เคิร์ต แองเกิล

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เคิร์ต แองเกิล
An image of เคิร์ต แองเกิล.
ข้อมูล
ฉายา เคิร์ต แองเกิล
ความสูงจริง ฟุต 2 นิ้ว (1.88 ม.)[1]
ความสูง ฟุต 0 นิ้ว (1.83 ม.)[2]
น้ำหนัก 240 ปอนด์ (110 กก.)[2]
เกิด 9 ธันวาคม ค.ศ. 1968 (46 ปี)
Mt. Lebanon, รัฐเพนซิลเวเนีย
พำนัก พิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย[2]
มาจาก พิตต์สเบิร์ก รัฐเพนซิลเวเนีย
เปิดตัว 1998

เคิร์ต สตีเวน แองเกิล (อังกฤษ: Kurt Steven Angle) เกิดวันที่ 9 ธันวาคม ค.ศ. 1968 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน ในชื่อว่า เคิร์ต แองเกิล เป็นอดีตนักมวยปล้ำของสมาคม WWE เป็นอดีต แชมป์โลกเฮฟวี่เวท 1 สมัย รวมทั้ง แชมป์ WWE 4 สมัย และ แชมป์โลก WCW อีก 1 สมัย ต่อมาได้เซ็นสัญญาเป็นนักมวยปล้ำในสังกัดสมาคม TNA และได้หมดสัญญาลงในปี 2014

ผลงานมวยปล้ำสมัครเล่น[แก้]

เหรียญรางวัล
มวยปล้ำฟรีสไตล์ชาย
การแข่งขันสำหรับ ธงของสหรัฐอเมริกา สหรัฐอเมริกา
กีฬาโอลิมปิก
ทอง แอตแลนตา 1996 100 กก.
ชิงแชมป์โลก
ทอง แอตแลนตา 1995 100 กก.
เวิลด์คัพ
ทองแดง มอสโก รัสเซีย 1992 100 กก.
เงิน ชัตตานูกายูเอสเอ 1995 100 กก.

ในการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อน 1996 แองเกิลเป็นฝ่ายชนะนักมวยปล้ำชาวอิหร่านที่มีชื่อว่า อับบาส จะดีดี จากการตัดสินของกรรมการหลังจากที่ได้ทำการจับคู่ปล้ำกันแปดนาที โดยมีการเสมอกันที่หนึ่งต่อหนึ่ง จากการต่อสู้ได้แสดงให้เห็นว่าจะดีดีได้รับคะแนนในช่วงหลังสองนาทีกับอีก 46 วินาทีจากการหมุนของแองเกิล ส่วนแองเกิลก็ได้คะแนนจากท่าเทคดาวน์ภายหลังจากสามนาทีกับอีกสิบเอ็ดวินาที การตัดสินของกรรมการดังกล่าวได้รับการประท้วงโดยจะดีดี[3]

ในเดือนเมษายน 2011 แองเกิลได้เปิดเผยว่ามีแผนหวนกลับเข้าแข่งขันมวยปล้ำสมัครเล่นในโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 ที่กรุงลอนดอน[4][5][6] อย่างไรก็ตาม ได้มีการประกาศอีกครั้งในเดือนเมษายน ค.ศ. 2012 ว่าเขาไม่สามารถทำการซักซ้อมร่วมกับทีมสหรัฐฯได้เนื่องจากมีอาการบาดเจ็บที่เข่า[7]

ผลงานมวยปล้ำอาชีพ[แก้]

เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (1998-2006)[แก้]

ในศึก จัดจ์เมนท์เดย์ (2002) แองเกิลต้องเจอกับ เอดจ์ ในแมตช์ "Hair vs. Hair Match" ถ้าใครแพ้คนนั้นต้องโดนโกนผม ผลปรากฏว่า แองเกิลพ่ายแพ้ให้กับเอดจ์ และถูกโกนหัวไปในที่สุด

แองเกิลได้เข้าร่วมแมทช์ Battle Royal 20 คน เพื่อชิง แชมป์โลกเฮฟวี่เวท ที่ว่างอยู่ ผลปรากฏว่า แองเกิลจับเหวี่ยง มาร์ก เฮนรี เป็นคนสุดท้ายและได้แชมป์โลกเฮฟวี่เวท ต่อมาแองเกิลต้องป้องกันแชมป์โลกเฮฟวี่เวทกับ แรนดี ออร์ตัน และ เรย์ มิสเตริโอ ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 22 ผลปรากฏว่า แองเกิลเสียแชมป์ให้กับเรย์ จากนั้นแองเกิลได้ลาออกจาก WWE

