บร็อก เลสเนอร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
บร็อก เลสเนอร์
An image of บร็อก เลสเนอร์.
ข้อมูล
ฉายา บร็อก เลสเนอร์
ความสูง ฟุต 3 นิ้ว (1.91 ม.)
น้ำหนัก 286 ปอนด์ (130 kg; 20.4 st)
เกิด 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1977 (37 ปี)
Webster, รัฐเซาท์ดาโคตา
มาจาก มินนีแอโพลิส, รัฐมินนิโซตา
ฝึกหัดโดย Ohio Valley Wrestling
เปิดตัว ตุลาคม ค.ศ. 2000

บร็อก เอ็ดเวิร์ด เลสเนอร์ (อังกฤษ: Brock Edward Lesnar)[1] เกิดวันที่ 12 กรกฎาคม ค.ศ. 1977 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพ, อดีตนักมวยปล้ำสมัครเล่น และนักต่อสู้แบบผสมผสานชาวอเมริกัน[2] เซ็นสัญญากับสมาคม ดับเบิลยูดับเบิลยูอี เป็นที่รู้จักกันอย่างดีในชื่อว่า บร็อก เลสเนอร์ (อังกฤษ: Brock Lesnar)[3]

ประวัติในวงการมวยปล้ำ[แก้]

เลสเนอร์ เป็นผู้ชนะรอยัลรัมเบิล ประจำปี 2003[4][5] เป็นอดีต แชมป์ WWE 3 สมัย (เป็นแชมป์WWEที่อายุน้อยที่สุดด้วยอายุเพียง 25 ปี) และเป็นผู้ชนะในทัวร์นาเมนท์คิงออฟเดอะริง ประจำปี 2002 และยังเคยเป็นอดีตแชมป์ UFC รุ่นเฮฟวี่เวท[6]

เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (2000 - 2004)[แก้]

เลสเนอร์ได้คว้าแชมป์โลกสมัยแรก โดยการเอาชนะ เดอะ ร็อก ในศึก ซัมเมอร์สแลม 2002[7] โดยได้สิทธิเป็นผู้ท้าชิงจากการชนะทัวร์นาเมนต์ คิงออฟเดอะริง ปี 2002[8] จนกลายเป็นนักมวยปล้ำที่อายุน้อยที่สุดที่ได้แชมป์ WWE ด้วยอายุ 25 ปี ล้มสถิติของ เดอะ ร็อก ที่ทำไว้ที่ 26 ปีได้และก็ครองแชมป์ได้นานอยู่ 3 เดือน ก่อนที่จะถูก พอล เฮย์แมน ผู้จัดการส่วนตัวในขณะนั้นหักหลังและเสียแชมป์ให้กับ บิ๊กโชว์ ในศึก เซอร์ไวเวอร์ ซีรีส์ 2002[9] เลสเนอร์ กลับมาอย่างยิ่งใหญ่อีกครั้งในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 19 และขึ้นปล้ำเป็นคู่ปิดรายการในวันนั้นในฐานะผู้ชนะ รอยัลรัมเบิล ประจำปี 2003 และสามารถเอาชนะ เคิร์ต แองเกิล คว้าแชมป์สมัยที่ 2 ไปครอง และครองแชมป์อยู่ได้นานร่วม 4 เดือนด้วยกัน และเสียแชมป์ไปให้กับ เคิร์ต แองเกิล อีกครั้ง ในศึก เวนเจินส์ 2003 ซึ่งเป็นแมตช์สามเศร้า โดยมี บิ๊กโชว์ ร่วมปล้ำด้วย ก่อนที่เลสเนอร์ จะมาได้แชมป์สมัยสุดท้ายของเขาที่ครองแชมป์นานอยู่ 5 เดือน ในสแมคดาวน์ ในการเจอกับ เคิร์ต แองเกิล ในแมตช์การปล้ำ ไอรอน แมน แมทช์ ที่ปล้ำกันยาวนานถึง 60 นาที ก่อนที่ บร็อก เลสเนอร์ จะชนะไปด้วยคะแนน 5 ต่อ 4[10] และเสียแชมป์ไปให้กับ เอ็ดดี เกอร์เรโร ในศึก โนเวย์เอาท์ 2004 แมตช์สุดท้ายของเลสเนอร์ ในวันที่ 14 มีนาคม 2004 ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 20 ในการเจอกับ บิลล์ โกลด์เบิร์ก[11] ซึ่งเลสเนอร์ เป็นฝ่ายแพ้ไปในวันนั้น[12] และก็แยกทางกับ WWE ในทางอ้อมสิ่งที่ WWE วางแผนเอาไว้คือจะให้เลสเนอร์ ชนะเพิ่มความยิ่งใหญ่เข้าไปอีก แต่ในเมื่อความจริงไม่เป็นเหมือนสิ่งที่วางแผนไว้เส้นทางของเลสเนอร์ ก็ยังต้องเดินทางต่อไปในสายอาชีพใหม่นั่นคืออเมริกันฟุตบอลที่ท้าทายเลสเนอร์ ในขณะนั้น

ในระยะเวลาที่เลสเนอร์ อยู่กับ WWE เลสเนอร์ได้เป็นคู่ปิดรายการถึง 9 ศึกใหญ่ด้วยกัน ซึ่งรวมถึง 5 ในศึกใหญ่ทั้งหมดของปี 2003 หลายๆ แมตช์ในนั้นรวมถึงการเจอกับ เดอะ ร็อก, ดิอันเดอร์เทเกอร์, เคิร์ต แองเกิล, และ เอ็ดดี เกอร์เรโร ด้วย นี่ยังไม่รวมถึงการที่เจ้าตัวใส่ท่า Bear Hug ใส่ ฮัลค์ โฮแกน จนสลบไปคาเวที เป็นสิ่งที่ อ็องเดรเดอะไจแอนต์ ไม่เคยทำได้ สิ่งต่างๆที่ผมกล่าวมาบอกได้เลยครับว่า เลสเนอร์ แทบจะเป็นสตาร์ที่ WWE ดันเร็วที่สุดในประวัติศาสตร์ของสมาคมเลยก็ว่าได้ WWE ให้ความเชื่อใจในตัวเลสเนอร์ มากมายมหาศาล แต่แล้ว เลสเนอร์ ก็สร้างความผิดหวังให้สมาคมด้วยการประกาศลาออกจาก สมาคมและหันไปเอาดีทางด้าน อเมริกันฟุตบอล แทนเลสเนอร์ สร้างความบาดหมางและความไม่พอใจให้กับสมาคม เลสเนอร์ ยังมีปัญหากับรุ่นพี่ในสมาคมทั้ง ดิอันเดอร์เทเกอร์ และขาใหญ่อย่าง สโตน โคลด์ สตีฟ ออสติน อีกด้วย เรียกได้ว่านิสัยหลังฉากนั้นไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่ สำหรับนักมวยปล้ำคนนี้

