เคน (นักมวยปล้ำ)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เคน (นักมวยปล้ำ)
An image of เคน (นักมวยปล้ำ).
ข้อมูล
ฉายา เคน
Isaac Yankem, DDS
Unabomb
Doomsday
The Christmas Creature
Angus King
ดีเซล ตัวปลอม
ความสูง 7 ฟุต 0 นิ้ว (2.13 ม.)[1]
น้ำหนัก 326 ปอนด์ (148 kg)[1]
เกิด 26 เมษายน ค.ศ. 1967 (46 ปี)[2][3]
กรุงมาดริด, ประเทศสเปน[4]
พำนัก น็อกซ์วิลล์, รัฐเทนเนสซี
ฝึกหัดโดย เจฟฟ์ แบรดลีย์
เรย์ แคนดี
ดีน มาเลนโก
เปิดตัว 18 มิถุนายน ค.ศ. 1992

เกลน โทมัส จาคอบส์[5][6] เกิดวันที่ 26 เมษายน ค.ศ. 1967 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน ปัจจุบันเซ็นสัญญาให้กับสมาคม ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ในนามสังเวียนมวยปล้ำมีชื่อว่า เคน[7]

เนื้อหา

ประวัติในสังเวียนมวยปล้ำ [แก้]

เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ / ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (1995 - ปัจจุบัน) [แก้]

เคน ตอนใส่หน้ากาก ในปี ค.ศ. 2003
เคน ตอนไม่ใส่หน้ากาก ในปี ค.ศ. 2008

เคน ได้เปิดตัวครั้งแรกในสมาคม WWE เมื่อวันที่ 5 ตุลาคม ค.ศ. 1997 ในบทน้องชายของ ดิอันเดอร์เทเกอร์ ที่ใบหน้าเขาเสียโฉมจากการถูกไฟไหม้โดยต้องใส่หน้ากากตลอดเวลาเขาออกมาเพื่อแก้แค้น อันเดอร์เทเกอร์ ที่ทำให้ใบหน้าเขาเสียโฉม ในศึกรอว์ (23 มิถุนายน 2003) เคนต้องเจอกับ ทริปเปิล เอช โดยมีกติกาว่าถ้า เคน ชนะจะได้เป็น แชมป์โลกเฮฟวี่เวท คนใหม่แต่ถ้า เคนแพ้จะต้องถูกถอดหน้ากาก ผลปรากฏว่า เคน เป็นฝ่ายแพ้จึงต้องถูกถอดหน้ากากโดยมี ร็อบ แวน แดม พยายามมาห้าม เคน แต่ไม่สำเร็จ และเป็นคนแรกที่ได้เห็นหน้าตาที่แท้จริงของ เคน จึงถูก โชคสแลม ท่าไม้ตายของ เคน

เคน สามารถคว้า แชมป์โลกแทคทีม คู่กับ บิ๊กโชว์ โดยการเอาชนะ แลนซ์ เคด และ เทรเวอร์ เมอร์ด็อค ในช่วงต้นปี 2006 เคน และ บิ๊กโชว์ ก็เสียแชมป์ให้กับทีม สปีริต สค๊วอด[8] หลังจากนั้น เคน ก็ได้ทำการหักหลัง บิ๊กโชว์ ทำให้ทั้งคู่กลายเป็นคู่แค้นกันไปในที่สุด[9] เคน สามารถคว้า แชมป์โลก ECW โดยการเอาชนะ ชาโว่ เกอร์เรโร่ มาได้ ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 24 ในเวลาเพียง 8 วินาที[10][11]

