online World of Wrestling. 2004-05-13. 
  20. "Danielson evaluates options". Ring of Honor. Wrestle Mag. 
  21. "Ring of Honor Title". Ring of Honor. สืบค้นเมื่อ 2010-04-05. 
  22. Keller, Wade. "Glory By Honor IV". Pro Wrestling Torch. 
  23. "Final Battle 2005". Online World of Wrestling. 
  24. Meltzer, Bill. "The ROH-CZW Philly Turf War." Pro Wrestling Illustrated May 2006: 40–43.
  25. "ROH Hell Freezes Over". Online World of Wrestling. 2009-01-14. สืบค้นเมื่อ 2009-07-08. 
  26. "Cage of Death". Online World of Wrestling. 
  27. "Fight of the Century Results". Online World of Wrestling. 2006-08-05. สืบค้นเมื่อ 2009-06-08. 
  28. "Unified". Online World of Wrestling. 2006-08-12. สืบค้นเมื่อ 2009-07-08. 
  29. Martin, Adam (2010-02-17). "Cast information for WWE's NXT". WrestleView. สืบค้นเมื่อ 2010-02-17. 
  30. Plummer, Dale (2010-06-08). "RAW: Vote early, vote often; NXT takes over". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2010-06-12. 
  31. "Daniel Bryan released". World Wrestling Entertainment. 2010-06-11. สืบค้นเมื่อ 2010-06-12. 
  32. Martin, Adam (2010-06-12). "New update on Danielson's release from WWE". WrestleView. สืบค้นเมื่อ 2010-06-12. 
  33. Plummer, Dale; Tylwalk, Nick (2010-08-15). "Rumored return helps Team WWE fend off Nexus at SummerSlam". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2010-08-16. 
  34. Martin, Adam (2010-08-15). "SummerSlam: Team WWE vs. Team Nexus". WrestleView. สืบค้นเมื่อ 2010-08-16. 
  35. Tylwalk, Nick (2010-09-20). "Few gimmicks, more title changes at Night of Champions". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2010-09-20. 
  36. Plummer, Dale (2011-03-14). "RAW: Cena wrecked on the Road to Wrestlemania". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2011-03-22. 
  37. Powers, Kevin (2011-04-03). "The Great Khali won the Over-the-Top-Rope WrestleMania Battle Royal". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2011-04-15. 
  38. "WWE News: Ongoing "virtual-time" coverage of WWE Supplemental Draft - Daniel Bryan first draft pick". Pro Wrestling Torch. 2011-04-26. สืบค้นเมื่อ 2011-04-26. 
  39. Keller, Wade (2011-07-17). "WK'S WWE Money in the Bank PPV blog 7/17: Ongoing live coverage of Punk vs. Cena, Orton vs. Christian, Show vs. Henry, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2011-07-17. 
  40. Cupach, Mike (2011-11-13). "Cupach's WWE SmackDown report 11/11: Alt. perspective review of Smackdown from England, Mike's Reax to key matches & overall show". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2011-11-27. 
  41. Parks, Greg (2011-11-18). "Parks' WWE SmackDown report 11/18: Ongoing "virtual time" coverage of the show, including Randy Orton & Sheamus vs. Wade Barrett & Cody Rhodes". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2011-11-27. 
  42. "Parks' WWE SmackDown report 11/29: Ongoing "virtual time" coverage of the live Tuesday night special, including Daniel Bryan vs. Mark Henry for the World Title in a Steel Cage". Pro Wrestling Torch. 2011-11-29. สืบค้นเมื่อ 2011-11-30. 
  43. "Daniel Bryan's first World Heavyweight Championship reign". WWE. WWE. สืบค้นเมื่อ 2012-02-25. 
  44. Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE TLC PPV REPORT 12/18: Complete "virtual time" coverage of live PPV - TLC, Table, Ladder, Chair matches". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 8 January 2012. 
  45. Cupach, Mike. "CUPACH'S WWE SMACKDOWN REPORT 12/30: Alt. perspective review of final Smackdown of 2011, Mike's Reax to Orton write-off". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 8 January 2012. 
  46. Parks, Greg. "Parks' WWE SmackDown report 1/13: Ongoing "virtual time" coverage of the show, including Daniel Bryan vs. Big Show, no count-out, no-DQ, for the World Title". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 14 January 2012. 