แต่บทบาทของนักมวยปล้ำและความเป็นจริงในอเมริกันฟุตบอล ไม่เหมือนกันเมื่อเลสเนอร์ ประสบปัญหาความล้มเหลวกับ เดอะไวกิ้งส์ และได้แต่นั่งข้างสนามดูเพื่อนร่วมทีมทำผลงานกัน เลสเนอร์ ประกาศยุติบทบาททางอเมริกันฟุตบอล และไปปล้ำให้กับสมาคมบางแห่งในญี่ปุ่น ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินทางเข้าสู่อีกบทบาทนึงของนักสู้ UFC เจ้าตัวกระชากเข็มขัดแชมป์โลกเฮฟวี่เวท UFC ในปลายปี 2008 จาก แรนดี คอร์เทอร์ และป้องกันแชมป์เอาไว้ได้กับ แฟรงก์ เมียร์ และ เชน คาร์วิน ก่อนที่จะถูกน็อคในปีต่อมาโดย เคน เวลาสเควซ และหลังจากนั้นเจ้าตัวก็ได้รับบาดเจ็บที่ซี่โครงโดย Alistair Overeem หลังจากนั้นไม่นาน เลสเนอร์ก็ยุติอาชีพนักสู้ MMA ลงหลังจากลงสนามได้เพียงแค่ 8 แมตช์เท่านั้น แต่จะบอกว่า เลสเนอร์ ไม่ประสบความสำเร็จกับ UFC เลยนั้นก็ไม่ถูกเสมอไป เพราะเจ้าตัวถือว่าเป็นนักกีฬาที่ได้เงินมากที่สุดของ UFC ด้วยจำนวนเงินสูงถึง 5,300,000 เหรียญ และแต่ละแมตช์ที่เลสเนอร์ แข่งยังมีคนดูเกินล้านคนขึ้นไปทุกครั้งแต่ต้องบอกก่อนเลยว่าชื่อเสียงที่เจ้าตัวได้มานอกจากจะเป็นฝีมือของเลสเนอร์ แล้ว WWE ยังมีส่วนผลักดันทำให้ชื่อเสียงของเลสเนอร์ มาถึงระดับนี้ได้ ไม่ใช่คำถามที่ยากเลยหากจะตอบว่า นักมวยปล้ำระดับตำนานหลายคนเป็นผู้ผลักดันเลสเนอร์ ขึ้นมาทุกครั้งที่เลสเนอร์ แถลงข่าวหรือให้สัมภาษณ์สื่อมวลชนจะจับจ้องไปที่เลสเนอร์ มากกว่าคนอื่นในวงการเดียวกัน นั่นเพราะหลายๆคนยังคงยึดติดกับภาพลักษณ์ WWE ของเลสเนอร์ คำถามที่ตามหลังจาก เลสเนอร์ยุติอาชีพ UFC ลงในสายตาของแฟนๆมวยปล้ำทั่วโลกก็คือ การที่จะได้เห็น เลสเนอร์ กลับมาสู่สมาคมอีกครั้ง ดานา ไวท์ เจ้าของสมาคม UFC บอกว่าไม่แปลกใจเลยที่เลสเนอร์ จะประกาศยุติอาชีพเค้ารู้ดีมาตลอดอยู่แล้วว่านี่ไม่ใช่เส้นทางของเขาถึงแม้ ดานา ไวท์ จะสนิทกับ วินซ์ แม็กแมน ประธานของ WWE แต่การที่เลสเนอร์ จะกลับมาสู่ WWE นั้นก็ขึ้นอยู่กับเขาเท่านั้น

ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (2012 - ปัจจุบัน)[แก้]

เลสเนอร์ กับ จอห์น ซีนา ในรอว์ (2 เมษายน 2012)
เลสเนอร์ พร้อมด้วย พอล เฮย์แมน ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 29

