เจฟฟ์ ฮาร์ดี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เจฟฟ์ ฮาร์ดี
An image of เจฟฟ์ ฮาร์ดี.
ข้อมูล
ฉายา Galaxion[1]
Gladiator[1]
The Iceman[1]
Jeff Hardy
Keith Davis[2]
Mean Jimmy Jack[1]
Wildo Jinx[2]
Willow
Willow the Whisp
Wolverine[1]
ความสูงจริง ฟุต 1 นิ้ว (1.85 ม.)[3]
น้ำหนักจริง 225 ปอนด์ (102 กก.)
ความสูง ฟุต 2 นิ้ว (1.88 ม.)
น้ำหนัก 215 ปอนด์ (98 กก.)
เกิด 31 สิงหาคม ค.ศ. 1977 (37 ปี)
คาเมรอน, นอร์ทแคโรไลนา
พำนัก Raleigh, นอร์ทแคโรไลนา
มาจาก คาเมรอน, นอร์ทแคโรไลนา
ฝึกหัดโดย Dory Funk, Jr.
Michael Hayes
เปิดตัว 15 ตุลาคม 1993

เจฟฟรี นีโร "เจฟฟ์" ฮารดี (อังกฤษ: Jeffrey Nero "Jeff" Hardy)[4] หรือเป็นที่รู้จักกันดีในชื่อว่า เจฟฟ์ ฮาร์ดี (อังกฤษ: Jeff Hardy)[5] เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน เกิดวันที่ 31 สิงหาคม ค.ศ. 1977[6] ที่ คาเมรอน, นอร์ทแคโรไลนา สหรัฐอเมริกา จากครอบครัว Gilbert และ Ruby Moore Hardy โดยมีพี่ชายคนเดียว คือ แมทท์ ฮาร์ดี และเป็นคู่แทคทีมอยู่ตลอดจนถึงทุกวันนี้

ประวัติในวงการมวยปล้ำ[แก้]

เจฟฟ์ได้ใฝ่ฝันที่จะเป็นนักมวยปล้ำปล้ำมาตั้งแต่เด็กๆ โดยเขามี สติง, ดิ อัลติเมท วอร์ริเออร์ และ ชอว์น ไมเคิลส์ เป็นแรงบันดาลใจ[7] เจฟฟ์ได้มีโอกาสขึ้นปล้ำบนสังเวียนครั้งแรกด้วยอายุเพียง 16 ปี เท่านั้น โดยคู่ต่อสู้คนแรกของเขา คือ เดอะ วัน-ทู-ทรี คิด[8] หลังจากนั้น เจฟฟ์ก็มีโอกาสขึ้นปล้ำเป็นบางครั้งบางคราวในช่วง 3-4 ปี จนกระทั่ง ในปี 1998 เขาก็ได้รับโอกาสปล้ำในแมตช์ใหญ่เป็นครั้งแรก และได้เซ็นสัญญาเป็นนักมวยปล้ำของ WWF/E อย่างเป็นทางการ และเคยคว้า แชมป์ WWE และ แชมป์โลกเฮฟวี่เวท มาแล้ว ปัจจุบันได้สังกัดอยู่สมาคม TNA

เวิลด์เรสต์ลิงเฟเดเรชั่น/เอ็นเตอร์เทนเมนต์ (1996-2009)[แก้]

เจฟฟ์ และ แมทท์ ฮาร์ดี ก็ได้เป็นคู่แค้นกับทีม MNM จนในศึก ดีเซมเบอร์ ทู ดิสเมมเบอร์ แมทท์ และ เจฟฟ์ ได้มาจับคู่แทคทีมกันอีกครั้ง ในชื่อทีมว่า The Hardys เจอกับทีม MNM และเป็นฝ่ายสามารถเอาชนะมาได้สำเร็จ ก่อนที่จะเน้นการปล้ำเดี่ยวในอาชีพของพวกเขาอีกครั้ง

ในศึก รอยัลรัมเบิล (2008) เจฟฟ์ ได้ปล้ำชิงแชมป์ WWE กับ แรนดี ออร์ตัน แต่สุดท้าย เจฟฟ์ ฮาร์ดี ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์มาได้[9] ต่อมาในศึก โนเวย์เอาท์ (2008) เจฟฟ์ ได้ปล้ำแมตช์ อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ เจอกับ ทริปเปิล เอช, คริส เจอริโค, ชอว์น ไมเคิลส์, อูมาก้า และ เจบีแอล เพื่อหาผู้ท้าชิงแชมป์ WWE ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 24 แต่สุดท้ายกลายเป็น ทริปเปิล เอช ที่เป็นฝ่ายชนะ[10] ต่อมา เจฟฟ์ได้เข้าร่วมแมตช์ แชมป์เปียนชิป สแกมเปิล ในการชิงแชมป์ WWE ในศึก อันฟอร์กิฟเว่น (2008) แต่สุดท้าย เจฟฟ์ ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์มาได้.[11] ต่อมา เจฟฟ์ สามารถคว้าแชมป์ WWE มาได้เป็นครั้งแรก จากการเอาชนะ เอดจ์ และ ทริปเปิล เอช ในศึก อาร์มาเกดดอน (2008)[12]

