ริก แฟลร์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ริก แฟลร์
An image of ริก แฟลร์.
ข้อมูล
ฉายา ริก แฟลร์
The Black Scorpion
Ricky Rhodes
ความสูง ฟุต 1 นิ้ว (1.85 ม.)
น้ำหนัก 243 ปอนด์ (110 กก.)
เกิด 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1949 (65 ปี)
เมมฟิส, รัฐเทนเนสซี
มาจาก ชาร์ลอตต์, รัฐนอร์ทแคโรไลนา
ฝึกหัดโดย Verne Gagne
เปิดตัว 10 ธันวาคม ค.ศ. 1972

ริก แฟลร์ (Ric Flair) มีชื่อจริงว่า ริชาร์ด มอร์แกน แฟลร์ (Richard Morgan Flair) เกิดวันที่ 25 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1949 ที่ มินนีแอโพลิส ในรัฐมินนิโซตา สหรัฐอเมริกา จบการศึกษาจาก มหาวิทยาลัยมินนิโซตา เซ็นสัญญากับสมาคม เวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น / เอ็นเตอร์เทนเมนต์ และได้เข้าสู่ หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี ประจำปี 2008

ประวัติในวงการมวยปล้ำอาชีพ[แก้]

เวิลด์เรสต์ลิงเฟดดิเรชั่น / เอ็นเตอร์เทนเมนต์ (2001 - 2008)[แก้]

"เดอะ เนเจอร์ บอย" ริก แฟลร์ ("The Nature Boy" Ric Flair) เป็นนักมวยปล้ำที่แฟนๆ มวยปล้ำไม่มีวันลืม เขามีประวัติที่น่ายกย่อง คือ เคยเป็นแชมป์โลกถึง 16 สมัย เขาเคยอยู่ในกลุ่มโฟร์ฮอสแมนใน NWA ซึ่งเป็นกลุ่มที่ไม่เคยแตกแยกกัน จนกระทั่งวันหนึ่งที่ ริกย้ายไปเป็นนักมวยปล้ำที่ WWF แต่ก็ไม่ทำให้แฟนๆ มวยปล้ำรังเกียจเขา และยังเชียร์เขาอยู่เรื่อยมา ลีลาการปล้ำของเขาทำให้คนดูสนุกสนาน โดยเฉพาะท่าไม้ตายของเขา คือ ฟิกเกอร์โฟร์เลกล็อก ท่าที่บิดขาของคู่ต่อสู้เป็นเลข 4 ซึ่งท่านี้ที่ทำให้เขาชนะได้แชมป์โลกถึง 16 สมัย

แต่คนดูก็เริ่มเกลียดเขาเมื่อเขาไปอยู่ในกลุ่ม เอฟโวลูชั่น กับ ทริปเปิล เอช, บาติสต้า และ แรนดี ออร์ตัน หลังจากนั้นทั้ง 4 คนก็แตกกลุ่มกัน ในปี 2005 ริกได้กลับมาเป็นฝ่ายธรรมะอีกครั้งและได้ครอง แชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล ด้วยและเป็นแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัล ที่อายุมากที่สุดเมื่อครองครั้งแรกด้วย ริกยังปล้ำต่อจนเขาแก่อายุประมาณ 60 ปี

ในปลายปี 2007 วินซ์ แม็กแมน สั่งว่า ถ้าปล้ำแมตช์ไหนก็ตามแล้วแพ้ ริกต้องเลิกปล้ำ แล้วเขาก็ได้ปล้ำกับ แรนดี ออร์ตัน ผลปรากฏว่า คริส เจอริโค ได้เข้ามายุ่งในการปล้ำทำให้ริกชนะ และต้องเจอกับ อูมาก้า ผลปรากฏว่า ริกชนะแบบเคาน์เอาน์ ในศึกรอว์ ต้นปี 2008 ริกต้องเจอกับ ทริปเปิล เอช ในแมตช์เดิมพันว่า ถ้าริกแพ้จะต้องเลิกปล้ำ แต่ถ้า ทริปเปิล เอช แพ้ ทริปเปิล เอช หมดสิทธิ์ในการไปปล้ำแมตช์ รอยัลรัมเบิล ผลปรากฏว่า วิลเลียม รีกัล ผู้จัดการทั่วไปของรอว์ ได้เข้ามายุ่งในการปล้ำ โดยใช้สนับมือชกทีหน้าผาก ทำให้กรรมการตัดสินให้ริกชนะฟาล์ว ซึ่งหลังจากนั้นริกก็สามารถเอาตัวรอดจากการเดิมพันอาชีพมาได้หลายครั้ง โดยเอาชนะ เอ็มวีพี ในศึก รอยัลรัมเบิล (2008) ชนะ มิสเตอร์ เคนเนดี ในศึก โนเวย์เอาท์ (2008) จนกระทั่งในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 24 เขาได้แพ้ให้กับ ชอว์น ไมเคิลส์ เขาจึงต้องยุติอาชีพการปล้ำ แต่คนดูก็ยังไม่ลืมเขาเลย และต่อมาริกก็ได้เซ็นสัญญากับสมาคมโทเทิลนอนสต็อปแอคเชินเรสต์ลิง

ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (2012 - ปัจจุบัน)[แก้]

ริกได้กลับมา WWE อีกครั้ง โดยเขาได้ผู้เข้าสู่หอเกียรติยศ WWE 2012 พร้อมกับ Barry Windham,"The Enforcer" Arn Anderson,Tully Blanchard และ James J. Dillon ในนาม โฟร์ฮอร์สเมน ในศึก Slammy Award 2012 ริกได้กลับมา WWE อีกครั้งหนึ่ง โดยมาประกาศชื่อ ผู้ชื่อนักมวยปล้ำยอดเยี่ยมแห่งปี 2012 นั้นก็คือ จอห์น ซีนา และในคืนเดียวกัน ริกต้องเจอกับ ซีเอ็ม พังก์ สุดท้ายริกก็เป็นฝ่าชนะ ในศึกรอว์ ครบรอบ 20 ปี เดอะ มิซ ออกมาจัดรายการ MizTV โดย มีแขกรับเชิญ คือ ริก แฟลร์ ริกบอกว่าช่วงเวลาที่ดีที่สุดของเขาในรอว์ คือวันที่เขารีไทร์หลังจากแพ้ให้กับ ชอว์น ไมเคิลส์ แต่ แอนโทนีโอ ซีซาโร ออกมาหาเรื่อง เลยโดนริกตบหน้าอกรัว จากนั้น มิซใส่ Skull Crashing Final แล้ว ริกบอกให้มิซใส่ Figure four leglock

เกี่ยวกับมวยปล้ำ[แก้]

ริก แฟลร์ ใช้ท่า Figure four leglock ใส่ ฮัลค์ โฮแกน
  • ท่าไม้ตาย
    • Diving knee drop – early career
    • Figure four leglock – adopted from "Nature Boy" Buddy Rogers
    • Testicular claw
  • ท่าเอกลักษณ์
    • Atomic drop, sometimes inverted
    • Back body drop
    • Crossbody
    • Chop block, usually as a setup for the figure four leglock
    • Elbow drop
    • Inside cradle
    • Knife-edged chop, usually with Flair or the crowd shouting "Wooooooooo!"
    • Low blow
    • Multiple suplex variations
      • Belly to back
      • Delayed vertical
      • Double arm
    • Poking or raking the opponent eyes
    • Roll-up while holding the opponent's tights or placing his feet on the ropes for extra leverage
    • Running jumping knee drop
    • Shin breaker, usually as a setup for the figure four leglock
    • Snapmare
  • ฉายา
    • "Ramblin'" Ricky Rhodes
    • "(The) Nature Boy"
    • "Naitch (Short for "Nature Boy")"
    • "The Dirtiest Player in the Game"
    • "Stylin' and Profilin'"
    • "The Man"
    • "The Limousine Ridin', Jet Flying, Kiss Stealin', Wheelin' Dealin', Son of a Gun"
    • "Space Mountain"
    • "The Sixty-Minute Man"
    • "Slick Ric"
    • "The Master of the Figure Four"
    • "The Golden Stallion"
    • "Wrestling God"
  • ผู้จัดการ
    • Arn Anderson
    • Ole Anderson
    • Babydoll
    • Debra
    • James J. Dillon
    • Double D
    • Miss Elizabeth
    • Fifi (Wendy Barlow)
    • Jimmy Hart
    • Bobby "The Brain" Heenan
    • Curt Hennig
    • Sherri Martel
    • Hiro Matsuda
    • Lacey Von Erich
    • Woman
  • ผู้จัดการนักมวยปล้ำ
    • Evolution (Triple H, Batista and Randy Orton)
    • Stone Cold Steve Austin
    • The Big Show
    • Carlito
    • David Flair
    • Reid Flair
    • Ricky Morton
    • Fortune (A.J. Styles, Kazarian, Beer Money, Inc. (Robert Roode and James Storm), Douglas Williams and Matt Morgan)
    • Desmond Wolfe
  • เพลงเปิดตัว
    • "Dawn" section of the tone poem Also sprach Zarathustra โดย Richard Strauss WCW-WWE 1986-ปัจจุบัน
    • "Galaxy Express" (AJPW)
    • "The Wanderer" โดย Dion
    • "Dawn" section of the tone poem Also sprach Zarathustra (remix) โดย Dale Oliver (TNA) 2010 – 2011

ผลงานทั้งหมด[แก้]