เลสเนอร์ได้กลับมาใน WWE อีกครั้งในรอว์ (2 เมษายน 2012) โดยออกมาและขึ้นมาประจันหน้ากับ จอห์น ซีนา เพื่อขอจับมือ ที่ไหนได้ เลสเนอร์ จับซีนา ใส่ท่าไม้ตาย F-5 ไปในที่สุด[13] ในรอว์ (9 เมษายน 2012) ซีนาออกมาขัดจังหวะ แล้วก็เดินมาตบหน้าเลสเนอร์ เลยโดนเลสเนอร์ คร่อมต่อยเป็นชุดจนเลือดกบปาก ร้อนถึงสตาร์ WWE คนอื่นๆ ต้องออกมาช่วยกันจับแยก และในคืนเดียวกัน ซีนาได้มีแมตช์กับ เดวิด โอทังก้า และซีนาเป็นฝ่ายชนะ แต่ว่าหลังจากจบแมตช์ เลสเนอร์ โผล่มาเตะผ่าหมากซีนา แล้วต่อด้วยท่า F-5 ในรอว์ (23 เมษายน 2012) ซีนา และเลสเนอร์ จะต้องเซ็นสัญญาเพื่อที่จะเจอกันในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2012) ในช่วงต้นรายการ ทีโอดอร์ ลอง ประกาศแนะนำตัวซีนา ออกมาก่อนจากนั้นก็ประกาศเรียกเลสเนอร์ คนที่ออกมากลายเป็น จอห์น โลรีนายติส บอกว่า เลสเนอร์ ยังมาไม่ถึง และก็สั่งให้ซีนา กลับไปก่อน ในช่วงท้ายรายการ โลรีนายติส ก็ได้ออกมาเตรียมการเซ็นสัญญาระหว่าง ซีนา และเลสเนอร์ ในเอกซ์ตรีมรูลส์ และเลสเนอร์ ออกมาก่อน แต่พอถึงคิวซีนา กลายเป็นว่ามีแต่เพลงแต่ไม่ออกมา เลสเนอร์ นำเอาสัญญาฉบับใหม่ที่เขาต้องการแก้ไข และบอกว่าเขาไม่ใช่เด็กบ้านนอกเหมือนเมื่อ 8 ปีก่อนแล้ว ชั้นเป็นสตาร์ดังสมาคมนี้ต้องการตัวชั้นและชั้นต้องยิ่งใหญ่กว่าสมาคม ข้อแรก ชั้นต้องการเครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของ วินซ์ แม็กแมน ในการรับส่งชั้นจากบ้านไปที่สนาม ข้อ 2 ชั้นไม่ชอบถูกสัมภาษณ์ ชั้นเกลียดการพบปะผู้คน ข้อ 3 ชั้นจะมาร่วมรายการรอว์ เมื่อไหร่ก็ตามแต่ต้องการ ชั้นจะไม่เป็นเครื่องมือของแกเหมือนกับที่คนอื่นๆ เป็น ข้อ 4 นายปรับเงินคนอื่นไปทั่ว อย่างเช่น เชมัส แต่นั่นจะไม่เกิดขึ้นกับชั้น มีแต่แกจะต้องจ่ายเงินชั้นมากขึ้นจนกว่านายจะยอมรับข้อเสนอนี้ชั้นจะไม่เซ็นสัญญาปล้ำแมตช์ในวันอาทิตย์นี้ ชั้นไม่สนใจหรอกว่าคนดูจะคิดยังไง และดูที่บรรทัดสุดท้ายให้ดีๆ ถ้าชั้นกลายเป็นสัญลักษณ์ของรายการนี้เมื่อไหร่ จะต้องเปลี่ยนชื่อรายการเป็น มันเดย์ ไนท์ รอว์ นำแสดงโดย บร็อก เลสเนอร์ ด้วย โลรีนายติสตอบตกลง และจับมือกับเลสเนอร์ ก่อนที่จะเซ็นสัญญากัน ซีนาออกมาโดยใส่โซ่คล้องคอมาด้วยจากนั้นก็ถอดโซ่ออกมากำไว้ในมือแต่เลสเนอร์ ก็ไม่กลัวเลสเนอร์ บอกให้ซีนา เซ็นสัญญา เลสเนอร์ บอกว่าแกกำลังกลัวอยู่ใช่มั้ยล่ะฉันสัมผัสได้ถึงกระแสจิตที่ออกมาจากตัวแกว่าแกกำลังกลัว ซีนาเซ็นเสร็จแล้วก็โยนใส่เลสเนอร์ เลยทำท่าเหมือนจะต่อยกัน เลสเนอร์แค่ล้มโต๊ะ ซีนาก็สะดุ้งและถอยเล็กน้อย เลสเนอร์หัวเราะเยาะ ก่อนจะเดินกลับไป ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ เลสเนอร์ ได้แพ้ให้กับ ซีนา ในแมตช์การปล้ำเอกซ์ตรีมรูลส์[14]

ในรอว์ (30 เมษายน 2012) โลรีนายติส ได้เชิญให้เลสเนอร์ ออกมา แต่ไม่ทันไร ทริปเปิล เอช ก็ตามออกมา ทริปเปิล เอช บอกชั้นออกมาเพื่อจะทำในสิ่งที่ โลรีนายติส ไม่กล้าทำ เลสเนอร์ นายจะไม่ได้รับสัญญาฉบับใหม่ที่เรียกร้องเกินกว่าเหตุเครื่องบินที่รับนายมาจากบ้านจะไม่ส่งนายกลับยกเว้นนายจะจ่ายเงินเช่นเดียวกับรถลิมูซีนที่พานายมาสนามด้วยและรายการนี้ก็จะชื่อ มันเดย์ ไนท์ รอว์ ตลอดไปไม่มีใครใหญ่ไปกว่า WWE ชั้นต้องการให้นายอยู่ที่นี่คนดูก็ต้องการจะดูนายเจอกับ จอห์น ซีนา, ซีเอ็ม พังก์, แรนดี ออร์ตัน หรือ เชมัส แต่นายจะต้องอยู่ภายใต้สัญญาฉบับแรกที่เราตกลงกันเท่านั้นสัญญาใหม่ที่นายขอแก้ไขนั้นชั้นจะไม่เซ็นให้หรอกนะ ทริปเปิล เอช ฉีกสัญญาใหม่ของเลสเนอร์ ทิ้งแล้วพูดต่อว่าถ้านายไม่พอใจล่ะก็จะยกเลิกสัญญาก็ได้แล้วก็จากไปพร้อมกับความพ่ายแพ้ที่มีต่อซีนา ซึ่งนายคงจะไม่อยากให้เป็นแบบนั้นใช่มั้ย โลรีนายติส พยายามพูดช่วยเลสเนอร์ แต่ ทริปเปิล เอช สั่งให้โลรีนายติส หุบปากซะแต่โลรีนายติส ไม่หยุดพูด ทริปเปิล เอช เลยหันไปเอาเรื่องโลรีนายติส เลยเปิดโอกาสให้เลสเนอร์ อัด ทริปเปิล เอช จากด้านหลัง และจับใส่ท่าคิมุระล็อกจนร้องลั่นด้วยความเจ็บปวดเพราะแขนหักร้อนถึงนักมวยปล้ำฝ่ายธรรมะต้องรีบออกมาช่วย ทำให้เลสเนอร์ รีบหนีลงเวทีไป[15] ในรอว์ (7 พฤษภาคม 2012) พอล เฮย์แมน ออกมา บอกว่าเขามาเพื่อเป็นตัวแทนของเลสเนอร์ ชายผู้ซึ่งชอบการทำลายล้างที่สุดในประวัติศาสตร์ WWE แต่เขากลับถูกแฟนๆ โห่อย่างหนักมาตลอดตั้งแต่เมื่อ 10 ปีก่อนจากความช่วยเหลือของโลรีนายติส ก็ได้เซ็นสัญญาที่เป็นธรรมกับเลสเนอร์ แต่เขากลับถูกหักหลังซึ่งเขาไม่สมควรจะได้รับการปฏิบัติเช่นนั้นเขาเป็น แชมป์ NCWA, แชมป์ WWE และแชมป์ UFC เลสเนอร์ได้มอบหมายให้ เฮย์แมน มาเพื่ออ่านคำแถลงของเลสเนอร์ ผมกลับมาเพื่อนำความจริงจังกลับมาสู่ WWE ชั้นไม่เคยเสียใจกับสิ่งที่ได้ทำกับซีนา เพราะชั้นเกลียดมันและอีกคนหนึ่งที่ถูกชั้นทำให้อับอายก็คือ ทริปเปิล เอช มันอิจฉาชั้นมันทนอยู่ในกรงเหล็กกับอันเดอร์เทเกอร์ ได้หนึ่งชั่วโมงแต่มันสู้กับชั้นได้ไม่ถึง 1 นาทีด้วยซ้ำมันฉีกสัญญาชั้นทิ้งชั้นจึงหักแขนของมันและชั้นก็ไม่สนใจว่า WWE จะฟ้องร้องหรืออะไร เพราะชั้นลาออกแล้ว[16]