ในศึก รอยัลรัมเบิล (2009) เจฟฟ์ต้องป้องกันแชมป์ WWE กับ เอดจ์ แต่ วิคกี เกอร์เรโร ผู้จัดการทั่วไปของสแมคดาวน์ ออกมาประกาศให้มีการเปลี่ยนแมตช์กระทันหัน เป็นแมทช์ไม่มีกฎกติกา ผลปรากฏว่า ถูก แมทท์ พี่ชายของ เจฟฟ์ เอาเก้าอี้เหล็กตีใส่ เจฟฟ์ จนทำให้เขาเสียแชมป์ WWE ให้กับ เอดจ์[13] ต่อมา ในศึก โนเวย์เอาท์ (2009) เจฟฟ์ ได้ปล้ำแมตช์ อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ เพื่อชิงแชมป์ WWE เจอกับ ทริปเปิล เอช, ดิอันเดอร์เทเกอร์, วลาดิเมียร์ คอซลอฟ, เอดจ์ และ บิ๊กโชว์ แต่สุดท้ายกลายเป็น ทริปเปิล เอช ที่เป็นฝ่ายชนะ

เจฟฟ์ได้เปิดศึกกับแมทท์ ที่ยิงพลุใส่เจฟฟ์ ขับรถชนใส่รถอีกคันหนึ่งของเจฟฟ์ และยังเผาบ้านเจฟฟ์ จนทำให้หมาของเจฟฟ์ตาย ทั้งคู่จึงกลายมาเป็นศัตรูกัน จนในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 25 แมทท์ และ เจฟฟ์ จะต้องเจอกัน ในแมตช์การปล้ำ Extreme Rules หรือแบบไม่มีกฎกติกา ซึ่งแมทท์ เป็นฝ่ายเอาชนะไปได้[14][15] ในศึก แบคแลช (2009) เจฟฟ์ ก็เอาชนะ แมทท์ ไปได้ ในรูปแบบการปล้ำ I Quit Match[16]

ในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2009) เจฟฟ์สามารถคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท จากการชนะเอดจ์ ไปได้ แต่ครองแชมป์ไม่ถึง 5 นาที ซีเอ็ม พังก์ ได้ใช้สิทธิ์มันนีอินเดอะแบงค์กระชากเข็มขัดแชมป์โลกเฮฟวี่เวท จนทำให้ เจฟฟ์ เสียแชมป์โลกเฮฟวี่เวทให้กับพังก์ไป[17] ในสแมคดาวน์ (28 สิงหาคม 2009) เจฟฟ์ได้แพ้ต่อพังก์ และเจฟฟ์ต้องออกจาก WWE ก่อนจะย้ายไปสมาคม TNA ในปี 2010[18][19]

โทเทิลนอนสต็อปแอคเชินเรสต์ลิง (2004-2006, 2010-ปัจจุบัน)[แก้]

เจฟฟ์ในบทบาทของ วิลโลว์

ในศึก อิมแพ็ค! (4 มกราคม 2010) เจฟฟ์ได้กลับมาปล้ำอีกครั้งใน TNA[20] และต่อมา ในศึก Bound for Glory (2010) เจฟฟ์ สามารถคว้าแชมป์โลก TNA เป็นสมัยแรก จากการเอาชนะ มิสเตอร์แอนเดอร์สัน และ เคิร์ต แองเกิล

เจฟฟ์ ก็เสียแชมป์ให้กับ แอนเดอร์สัน ในศึก Genesis (2011) ต่อมาในศึก Against All Odds (2011) เจฟฟ์ สามารถคว้าแชมป์โลก TNA กลับมาจาก แอนเดอร์สัน ได้สำเร็จ แต่ก็ไปเสียแชมป์ให้กับ สติง ในศึก อิมแพ็ค! (24 กุมภาพันธ์ 2011) ในศึก บาวด์ฟอร์กลอรี เจฟฟ์ คว้าแชมป์โลกทีเอ็นเอได้ โดยเอาชนะ ออสติน แอรีส์ ในวันที่ 14 ตุลาคม 2012

วิลโลว์ (2014-ปัจจุบัน)[แก้]