  47. Caldwell, James. "Caldwell's WWE Royal Rumble report 1/29: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV - Rumble match, Punk-Ziggler, Cena-Kane, steel cage". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 30 January 2012. 
  48. Giannini, Alex (February 19, 2012). "World Heavyweight Champion Daniel Bryan won the SmackDown Elimination Chamber Match". WWE. สืบค้นเมื่อ 19 February 2012. 
  49. Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE WRESTLEMANIA 28 PPV REPORT 4/1: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV - Rock-Cena, Taker-Hunter, Punk-Jericho". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2 April 2012. 
  50. Parks, Greg (6 April 2012). "PARKS' WWE SMACKDOWN REPORT 4/6: Ongoing "virtual time" coverage of the show, including Sheamus vs. Alberto Del Rio". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 8 April 2012. 
  51. Caldwell, James (30 April 2012). "Caldwell's WWE Raw Results 4/30: Ongoing "virtual-time" coverage of live Raw Starring Brock Lesnar - PPV fall-out, Triple H returns". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 1 May 2012. 
  52. "WWE Champion CM Punk def. Daniel Bryan". WWE. 20 May 2012. สืบค้นเมื่อ 21 May 2012. 
  53. "WWE Champion CM Punk vs. Daniel Bryan vs. Kane – Triple Threat Match". WWE. สืบค้นเมื่อ 2012-06-01. 
  54. {{{author}}}, WWE Champion CM Punk vs. Daniel Bryan, [[WWE]], {{{date}}}.
  55. Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE MITB PPV REPORT 7/15: Complete "virtual time" coverage of live PPV - Punk vs. Bryan, Sheamus vs. Del Rio, two MITB matches". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 29 July 2012. 
  56. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 7/16: Complete "virtual-time" coverage of live Raw #998 - MITB PPV fall-out, Cena's announcement". สืบค้นเมื่อ 29 July 2012. 
  57. Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 7/23: Complete "virtual-time" coverage of live Raw #999 - WWE recognizes 1,000 episodes, WWE Title match, Lesnar, Rock, DX, wedding". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 29 July 2012. 
  58. Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 7/30: Complete "virtual-time" coverage of live Raw #1,000 - Punk explains heel turn, #1 contender match main event, Orton returns, Summerslam hype". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 4 August 2012. 
  59. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 9/10: Ongoing "virtual-time" coverage of live Raw - Hart back in Montreal, final PPV hype". 
  60. "Zack Ryder won a Pre-Show Battle Royal to become No. 1 Contender for the United States Championship". WWE. สืบค้นเมื่อ 2012-09-16. 
  61. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 9/24: Complete "virtual-time" coverage of live Raw - Cena announcement, Lawler interview, latest on WWE Title picture". 
  62. "CALDWELL'S WWE HELL IN A CELL PPV REPORT 10/28: Complete "virtual time" coverage of live PPV - Did WWE pull the trigger on Ryback as top champ?". 
  63. "CALDWELL'S WWE WRESTLEMANIA 29 PPV RESULTS: Complete "virtual-time" coverage of live PPV from MetLife Stadium - Rock-Cena II, Taker-Punk, Lesnar-Hunter, more". 
  64. "WWE Extreme Rules results and reactions from last night (May 19): Believe in Gold". 
  65. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 7/15 (Hour 3): Punk-Heyman epic promo exchange, Jericho vs. RVD, Cena picks his Summerslam PPV opponent". 
  66. Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 7/22 (Hour 3): Bryan wrestles three times, including epic battle vs. Cesaro, Punk-Heyman confrontation, RVD in action". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 3 August 2013. 
  67. Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 7/29 (Hour 3): Cena vs. Ryback tables main event, Bryan vs. Kane, Wyatts, McMahons to give Bryan a "corporate make-over?"". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 3 August 2013. 
  68. Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE SSLAM PPV RESULTS 8/18 (Hour 3): Cena vs. Bryan WWE Title main event, did Orton cash in?". Pro wrestling Torch. 
  69. "RAW NEWS: Cena gone 4-6 months, Triple H explanation, WWE Title & World Title pictures, RVD, new tag team, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 20 August 2013. 
  70. Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 8/26 (Hour 3): Bryan runs The Shield gauntlet and pays the price, Orton vs. Christian, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 31 August 2013. 
  71. "WWE NEWS: New WWE champion at Night of Champions, but for how long?, plus Heyman's new associate, title match results, TNA stars spotlighted, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 17 September 2013. 