ในศึก โนเวย์เอาท์ (2012) ทริปเปิล เอช ออกมาพูดถึงเลสเนอร์ ว่าจะเสียเวลายื่นฟ้อง WWE ไปทำไมมาสู้กันเลยดีกว่า ในศึก ซัมเมอร์สแลม (2012)[17] ในศึก รอว์ ตอนที่ 1,000 (23 กรกฎาคม 2012) ทริปเปิล เอช ออกมาเพื่อมาเจรจากับเลสเนอร์ แต่เป็น พอล เฮย์แมน ออกมาเพื่อบอกปฏิเสธแมตช์ในศึก ซัมเมอร์สแลม สเตฟานี แม็กแมเฮิน ออกมาเยาะเย้ยถากถางเฮย์แมน ทำให้เฮย์แมนโมโห บอกจะให้ บร็อก เลสเนอร์ มาทำลาย ทริปเปิล เอช ให้สิ้นซาก ในซัมเมอร์สแลม สเตฟานีคร่อมต่อยเฮย์แมนไม่ยั้งแล้วเลสเนอร์ ก็ออกมาเล่นงานอัด ทริปเปิล เอช แต่ ทริปเปิล เอช ต่อยสู้ แล้วก็อัดเลสเนอร์ ตกเวทีไป[18] ในรอว์ (13 สิงหาคม 2012) เลสเนอร์ กับ เฮย์แมน ออกมาที่เวทีเพื่อมาเซ็นสัญญาปล้ำกับ ทริปเปิล เอช ในซัมเมอร์สแลม ชอว์น ไมเคิลส์ กับ ทริปเปิล เอช ก็ออกมาเซ็นสัญญา แล้วเลสเนอร์ กับเฮย์แมน ก็กลับไปหลังจากที่เซ็นกันเสร็จเรียบร้อย ชอว์นจะขับรถกลับบ้าน แต่โดนเฮย์แมนขับรถมาขวางเอาไว้ แล้วเลสเนอร์ ก็มาลากชอว์น ลงจากรถแล้วก็อัดซะเละ เลสเนอร์ แบกชอว์น กลับมาที่เวที แล้วก็จัดการด้วย F-5 ต่อด้วย คิมุระล็อก ทริปเปิล เอช วิ่งออกมาช่วย แต่เฮย์แมนสั่งห้าม ทริปเปิล เอช เข้ามาใกล้ ไม่อย่างนั้นเลสเนอร์ จะหักแขนชอว์น ทริปเปิล เอช ไม่กล้าเข้าไปใกล้ แต่เลสเนอร์ ก็หักแขนชอว์นอยู่ดี ทริปเปิล เอช รีบวิ่งเข้าไปช่วย แต่เลสเนอร์ กับเฮย์แมน ก็วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว[19] ในซัมเมอร์สแลม เลสเนอร์ ก็เป็นฝ่ายเอาชนะ ทริปเปิล เอช ไปได้สำเร็จ[20]

ในรอว์ คืนวันที่ 18 มีนาคม 2013 ทริปเปิล เอช ก็ได้ออกมาเซ็นสัญญาในการเจอกับ เลสเนอร์ ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 29 แถมยังอัดเล่นงานเฮย์แมน จนหมดสภาพและร้องโอดโอยเรียกให้เลสเนอร์ ออกมาช่วยอีกด้วย ภายหลังจากการเซ็นสัญญา เลสเนอร์ก็ออกมาพร้อมกับเก้าอี้ทำท่าโมโห ก่อนจะเดินมายังเวทีทำท่าเหมือนจะขึ้นไปฟัดกับ ทว่า ทริปเปิล เอช คว้าค้อนปอนด์มาได้เหมือนกัน เลสเนอร์ไม่ขึ้นไป ก่อนจะโยนเก้าอี้ไปใส่ ทริปเปิล เอช บนเวที ทริปเปิล เอช ปัดเก้าอี้ทิ้ง กวักมือเรียกเลสเนอร์ ให้ขึ้นมา และเฮย์แมนก็ประกาศกติการรวมทั้งเงื่อนไขพิเศษของแมทช์การปล้ำระหว่าง ทริปเปิล เอช ปะทะ บร็อก เลสเนอร์ ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 29 ออกมาอย่างเป็นทางการว่าจะปล้ำกันในรูปแบบไม่มีกฏกติกา และมีอาชีพการเป็นนักมวยปล้ำของ ทริปเปิล เอช เป็นเดิมพันด้วย ถ้า ทริปเปิล เอช แพ้จะต้องเลิกปล้ำ[21] สุดท้ายเลสเนอร์ ก็เป็นฝ่ายแพ้ไป[22] ในศึก เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2013) เลสเนอร์ ก็เอาชนะ ทริปเปิล เอช ไปได้อีกครั้ง ในแมตช์การปล้ำในกรงเหล็ก[23]