เจฟฟ์ ได้กลับมาอีกครั้ง ในชื่อ วิลโลว์ ในศึก Sacrifice (2014) วิลโลว์ ได้จับคู่กับ เคิร์ต แองเกิล จนชนะ อีซีทรี และ ร็อกสตาร์ สปัท ต่อมา ในศึก อิมแพ็ค! (8 พฤษภาคม 2014) วิลโลว์ ชนะฟาว์ล แม็คนัส หลังจากที่ แบรม มาทำร้าย

การปล้ำในเรสเซิลเมเนีย[แก้]

ท่าประจำตัวที่ใช้ในการแสดง[แก้]

  • สแวนตัน บอมบ์ (Swanton Bomb) (ท่าไม้ตาย) [21]
  • ทวิสต์ ออฟ เฟส (Twist of Fate) (ท่าไม้ตาย; เป็นท่าไม้ตายของ แมทท์ ฮาร์ดีเช่นกัน) [22]
  • วิสเปอร์ อิน เดอะวินด์ (Whisper in the Wind)
  • เอกซ์ตรีม เลกดรอป (ทำคู่กับ แมทท์ ฮาร์ดี)

ผลงานทั้งหมด[แก้]

เจฟฟ์ กับ แชมป์ WWE
เจฟฟ์ กับ แชมป์โลก TNA
  • National Championship Wrestling
    • NCW Light Heavyweight Championship (2 สมัย)
  • New Dimension Wrestling
    • NDW Light Heavyweight Championship (1 สมัย)
    • NDW Tag Team Championship (1 สมัย) – คู่กับ แมทท์ ฮาร์ดี
  • New Frontier Wrestling Association
    • NFWA Heavyweight Championship (1 สมัย)
  • North East Wrestling
    • NEW Junior Heavyweight Championship (1 สมัย)
  • NWA 2000
    • NWA 2000 Tag Team Championship (1 สมัย)[23] – คู่กับ แมทท์ ฮาร์ดี
  • Organization of Modern Extreme Grappling Arts
    • OMEGA New Frontiers Championship (1 สมัย)
    • OMEGA Tag Team Championship (1 สมัย) – คู่กับ แมทท์ ฮาร์ดี[24]
  • Pro Wrestling Illustrated
    • PWI Comeback of the Year (2007)[25]
    • PWI Match of the Year (2000) คู่กับ แมทท์ ฮาร์ดี vs. The Dudley Boyz and Edge and Christian in a Triangle Ladder match at WrestleMania 2000[26]
    • PWI Match of the Year (2001) คู่กับ แมทท์ ฮาร์ดี vs. The Dudley Boyz and Edge and Christian in a Tables, Ladders, and Chairs Match at WrestleMania X-Seven[27]
    • PWI Most Popular Wrestler of the Year (2008, 2009)
    • PWI Tag Team of the Year (2000) คู่กับ แมทท์ ฮาร์ดี
    • PWI ranked him #13 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2009[28]
  • Total Nonstop Action Wrestling
    • TNA World Heavyweight Championship (3 สมัย)
  • Universal Wrestling Association
    • UWA World Middleweight Championship (1 สมัย)
  • World Wrestling Entertainment/WWE
    • แชมป์โลกเฮฟวี่เวท (World Heavyweight Champion) 2 สมัย[29][30]
    • แชมป์ WWE (WWE Champion) 1 สมัย
    • แชมป์โลกแทคทีม (WWF/E World Tag Team Champion) 6 สมัย – คู่กับ แมทท์ ฮาร์ดี[31]
    • แชมป์แทคทีม WCW (WCW Tag Team Champion) 1 สมัย – คู่กับ แมทท์ ฮาร์ดี
    • แชมป์ยุโรป (WWF European Champion) 1 สมัย
    • แชมป์ฮาร์ดคอร์ (Hardcore Champion) 3 สมัย
    • แชมป์ไลท์ เฮฟวี่เวท (Light Heavyweight Champion) 1 สมัย
    • แชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล (WWF/E Intercontinental Champion) 4 สมัย
    • Terri Invitational Tournament – คู่กับ แมทท์ ฮาร์ดี
    • Ninth Grand Slam Champion
    • Eighteenth Triple Crown Champion
    • Slammy Award for Extreme Moment of the Year (2008) Swanton Bomb to Randy Orton from the top of the Raw set (Raw, January 14) [32]
    • Slammy Award for Extreme Moment of the Year (2009) Jumping from ladder onto CM Punk at Summerslam
  • Wrestling Observer Newsletter
    • Best Flying Wrestler (2000)[33]
    • Feud of the Year (2009) vs. CM Punk
    • Most Disgusting Promotional Tactic (2008) Hardy attacked in stairwell before Survivor Series[34]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 Hardy, Hardy, and Krugman: p. 23.
  2. 2.0 2.1 Jeff Hardy's IWD Profile
  3. "Wrestler Jeff Hardy Begins 10 Day Jail Sentence for Drug Conviction". TMZ.com. 2011-10-04. สืบค้นเมื่อ 2011-10-04. 
  4. "Jeff Hardy". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2007-10-08. 
  5. Jeff Hardy Biography. WWE.
  6. "Online World of Wrestling: Jeff Hardy". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2007-10-08. 
  7. Robinson, Jon (2007-03-27). "Interview: WrestleMania, ladders, and The Swanton Bomb". IGN. สืบค้นเมื่อ 2007-03-28. 
  8. Cawthon, Graham. "1994 WWF event results". IGN. สืบค้นเมื่อ 2007-07-13. 
