มิค โฟลีย์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
มิค โฟลีย์
An image of มิค โฟลีย์.
ข้อมูล
ฉายา Nick Foley
Jack Foley
Bryan Davis
Cactus Jack (Manson)
Dude Love
Mankind
มิค โฟลีย์
Commissioner Foley
Good Santa Mrs.Foley's Baby Boy[1]
ความสูง ฟุต 2 นิ้ว (1.88 ม.)
น้ำหนัก 287 ปอนด์ (130 กก.)
เกิด 7 มิถุนายน ค.ศ. 1965 (48 ปี)
Bloomington, Indiana
พำนัก East Setauket, New York
มาจาก Truth or Consequences, New Mexico (as Cactus Jack and Dude Love)
The Boiler Room (as Mankind)
Long Island, New York (as Mick Foley)
ฝึกหัดโดย Dominic DeNucci
เปิดตัว 24 มิถุนายน ค.ศ. 1983[2]

ไมเคิล ฟรานซิส "มิค" โฟลีย์ ซีเนียร์[3][4] เกิดวันที่ 7 มิถุนายน ค.ศ. 1965 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน เซ็นสัญญาให้กับสมาคม เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ (WWE) ในชื่อว่า มิค โฟลีย์

ประวัติในสังเวียนมวยปล้ำ[แก้]

มิค โฟลีย์ ใฝ่ฝันว่าตัวเองจะได้เป็นนักมวยปล้ำ และเขาชื่นชอบ จิมมี่ "ซูเปอร์ฟลาย" สนูกก้า มาก ทั้งท่าทาง ทั้งลีลาต่างๆ ของเขา ถึงขนาดอัดวิดีโอที่เป็นแมตช์ของเขาอย่างเดียวเก็บไว้เป็นหลายม้วน แถมลองทำท่า Diving Headbutt ที่เป็นท่าไม้ตายของ จิมมี่ สนูกก้า บนเตียงตัวเอง อีกด้วย หลังจากนั้นเขาก็เริ่มทำความฝันของตัวเองให้เป็นจริงโดยไปฝึกทักษะมวยปล้ำที่สมาคมแห่งหนึ่ง และไฝ่ฝันต่อว่าจะได้ไปปล้ำที่สมาคม WWF ซึ่งเขาได้ปล้ำแมตช์เดียวในแจ็คเก็ด ก็แพ้แล้ว จึงลาออกจาก WWF และไปฝึกมวยปล้ำที่ญี่ปุ่น ในนามของ แคคตัส แจ็ค ซึ่งเขาก็ถนัดในการปล้ำแบบ เดท แมตช์ หรือ ฮาร์ดคอร์ ซะด้วย จึงได้รับการผลักดันให้เป็นนักมวยปล้ำเด่นๆ ในสมาคมหนึ่งในญี่ปุ่น จากนั้นก็ได้มาปล้ำที่เยอรมนี โดยเขาขึ้นปล้ำกับ ลีโอ ไวท์ หรือ บิ๊ก แวน เวเดอร์ ก็ยังคงปล้ำแบบฮาร์ดคอร์ อยู่ดีและเป็นที่สนใจในสมาคมมวยปล้ำของ อเมริกา หลายแห่ง ไม่นาน มิค โฟลีย์ ก็กลับมาที่ อเมริกา และเซ็นสัญญากับสมาคม WCW

