รอยัลรัมเบิล

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
โลโก้ของรอยัลรัมเบิลในปี 2011

รอยัลรัมเบิล (อังกฤษ: Royal Rumble) คือศึกใหญ่ของสมาคมมวยปล้ำ เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ จัดขึ้นในเดือนมกราคมของทุกปี โดยแมตซ์การปล้ำหลักในศึกนี้คือการปล้ำแบบ แบทเทิลรอยัล นักมวยปล้ำ 30 คน บนเวทีเดียว ผู้ชนะเพียงคนเดียวเท่านั้นที่จะได้เป็นผู้ท้าชิงหมายเลขหนึ่งและคู่เอก ในศึก เรสเซิลเมเนีย

รอยัลรัมเบิล เป็น 1 ใน Big Four ของ เวิลด์เรสต์ลิงเอ็นเตอร์เทนเมนต์ อันประกอบไปด้วย รอยัลรัมเบิล เรสเซิลเมเนีย ซัมเมอร์สแลม และ เซอร์ไวเวอร์ ซีรีส์

รอยัลรัมเบิล แมทช์[แก้]

สตีฟ ออสติน นักมวยปล้ำผู้ชนะ รอยัลรัมเบิล มากที่สุด
ผู้ชนะใน รอยัลรัมเบิล
ปี ผู้ชนะ และ ออกมาเป็นคนที่#
1988 "แฮคซอว์" จิม ดักแกน 13
1989 จอห์น สตัดด์ 27
1990 ฮัลค์ โฮแกน 25
1991 ฮัลค์ โฮแกน 24
1992 ริก แฟลร์ 3
1993 โยโกะซูน่า 27

1994

เบรต ฮาร์ต 27
เล็ค ลูเกอร์ 23
1995 ชอว์น ไมเคิลส์ 1
1996 ชอว์น ไมเคิลส์ 18
1997 สตีฟ ออสติน 5
1998 สตีฟ ออสติน 24
1999 วินซ์ แมคแมน 2
2000 เดอะ ร็อก 24
2001 สตีฟ ออสติน 27
2002 ทริปเปิล เอช 22
2003 บร็อก เลสเนอร์ 29
2004 คริส เบนวา 1
2005 บาทิสตา 28
2006 เรย์ มิสเตริโอ 2
2007 ดิอันเดอร์เทเกอร์ 30
2008 จอห์น ซีนา 30
2009 แรนดี ออร์ตัน 8
2010 เอดจ์ 29
2011 อัลเบร์โต เดล รีโอ 38
2012 เชมัส 22
2013 จอห์น ซีนา 19
2014 บาทิสตา 28

รอยัลรัมเบิล จัดขึ้นครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 มกราคม ค.ศ. 1988 ที่เมือง Hamilton Ontario Canada โดยคนแรกที่ชนะในแมตซ์นี้ก็คือ "แฮคซอว์" จิม ดักแกน ซึ่งการปล้ำ รอยัลรัมเบิล ครั้งแรกได้ถ่ายทอดสดให้กันชมฟรี แต่หลังจากนั้นถัดมาหนึ่งปีก็เป็นการชมแบบ Pay-Per-View และบุคคลที่คิดค้นแมตซ์การปล้ำ รอยัลรัมเบิล นี้ขึ้นมาก็คือ แพท แพทเตอร์สัน

กติกา[แก้]

แมตช์การปล้ำนี้จะมีนักมวยปล้ำเข้าร่วมกันทั้งสิ้น 30 คน โดยจะมีนักมวยปล้ำสองคนแรกขึ้นมาบนเวทีก่อน และหลังจากนั้นทุกๆ 90 วินาทีก็จะมีนักมวยปล้ำขึ้นมาทีละคน (ถ้านับกันจริงๆก็ไม่ถึง 90 วินาที บางครั้งก็นานกว่าก็มี) นักมวยปล้ำที่เหลืออยู่บนเวทีคนสุดท้ายก็จะได้เป็นผู้ชนะไป

การที่จะกำจัดคู่ต่อสู้นั้น มีอยู่วิธีการเดียว คือ จับคู่ต่อสู้เหวี่ยงพ้นเชือกเวทีเส้นที่ 3 และเท้าทั้งสองข้างแตะพื้น นักมวยปล้ำคนนั้นก็จะถูกออกจากการปล้ำไปทันที แต่ถ้ากรรมการไม่เห็นก็อาจจะรอดตัวไปได้