  9. Robinson, Bryan (2008-01-27). "Fate on the Legend Killer's side". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2008-01-28. 
  10. Clayton, Corey (2008-02-17). "The Game gets his title match at WrestleMania". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2008-02-19. 
  11. Bishop, Matt (2008-09-08). "Scramble matches make for wild Unforgiven". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2011-04-02. 
  12. Bishop, Matt (2008-12-14). "Armageddon: Hardy finally breaks through". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2011-04-02. 
  13. Plummer, Dale; Tylwalk, Nick (2009-01-26). "Orton triumphs, Cena survives, Hardy falls at Royal Rumble". Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2009-01-26. 
  14. Waldman, Jon (2009-03-14). "Smackdown: a freaky Friday night". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2009-04-17. 
  15. Plummer, Dale (2009-04-06). "Wrestlemania 25: HBK-Undertaker steals the show". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2009-04-06. 
  16. Bishop, Matt (2009-04-27). "Backlash: All 3 world titles change hands". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2011-04-02. 
  17. Mackinder, Matt (2009-06-07). "Extreme Rules sees many title changes, but fails to live up to its name". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2009-06-09. 
  18. Bishop, Matt (2009-08-28). "Smackdown: Punk, Hardy risk careers in steel cage rematch for World Title". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2009-08-29. 
  19. Aldren, Mike (2009-09-01). "Daily wrestling news & gossip". The Sun. สืบค้นเมื่อ 2009-09-05. 
  20. Mitchell, Houston (2010-01-04). "Jeff Hardy makes surprise debut on TNA impact". Los Angeles Times. สืบค้นเมื่อ 2010-01-05. 
  21. "TNA Wrestling profile". Total Nonstop Action Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2010-03-10. 
  22. Caldwell, James (2010-10-21). "Caldwell's TNA Reaction TV report 10/21: Complete "virtual time" coverage of Spike TV show hosted by Eric Bischoff". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2010-10-22. 
  23. "New Dimension Wrestling Title History". New Dimension Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2010-10-12. 
  24. "OMEGA Tag Team Championship" (ใน German). Cagematch.de. สืบค้นเมื่อ 2008-03-21. 
  25. "Pro Wrestling Illustrated Top 500–2001". Pro Wrestling Illustrated. Wrestling Information Archive. สืบค้นเมื่อ 2008-02-24. 
  26. "Awards der Pro Wrestling Illustrated: 2000". Pro Wrestling Illustrated (ใน German). Genickbruch: Die Wrestlingseite des alten Europa. สืบค้นเมื่อ 2008-02-24. 
  27. "Awards der Pro Wrestling Illustrated: 2001". Pro Wrestling Illustrated (ใน German). Genickbruch: Die Wrestlingseite des alten Europa. สืบค้นเมื่อ 2008-02-24. 
  28. "Pro Wrestling Illustrated Top 500–2009[[Pro Wrestling Illustrated]]".  Wikilink embedded in URL title (help)
  29. "History of the World Heavyweight Championship: Jeff Hardy (2)". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2009-07-27. 
  30. "History of the World Heavyweight Championship: Jeff Hardy (1)". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2009-06-12. 
  31. "History of the World Tag Team Championship". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2008-03-16. 
  32. "2008 Slammy Awards". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2008-12-16. 
  33. "Observer: Best Flying Wrestler". Wrestling Observer Newsletter (ใน German). Genickbruch: Die Wrestlingseite des alten Europa. สืบค้นเมื่อ 2008-02-24. 
  34. "Observer: Most Disgusting Promotional Tactic". Wrestling Observer Newsletter (ใน German). Genickbruch: Die Wrestlingseite des alten Europa. สืบค้นเมื่อ 2009-02-09. 

บรรณานุกรม[แก้]

  • Hardy, Matt; Hardy, Jeff; Krugman, Michael (2003). The Hardy Boyz: Exist 2 Inspire. New York: HarperCollins. p. 288. ISBN 0060521546. OCLC 369561409. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]