  72. "RAW NEWS: Bryan stripped of WWE Title & title held up, Dusty returns & gets KO'ed, locker room revolt, Ryback/Heyman, new #1 contenders, more post-PPV developments". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 17 September 2013. 
  73. "BATTLEGROUND PPV RESULTS 10/6 (Hour 3): WWE Title match, power outage situation, Punk vs. Ryback". 
  74. Waldman, Jon. "Hell in a Cell: The usual suspects end up on top". SLAM! Wrestling. สืบค้นเมื่อ 1 November 2013. 
  75. Asher, Matthew. "Raw: Fallout from Hell in the Cell is very intriguing". SLAM! Wrestling. สืบค้นเมื่อ 14 November 2013. 
  76. "CM Punk & Daniel Bryan vs. Erick Rowan & Luke Harper". 
  77. Howell, Nolan. "TLC: Randy Orton crowned new WWE World Heavyweight Champion". SLAM! Wrestling. สืบค้นเมื่อ 18 December 2013. 
  78. Caldwell, James. "Caldwell's WWE Raw results 12/30: Complete "virtual-time" coverage of live 2013 finale - Bryan gives up and gives in, Brock Lesnar returns, Shield shows cracks, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2 January 2014. 
  79. Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 1/13: Complete "virtual-time" coverage of live Raw - Big show-closing angle involving Daniel Bryan, Hall of Fame, Rumble hype, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 14 January 2014. 
  80. Plummer, Dale; Tylwalk, Nick. "Upset fans overshadow Batista's big win at uneven 2014 Royal Rumble". SLAM! Sports: Wrestling. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 28 January 2014. 
  81. Folck, Josh. "WWE Royal Rumble: Pittsburgh fans voice displeasure about main events". The Express-Times. Lehigh Valley. สืบค้นเมื่อ 28 January 2014. 
  82. Tylwalk, Nick. "Raw: The Yes Movement keeps rolling in Cleveland". SLAM! Wrestling. สืบค้นเมื่อ 25 February 2014. 
  83. Asher, Matthew. "Raw: Is there a new "Face" of the WWE?". SLAM! Wrestling. สืบค้นเมื่อ 13 March 2014. 
  84. Tylwalk, Nick. "Raw: Cesaro, Cena shine in Mile High showdown". SLAM! Wrestling. สืบค้นเมื่อ 13 March 2014. 
  85. Asher, Matthew. "Wyatts win, Batista bombs and Randy retains at the Elimination Chamber". SLAM! Wrestling. สืบค้นเมื่อ 25 February 2014. 
  86. Tylwalk, Nick. "Raw: Yes, the WrestleMania card gets a big twist". SLAM! Wrestling. สืบค้นเมื่อ 13 March 2014. 
  87. http://www.wwe.com/shows/wrestlemania/30/wrestlemania-30-results-26218843
  88. Tedesco, Mike (2010-07-22). "WWE Smackdown Results – 7/22/11". Wrestleview. สืบค้นเมื่อ 2011-07-23. 
  89. Tedesco, Mike (2011-07-02). "Smackdown Results – 7/1/11". Wrestleview. สืบค้นเมื่อ 2011-07-04. 
  90. Trionfo, Richard. "WWE RAW 1002 REPORT: WHICH MAN IN THE TRIPLE THREAT MATCH WOULD STAND TALL AT THE END?; REMEMBER YOUR KEYS WHEN YOU DRIVE A CONVERTIBLE; SAN ANTONIO APPRECIATES SHAWN MICHAELS, BUT DO LESNAR AND HEYMAN?; JERICHO TOUTS DOLPH ZIGGLER; A DIVA RETURNS TO THE RING". PWInsider. สืบค้นเมื่อ August 9, 2012. 
  91. Caldwell, James (2010-10-24). "Caldwell's WWE Bragging Rights PPV results 10/24: Complete "virtual time" coverage of live PPV – Orton vs. Barrett, Kane vs. Taker, Raw vs. Smackdown". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2011-07-04. 
  92. Passero, Mitch (2012-04-16). "Raw SuperShow results: Lord Tensai downs John Cena to remain undefeated". WWE.com. สืบค้นเมื่อ 2012-06-10. 