ภาพของ ริก แฟลร์ คู่กับ แชมป์โลก
  • All Star Pro Wrestling
    • NWA World Heavyweight Championship (1 สมัย)
  • All Japan Pro Wrestling
    • NWA World Heavyweight Championship (1 สมัย)
  • Central States Wrestling
    • NWA World Heavyweight Championship (1 สมัย)
  • Mid-Atlantic Championship Wrestling / Jim Crockett Promotions / World Championship Wrestling
    • NWA Mid-Atlantic Heavyweight Championship (4 สมัย)
    • NWA Mid-Atlantic Tag Team Championship (3 สมัย) – คู่กับ Rip Hawk (1), Greg Valentine (1) และ Big John Studd (1)
    • NWA Mid-Atlantic Television Championship (1 สมัย)
    • NWA Television Championship (1 สมัย)
    • NWA United States Heavyweight Championship (Mid-Atlantic version) (1 สมัย)
    • NWA World Heavyweight Championship (7 สมัย)
    • NWA World Tag Team Championship (Mid-Atlantic version) (3 สมัย) – คู่กับ Greg Valentine (2) และ Blackjack Mulligan (1)
    • WCW International World Heavyweight Championship (2 สมัย)
    • WCW World Heavyweight Championship (7 สมัย)
    • First WCW Triple Crown Champion
  • National Wrestling Alliance
    • NWA Hall of Fame (Class of 2008)
  • Pro Wrestling Illustrated
    • PWI ranked him #2 of the top 500 singles wrestlers of the PWI Years in 2003
    • PWI ranked him #3 of the top 500 singles wrestlers in the PWI 500 in 1991, 1992, and 1994
    • Feud of the Year (1987) Four Horsemen vs. Super Powers and Road Warriors
    • Feud of the Year (1988, 1990) vs. Leslie Moon
    • Feud of the Year (1989) vs. Terry Funk
    • Match of the Year (1983) vs. Harley Race (June 10)
    • Match of the Year (1984) vs. Kerry Von Erich at Parade of Champions 1
    • Match of the Year (1986) vs. Dusty Rhodes at The Great American Bash in a steel cage match
    • Match of the Year (1989) vs. Ricky Steamboat at WrestleWar
    • Match of the Year (2008) vs. Shawn Michaels at WrestleMania XXIV
    • Match of the Decade (2000–2009) vs. Shawn Michaels at WrestleMania XXIV
    • Most Hated Wrestler of the Year (1978, 1987)
    • Most Inspirational Wrestler of the Year (2008)
    • Rookie of the Year (1975)
    • Stanley Weston Award (2008)
    • Wrestler of the Year (1981, 1984, 1985, 1986, 1989, 1992)
  • Professional Wrestling Hall of Fame and Museum
    • Class of 2006
  • Pro Wrestling Report
    • Match of the Year (2008) vs. Shawn Michaels at WrestleMania XXIV
    • Most Memorable Moment - retirement
  • St. Louis Wrestling Club
    • NWA Missouri Heavyweight Championship (1 สมัย)
  • St. Louis Wrestling Hall of Fame
    • Class of 2007
  • World Wrestling Federation / World Wrestling Entertainment
    • WWF Championship (2 สมัย)
    • WWE Intercontinental Championship (1 สมัย)
    • World Tag Team Championship (3 สมัย) – คู่กับ Batista (2) และ Roddy Piper (1)
    • Royal Rumble (1992)
    • WWE Hall of Fame (Class of 2008)
    • Thirteenth Triple Crown Champion
    • Slammy Award for Match of the Year (2008) vs. Shawn Michaels at WrestleMania XXIV
  • Wrestling Observer Newsletter
    • Best Heel (1990)
    • Best Interviews (1991, 1992, 1994)
    • Feud of the Year (1989) vs. Terry Funk
    • Match of the Year (1983) vs. Harley Race in a steel cage match at Starrcade
    • Match of the Year (1986) vs. Barry Windham at Battle of the Belts II on February 14
    • Match of the Year (1988) vs. Sting at Clash of the Champions I
    • Match of the Year (1989) vs. Ricky Steamboat at WrestleWar
    • Most Charismatic (1980, 1982–1984, 1993)
    • Most Outstanding (1986, 1987, 1989)
    • Readers' Favorite Wrestler (1984–1993, 1996)
    • Worst Feud of the Year (1990) vs. The Junkyard Dog
    • Worst Worked Match of the Year (1996) with Arn Anderson, Meng, The Barbarian, Lex Luger, Kevin Sullivan, Z-Gangsta and The Ultimate Solution vs. Hulk Hogan and Randy Savage in a Towers of Doom match at Uncensored
    • Wrestler of the Year (1982–1986, 1989, 1990, 1992)
    • Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 1996)

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]