ในรอว์ (17 มิถุนายน 2013) เลสเนอร์ ได้มาเล่นงาน ซีเอ็ม พังก์ โดยเดินออกมาและจ้องหน้าพังก์ บร็อกเอาไมค์มาทำท่าเหมือนจะพูดอะไรกับพังก์ แต่อยู่ๆ บร็อกก็จับใส่ F-5 แล้วก็เดินกลับไป ปล่อยให้พังก์นอนหมดสภาพอยู่บนเวที[24] ในรอว์ (15 กรกฎาคม 2013) พังก์ออกมาพูดเรื่องของเฮย์แมน และเฮย์แมนก็ออกมาตอบโต้ เฮย์แมนบอกว่า พังก์เป็นแชมป์ 434 วันได้เพราะเขา ถ้าไม่มีเขาแล้ว พังก์ก็ไม่ใช่ "สุดยอดที่สุดในโลก" เฮย์แมนบอกอีกว่า พังก์มันเป็นคนไม่มีครอบครัว พ่อแม่ก็ไม่รักมัน เมียก็หาไม่ได้ ลูกไม่มี จะมีก็แต่คนดูพวกนี้เท่านั้น และสาเหตุที่ว่าทำไมเขาต้องหักหลังพังก์ ก็เป็นเพราะว่า พังก์ไม่สามารถเอาชนะเลสเนอร์ ได้ พังก์ก็บอกว่าจะอัดเฮย์แมน และคนของเฮย์แมนทุกคน เลสเนอร์ออกมาเล่นงานพังก์ ทั้งจับเหวี่ยงกระเด็นไปมา เหวี่ยงใส่โต๊ะผู้บรรยาย จับหลังไปกระแทกเสาเวที และสุดท้ายก็จับใส่ F-5 ลงบนโต๊ะผู้บรรยายจนหมดสภาพ[25] ในศึก ซัมเมอร์สแลม (2013) เลสเนอร์เจอกับพังก์ ในแมตช์การปล้ำไม่มีกฏกติกา สุดท้ายเลสเนอร์ก็เอาชนะไปได้สำเร็จ[26]

ในรอว์ (30 ธันวาคม 2013) เลสเนอร์ออกมาพร้อมกับเฮย์แมน เฮย์แมนบอกว่าเขาไม่สนใจที่จะให้เลสเนอร์ช่วยล้างแค้นให้กับเขาในเรื่องที่เขาถูกกระทืบหรอกนะ เขาเป็นคนใจกว้าง แต่ที่กลับมาคราวนี้มันเป็นเรื่องของเลสเนอร์ที่อยากจะเป็นแชมป์โลกเฮฟวี่เวท WWE เลสเนอร์บอกว่าเขาไม่สนใจว่าใครจะเป็นแชมป์หลังจบ รอยัลรัมเบิล ระหว่าง แรนดี ออร์ตัน กับ จอห์น ซีนา เพราะคน ๆ จะต้องมาเจอกับเขาและก็จะต้องแพ้ เขาไม่จำเป็นจะต้องไปต่อแถวท้าชิงแชมป์กับคนอื่นเพราะคนอื่นจะต้องมาต่อแถวเขาคนนี้ และถ้าใครมีปัญหาล่ะก็ให้ออกมาเดี๋ยวนี้เลย มาร์ก เฮนรี ออกมา แต่ยังไม่ทันจะขึ้นเวทีก็โดนเลสเนอร์อัดร่วงไป จากนั้นก็ตามลงไปหาเฮนรี เฮนรีเหวี่ยงเลสเนอร์ข้ามที่กั้นคนดูไป แต่เลสเนอร์ก็พุ่งอัดเฮนรีจนที่กั้นคนดูพัง เลสเนอร์จับเฮนรีใส่ F-5 ลงบนพื้นคอนกรีตจนเฮนรีหมดสภาพ[27] ในรอว์ (6 มกราคม 2014) เลสเนอร์ กับ เฮย์แมน ออกมาที่เวที โดยเฮย์แมนพูดชื่นชมเลสเนอร์ และพูดถึงการกระทืบ มาร์ก เฮนรี เฮนรีออกมาไล่ต่อยเลสเนอร์ แต่โดนเลสเนอร์จับใส่ Kimura Lock จนแขนหัก แต่ บิ๊กโชว์ ก็ออกมาช่วยไว้ โดยมาอัดเลสเนอร์ จนต้องพากันหนีไป[28] ในรอว์ (20 มกราคม 2014) บิ๊กโชว์ ออกมาที่เวทีและท้าให้ เลสเนอร์ กับ เฮย์แมน ออกมา ทั้งคู่ออกมาแต่ไม่ยอมขึ้นไปเจอกับ บิ๊กโชว์ บนเวที แล้วก็หนีกลับไปเฉยๆ บิ๊กโชว์ เลยท้าทายเลสเนอร์อีกครั้ง ซึ่งเลสเนอร์ก็เดินกลับมา แล้วก็สู้กัน แต่เลสเนอร์ก็โดนบิ๊กโชว์เหวี่ยงตกเวทีอีกครั้ง เลสเนอร์ไปเอาเก้าอี้มา แต่กลายเป็น บิ๊กโชว์ เอาเก้าอี้ไปได้ ทำให้เลสเนอร์ต้องหนีไป ในศึก รอยัลรัมเบิล (2014) เลสเนอร์ได้เจอกับ บิ๊กโชว์ สุดท้ายเลสเนอร์ก็เอาชนะไปได้สำเร็จ