  93. Martin, Todd. "WWE Raw TV report by Todd Martin~!". Wrestling Observer. สืบค้นเมื่อ 2011-07-04. 
  94. "Seven". Pro Wrestling Guerrilla. สืบค้นเมื่อ 2010-09-06. 
  95. That's What They Do: Wildest Superstar Hobbies
  96. Parks, Greg. "PARKS'S WWE SMACKDOWN REPORT 8/23: Complete coverage of Friday show, including Christian vs. Del Rio". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 24 August 2013. 
  97. "Daniel Bryan profile". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2009-03-26. 
  98. Wilson, Kevin (2009-07-01). "Bryan Danielson". Puroresu Central. สืบค้นเมื่อ 2009-07-06. 
  99. "International Participations". Pro Wrestling Noah. สืบค้นเมื่อ 2013-04-09. 
  100. Vetter, Chris (2007-12-18). "DVD Review: ROH "Death Before Dishonor, N2" (8–11–07), w/ 8-man tag, Danielson-Quackenbush". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2009-11-29. 
  101. Hubbard, Aaron (2009-10-06). "What's All The Hubbub: ROH Undeniable". 411Mania. สืบค้นเมื่อ 2009-11-29. 
  102. Caldwell, James (2010-05-03). "Caldwell's WWE Raw results 5/3: Ongoing "virtual time" coverage of Wayne Brady guest-hosting, Cutting Edge with Randy Orton". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2011-07-04. 
  103. Cupach, Michael. "CUPACH'S WWE SMACKDOWN REPORT 6/4: Alt. perspective review of Friday's episode, Reax to Christian heel turn". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 31 December 2011. 
  104. Caldwell, James (2011-02-24). "Caldwell's WWE Superstars report 2/24: Complete coverage of U.S. champ Bryan vs. Ted DiBiase, tag champions in action, 2/21/11 reveal replay". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2011-07-04. "Bryan came back with a signature back flip, clothesline duck, and flying forearm smash to cut off DiBiase." 
  105. "Smackdown Results - 10/12/12". Wrestleview. สืบค้นเมื่อ 29 October 2012. "Bryan backflips over him, ducks a clothesline, and hits a running elbow to the chest." 
  106. Trionfo, Richard. "WWE RAW REPORT: TOO McMANY McMAHONS?; WHAT HAPPENS WHEN YOU ARE NO LONG A HEYMAN 'CLIENT'; MARK HENRY GIVES AN EMOTIONAL SPEECH; A SCARE FOR DANIEL BRYAN; IS STEPHANIE MCMAHON THE NEW KAREN JARRETT?; WHAT IF PEOPLE DON'T COME OUT DURING PROMO SEGMENTS, HOW WOULD WE GET MATCHES?; AND MORE". PWInsider. สืบค้นเมื่อ June 20. 
  107. Caldwell, James (2010-04-12). "Caldwell's WWE NXT TV report 4/12: Ongoing "virtual time" coverage of NXT on Syfy Week 8". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2011-07-04. 
  108. Caldwell, James. "CALDWELL'S NXT TV REPORT 2/23: Complete coverage of the NXT debut show – Chris Jericho vs. Daniel Bryan". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 17 September 2011. 
  109. Trionfo, Richard. "WWE RAW REPORT: SHIELD VERSUS BIG RED BEARDED VIPER SERIES; TRIPLE H HAS A STRANGE NIGHT IN AND OUT OF THE RING; NEW MATCHES FOR PAYBACK AND CHANGES TO SOME ALREADY ANNOUNCED; A CHAMPION RETURNS; A SECRET ADMIRER REVEALED; AND MORE". PWInsider. สืบค้นเมื่อ June 14. 
  110. Namako, Jason. "Smackdown Results - 10/5/12". Wrestleview. สืบค้นเมื่อ 29 October 2012. "Bryan catches him with a drop toe hold that Del Rio face first off the middle turnbuckle." 
  111. Trionfo, Richard. "WWE RAW 1002 REPORT: WHICH MAN IN THE TRIPLE THREAT MATCH WOULD STAND TALL AT THE END?; REMEMBER YOUR KEYS WHEN YOU DRIVE A CONVERTIBLE; SAN ANTONIO APPRECIATES SHAWN MICHAELS, BUT DO LESNAR AND HEYMAN?; JERICHO TOUTS DOLPH ZIGGLER; A DIVA RETURNS TO THE RING". PWInsider. สืบค้นเมื่อ August 9, 2012. "Bryan with a drop toe hold that sends Cena into the turnbuckles and then Bryan kicks the ropes and he gets a near fall." 