โทเทิล นอนสต็อป แอคชั่น เรสต์ลิง (2006-2014)[แก้]

หลังจากเลิกสัญญากับ WWE แค่เดือนเดียว พร้อมประกาศถอดบู๊ทเพื่อรักษาร่างกายเยียวยาปัญหาครอบครัว แองเกิลทำเซอร์ไพรส์ ย้ายเข้ามาใน TNA เป็นที่เรียบร้อย ดิ๊กซี่ คาร์เตอร์ ประธาน TNA กล่าวว่า หลังถ่ายทำวิดีโอแนะนำตัวจนถึงเที่ยงคืน แองเกิลได้เขียนข้อความเปิดใจบนกระดาษโน้ตของโรงแรม ซึ่งพอสรุปใจความสำคัญว่า

"การมาอยู่ TNA ทำให้ผมรู้สึกเหมือนได้พบบ้าน ผมสนุกกับชีวิตที่ WWE แต่ผมไม่เคยมีความสุขอย่างจริงจังเลย"

"TNA ได้นำ “ของจริง” กลับคืนสู่วงการมวยปล้ำ ซึ่งช่างเข้ากันได้ดีกับนักมวยปล้ำผู้ยิ่งใหญ่ในประวัติศาสตร์โอลิมปิกสหรัฐ ผมมีพื้นที่ที่จะเติบโตและช่วย TNA ให้เติบโตด้วย"

"ที่ TNA ผมไม่รู้สึกตัวเองโดนจำกัดหรือดึงให้ถอยหลังเหมือนช่วง 6 ปีที่สมาคมอื่น (WWE) แต่ตอนนี้ ผู้ชมจะได้เห็น “ตัวจริงของเคิร์ท แองเกิล” กันเสียที ผมกำลังจะได้ทำในสิ่งที่รักคือ “มวยปล้ำจริง ๆ” ซึ่งเป็นตัวทำให้ผมยิ้มออก"

"TNA กำลังจะเป็นรายการโทรทัศน์ที่มีคนดูมากที่สุดทางเคเบิลทีวี แล้วตอนนี้ ผมมีโอกาสเป็นส่วนหนึ่งของความสำเร็จนี้ ท้ายสุดผมอยากขอบคุณ TNA ที่ช่วยรักษาอาชีพนักมวยปล้ำของผมไว้ รวมถึงความปรารถนาที่จะได้ทำสิ่งที่ตัวผมรัก"

แองเกิลได้เจอกับ เจฟ จาเรต ในศึก อเกนต์ ออล ออดส์ (2011) โดยมีข้อแม้ว่า ถ้าจาเรตชนะ แองเกิลจะต้องพา Karen Jarrett (ภรรยาเก่า) ไปแต่งงานกับจาเรต แต่ถ้าแองเกิลชนะ จะได้สิทธิ์เลี้ยงดูลูกๆ ของแองเกิล คือ Kody กับ Kyra Angle ผลปรากฏว่า แองเกิลพ่ายแพ้ไป ในศึก ฮาร์ดคอร์จัสติส (2011) แองเกิลสามารถคว้าแชมป์โลก TNA มาได้ในสมัยที่ 5 จากการใช้เก้าอี้ตีใส่ สติง ที่ ฮัลค์ โฮแกน นำมา

ล่าสุด แองเกิลได้หมดสัญญากับ TNA แล้ว และมีแผนที่กลับไป WWE อีกครั้ง แม้ว่า วินซ์ แม็กแมน จะไม่ค่อยต้องการแองเกิล กลับมาสู่ WWE นักก็ตาม แต่ถ้าแองเกิล จะเซ็นสัญญากับ WWE จริงก็อาจจะต้องเป็นแบบพาร์ทไทม์เนื่องจากแองเกิล ปฏิเสธที่จะเซ็นสัญญาเป็นนักมวยปล้ำแบบฟูลไทม์เพราะเขาประเมิณแล้วว่าสภาพร่างกายของเขาในปัจจุบันคงจะกรำศึกหนักไม่ไหวหากจะต้องเดินทางไปกับคณะของ WWE และต้องปล้ำทุกสัปดาห์เหมือนสมัยเขายังหนุ่มๆ

ทั้งนี้แองเกิลก็ยังไม่ปิดโอกาสในการกลับไปยัง TNA ถ้าหากว่า TNA ยื่นข้อเสนอที่ทำให้เขาพอใจได้ ซึ่งแองเกิล เองก็มีความรู้สึกที่ดีต่อ Dixie Carter และสมาคม TNA ในภาพรวมซึ่งเคยช่วยเหลือเขามาตลอดในตอนที่เขามีปัญหาส่วนตัวหลายๆ เรื่องไม่ว่าจะเป็นเรื่องสุขภาพและเรื่องคดีความต่างๆ