ในรอว์ (24 กุมภาพันธ์ 2014) เลสเนอร์ กับ เฮย์แมน ออกมาพร้อมกับสัญญาในการปล้ำ เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 30 เฮย์แมนบอกว่า บร็อก เลสเนอร์ ควรจะได้ชิงแชมป์ WWE มากกว่า แต่โชคร้ายที่ ทริปเปิล เอช ให้ได้แค่ให้ เลสเนอร์ เลือกคู่ต่อสู้เอาเอง จะเป็นใครก็ได้ จะสร้างประวติศาสตร์อะไรก็สร้างไปเลย เฮย์แมนบอก ไม่รู้จะสร้างสถิติอะไรอีกแล้ว แชมป์ฟุตบอลมหาวิทยาลัยก็เป็นมาแล้ว แชมป์ WWE อายุน้อยสุดก็เป็นมาแล้ว ดังนั้นคงไม่มีใครจะให้ท้าทายได้อีก แต่ ดิอันเดอร์เทเกอร์ ออกมาจ้องหน้า เลสเนอร์ จากนั้นก็จ้องไปที่สัญลักษณ์ เรสเซิลเมเนีย เลสเนอร์เซ็นสัญญา แล้วก็เอาปากกายื่นให้ อันเดอร์เทเกอร์ แต่ อันเดอร์เทเกอร์ เอาปากกาปักใส่มือเลสเนอร์ แล้วจับ โชคสแลม ใส่โต๊ะจนพัง[29] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 30 เลสเนอร์ได้ทำลายสถิติของอันเดอร์เทเกอร์ เป็น 21-1 ทำให้คนดูช็อกกันทั้งสนาม

ในรอว์ (21 กรกฎาคม 2014) ทริปเปิล เอช ออกมาที่เวทีเพื่อประกาศการตัดสินใจว่าจะให้ใครชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท WWE กับ จอห์น ซีนา ในศึก ซัมเมอร์สแลม (2014) พอล เฮย์แมน ออกมา และก็บอกว่าแผน A ของ ทริปเปิล เอช คือ แรนดี ออร์ตัน ดูจะไม่เวิร์คเท่าไหร่เพราะโดน โรแมน เรนส์ ตามล่าอยู่ ส่วนแผน B อย่าง เซท โรลลินส์ ก็โดน ดีน แอมโบรส ก่อกวนไม่เลิก ดังนั้นคงต้องใช้แผน C และ เลสเนอร์ ก็ออกมา และก็ทำให้ ทริปเปิล เอช ไม่มีทางเลือกนอกจากรับข้อเสนอของเฮย์แมน ให้เลสเนอร์ ได้ชิงแชมป์กับ ซีนา ในซัมเมอร์สแลม[30] สุดท้ายเลสเนอร์สามารถคว้าแชมป์โลกเป็นสมัยที่ 4 มาครอบครองได้สำเร็จ[31]

เกี่ยวกับมวยปล้ำ[แก้]

เลสเนอร์เล่นงาน จอห์น ซีนา ด้วยท่า F-5
เลสเนอร์เล่นงาน ดิอันเดอร์เทเกอร์ ด้วยท่า F-5
เลสเนอร์ใช้ท่า Shooting star press ใส่ เคิร์ต แองเกิล
  • ท่าไม้ตาย
    • Brock Lock (Side bearhug) – OVW / (Over-the-shoulder single leg Boston crab)[32] – WWE – 2003–2004
    • F5 (Spin-out fireman's carry facebuster)
    • Kimura lock – 2012–ปัจจุบัน[33]
    • Shooting star press – OVW
  • ท่าเอกลักษณ์
    • Backbreaker
    • Double or a triple non-release powerbomb
    • Fireman's carry sitout powerslam – OVW[34]
    • Knee lift to the opponent's midsection
    • Multiple suplex variations
      • Belly-to-back[35]
      • Dragon
      • German[36]
      • Overhead belly-to-belly
      • Snap
      • Super
    • Multiple turnbuckle thrusts
    • Powerslam
    • Rear naked choke
    • Running corner shoulder block
    • Standing double leg takedown[37] followed by mounted punches or forearms[38]
  • เพลงเปิดตัว
    • World Wrestling Federation / Entertainment
      • "Enforcer" โดย Jim Johnston[49] (8 เมษายน 2002 - 3 มิถุนายน 2002)
      • "Next Big Thing" โดย Jim Johnston (10 มิถุนายน 2002–14 มีนาคม 2004;2 เมษายน 2012)
      • "Next Big Thing (Remix)" by Jim Johnston (9 เมษายน 2012–ปัจจุบัน)
    • Ultimate Fighting Championship
      • "Shout at the Devil" โดย Mötley Crüe
      • "Shout at the Devil" โดย Mötley Crüe
      • "Enter Sandman" โดย Metallica

ผลงานทั้งหมด[แก้]

วิทยาลัยมวยปล้ำ[แก้]

  • Big Ten Conference
    • Big Ten Conference Champion (1999, 2000)
    • Ranked the #1 Heavyweight in the Big Ten Conference (2000)
  • National Collegiate Athletic Association
    • NCAA Division I Runner-up (1999)
    • NCAA Division I Champion (2000)
  • North Dakota State University's annual Bison tournament
    • Heavyweight Champion (1997 – 1999)[50]
  • National Junior College Athletic Association
    • NJCAA All-American (1997, 1998)
    • Junior College National Champion (1998)

ศิลปะการต่อสู้แบบผสมผสาน[แก้]

  • Ultimate Fighting Championship
    • UFC Heavyweight Championship (1 สมัย)
    • Submission of the Night (1 สมัย)
    • Longest reign as UFC Heavyweight Champion (707 days)
  • Wrestling Observer Newsletter awards
    • Best Box Office Draw (2008 - 2010)
    • MMA Most Valuable Fighter (2008 - 2010)[51]
  • Sherdog Awards
    • Beatdown of the Year (2009)[52]
  • Fighter's Only World MMA Awards
    • Breakthrough fighter of the year (2009)[53]