เคน ก็ได้เล่นงานนักมวยปล้ำทุกคนเพื่อหาคนที่ทำร้าย อันเดอร์เทเกอร์ ในศึก มันนี่อินเดอะแบงค์ (2010) เคน สามารถคว้าแชมป์โลกเฮฟวี่เวท โดยการเอาชนะ เรย์ มิสเตริโอ หลังจากการใช้สิทธิ์กระเป๋า มันนีอินเดอะแบงก์แลดเดอร์แมตช์ ในศึก ซัมเมอร์สแลม (2010) เคน จะต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ เรย์ มิสเตริโอ สุดท้าย เคน ก็เป็นฝ่ายชนะ และในขณะที่ เคน จะจับ เรย์ มิสเตริโอ เข้าไปในโลงศพก็เจอ อันเดอร์เทเกอร์ นอนอยู่และความก็ปรากฏว่า เคน คือคนที่ทำร้าย อันเดอร์เทเกอร์ และก็กำลังจะเล่นงาน เคน ด้วยท่า โชคสแลม แต่ เคน ก็เล่นงาน อันเดอร์เทเกอร์ ด้วยท่า Tombstone Piledriver ในศึก ไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2010) เคน จะต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท กับ อันเดอร์เทเกอร์ สุดท้าย เคน ก็ป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท เอาไว้ได้สำเร็จ

พอล แบเรอร์ อดีตผู้จัดการของ เคน และ อันเดอร์เทเกอร์ ได้กลับมาอีกครั้ง และได้มาเป็นผู้จัดการของ อันเดอร์เทเกอร์ ในศึก เฮลล์อินเอเซลล์ (2010) เคนต้องป้องกันแชมป์กับ อันเดอร์เทเกอร์ ในแมตช์การปล้ำ เฮลล์อินเอเซลล์ แมทช์ โดยมี พอล แบเรอร์ อยู่ข้างเวที สุดท้ายเคนก็ป้องกันแชมป์เอาไว้ได้[12] จากการช่วยเหลือของ พอล แบเรอร์ และได้กลายเป็นผู้จัดการของเคน[13] ในศึก แบรกกิ้ง ไรท์ส (2010) เคน จะต้องป้องกันแชมป์กับ อันเดอร์เทเกอร์ อีกครั้ง ในแมตช์การปล้ำฝังทั้งเป็น (Buried Alive) ใครจับคู่ต่อสู้ลงหลุมและเอาดินกลบได้จะเป็นฝ่ายชนะ สุดท้าย เคน ก็เป็นฝ่ายชนะเป็นครั้งที่ 3 ติดต่อกันจากการช่วยเหลือของกลุ่ม เดอะเน็กซัส ในศึก เซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2010) เคนต้องป้องกันแชมป์กับ เอดจ์ สุดท้ายจบด้วยผลเสมอ ทำให้ เคน ยังเป็นแชมป์ต่อไป ในศึก ทีแอลซี: เทเบิล แลดเดอร์ แอนด์ แชร์ (2010) เคน จะต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ในการปล้ำ 4 เส้ากับ เอดจ์, เรย์ มิสเตริโอ และ อัลเบอร์โต เดล รีโอ ในแมตช์การปล้ำ TLC Match สุดท้ายเคนก็เสียแชมป์ให้กับ เอดจ์

ในศึก สแมคดาวน์ เคน จะต้องเจอกับ บิ๊กโชว์ แต่ในระหว่างการปล้ำกลุ่ม เดอะคอร์ ก็ออกมาพร้อมกับเก้าอี้ และส่งเก้าอี้ให้ เคน ตีใส่ บิ๊กโชว์ ทำให้ บิ๊กโชว์ ชนะฟาล์ว ในศึก สแมคดาวน์ เคน ได้จับคู่กับ บิ๊กโชว์ เจอกับ เวด บาร์เร็ตต์ และ ฮีท สเลเตอร์ แต่ในระหว่างการปล้ำ อีเซเคียล แจ็คสัน และ จัสติน เกเบรียล ได้มาก่อกวนการปล้ำ ทำให้ เคน และ บิ๊กโชว์ ชนะฟาล์วไปอีกครั้ง ต่อมา ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 27 เคน จับคู่กับ บิ๊กโชว์, ซานติโน่ มาเรลล่า และ โคฟี คิงส์ตัน เจอกับพวก เดอะคอร์ ในการปล้ำแทคทีม 8 คน สุดท้ายทีมของ เคน ก็เอาชนะมาได้สำเร็จ[14] ในศึก สแมคดาวน์ เคน ได้จับคู่กับ บิ๊กโชว์ เจอกับ ฮีท สเลเตอร์ และ จัสติน เกเบรียล ในแมตช์การปล้ำชิงแชมป์แทคทีม WWE สุดท้าย เคน และ บิ๊กโชว์ ก็เป็นฝ่ายชนะและคว้าแชมป์แทคทีม WWE มาได้สำเร็จ[15] ในศึกรอว์ เคน และ บิ๊กโชว์ ก็เสียแชมป์แทคทีม WWE ให้กับ เดวิด โอทังก้า และ ไมเคิล แมคกิลลิคัตตี 2 สมาชิกจากกลุ่มเดอะนิวเน็กซัส ไปในที่สุด[16] ต่อมา เคน ได้ถูก มาร์ก เฮนรี ลอบทำร้าย โดยเอาเก้าอี้มาหนีบขา เคน ก่อนจะขึ้นเชือกเส้นสองกระโดดลงมาทับใส่เต็มๆ ขา เคน จนได้รับบาดเจ็บและต้องพักการปล้ำ[17]