ผลงานอื่นๆ[แก้]

ภาพยนตร์[แก้]

ปี เรื่อง รับบท หมายเหตุ
2009 End Game Brad Mayfield
2009 Chains Deputy Short film
2011 Dylan Dog: Dead of Night Wolfgang
2011 River of Darkness Sheriff Will Logan
2011 Waking Up Crush Carlisle Short film
2011 Warrior Koba
2012 Beyond the Mat Coach Kamen
2012 Death from Above Thule
2012 Drummer for the Mob FBI agent
2012 Olympic Trials with Kurt Angle Himself Funny or Die short
2013 Pain & Gain Prison inmate
2013 Horse Cops Eli Paste All Def Digital Series
2013 Pro Wrestlers vs Zombies Himself
2014 Sharknado 2: The Second One Fire Chief
2014 Not Cool Security Guard

โทรทัศน์[แก้]

ปี เรื่อง รับบท หมายเหตุ
1997 Fox 53 Ten O'Clock News Himself Sportscaster: "The Angle on Sports"
2000 The Big Breakfast Himself
2001 The Tonight Show with Jay Leno Himself
2001 The Weakest Link Himself
2002 Late Night with Conan O'Brien Himself
2007 Inside MMA Himself Season 1, Episodes 10 and 11
2008 Pros vs. Joes Himself Season 3, Episode 1
2009 Criss Angel Mindfreak Himself Episode: "Car Wreck Vanish"
2009 Howard Stern On Demand Himself
2011 Extreme Makeover: Home Edition Himself
2013 Baal Veer[8] Special Appearance

เกี่ยวกับมวยปล้ำ[แก้]

แองเกิลใช้ท่า Ankle lock เล่นงาน ซามัว โจ
แองเกิลใช้ท่า Olympic slam เล่นงาน ซามัว โจ
  • ท่าไม้ตาย
    • Angle Slam / Olympic slam, sometimes from the top rope elevated position – innovated
    • Ankle lock, sometimes followed by grapevining the opponent's leg
    • Crossface chickenwing – 2000; adopted from Bob Backlund
  • ท่าเอกลักษณ์
    • Bodyscissors
    • Double leg takedown, often transitioned into a pin or a suplex
    • European uppercut
    • Frog splash – TNA
    • Headbutt
    • Moonsault
    • Multiple suplex variations
    • Bridging / Release belly to back
    • Bridging / Release / Rolling German
    • Overhead belly to belly, sometimes from the top rope
    • Rear naked choke
    • Triangle choke – TNA
  • ฉายา
    • "The American Hero" (WWF / NJPW)
    • "The Most Celebrated Real Athlete in WWF History" (WWF)
    • "Real Athlete" (WWF)
    • "The Olympic Gold Medalist" (WWF/E / TNA)
    • "The Olympic Hero" (WWF)
    • "The Only Olympic Gold Medalist in Professional Wrestling History" (WWF/E / TNA)
    • "The Wrestling Machine" (WWE)
    • "The Godfather of The Main Event Mafia" (TNA)
  • เพลงเปิดตัว
    • "Medal" โดย Jim Johnston (WWF/E) 1999–2005
    • "I Don't Suck" โดย Jim Johnston (WWE)
    • "Medal (Remix)" โดย Jim Johnston (WWE) 2005–2006
    • "My Quest" โดย Dale Oliver (TNA) 2006–2007
    • "Gold Medal" performed โดย Tha Trademarc and composed by Dale Oliver (TNA) 2007–ปัจจุบัน
    • "Main Event Mafia" โดย Dale Oliver (TNA) 2008–2009 - Used while a member of The Main Event Mafia

ผลงานทั้งหมด[แก้]

มวยปล้ำสมัครเล่น[แก้]

  • Canadian Cup Championship
    • Winner (1990)
  • Collegiate / High School
    • Pennsylvania State Wrestling Champion (1987)
    • Clarion University Freshman of the Year (1988)
  • Espoir World Cup
    • Runner-up (1989)
  • International Federation of Associated Wrestling Styles
    • FILA Junior World Freestyle Champion (1988)
    • FILA World Freestyle Champion (1995)
  • National Amateur Wrestling
    • National Amateur Wrestling Hall of Fame (Class of 2001)
  • National Collegiate Athletic Association
    • NCAA Division I All-American (1990–1992)
    • NCAA Division I Champion (1990, 1992)
    • NCAA Division I runner-up (1991)
  • Olympic Games
    • Summer Olympics gold medal in freestyle wrestling (heavyweight) (1996)
  • USA Wrestling
    • USA Junior Freestyle Champion (1987)
    • USA Senior Freestyle Champion (1995, 1996)
    • USA Wrestling Hall of Fame (Class of 2001)
  • World Championships
    • Gold medal in freestyle wrestling (heavyweight) (1995)
  • Yasar Dogu Tournament
    • Runner-up (1989)