หลังจากนั้น 3 ปี ก็ย้ายไปอยู่ ECW ก่อนที่จะเซ็นสัญญากับ WWF ในปี 1996 ในนามของ แมนไคนด์ และก็มีเรื่องอยู่กับ ดิอันเดอร์เทเกอร์ และมีจุดๆหนึ่งที่ทำให้ WWF และคนดูทุกๆคนนับถือและยอมรับในความเป็นนักมวยปล้ำของเขา ในศึก คิงออฟเดอะริง ปี 1998 แมนไคนด์ จะต้องเจอกับ ดิ อันเดอร์เทคเกอร์ ในแมตช์ เฮลอินเอเซล และเขาก็ได้ถูกเหวี่ยงลงมาจากบนสุดของกรงเหล็กลงมากระแทกกับโต๊ะผู้บรรยายพัง จนเจ็บซี่โครงและไหล่ แต่เขาก็ยังไม่ยอม ยังจะเข้าไปสู้ และครั้งที่ 2 ก็โดนท่า โชคสแลม ลงมาบนเวทีข้างล่างอีก แต่ก็ยังใจแข็งสู้ต่อ ซึ่งทำให้ทุกๆ คนเลื่อมใสในสปีริต การเป็นนักมวยปล้ำของ มิค โฟลีย์ ตั้งแต่นั้นมา หลังจากนั้นก็พักการปล้ำไปนานและกลับมาในนามของ ดู๊ด เลิฟ ซึ่งเป็นคนที่ชอบแต่งตัวหลายบุคลิก และกลายมาเป็น แคคตัส แจ็ค สุดท้ายก็กลายมาเป็น แมนไคนด์ และจับคู่กับ เดอะ ร็อค ได้คว้าแชมป์แท็กทีม 8 สมัย แชมป์โลกอีก 3 สมัย จากนั้นก็มีเรื่องกับ ทริปเปิล เอช และก็แพ้ให้กับ ทริปเปิล เอช ในปี 1999 ต่อมา มิค โฟลีย์ ได้ย้ายไปสังกัดอยู่ค่าย TNA จนถึงปี 2011 มิค โฟลีย์ ได้กลับมาใน WWE อีกครั้ง ในศึกรอว์ วันที่ 14 พฤศจิกายน ค.ศ. 2011

ในศึกรอว์ (24 กันยายน 2012) มิค โฟลีย์ ออกมาเพื่อด่า ซีเอ็ม พังก์ มิค โฟลีย์ บอกว่า ซีเอ็ม พังค์ บอกว่าจะเปลี่ยนแปลงวงการ แต่แล้วเขาทำอะไรบ้างล่ะ รังแกกรรมการ เชื่อฟัง พอล เฮเมน หน้ามืดตามัว มันเคยบอกให้ทุกคนยืนหยัดต่อสู้เพื่อตัวเอง แต่เดี๋ยวนี้มันเป็นแค่... ซีเอ็ม พังค์ ออกมาขัดจังหวะ มิค โฟลีย์ พูดต่อ บอกว่าเขาก็เคยเป็นเด็ก พอล เฮเมน เหมือนกัน แต่เขาก็เป็นแค่คนโนเนมจนกระทั่งเขาแยกจาก พอล เฮเมน และเริ่มคิดทำอะไรด้วยตัวเอง มิค โฟลีย์ บอกว่าเขาสร้างชื่อเสียงมาจากแมตช์ เฮลอินเอเซลแมตช์นั้น และเขาไม่จำเป็นต้องเรียกร้องให้ใครมาให้เกียรติ เพราะเขาได้รับเกียรติจากการปล้ำแมตช์นั้น ถ้าอยากได้รับเกียรติล่ะก็ เข้าไปเจอกับ จอห์น ซีนา ในศึก เฮลอินเอเซล (2012) สิ ซีเอ็ม พังค์ บอกว่า ก็เขาชนะ จอห์น ซีนา มาหลายครั้งแล้วนี่ ขนาดปล้ำในบ้านเกิดมัน มันก็ยังไม่มีปัญญาเอาแชมป์ไปได้ เขาไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ตัวเองอะไรอีก และจะไม่ทำอะไรเพื่อแฟนๆ พวกนี้ด้วยเพราะแฟนๆ หักหลังเขา ซีเอ็ม พังค์ บอก มิค โฟลีย์ ก็แค่ชอบกระโดดลงมาจากที่สูงๆ เอาตะปูทิ่มตัวเอง เล่นกับลวดหนาม หรืออาจจะทำกระทั่งจุดไฟเผาตัวเองเพื่อเรียกร้องความสนใจจากคนดู มิค โฟลีย์ บอก นายจะเป็นแชมป์มากี่วันมันไม่สำคัญหรอก เพราะคนดูจะไม่จดจำเลยเมื่อนายเลิกปล้ำไปแล้ว แต่คนดูจะยกย่องให้คนเป็นตำนานจากเหตุการณ์สุดยอดที่พวกเขาสร้างไว้ต่างหาก และนายก็ได้โอกาสนี้แล้วในศึก เฮลอินเอเซล เพราะ จอห์น ซีนา จะหายบาดเจ็บพอดี คิดดูให้ดี