ในศึก สแลมมีอวอร์ด (2011) หรือ ศึกรอว์ (12 ธันวาคม 2011) เคน ได้กลับมาจากอาการบาดเจ็บโดยใส่หน้ากากอีกครั้ง และมาเล่นงาน จอห์น ซีนา ด้วยท่า โชคสแลม หลังแมตช์การปล้ำระหว่าง มาร์ก เฮนรี กับ จอห์น ซีนา[18] ในศึก รอยัลรัมเบิล (2012) เคน จะต้องเจอกับ จอห์น ซีนา ผลออกมาคือแพ้ทั้งคู่ หลังแมตช์ยังสู้กันต่อแลกหมัดกันไปจนเข้าไปถึงหลังเวที เคน ต่อย จอห์น ซีนา ร่วง แต่ จอห์น ซีนา ยังเตะสวนและจับเหวี่ยงไปอัดถังขยะ เคน เอาเก้าอี้กระทุ้งใส่ท้อง จอห์น ซีนา จากนั้นก็ตีใส่หลังไม่ยั้งจน จอห์น ซีนา แน่นิ่ง เคน มองเห็นประตูห้องที่มีชื่อ แซค ไรเดอร์ แปะอยู่เลยถีบประตูพังแล้วเข้าไปบีบคอ แซค ไรเดอร์ จนสลบจากนั้นก็เข็นรถเข็น แซค ไรเดอร์ เข้าไปในสนามจากนั้นก็ผลัก แซค ไรเดอร์ ตกไปกระแทกพื้น เคน ลาก แซค ไรเดอร์ ขึ้นเวทีและถีบเล่น อีฟ ทอร์เรส ออกมาขอร้องแต่ เคน ไม่ฟังแถมจับ แซค ไรเดอร์ ใส่ท่า Tombstone Piledriver แล้วก็หันไปหา อีฟ ทอร์เรส แต่ จอห์น ซีนา ออกมาช่วยก็โดน เคน โชคสแลม[19] ในศึก อิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2012) เคน จะต้องเจอกับ จอห์น ซีนา อีกครั้ง ในแมตช์การปล้ำจับคู่ต่อสู้ใส่รถพยาบาล สุดท้าย เคน ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ จอห์น ซีนา ไปในที่สุด[20]