มวยปล้ำอาชีพ[แก้]

เลสเนอร์ กับ แชมป์ WWE
  • New Japan Pro Wrestling
    • IWGP Heavyweight Championship (1 สมัย)
  • Inoki Genome Federation
    • IWGP Heavyweight Championship (1 สมัย)
  • Pro Wrestling Illustrated
    • PWI Feud of the Year (2003) ปะทะ เคิร์ต แองเกิล[55]
    • PWI Match of the Year (2003) ปะทะ เคิร์ต แองเกิล – ใน ไอรอน แมน แมทช์ 60 นาที ในศึก สแมคดาวน์ 16 กันยายน[56]
    • PWI Most Improved Wrestler of the Year (2002)[57]
    • PWI Wrestler of the Year (2002)[58]
    • PWI จัดในอันดับที่ 1 ของท็อป 500 อันดับ นักมวยปล้ำเดี่ยวแห่งปีใน PWI 500 ปี 2003[59]
  • Wrestling Observer Newsletter awards
    • Best Brawler (2003)[61]
    • Best Wrestling Maneuver (2002) F-5
    • Feud of the Year (2003) ปะทะ เคิร์ต แองเกิล[62]
    • Most Improved Wrestler (2002, 2003)[63]

ผลงานอื่นๆ[แก้]

โทรทัศน์[แก้]

ปี เรื่อง รับบท
2011 The Ultimate Fighter 13 Himself
2011 The Ultimate Fighter 14 Himself

วีดีโอเกมส์[แก้]

ปี เรื่อง รับบท
2002 WWE SmackDown! Shut Your Mouth Himself
2003 WWE SmackDown! Here Comes the Pain Himself
2003 WWE WrestleMania XIX Himself
2003 WWE Crush Hour Himself
2003 WWE Raw 2 Himself
2006 Madden NFL 06 Himself
2009 UFC 2009 Undisputed Himself
2010 UFC Undisputed 2010 Himself
2011 WWE '12 Himself
2012 UFC Undisputed 3 Himself
2012 WWE '13 Himself
2013 WWE 2K14 Himself

อ้างอิง[แก้]