ในศึกรอว์ (29 ตุลาคม 2012) มิค โฟลีย์ ออกมาเปิดคลิปฉากจบของแมตช์ชิงแชมป์ WWE ในศึก เฮลอินเอเซล เป็นภาพ ซีเอ็ม พังค์ โดน ไรแบ็ค จับใส่ Shell Shock บนกรงเหล็กเฮลอินเอเซล ทางด้าน ซีเอ็ม พังค์ โต้กลับว่าครั้งสุดท้ายที่เราได้เห็น มิค โฟลีย์ ก็คือ มิค โฟลีย์ นั้นลงไปนอนกับพื้น เพราะโดนฉันเตะ มิค โฟลีย์ บอกว่าคืนนี้ไม่ได้ออกมา และบอกว่าเขาได้ให้ตัวเลือกกับ ซีเอ็ม พังค์ ไป เมื่อเดือนก่อนว่า ซีเอ็ม พังค์ จะเลือกที่จะเป็นตำนานหรือเป็นแค่พวกไล่เก็บสถิติไปวันๆ ซึ่ง ซีเอ็ม พังค์ คงลืมไป ซีเอ็ม พังค์ ก็พูดแขวะแฟนๆ ก่อนจะโม้อีกรอบว่าตัวเองเป็นแชมป์มา 344 วันแล้ว ซีเอ็ม พังค์ บอกว่าดูเหมือน มิค โฟลีย์ จะต้องการบางอย่าง ซีเอ็ม พังค์ เสนอแมตช์การปล้ำแทคทีม 5 ต่อ 5 ในศึก เซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2012) ทีมของ ซีเอ็ม พังค์ ปะทะ ทีมของ มิค โฟลีย์ และ มิค โฟลีย์ ตอบรับคำท้าของ ซีเอ็ม พังค์ ทันใดนั้นเองเพลงเปิดตัวของ ไรแบ็ค ก็ดังขึ้น ไรแบ็ค ขึ้นมาบนเวที ทำให้ ซีเอ็ม พังค์ กับ พอล เฮเมน หนีไป ในคืนเดียวกัน ซีเอ็ม พังค์ ออกมาประกาศลูกทีมของพวกเขาคือ เดอะ มิซ, โคดี โรดส์, แดเมียน แซนดาว และ อัลเบร์โต เดล รีโอ ส่วน มิค โฟลีย์ ก็ออกมาประกาศสมาชิกในทีมคือ โคฟี คิงส์ตัน, แดเนียล ไบรอัน, เคน และ แรนดี ออร์ตัน ซีเอ็ม พังค์ บอก จะกำจัดทุกคนออกไปจากแมตช์ เหลือไว้แต่ มิค โฟลีย์ แล้วจะได้สั่งสอนมันอย่างเมามันส์ แต่ มิค โฟลีย์ บอกว่าเขาไม่ได้เข้าร่วมด้วยหรอก คนที่ 5 ของทีมเขาคือ ไรแบ็ค แล้วทุกคนก็ตีกันมั่วไปหมด ซีเอ็ม พังค์ รีบหนีกลับไปก่อน ปล่อยให้ลูกทีมโดนอัดอยู่บนเวทีแล้ว ไรแบ็ค ก็เล่นงาน โคดี โรดส์ ปิดรายการไป ในศึก เซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ ทีมของ มิค โฟลีย์ นำทีมโดย โคฟี คิงส์ตัน, แดเนียล ไบรอัน, เคน, แรนดี ออร์ตัน และ เดอะ มิซ เจอกับ ทีมของ ซิกก์เลอร์ นำทีมโดย ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์, เดวิด โอทังกา, แดเมียน แซนดาว, อัลเบร์โต เดล รีโอ และ เวด บาร์เร็ตต์ ในแมตช์การปล้ำแทคทีม 5 ต่อ 5 แบบคัดออก แต่ทีมโฟลีย์ก็แพ้ไป ในปี 2013 โฟลีย์ได้เข้าสู่ หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี ประจำปี 2013