ในปี 1995 ชอว์น ไมเคิลส์ ถูกเหวี่ยงพ้นเชือกเส้นที่ 3 แต่เท้าของเขาแตะพื้นเพียงแค่ข้างเดียว นั่นก็หมายความว่า ชอว์น ไมเคิลส์ ยังไม่ถูกคัดออกจากการแข่งขัน เช่นเดียวกับ ในปี 2000 เอกซ์-แพ็ค ได้ถูก เดอะ ร็อก เหวี่ยงพ้นเชือกเส้นที่สามและเท้าทั้งสองข้างแตะพื้น แต่กรรมการกลับมองไม่เห็น เอกซ์-แพ็ค รีบขึ้นเวที ทำให้เขาไม่ถูกคัดออกจากการแข่งขัน

แต่ก็มีหลายครั้งเช่นเดียวกันที่นักมวยปล้ำยอมที่จะถูกคัดออกด้วยการกระโดดพ้นเชือกเส้นที่สามเท้าแตะพื้นด้วย ตัวเอง อย่างเช่นในปี 1999 ที่ เคน ยอมลงทุนข้ามเชือกมาเพื่อเล่นงานคนที่จะจับตัวเองไปโรงพยาบาลบ้า เป็นต้น และยังมีกรณีที่โดนอัดก่อนมาถึงเวที อย่างเช่น สก๊อตตี้ ทู ฮ๊อตตี้ ที่โดน ดิอันเดอร์เทเกอร์ ชกคว่ำก่อนจะมาถึงเวที ในปี 2002 เพราะหาที่ระบายอารมณ์กับ เมเว่น เพราะเขาคิดว่าไม่ใช่ศัตรูที่เหมาะสมที่จะเอาเขาลงจากเวทีได้และอยู่บนเวทีเร็วเกินไป หลายคนโชคไม่ดีก็คือกำลังจะได้ปล้ำแต่โดนอัดก่อนและถูกแย่งสิทธิ์ไปก็มีมิใช่น้อย เช่นกรณีของ เทสต์ ที่เขาต้องถูกอัดก่อนขึ้นปล้ำเวทีนี้เป็นคนที่ 21 แต่ สตีฟ ออสติน สั่งให้คนที่ทำร้าย เทสต์ ขึ้นไปปล้ำแทน นั่นก็ คือ มิค โฟลีย์ เพราะเป็นคนที่หมายหัว แรนดี ออร์ตัน ไว้ จึงขอโอกาสขึ้นปล้ำทันที

บางครั้งเวลานักมวยปล้ำบางคนก็โมโหที่ตัวเองถูกเหวี่ยงออก บางคนกลับมาทำร้ายคนที่เหวี่ยง หรือคนที่ไม่รู้เรื่องก็มี อย่างเช่น ในปี 2005 เคิร์ต แองเกิล ถูก ชอว์น ไมเคิลส์ เตะตกเวที แต่เขากลับมาทำร้าย ชอว์น ไมเคิลส์ ด้วยท่า แองเกิล ล็อก ทำให้ชอว์นบาดเจ็บ ไม่สามารถปล้ำต่อไปได้ จึงต้องออกจากการแข่งขันไปพร้อมกับเคิร์ต ในปี 2007 บูเกอร์ ที ถูก เคน เหวี่ยงตกเวที แต่เขากลับขึ้นมาบนเวที และเอาเก้าอี้เหล็กตีหัวเคน แล้วก็จากไป อย่าง เอ็มวีพี เขาถูก อันเดอร์เทเกอร์ เหวี่ยงตก เขาจึงโยนเก้าอี้ใส่ อันเดอร์เทเกอร์ จน อันเดอร์เทเกอร์ หัวแตก บางคนก็ลงกับคนที่ไม่รู้เรื่อง เช่น อันเดอร์เทเกอร์ ถูก ชอว์น ไมเคิลส์ เหวี่ยงตก แต่เขาดันจับ สนิสกี้ ที่ตกลงมาพร้อมกับเขา นอนบน โต๊ะผู้บรรยาย และ ได้ทิ้งขาลงมาอัดคอของสนิสกี้ จนโต๊ะผู้บรรยายพัง แล้วก็เดินจากไป

รางวัลของผู้ชนะ[แก้]

ในปี ค.ศ. 1992 ถือว่าเป็นรางวัลใหญ่เพราะผู้ชนะ รอยัลรัมเบิล จะได้เป็น แชมป์ WWE โดยทันที ซึ่งผู้ชนะในปีนั้นก็ คือ ริก แฟลร์

และประเพณีที่ว่า "ใครชนะ รอยัลรัมเบิล จะได้เป็นผู้ท้าชิงแชมป์โลกหมายเลขหนึ่ง ในศึก เรสเซิลเมเนีย" เริ่มขึ้น ในปี 1993 เมื่อ โยโกะซูน่า ชนะในแมตช์การปล้ำ รอยัลรัมเบิล และได้ไปถ้าชิงแชมป์โลกจาก เบรต ฮาร์ต ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 9

