ฮัลค์ โฮแกน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ฮัลค์ โฮแกน
An image of ฮัลค์ โฮแกน.
ข้อมูล
ฉายา The Super Destroyer
Sterling Golden
Terry Boulder
Hulk Hogan
Hulk Machine
Hollywood Hulk Hogan
Hollywood Hogan
Mr. America
ความสูง 6 ฟุต 7 นิ้ว (1.93 ม)
น้ำหนัก 302 ปอนด์ (137 กก)
เกิด 11 สิงหาคม ค.ศ. 1953 (61 ปี)
พำนัก แทมปา, รัฐฟลอริดา
มาจาก Venice Beach, California
Washington, D.C. (as Mr. America)[1]
Hollywood, California (as Hollywood Hogan)
ฝึกหัดโดย Hiro Matsuda
เปิดตัว 1977
เว็บไซต์ www.HulkHogan.com

เทอร์รี จีน โบลเลีย (อังกฤษ: Terry Gene Bollea)[2] หรือที่รู้จักกันอย่างดีในชื่อว่า ฮัลค์ โฮแกน (อังกฤษ: Hulk Hogan) เกิดวันที่ 11 สิงหาคม ค.ศ. 1953 เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวอเมริกัน ที่มีชื่อเสียงในช่วงทศวรรษ 1980-1990 ของสมาคม เวิลด์เรสต์ลิงเฟเดเรชัน (WWF) และเคยสังกัดสมาคม ทีเอ็นเอ ปัจจุบันได้รับการบรรจุชื่อเข้าสู่ หอเกียรติยศดับเบิลยูดับเบิลยูอี ประจำปี 2005

ประวัติ[แก้]

โฮแกนได้มาเอาดีทางกีฬามวยปล้ำเมื่อเขาเริ่มค้นพบตัวเองอยากเป็นนักมวยปล้ำเมื่อเขาเล่นกีตาร์ให้กับ ไนท์คลับ ในต้นปี 1970 เขาเริ่มฝึกทักษะมวยปล้ำ และ ไปที่ญี่ปุ่นเพื่อไปฝึกหัดกับนักมวยปล้ำชื่อดังในญี่ปุ่นคือ Hiro Matsuda จากนั้นกลับมาที่ Venice Beach บ้านของเขา และเริ่มที่จะออกกำลังกาย จากนั้นไปปล้ำในสมาคมในชื่อ Sterling Golden จากนั้นก็เปลี่ยนเป็น Terry Boulder ก่อนที่จะเปลี่ยนเป็น ฮัลค์ โฮแกน ในช่วงนั้น เขามีผู้จัดการคือ "Classie" Freddie Biassie และปล้ำเป็นบทอธรรมในเวลานั้นและหลายสมาคมอิสระ

ฮัลค์ โฮแกน เป็นที่รู้จักในการปล้ำประเภทแทคทีมคู่กับ มิสเตอร์ที ที่มีชื่อเสียงจาก ภาพยนตร์ซีรีส์ The A-Team และภาพยนตร์ ร็อคกี้ 3

หลังจากที่เขาเสียแชมป์โลกไป เขาก็ย้ายมาอยู่สมาคม WCW อย่างรวดเร็วในปี 1994 และโฮแกนก็สามารถคว้า แชมป์โลก WCW ไปครอง ในศึก Bash At The Beach ปี 1996 ได้ก่อตั้ง nWo ที่มี Dennis Rodman, Kevin Nash และ Scott Hall จากนั้นก็แยกกลุ่มเป็น 2 สาขา คือ nWo แดง - ดำ และ ขาว - ดำ ซึ่ง ขาว - ดำ ก็มี Hulk Hogan, Scott Norton, Brian Adam, Vincent, Scott Steiner, Bagwell และ Giant ส่วน แดง - ดำ ก็มี Kevin Nash, Scott Hall, Sting และ Lex Luger ระหว่างนั้น นักมวยปล้ำบางคนก็มีปัญหากันเองในกลุ่ม จากนั้นก็แยกทีมกันหมด กลายเป็น nWo เหมือนเดิม โฮแกนก็เริ่มมีคนเชียร์มากขึ้น ช่วงนั้น Lex Luger ก็กลับมาที่ WCW หลังจากพักไปนานเกือบ 2 ปี เพราะบาดเจ็บหลังจากเสียแชมป์ให้กับโฮแกน ในศึก HogWild ปี 1997 โฮแกนก็ได้มีโอกาสปล้ำกับ สติง ในศึก Fall Brawl ปี 1999 และ สติง ได้ร่วมมือกับ Lex Luger เพื่อนเก่าของเขาและหักหลังโฮแกน โดยเอาไม้เบสบอลตีใส่ โฮแกน และแพ้ด้วยท่า Scorpion Death Lock ไปในที่สุด ในเวลานั้นปี 2002 วินซ์ แม็กแมน ก็ได้เรียก โฮแกน กลับมาพร้อมกับ เควิน แนช และ สก็อตต์ ฮอลล์ ในนามของ nWo และไปเล่นงานทั้ง เดอะ ร็อก และ สโตน โคลด์ สตีฟ ออสติน และโฮแกนก็ขอท้าเจอกับ เดอะ ร็อก ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 18 และโฮแกนก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ให้กับ เดอะ ร็อก และกลับมาเป็นโฮแกนคนเดิมอีกครั้ง

ในวันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2014 ทาง WWE ประกาศว่า ฮัลค์ โฮแกน จะกลับมา WWE ในศึก เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 30 โดยมาเป็นพิธีกรรับเชิญ[3] และโฮแกนก็ได้กลับมาใน WWE อีกครั้ง ในศึกรอว์ วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2014[4] ในเรสเซิลเมเนีย โฮแกนออกมาเปิดรายการและก็พูดถึงแมตช์ที่เขากับ Mr.T มีส่วนร่วมใน WrestleMania ครั้งแรกที่เมดิสันสแควร์การ์เด้น และตอนนี้เขาก็มาอยู่ที่ซิลเวอร์โดมเพื่อร่วม WrestleMania 30 (คนดูตะโกนบอก Hogan ว่า ซูเปอร์โดม ทำให้ Hogan ขอโทษและเรียกใหม่ให้ถูกว่าซูเปอร์โดม) Stone Cold ออกมาขัดจังหวะ และบอกว่ารู้สึกดีจังที่ได้กลับมาที่ซิลเวอร์โดมอีกครั้ง และเขาก็รู้สึกว่าอยากจะเตะก้นใครซักคน ใครก็ได้ที่อยู่บนเวทีเดียวกัน เมื่อคืนนี้เขากับ Hogan นั่งใกล้ ๆ กันในงาน Hall of Fame และเขาก็เห็น Hogan ปล้ำใน WrestleMania มาหลายปี ปราบคนมาก็เยอะ และเขาก็นับถือสิ่งที่ Hogan ทำ จากนั้น Stone Cold ก็ขอจับมือกับ Hogan และขอให้แฟน ๆ ช่วย Hell Yeah! ให้ Hogan หน่อย Stone Cold บอกว่าทั้งเขาและ Hogan ต่างก็ทุ่มเททุกอย่างเพื่อมวยปล้ำมาแล้ว ก็ขอให้สตาร์รุ่นหลัง ๆ ทุ่มเทให้เต็มที่ในคืนนี้ด้วย The Rock ออกมาอีกคน และบอกว่าในที่สุดเขาก็ได้กลับมาเยือนนิวออร์ลีนส์อีกครั้ง และก็กลับมาที่ซูเปอร์โดมด้วย The Rock บอกว่า Stone Cold กับ Hulk Hogan เป็นสองตำนานที่ยิ่งใหญ่ที่สุดใน WWE และเขาก็เคยเจอกับทั้งคู่มาแล้วใน WrestleMania ตอนนี้เรามารวมกันเกือบครบแล้ว ขาดแต่พระเอกยุคปัจจุบันซึ่งมันคงไม่กล้าออกมาหรอกนอกจาก Hogan จะเชิญมันออกมา จากนั้นทั้ง 3 พระเอกก็พูดประโยคฮิตของตัวเอง โดย The Rock บอกว่า If you smell what the rock is cooking!?, Stone Cold บอก and that's the bottom line cause Stone Cold said so! และ Hogan ปิดท้ายว่า Watcha gonna do brothers when Hulk Hogan, Stone Cold Steve Austin, The Rock, and Superdome run wild on you!? Stone Cold เอาเบียร์มาเลี้ยงทุกคนและก็แยกย้ายกันกลับ

ผลงานภาพยนตร์[แก้]

ปี ภาพยนตร์ รับบทเป็น หมายเหตุ
1982 Rocky III Thunderlips (cameo)
1989 No Holds Barred Rip
1990 Gremlins 2 Himself
1991 Suburban Commando Shep Ramsey
1993 Mr. Nanny Sean Armstrong
1993 Thunder in Paradise Randolph J. Hurricane Spencer
1994 Thunder in Paradise II Randolph J. Hurricane Spencer
1994 Thunder in Paradise (TV) Randolph J. Hurricane Spencer
1995 Thunder in Paradise III Randolph J. Hurricane Spencer
1996 The Secret Agent Club Ray Chase
1996 Spy Hard Steele's other Tag-Team Member (cameo)
1996 Santa with Muscles Blake
1997 The Ultimate Weapon Cutter
1997 Assault on Devil's Island Mike McBride
1998 McCinsey's Island Joe McGrai
1998 3 Ninjas: High Noon at Mega Mountain Dave Dragon
1999 Assault on Death Mountain Mike McBride
1999 Muppets from Space Himself
2001 Walker, Texas Ranger Boomer Knight TV episode: Division Street
2010 BlackRiver Marcus Demchak Pre-production
2011- China, IL The Dean