  1. "Biography for Brock Lesnar". IMDB.com. สืบค้นเมื่อ March 23, 2009. 
  2. "UFC signs former WWE star Brock Lesnar". 411mania.com. สืบค้นเมื่อ October 20, 2007. 
  3. "WWE News: Paul Heyman Will Keep Brock Lesnar Relevant While He's off Television". Bleacher Report. 2012-05-08. สืบค้นเมื่อ 2012-06-09. 
  4. "WWE King Of The Ring Results 6–23–02". Lords of Pain. สืบค้นเมื่อ May 9, 2008. 
  5. "Brock Lesnar (spot No. 29) wins the Royal Rumble Match". WWE. Archived from the original on March 19, 2008. สืบค้นเมื่อ March 22, 2008. 
  6. "Former UFC Heavyweight Champion Brock Lesnar Undergoes Surgery; Hopeful for Early 2012 Return". MMAWeekly.com. May 28, 2011. 
  7. Michael McAvennie (2003). "WWE The Yearbook: 2003 Edition". Pocket Books. p. 200. 
  8. Michael McAvennie (2003). "WWE The Yearbook: 2003 Edition". Pocket Books. pp. 198–199. 
  9. PWI Staff (2007). "Pro Wrestling Illustrated presents: 2007 Wrestling almanac & book of facts". "Wrestling's historical cards" (Kappa Publishing). pp. 112–113. 
  10. "WWE: Inside WWE > title History > WWE championship > 20030918 – Brock Lesnar". WWE. สืบค้นเมื่อ April 21, 2008. 
  11. PWI Staff (2007). "Pro Wrestling Illustrated presents: 2007 Wrestling almanac & book of facts". "Wrestling's historical cards" (Kappa Publishing). p. 115. 
  12. Powell, John (March 15, 2004). "WrestleMania XX bombs". Canadian Online Explorer. สืบค้นเมื่อ March 7, 2012. 
  13. Mitch Passero (2.4.2012). "Brock is back". WWE. สืบค้นเมื่อ 18 March 2012. 
  14. Tom Herrera (16.4.2012). "Brock Lesnar vs. John Cena - Extreme Rules Match". WWE. สืบค้นเมื่อ 16 April 2012. 
  15. Tom Herrera (30.4.2012). "Raw SuperShow results: Brock Lesnar, General Manager John Laurinaitis fly off the handle". WWE. สืบค้นเมื่อ 30 April 2012. 
  16. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 5/14: Ongoing "virtual-time" coverage of live Raw - Cena & Triple H return, final PPV hype". 
  17. Caldwell, James (2012-06-17). "CALDWELL'S WWE NO WAY OUT PPV REPORT 6/17". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 2012-06-17. 
  18. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 7/23: Complete "virtual-time" coverage of live Raw #999 - WWE recognizes 1,000 episodes, WWE Title match, Lesnar, Rock, DX, wedding". 
  19. Brock Lesnar breaks Shawn Michaels' arm a week before SummerSlam
  20. [1]
  21. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 3/18: Complete "virtual-time" coverage of live Raw - Hunter signs WM29 contract, IC Title match, more WM29 developments". 
  22. Myers, Thomas. "Wrestlemania 29 results: Brock Lesnar pinned by Triple H after steel step Pedigree". MMAMANIA. สืบค้นเมื่อ 8 April 2013. 
  23. "WWE Extreme Rules results and reactions from last night (May 19): Believe in Gold". 
  24. "6/17 Powell's WWE Raw Live Coverage: Brock Lesnar and C.M. Punk, Mark Henry returns in a big way, Payback fallout with new champions Alberto Del Rio, Curtis Axel, and A.J. Lee". LAST ROW MEDIA LLC. 2013-06-17. สืบค้นเมื่อ 2013-06-18. 
  25. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 7/15 (Hour 3): Punk-Heyman epic promo exchange, Jericho vs. RVD, Cena picks his Summerslam PPV opponent". 
  26. "CALDWELL'S WWE SSLAM PPV RESULTS 8/18 (Hour 2): Lesnar vs. Punk brutal fight". 
  27. http://www.wrestlinginc.com/wi/news/2013/1230/568784/brock-lesnar-returns-to-raw-and-makes-a-challenge/
  28. "Brock Lesnar dislocates Mark Henry's elbow: Raw, Jan 6, 2014". สืบค้นเมื่อ January 10, 2014. 
  29. Tylwalk, Nick. "Raw: Longer matches and a dramatic return in Green Bay". SLAM! Wrestling. สืบค้นเมื่อ 25 February 2014. 
  30. "WWE Raw report". http://www1.skysports.com/. Sky Sports. July 22, 2014. สืบค้นเมื่อ August 12, 2014. 
  31. "Caldwell's WWE SummerSlam PPV Results 8/17: Complete "virtual-time" coverage of Cena vs. Lesnar". Pro Wrestling Torch. August 17, 2014. สืบค้นเมื่อ August 18, 2014. 
  32. Benigno, Anthony. "15 Superstars' "secret weapons" Brock Lock (Brock Lesnar)". WWE. Archived from the original on 28 December 2012. สืบค้นเมื่อ 28 December 2012. 
  33. Martin, Adam (29 April 2012). "Extreme Rules PPV Results - 4/29/12". Wrestleview. สืบค้นเมื่อ 30 April 2012. 
  34. Brock Lesnar vs. Leviathan (Batista): OVW, Sept. 28, 2001
  35. "wrestlingdata profile". สืบค้นเมื่อ 2012-12-24. 
  36. Middleton, Marc. "WWE Extreme Rules PPV Results 4/29/12". สืบค้นเมื่อ Lords of Pain. 
  37. Johnson, Mike. "COMPLETE WWE EXTREME RULES PPV COVERAGE: CENA VS. BROCK IN DOUBLE JUICE BRAWL, NEW CHAMPIONS CROWNED, AWESOME TITLE BOUTS AND MORE". สืบค้นเมื่อ 21 February 2013. 
  38. Johnson, Mike. "COMPLETE WWE SUMMERSLAM 2012 PPV COVERAGE". สืบค้นเมื่อ 21 February 2013. 
  39. Ross, Jim (January 29, 2013). "J.R.s Las Vegas RAW Thoughts.."Psycho Viking"..Bo Dallas..@IAmJericho..Get JR's at WWEShop.com & @americansoda". สืบค้นเมื่อ February 13, 2013. 
  40. "Brock Lesnar describes his past accomplishments and calls himself a "War Machine"". สืบค้นเมื่อ 211 February 2013. 
  41. "5 Possible Opponents for Brock Lesnar at WrestleMania 29". สืบค้นเมื่อ 21 February 2013. 
  42. "WrestleMania 28's mediocrity proves WWE must bring back 'The Pain'". สืบค้นเมื่อ 21 February 2013. 
  43. ""The Beast" Brock Lesnar Belongs in Professional Wrestling". สืบค้นเมื่อ 21 February 2013. 
  44. "Brock Lesnar 'The Beast' is back". สืบค้นเมื่อ 21 February 2013. 
  45. "Brock Lesnar's WWE.com Superstar page". สืบค้นเมื่อ November 16, 2013. "It was The Anomaly who stood tall in the end." 
  46. "Paul Heyman calls Brock Lesnar the 'New King of Kings'". สืบค้นเมื่อ 21 February 2013. 
  47. "My client @BrockLesnar is a Cage Fighting Carnivore". สืบค้นเมื่อ November 16, 2013. 
  48. "Paul Heyman's guys". สืบค้นเมื่อ November 16, 2013. 
  49. "Enforcer : a.k.a. Brock Lesnar's theme.". United States Copyright Office. สืบค้นเมื่อ 13 March 2013. 
  50. "Bison Open Champions – H eavyweight". Bison Wrestling. November 15, 2007. สืบค้นเมื่อ March 22, 2008. 
  51. Meltzer, Dave (January 26, 2011). "Biggest issue of the year: The 2011 Wrestling Observer Newsletter Awards Issue". Wrestling Observer Newsletter (Campbell, CA): 1–40. ISSN 1083-9593. 
  52. "Beatdown of the Year – Sherdog’s 2009 Misc. Awards". Sherdog.com. January 11, 2010. สืบค้นเมื่อ October 31, 2011. 
  53. [2]
  54. Westcott, Brian; Dupree. "NWA Ohio Valley Wrestling Southern Tag Team Title History". Solie's Title Histories. สืบค้นเมื่อ March 22, 2008. 
  55. "PWI Feud of the Year" (ใน German). Cagematch.de. สืบค้นเมื่อ March 22, 2008. 
  56. "PWI Match of the Year" (ใน German). Cagematch.de. สืบค้นเมื่อ March 22, 2008. 
  57. "PWI Most Improved Wrestler of the Year" (ใน German). Cagematch.de. สืบค้นเมื่อ March 22, 2008. 
  58. "PWI Wrestler of the Year" (ใน German). Cagematch.de. สืบค้นเมื่อ March 22, 2008. 
  59. "Pro Wrestling Illustrated Top 500 – 2003". Wrestling Information Archive. Archived from the original on April 15, 2008. สืบค้นเมื่อ May 4, 2008. 
  60. "History Of The WWE Championship". WWE. สืบค้นเมื่อ March 22, 2008. 
  61. "Observer: Bruiser Brody Memorial Award (Best Brawler)" (ใน German). Cagematch.de. สืบค้นเมื่อ March 22, 2008. 
  62. "Observer: Best Feud Of The Year" (ใน German). Cagematch.de. สืบค้นเมื่อ March 22, 2008. 
  63. "Observer: Most Improved Wrestler" (ใน German). Cagematch.de. สืบค้นเมื่อ March 22, 2008. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]