เกี่ยวกับมวยปล้ำ[แก้]

  • ท่าไม้ตาย
    • Double underhook DDT
    • Mandible Claw (WWF/E / TNA) / Love Handle (WWF) / Mr. Socko (WWF/E / TNA)
  • ท่าเอกลักษณ์
    • Cactus Clothesline – Innovated
    • Cactus Elbow (Diving elbow drop to the outside of the ring)
    • Cactus Jack Crack Smash / Nestea Plunge (Senton to the outside of the ring, usually from the ring apron)
    • Running knee lift to the face of an opponent seated in the corner
    • Sweet Shin Music (Kick to the shin) – Parodied from Shawn Michaels
  • ฉายาและชื่ออื่นๆ
    • "The Hardcore Legend"
    • "The Unpredictable"
    • "Mrs. Foley's Baby Boy"
  • เพลงเปิดตัว
    • "Mr. Bang Bang" by Jimmy Papa, Larry Velez, and Michael Seitz (WCW)
    • "Welcome to the Jungle" by Guns N' Roses (UWF)
    • "Born to Be Wild" by Steppenwolf (ECW / IWC / ROH)
    • "Back in Black" by AC/DC (ECW)
    • "Schizophrenic" by Jim Johnston (WWF) (April 1, 1996–January 4, 1999)
    • "Burned" by Jim Johnston (WWF; July 13, 1998–August 16, 1998; Used while Teaming with Kane)
    • "Wreck" by Jim Johnston (WWF/E / IWC) (January 11, 1999–September 1, 2008; November 2, 2011–present)
    • "Chic Chic Bang Bang" by Dale Oliver and Serg Salinas (TNA) (September 3, 2008–June 5, 2011)

ผลงานทั้งหมด[แก้]