  112. Caldwell, James (2011-02-14). "Caldwell's WWE Raw results 2/14: Complete "virtual time" coverage of live Raw – big WrestleMania 27 announcement, Cena vs. Punk, final Chamber hype". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2011-07-04. 
  113. Martin, Todd (2011-02-14). "Todd Martin's Rock is War TV Report for Feb 14". Figure 4 Weekly. สืบค้นเมื่อ 2011-04-08. 
  114. Caldwell, James (2010-12-07). "Caldwell's WWE NXT results 12/7: Ongoing "virtual time" coverage of NXT Season 4, Week 1 – Season Premiere". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2011-07-04. 
  115. Ziegler, Jacob; Garoon, Brad (2006-08-25). "ROH – Ring of Homicide DVD Review". 411Mania. สืบค้นเมื่อ 2009-11-29. 
  116. Vetter, Chris (2007-03-27). "DVD Review: New Japan: "Best of Super Juniors," (4–16–04), with Danielson, Kazarian, Samoa Joe, X-Pac". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2009-11-29. 
  117. Parks, Greg (2011-05-27). "Parks' WWE SmackDown report 5/27: Ongoing "virtual time" coverage of the show, including search for a new #1 contender to the World Title". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2011-07-04. 
  118. Cupach, Michael. "CUPACH'S WWE SMACKDOWN REPORT 8/30: Alt. perspective review of Super Smackdown, Overall Show Reax". PW Torch. สืบค้นเมื่อ 3 July 2011. 
  119. Stephens, David (2010-02-24). "WWE NXT Results – 2/23/10". WrestleView. สืบค้นเมื่อ 2011-12-19. 
  120. Plummer, Dale (2010-12-21). "RAW: No Nexus, no problem". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2011-01-07. 
  121. "Managers and wrestlers trained". 
  122. Vetter, Chris (2006-02-15). "Tape Review, ROH, "Hell Freezes Over," Jan. 14, 2006, with Hero-American Dragon, Styles-Sydal". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. สืบค้นเมื่อ 2010-04-10. "Dragon declared himself “the best wrestler in the world.”" 
  123. Clapp, John (18 January 2012). "peta2 names Bryan "Most Animal Friendly Athlete"". WWE. สืบค้นเมื่อ 18 January 2012. 
  124. DANIEL BRYAN TALKS ABOUT HIS BEARD-OFF AGAINST OAKLAND A'S OUTFIELDER JOSH REDDICK: WWE APP EXCLUSIVE 40 seconds into 1:10 video "You are not the Dazzler, and you are not the King of Beards! That belongs to one man, and one man only! The Dazzler! Daniel Bryan."
  125. "AJ Lee or Charlie Sheen: Who should Daniel Bryan worry about more?". WWE. สืบค้นเมื่อ 29 October 2012. "Sheen replied to the bristling Bryan by offering an open challenge of sorts to the “Yes!” man to come seek him out the next time Bryan found himself in Los Angeles" 
  126. "Raw results: Cena and Foley challenge Punk; Kane & Bryan get a team name". WWE. สืบค้นเมื่อ 29 October 2012. "Bryan got the worst of the exchange, however, as the meatball provided such a shock to his system that the "No!" man violently upheaved into a speechless Shelby's lap." 
  127. Benigno, Anthony (2013-04-15). "Raw results: Ryback breaks his silence, Brock returns with a vengeance and Kofi goes for the gold". WWE.com. สืบค้นเมื่อ 2013-09-16. 
  128. Herrera, Tom (July 30, 2012). "Raw results: Raw General Manager AJ Lee gets the last laugh on WWE Champion CM Punk". WWE. สืบค้นเมื่อ 22 October 2013. 
  129. "Wrestler Entrance Music". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2009-12-28. 
  130. Zeigler, Jacob (2006-04-27). "ROH – Hell Freezes Over DVD Review". 411mania. สืบค้นเมื่อ 2010-02-28. 
  131. Keller, Wade (2010-09-20). "Keller's WWE Raw results 9/20: Ongoing coverage of fallout from Night of Champions PPV, Hell in a Cell hype". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2010-09-21. 
  132. "WWE: Big Epic Thing (Daniel Bryan) – Single". 