เคนได้เปิดศึกกับ แรนดี ออร์ตัน ในศึก สแมคดาวน์ (2 มีนาคม 2012) แรนดี ออร์ตัน ได้กลับมาจากอาการบาดเจ็บโดยเจอกับ แดเนียล ไบรอัน สุดท้ายไม่มีผลแพ้ชนะ เพราะ เคน ออกมาก่อกวน แถมไล่อัด แรนดี ออร์ตัน ในขณะที่ แดเนียล ไบรอัน หนีไปได้ และ เคน ก็เล่นงาน แรนดี ออร์ตัน ด้วยท่า โชคสแลม แล้วเอาไมค์มากล่าวยินดีต้อนรับ แรนดี ออร์ตัน ที่หายบาดเจ็บกลับมา ต่อมา ในศึกรอว์ (5 มีนาคม 2012) แรนดี ออร์ตัน ได้ออกมาลอบทำร้าย เคน โดยเล่นงาน เคน ด้วยท่า RKO ทั้งคู่ได้เจอกัน ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 28 สุดท้าย เคน ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ แรนดี ออร์ตัน มาได้สำเร็จ[21] ในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2012) เคน จะต้องเจอกับ แรนดี ออร์ตัน อีกครั้ง ในแมตช์การปล้ำจับกดที่ไหนก็ได้ สุดท้าย เคน ก็เป็นฝ่ายแพ้ให้กับ แรนดี ออร์ตัน ไปในที่สุด[22]

ในศึก รอว์ ตอนที่ 1,000 (23 กรกฎาคม 2012) เคน เปิดตัวออกมาปล้ำ แต่ จินเดอร์ มาฮาล ออกมาขัดจังหวะ พร้อมด้วย ฮูนิโค, คามาโค, ไทเลอร์ เร็กส์, เคิร์ท ฮอว์กินส์ และ ดรูว์ แมคอินไตย์ แล้วก็จะขึ้นไปรุม เคน แต่เสียงระฆังดังขึ้น ดิอันเดอร์เทเกอร์ ออกมาก็ช่วยกันกับ เคน ถล่มบรรดานักมวยปล้ำ 6 คนจนหมด[23] ในศึก ไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2012) เคน และ แดเนียล ไบรอัน ได้ชิงแชมป์แทคทีม WWE กับ โคฟี คิงส์ตัน และ อาร์-ทรูธ สุดท้าย เคน และ ไบรอัน ก็เป็นฝ่ายชนะและคว้าแชมป์มาได้[24] ในศึกรอว์ (24 กันยายน 2012) ได้มีการให้แฟนๆ ช่วยกันตั้งชื่อให้กับ เคน และ แดเนียล ไบรอัน โดยแฟนๆ ได้ตั้งชื่อทีมให้ว่า ทีมเฮลโน[25] ต่อมาได้เสียแชมป์แทคทีมให้กับ เซท โรลลินส์ และ โรแมน เรนส์ 2 สมาชิกในกลุ่ม เดอะชีลด์ ในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2013) หลังจากที่ทีมเฮลโน ครองแชมป์มาเป็นเวลา 245 วัน[26]

เกี่ยวกับมวยปล้ำ [แก้]

เคน เล่นงาน ซีเอ็ม พังก์ ด้วยท่า โชคสแลม
เคน เล่นงาน ซีเอ็ม พังก์ ด้วยท่า Diving Clothesline
  • ท่าไม้ตาย
    • ในนามของ เคน
    • ในนามของ ไอแซก แยนเคม
      • DDS (DDT)
    • ในนามของ ดีเซล ตัวปลอม
  • ท่าเอกลักษณ์
    • Back body drop
    • Backbreaker, sometimes into a submission
    • Big boot
    • Corner clothesline
    • Clawhold to an opponent's face, choking them in the process (2011 - ปัจจุบัน)
    • Diving clothesline
    • Falling powerbomb
    • Military press drop
    • Multiple powerslam variations
      • Running
      • Scoop
      • Sidewalk
    • Running low-angle dropkick to a seated opponent
    • Tilt-a-whirl slam
    • Two-handed chokelift
    • Uppercut, sometimes to the opponent's throat
  • ฉายาและชื่ออื่นๆ
    • "The Big Red Monster"
    • "The Devil's Favorite Demon"
    • "The Big Red Machine"
  • เพลงเปิดตัว
    • Sound of drills whirring with classical music in the background (1995 – 1996; as Isaac Yankem)
    • "Diesel Blues" โดย Jim Johnston (1996 – 1997; as Fake Diesel)
    • "Burned" โดย Jim Johnston (1997 – 2000)
    • "Out of the Fire" โดย Jim Johnston (2000 – 2002)
    • "Slow Chemical" โดย Finger Eleven (เมษายน 2002 – สิงหาคม 2008)
    • "Man on Fire" โดย Jim Johnston (18 สิงหาคม 2008 – 11 ธันวาคม 2011)
    • "Veil of Fire" โดย Jim Johnston (12 ธันวาคม 2011 – ปัจจุบัน)