  • Championship Wrestling Association
    • CWA Tag Team Championship (1 time)[5] – with Gary Young
  • Eastern Championship Wrestling / Extreme Championship Wrestling
    • ECW World Tag Team Championship (2 times) – with Mikey Whipwreck
  • Extreme Mid–South Wrestling
    • MSW North American Championship (1 time)[6]
  • George Tragos/Lou Thesz Professional Wrestling Hall of Fame
    • Frank Gotch Award (2010)[7]
  • Great Lakes Championship Wrestling
    • GLCW Heavyweight Championship (1 time)
  • International Wrestling Association of Japan
    • IWA World Tag Team Championship (IWA Japan version) (1 time)[8] – with Tracy Smothers
    • King of the Deathmatch (1995)
  • North American Wrestling
    • NAW Heavyweight Championship (1 time)[9]
  • National Wrestling League
    • NWL Heavyweight Championship (1 time)[10]
  • Ozark Mountain Wrestling
    • OMW North American Heavyweight Championship (1 time)[11]
  • Pro Wrestling Illustrated
    • PWI Match of the Year (1998) vs. The Undertaker in a Hell in a Cell match at King of the Ring[12]
    • PWI Match of the Year (1999) vs. The Rock in an "I Quit" match at Royal Rumble
    • PWI Most Inspirational Wrestler of the Year (1993)[13]
    • PWI ranked him #19 of the 500 best singles wrestlers of the year in the PWI 500 in 1999[14]
    • PWI ranked him #46 of the 500 best singles wrestlers of the PWI Years in 2003[15]
  • Steel City Wrestling
    • SCW Tag Team Championship (1 time)[16] – with The Blue Meanie
  • Total Nonstop Action Wrestling
    • TNA Legends Championship (1 time)
    • TNA World Heavyweight Championship (1 time)
  • World Championship Wrestling
    • WCW World Tag Team Championship (1 time)[17] – with Kevin Sullivan
  • World Class Wrestling Association
    • USWA World Tag Team Championship (1 time)[18] – with Scott Braddock
    • WCWA World Light Heavyweight Championship (1 time)[19]
    • WCWA World Tag Team Championship (2 times)[20] – with Super Zodiak II (1) and Scott Braddock (1)
  • World Wrestling Federation
    • WWF Championship (3 times)[21]
    • WWF Hardcore Championship (1 time) [22]
    • WWF Tag Team Championship (8 times) – with Stone Cold Steve Austin (1), Chainsaw Charlie (1), Kane (2), Al Snow (1) and The Rock (3)
    • Slammy Award (1997) for Loose Screw
  • Wrestling Observer Newsletter awards
    • Best Brawler (1991–2000)
    • Best on Interviews (1995, 2004, 2006)
    • Feud of the Year (2000) vs. Triple H
    • Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 2000)

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. http://www.wrestleholic.com/columns/foley.html
  2. Foley, Mick. Have A Nice Day!: A Tale of Blood and Sweatsocks (p.78)
  3. "Mick Foley's profile". Online World of Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2008-04-14. 
  4. "Mick Foley Biography". IGN. สืบค้นเมื่อ 2008-05-20. 
  5. "CWA Tag Team Title history". Wrestling-titles.com. 
  6. "History of Extreme Midsouth Wrestling". Buddy Huggins Productions & Extreme Midsouth Wrestling. 
  7. "Mick Foley, Terry Funk headline pro hall of fame class at Gable Museum". The Dan Gable International Wrestling Institute and Museum. สืบค้นเมื่อ 2010-07-12. 
  8. "IWA World Tag Team Title history". Wrestling-titles.com. 
  9. Royal Duncan & Gary Will (4th Edition 2000). Wrestling Title Histories. Archeus Communications. ISBN 0-9698161-5-4. 
  10. Tsakiries, Phil. "NWL - National Wrestling League NWL Heavyweight Title History". Solie. สืบค้นเมื่อ 2008-07-05. 
  11. "MCW North American Heavyweight Title history". Wrestling-titles.com. 
  12. "Pro Wrestling Illustrated Award Winners Match of the Year". Wrestling Information Archive. สืบค้นเมื่อ 2008-07-05. 
  13. "Pro Wrestling Illustrated Award Winners Inspirational Wrestler of the Year". Wrestling Information Archive. สืบค้นเมื่อ 2008-07-05. 
  14. "Pro Wrestling Illustrated Top 500 - 1999". Wrestling Information Archive. สืบค้นเมื่อ 2010-08-05. 
  15. "Pro Wrestling Illustrated's Top 500 Wrestlers of the PWI Years". Wrestling Information Archive. สืบค้นเมื่อ 2008-07-04. 
  16. Westcott, Brian. "SCW - Steel City Wrestling Tag Team Title History". Solie. สืบค้นเมื่อ 2008-07-04. 
  17. "WCW World Tag Team Title history". Wrestling-titles.com. 
  18. "USWA World Tag Team Title history". Wrestling-titles.com. 
  19. "WCWA World Light Heavyweight Title history". Wrestling-titles.com. 
  20. "WCWA World Tag Team Title history". Wrestling-titles.com. 
  21. "WWWF/WWF/WWE World Heavyweight Title history". Wrestling-titles.com. 
  22. "WWF/WWE Hardcore Title history". Wrestling-titles.com. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]