การแบ่งค่าย[แก้]

ในปี ค.ศ. 2002 ได้มีการแบ่งค่ายขึ้น ซึ่งในตอนนั้นมีเพียง รอว์ และ สแมคดาวน์ ผู้ชนะใน รอยัลรัมเบิล ตั้งแต่ปี 2003 เป็นต้นไป ก็จะมีสิทธิ์ได้เลือกว่าจะไปชิงแชมป์โลกของค่ายไหนระหว่าง รอว์ และ สแมคดาวน์ ซึ่งต่อมาก็มี เข็มขัดแชมป์โลก ECW ให้เลือกเพิ่มอีก 1 เส้น

ตั้งแต่ปี ค.ศ. 2003 จนถึงปี ค.ศ. 2006 ผู้เข้าร่วม รอยัลรัมเบิล ทั้ง 30 คน จะเป็นตัวแทนจากรอว์ 15 คน และเป็นตัวแทนจากสแมคดาวน์ 15 คน ต่อมาในปี ค.ศ. 2007 ได้มีนักมวยปล้ำจาก อีซีดับเบิลยู เข้าร่วมด้วย จึงมีการแบ่งใหม่เป็นตัวแทนรอว์ 13 คน ตัวแทนจากสแมคดาวน์ 10 คน และตัวแทนจาก อีซีดับเบิลยู 7 คน และแน่นอนว่าผู้ชนะก็จะมีสิทธิ์ย้ายไปค่ายไหนก็ได้ และจะชิงแชมป์โลกของค่ายไหนก็ได้เช่นเดียวกัน

ในปี ค.ศ. 2009 ผู้เข้าร่วม รอยัลรัมเบิล ทั้ง 30 คน จะเป็นตัวแทนจาก รอว์, สแมคดาวน์ และ อีซีดับเบิลยู ค่ายละ 10 คน

วันและสถานที่ในการจัดศึกรอยัลรัมเบิล ในแต่ละปี[แก้]

ศึกรอยัลรัมเบิล วัน/เดือน/ปี เมือง สนาม
รอยัลรัมเบิล (1988) 24 มกราคม 1988 Hamilton, Ontario Copps Coliseum
รอยัลรัมเบิล (1989) 15 มกราคม 1989 Houston, Texas The Summit
รอยัลรัมเบิล (1990) 21 มกราคม 1990 Orlando, Florida Orlando Arena
รอยัลรัมเบิล (1991) 19 มกราคม 1991 Miami, Florida Miami Arena
รอยัลรัมเบิล (1992) 19 มกราคม 1992 Albany, New York Knickerbocker Arena
รอยัลรัมเบิล (1993) 24 มกราคม 1993 Sacramento, California ARCO Arena
รอยัลรัมเบิล (1994) 22 มกราคม 1994 Providence, Rhode Island Providence Civic Center
รอยัลรัมเบิล (1995) 22 มกราคม 1995 Tampa, Florida USF Sun Dome
รอยัลรัมเบิล (1996) 21 มกราคม 1996 Fresno, California Selland Arena
รอยัลรัมเบิล (1997) 19 มกราคม 1997 San Antonio, Texas Alamodome
รอยัลรัมเบิล (1998) 18 มกราคม 1998 San Jose, California San Jose Arena
รอยัลรัมเบิล (1999) 24 มกราคม 1999 Anaheim, California Arrowhead Pond
รอยัลรัมเบิล (2000) 23 มกราคม 2000 New York, New York Madison Square Garden
รอยัลรัมเบิล (2001) 21 มกราคม 2001 New Orleans, Louisiana New Orleans Arena
รอยัลรัมเบิล (2002) 20 มกราคม 2002 Atlanta, Georgia Philips Arena
รอยัลรัมเบิล (2003) 19 มกราคม 2003 Boston, Massachusetts Fleet Center
รอยัลรัมเบิล (2004) 25 มกราคม 2004 Philadelphia, Pennsylvania Wachovia Center
รอยัลรัมเบิล (2005) 30 มกราคม 2005 Fresno, California Save Mart Center
รอยัลรัมเบิล (2006) 29 มกราคม 2006 Miami, Florida AmericanAirlines Arena
รอยัลรัมเบิล (2007) 28 มกราคม 2007 San Antonio, Texas AT&T Center
รอยัลรัมเบิล (2008) 27 มกราคม 2008 New York City Madison Square Garden
รอยัลรัมเบิล (2009) 18 มกราคม 2009 Detroit, Michigan Joe Louis Arena
รอยัลรัมเบิล (2010) 31 มกราคม 2010 Atlanta, Georgia Philips Arena
รอยัลรัมเบิล (2011) 30 มกราคม 2011 Boston, Massachusetts TD Garden
รอยัลรัมเบิล (2012) 29 มกราคม 2012 St. Louis, Missouri Scottrade Center
รอยัลรัมเบิล (2013) 27 มกราคม 2013 Phoenix, Arizona US Airways Center