  133. "WWE: Flight of the Valkyries (Daniel Bryan) – Single". 
  134. "All Pro Wrestling Title Histories". titlehistories.com. สืบค้นเมื่อ 2008-07-11. 
  135. "All Pro Wrestling 2001 Results". All Pro Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2009-07-08. 
  136. "ECWA Tag Team Championship". 
  137. "Results Of Year End Awards". Evolve. 2011-01-04. สืบค้นเมื่อ 2011-01-06. 
  138. "NWA Junior Heavyweight Championship". Archived from the original on 2009-03-22. สืบค้นเมื่อ 2009-07-08. 
  139. "IWA Summer Attitude Results with Danielson winning a title". 2010-05-17. สืบค้นเมื่อ 2010-07-20. 
  140. "NWA Southern Junior Heavyweight Championship". สืบค้นเมื่อ 2009-07-08. 
  141. "PuroresuMission R (Reborn, Return, Revolution)". Puroresumission.com. สืบค้นเมื่อ 2012-06-10. 
  142. Westcott, Brian. "PWG – Pro Wrestling Guerrilla PWG Heavyweight Title History". Solie. สืบค้นเมื่อ 2008-07-27. 
  143. Clark, Ryan (2008-09-18). "The Complete 'PWI 500' List For 2008". Pro Wrestling Illustrated. WrestlingInc.com. สืบค้นเมื่อ 2009-03-12. 
  144. Clark, Ryan (2010-09-18). "The Complete 'PWI 500' List For 2011". Pro Wrestling Illustrated. WrestlingInc.com. สืบค้นเมื่อ 2009-03-12. 
  145. Pro Wrestling Illustrated 33 (7): 21. 2012. ISSN 1043-7576. 
  146. "2006". Pro Wrestling Report. สืบค้นเมื่อ 2009-07-08. 
  147. "Ring Of Honor Pure Championship". Ring of Honor. สืบค้นเมื่อ 2010-04-05. 
  148. "wXw World Heavyweight Title". Westside Xtreme Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2010-05-11. 
  149. Pulsone, Mario. "WSW – World Series Wrestling WSW Heavyweight Title History". Solie. สืบค้นเมื่อ 2008-07-03. 
  150. "Daniel Bryan's first WWE Championship reign". 
  151. "Daniel Bryan's first World Heavyweight Championship reign". WWE. สืบค้นเมื่อ 2011-12-18. 
  152. "Daniel Bryan's first United States Championship reign". World Wrestling Entertainment. 2010-09-19. สืบค้นเมื่อ 2010-10-25. 
  153. "Hell No's first WWE Tag Team Championship reign". 
  154. "Daniel Bryan wins the Smack Down Money in the Bank Ladder Match". WWE. สืบค้นเมื่อ 2011-07-17. 
  155. "WWE News: Full list of 2010 Slammy Awards – , 10 announced on WWE's website". Pro Wrestling Torch. 2010-12-13. สืบค้นเมื่อ 2010-12-17. 
  156. "ROH Dominates Wrestling Observer Awards". 2007-01-22. Archived from the original on January 13, 2010. สืบค้นเมื่อ 2009-06-11. 
  157. 157.0 157.1 "Bryan Danielson". Dragon Gate USA. สืบค้นเมื่อ 2009-07-25. 
  158. Meltzer, Dave (2010-01-27). "Feb. 1 2010 Observer Newsletter: 2009 Awards Issue, Possible biggest wrestling news story of 2010". Wrestling Observer Newsletter. สืบค้นเมื่อ 2010-01-30. 
  159. Meltzer, Dave (January 26, 2011). "Biggest issue of the year: The 2011 Wrestling Observer Newsletter Awards Issue". Wrestling Observer Newsletter (Campbell, CA): 1–40. ISSN 1083-9593. 
  160. Meltzer, Dave (January 30, 2012). "Jan 30 Wrestling Observer Newsletter: Gigantic year-end awards issue, best and worst in all categories plus UFC on FX 1, death of Savannah Jack, ratings, tons and tons of news". Wrestling Observer Newsletter (Campbell, CA). ISSN 1083-9593. 
  161. Meltzer, Dave (January 23, 2013). "The 2012 Wrestling Observer Newsletter Annual Awards Issue". Wrestling Observer Newsletter (Campbell, California). ISSN 1083-9593. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]