ผลงานทั้งหมด [แก้]

เคน กับ แชมป์โลกเฮฟวี่เวท
เคน กับ แชมป์โลก ECW
ทีมเฮลโน กับ แชมป์แทคทีม WWE
  • Pro Wrestling Illustrated
    • PWI Tag Team of the Year (1999) คู่กับ X-Pac[27]
    • PWI ranked him #4 of the 500 best singles wrestlers in the PWI 500 in 2011[28]
  • Smoky Mountain Wrestling
    • SMW Tag Team Championship (1 สมัย) – คู่กับ Al Snow
  • United States Wrestling Association
    • USWA Heavyweight Championship (1 สมัย)[29]
  • World Wrestling Federation / World Wrestling Entertainment
    • WWE Championship (1 สมัย)
    • World Heavyweight Championship (1 สมัย)[30]
    • ECW Championship (1 สมัย)
    • WWF/E Intercontinental Championship (2 สมัย)
    • WWE Tag Team Championship (2 สมัย) – คู่กับ Big Show[31]^Daniel Bryan
    • World Tag Team Championship (9 สมัย) – คู่กับ Mankind (2), X-Pac (2), The Undertaker (2), The Hurricane (1), Rob Van Dam (1) และ The Big Show (1)
    • WCW Tag Team Championship (1 สมัย) – คู่กับ The Undertaker
    • WWE Hardcore Championship (1 สมัย)
    • Mr. Money in the Bank (SmackDown) (กรกฎาคม 2010)
    • 2009 Bragging Rights Cup with Smackdown Team.
    • Eighth Triple Crown Champion
    • Third Grand Slam Champion
    • สแลมมีอวอร์ด for Best Family Values (2010) For beating up Jack Swagger, Sr..
  • Wrestling Observer Newsletter
    • Most Disgusting Promotional Tactic (2004) Impregnating Lita[32]
    • Most Overrated (2010)
    • Worst Feud of the Year (2002) vs. Triple H
    • Worst Feud of the Year (2003) vs. Shane McMahon
    • Worst Feud of the Year (2004) vs. Matt Hardy and Lita
    • Worst Feud of the Year (2007) vs. Big Daddy V
    • Worst Feud of the Year (2008) vs. Rey Mysterio
    • Worst Gimmick (1996) Fake Diesel
    • Worst Worked Match of the Year (2001) with The Undertaker vs. KroniK at Unforgiven

ผลงานภาพยนตร์ [แก้]

ปี ภาพยนตร์ รับบทเป็น
2006 เกี่ยว ลาก กระชากนรก เจค็อบ กู๊ดไนท์
2008 สมอลล์วิลล์ ไททัน
2010 แม็คกรูเบอร์ ยอดคนสมองบวม แทงเกอร์ ลัทส์

ดูเพิ่ม [แก้]

อ้างอิง [แก้]