สถิตของรอยัลรัมเบิล[แก้]

นักมวยปล้ำที่ชนะรอยัลรัมเบิลมากที่สุด

นักมวยปล้ำ ผู้ชนะ ปี
สตีฟ ออสติน 3 1997, 1998, 2001
ฮัลค์ โฮแกน 2 1990, 1991
ชอว์น ไมเคิลส์ 2 1995, 1996
จอห์น ซีนา 2 2008, 2013
บาทิสตา 2 2005, 2014

นักมวยปล้ำที่ปรากฏตัวในรอบ 6 คนสุดท้ายได้มากที่สุด

นักมวยปล้ำ รอบ 6 คนสุดท้ายที่ปรากฏตัว ปี
เคน 7 1996, 1997, 2000, 2001, 2003, 2008, 2011
ร็อบ แวน แดม 6 2002, 2003, 2004, 2006, 2007, 2009
ชอว์น ไมเคิลส์ 6 1994, 1995, 1996, 2006, 2007, 2010
จอห์น ซีนา 6 2004, 2005, 2008, 2010, 2011, 2013
ดิอันเดอร์เทเกอร์ 5 1997, 2001, 2003, 2007, 2009
สตีฟ ออสติน 5 1997, 1998, 1999, 2001, 2002
แรนดี ออร์ตัน 4 2006, 2007, 2009, 2011
บาทิสตา 4 2003, 2005, 2008, 2010,2014

นักมวยปล้ำที่ปรากฏตัวในรองคนสุดท้าย

นักมวยปล้ำ อันดับรองคนสุดท้าย ปี
บิ๊กโชว์ 2 2000, 2004
ทริปเปิล เอช 2 2008, 2009
จอห์น ซีนา 2 2005, 2010

นักมวยปล้ำที่อยู่ในแมทช์รอยัลรัมเบิลได้นานที่สุด

นักมวยปล้ำ เวลา ปี
เรย์ มิสเตริโอ 1:02:12 2006[1]
คริส เบนวา 1:01:30 2004[1]
บ็อบ แบล็คลันด์ 1:01:10 1993[1]
ทริปเปิล เอช 1:00:09 2006
ริก แฟลร์ 59:36 1992[1]
สตีฟ ออสติน 56:38 1999
วินซ์ แมคแมน 56:38 1999
เคน 54:49 2001
ริก มาร์เทล 52:17 1991[1]
เดอะ ร็อค 51:32 1998

นักมวยปล้ำที่อยู่ในแมทช์รอยัลรัมเบิลได้สั้นที่สุด

นักมวยปล้ำ เวลา ปี
ซานติโน่ มาเรลล่า 0:00:01 2009[1]
เดอะวอร์ลอร์ด 0:00:02 1989[1]
โม 0:00:03 1995[1]
โอเว่น ฮาร์ต 0:00:03 1995[1]
บัชแวคเกอร์ ลูค 0:00:04 1991
เจอร์รี ลอว์เลอร์ 0:00:04 1997
กิลล์เบิร์ค 0:00:07 1999
เดอะ มิซ 0:00:07 2007
มอนเทล วอนเทเวียส พอร์เตอร์ 0:00:07 2010
แทสส์ 0:00:10 2001
บัชแวคเกอร์ ลูค 0:00:12 1995
ชอว์น ไมเคิลส์ 0:00:12 1990
ทอม แบรได 0:00:12 1998
เดอะ แซนด์แมน 0:00:13 2007
บิลลี่ กัน 0:00:14 1994
เดอะ ก็อดฟาเธอร์ 0:00:14 2001
ไบรอัน เคนดิก 0:00:15 2009
ฟินลี่ 0:00:15 2008
โกลก้า 0:00:15 1999

นักมวยปล้ำที่ชนะรอยัลรัมเบิลโดยใช้เวลาน้อยที่สุด

นักมวยปล้ำ เวลาทั้งหมด ปี
เอดจ์ 07:19 2010
จอห์น ซีนา 08:28 2008
อัลเบร์โต เดล รีโอ 08:33 2011
บร็อก เลสเนอร์ 08:59 2003
บาทิสตา 10:54 2005

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 1.2 1.3 1.4 1.5 1.6 1.7 1.8 "Royal Rumble Statistics and Facts". World Wrestling Entertainment. สืบค้นเมื่อ 2010-02-04. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]