มวยปล้ำอาชีพ[แก้]

แองเกิล กับ แชมป์โลก TNA กับ แชมป์โลก IWGP
  • Cauliflower Alley Club
    • Future Legend Award (2000)
  • Inoki Genome Federation
    • IWGP Heavyweight Championship (1 time)
  • Power Pro Wrestling
    • PPW Heavyweight Championship (1 time)
  • Pro Wrestling Illustrated
    • PWI Comeback of the Year (2003)
    • PWI Feud of the Year (2000) vs. Triple H
    • PWI Feud of the Year (2003) vs. Brock Lesnar
    • PWI Feud of the Year (2007) vs. Samoa Joe
    • PWI Match of the Year (2003) vs. Brock Lesnar in a 60-minute Iron Man match on SmackDown!, September 16
    • PWI Match of the Year (2005) vs. Shawn Michaels at WrestleMania 21
    • PWI Most Hated Wrestler of the Year (2000)
    • PWI Most Inspirational Wrestler of the Year (2001)
    • PWI Most Popular Wrestler of the Year (2003)
    • PWI Rookie of the Year (2000)
    • PWI Wrestler of the Year (2003)
    • PWI ranked him #1 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 2001
    • Match of the Year (2000) vs. Christopher Daniels, September 13, 2000, Ultimate Pro Wrestling
  • Total Nonstop Action Wrestling
    • NWA World Heavyweight Championship (1 time)
    • TNA World Heavyweight Championship (5 times ,ปัจจุบัน)
    • TNA World Tag Team Championship (1 time) – with Sting
    • TNA X Division Championship (1 time)
    • King of the Mountain (2007, 2009)
    • Second Triple Crown Champion
    • Feud of the Year (2006) with Samoa Joe
  • World Wrestling Federation / World Wrestling Entertainment
    • WCW United States Championship (1 time)
    • WCW Championship (1 time)
    • World Heavyweight Championship (1 time)
    • WWF/E Championship (4 times)
    • WWF European Championship (1 time)
    • WWF Hardcore Championship (1 time)
    • WWF Intercontinental Championship (1 time)
    • WWE Tag Team Championship (1 time) – with Chris Benoit
    • King of the Ring (2000)
    • Tenth Triple Crown Champion
    • Fifth Grand Slam Championship
  • Wrestling Observer Newsletter awards
    • Best Gimmick (2000)
    • Best on Interviews (2002)
    • Best Technical Wrestler (2002)
    • Feud of the Year (2003) vs. Brock Lesnar
    • Match of the Year with Chris Benoit vs. Edge and Rey Mysterio, No Mercy 2002
    • Most Improved (2000)
    • Most Outstanding Wrestler (2001–2003)
    • Readers' Favorite Wrestler (2002–2003)
    • Wrestler of the Decade (2000–2009)
    • Wrestler of the Year (2002)
    • Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 2004)

อ้างอิง[แก้]

  1. "Sports Reference Olympic biography". Sports-Reference.com. สืบค้นเมื่อ September 20, 2011. 
  2. 2.0 2.1 2.2 "TNA Profile". TNA Wrestling. สืบค้นเมื่อ October 11, 2007. 
  3. King, Peter. "Gripping Finish". SI.com. สืบค้นเมื่อ July 14, 2007. 
  4. Caldwell, James (April 29, 2011). "TNA News: Kurt Angle planning Olympics comeback in 2012, discusses re-signing with TNA & part-time schedule". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ June 8, 2011. 
  5. McNichol, Rob (June 7, 2011). "Angle reveals Olympic plans". The Sun. สืบค้นเมื่อ October 19, 2011. 
  6. "Kurt Angle on his hardest task – making an Olympic return in 2012". BBC. 2012-02-16. สืบค้นเมื่อ 2012-02-14. 
  7. "Kurt Angle's hopes of wrestling at London 2012 ended by injury". BBC. April 12, 2012. สืบค้นเมื่อ May 23, 2012. 
  8. "PHOTOS: Olympic gold medalist Kurt Angle to fight 'Balveer'? Photo Gallery, Picture News Gallery". The Indian Express. December 9, 2013. สืบค้นเมื่อ March 20, 2014. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]