  1. ↑ 1.0 1.1 "Kane's WWE Profile". WWE. สืบค้นเมื่อ 2012-03-18. 
  2. ↑ "SLAM! Sports Bio". CANOE. สืบค้นเมื่อ 2007-12-05. 
  3. ↑ "IGN: Kane (WWE) Biography". IGN. สืบค้นเมื่อ 2008-05-19. 
  4. ↑ Oliver, Greg (2007). The Pro Wrestling Hall of Fame: The Heels. ECW Press. p. 228. ISBN 1-55022-759-9. 
  5. ↑ "Kane Bio". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2008-08-05. 
  6. ↑ "Glenn Jacobs' IMDb profile". imdb.com. 
  7. ↑ "RAW Roster". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 13 December 2011. 
  8. ↑ "RAW results – April 3, 2006". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2007-10-25. 
  9. ↑ "RAW results – April 10, 2006". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2007-10-25. 
  10. ↑ "ECW Championship official title history". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2008-06-21. 
  11. ↑ "WWE WrestleMania XXIV Results". Pro-Wrestling Edge. สืบค้นเมื่อ 2008-04-06. 
  12. ↑ Hillhouse, Dave (2010-09-25). "Smackdown: Kickin’ it old school". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2010-10-04. 
  13. ↑ Hillhouse, Dave. "Hell in a Cell: Betrayal, fan interference, and flying shoes". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ 2010-10-04. 
  14. ↑ "WrestleMania 27 live coverage from the Georgia Dome". Wrestling Observer. สืบค้นเมื่อ 3 September 2011. 
  15. ↑ Tedesco, Mike. "Smackdown Results - 4/22/11". Wrestleview. สืบค้นเมื่อ 3 September 2011. 
  16. ↑ Plummer, Dale. "RAW: Cena gets nothing but the R-Truth". SLAM! Wrestling. สืบค้นเมื่อ 4 September 2011. 
  17. ↑ "Mark Henry injures Kane". WWE. 23 July 2011. สืบค้นเมื่อ 16 September 2011. 
  18. ↑ Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 12/12: Complete "virtual-time" coverage of live three-hour Monday Night Raw - Henry vs. Cena, Slammys, final TLC hype". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 20 December 2011. 
  19. ↑ Caldwell, James. "Caldwell's WWE Royal Rumble report 1/29: Ongoing "virtual time" coverage of live PPV - Rumble match, Punk-Ziggler, Cena-Kane, steel cage". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 30 January 2012. 
  20. ↑ Giannini, Alex (6 February 2012). "John Cena vs. Kane (Ambulance Match)". WWE. สืบค้นเมื่อ 13 February 2012. 
  21. ↑ "Randy Orton vs. Kane". WWE. สืบค้นเมื่อ 17 March 2012. 
  22. ↑ Giannini, Alex. "Randy Orton vs. Kane - Falls Count Anywhere Match". WWE. สืบค้นเมื่อ 21 April 2012. 
  23. ↑ Ryan, Mike. "WWE RAW 1000 Results - July 23, 2012". Wrestling Attitude. สืบค้นเมื่อ July 23, 2012. 
  24. ↑ Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE NIGHT OF CHAMPIONS PPV RESULTS 9/18: Complete "virtual time" coverage of live PPV - Triple H vs. C.M. Punk". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 21 October 2012. 
  25. ↑ Caldwell, James. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 9/24: Complete "virtual-time" coverage of live Raw - Cena announcement, Lawler interview, latest on WWE Title picture". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 21 October 2012. 
  26. ↑ "WWE Extreme Rules results and reactions from last night (May 19): Believe in Gold". 
  27. ↑ "Pro Wrestling Illustrated Award Winners Tag Team of the Year". Wrestling Information Archive. สืบค้นเมื่อ 2008-06-21. 
  28. ↑ ""PWI 500": 1–100". Pro Wrestling Illustrated. 2011-08-09. สืบค้นเมื่อ 2011-08-09. 
  29. ↑ "USWA Heavyweight Championship history". 
  30. ↑ "World Heavyweight Championship (WWE) history". 
  31. ↑ "WWE News: Smackdown SPOILERS 4/22 – Complete "virtual-time" coverage of Smackdown TV taping from London". Pro Wrestling Torch. 20111-04-19. สืบค้นเมื่อ 2011-04-20. 
  32. ↑ Meltzer, Dave (January 26, 2011). "Biggest issue of the year: The 2011 Wrestling Observer Newsletter Awards Issue". Wrestling Observer Newsletter (Campbell, CA): 1–40. ISSN 10839593. 

แหล่งข้อมูลอื่น [แก้]

คอมมอนส์ มีภาพและสื่ออื่น ๆ เกี่ยวกับ:
เคน (นักมวยปล้ำ)

ดึงข้อมูลจาก "http://th.wikipedia.org/w/index.php?title=เคน_(นักมวยปล้ำ)&oldid=4959331".