รางวัล[แก้]

ปี รางวัล สาขา ผล หมายเหตุ
2006 Teen Choice Awards TV - Choice Reality Star (Male) เข้าชิง Hogan Knows Best

ท่าไม้ตายประจำตัว[แก้]

โฮแกนใช้ท่าไม้ตาย Running leg drop เล่นงาน วินซ์ แม็กแมน
  • Running leg drop
    • วิธีใช้ : วิ่งเด้งเชือก + ทิ้งขา

ผลงานทั้งหมด[แก้]

  • New Japan Pro Wrestling
    • IWGP League Tournament (1983)[5]
    • MSG Tag League Tournament (1982, 1983) – with Antonio Inoki
  • Professional Wrestling Hall of Fame and Museum
    • Class of 2003
  • Pro Wrestling Illustrated
    • PWI Comeback of the Year (1994, 2002)
    • PWI Feud of the Year (1986) vs. Paul Orndorff
    • PWI Match of the Year (1985) with Mr. T vs. Roddy Piper and Paul Orndorff at WrestleMania
    • PWI Match of the Year (1988) vs. André the Giant at The Main Event
    • PWI Match of the Year (1990) vs. The Ultimate Warrior at WrestleMania VI
    • PWI Match of the Year (2002) vs. The Rock at WrestleMania X8
    • PWI Most Hated Wrestler of the Year (1996, 1998)
    • PWI Most Inspirational Wrestler of the Year (1983, 1999)[6]
    • PWI Most Popular Wrestler of the Year (1985, 1989, 1990)
    • PWI Wrestler of the Year (1987, 1991, 1994)
    • PWI ranked him #1 of the 500 best singles wrestlers in the PWI 500 in 1991[7]
    • PWI ranked him #1 of the 500 best singles wrestlers of the "PWI Years" in 2003[8]
    • PWI ranked him #44 of the Top 100 Tag Teams of the "PWI Years" with Antonio Inoki in 2003[9]
    • PWI ranked him #57 of the Top 100 Tag Teams of the "PWI Years" with Randy Savage in 2003
  • Southeastern Championship Wrestling
    • NWA Southeastern Heavyweight Championship (Northern Division) (1 time)
    • NWA Southeastern Heavyweight Championship (Southern Division) (2 times)
  • Tokyo Sports
    • Match of the Year (1991) vs. Genichiro Tenryu on December 12, 1991[10]
    • Most Outstanding Foreigner (1983)[11]
  • World Championship Wrestling
    • WCW World Heavyweight Championship (6 times)[12]
  • World Wrestling Federation/World Wrestling Entertainment
  • Wrestling Observer Newsletter awards
    • Feud of the Year (1986) vs. Paul Orndorff
    • Most Charismatic (1985–1987, 1989–1991)
    • Most Overrated (1985–1987, 1994–1998)
    • Worst Worked Match of the Year (1987) vs. André the Giant at WrestleMania III
    • Worst Worked Match of the Year (1996) with Randy Savage vs. Arn Anderson, Meng, The Barbarian, Ric Flair, Kevin Sullivan, Z-Gangsta, and The Ultimate Solution in a Towers of Doom match at Uncensored
    • Worst Worked Match of the Year (1997) vs. Roddy Piper at SuperBrawl VII
    • Worst Worked Match of the Year (1998) vs. The Warrior at Halloween Havoc
    • Worst Feud of the Year (1991) vs. Sgt. Slaughter
    • Worst Feud of the Year (1995) vs. The Dungeon of Doom
    • Worst Feud of the Year (1998) vs. The Warrior
    • Worst Feud of the Year (2000) vs. Billy Kidman
    • Best Babyface (1982–1991)
    • Least Favorite Wrestler (1985, 1986, 1991, 1994–1999)
    • Worst Wrestler (1997)
    • Most Embarrassing Wrestler (1995, 1996, 1998–2000)
    • Wrestling Observer Newsletter Hall of Fame (Class of 1996)[16]

1 ^  Hogan's last reign was as Undisputed WWF Champion. The title was renamed the WWE Undisputed Championship on May 6, 2002 after World Wrestling Federation Entertainment, Inc. settled a lawsuit with the World Wide Fund for Nature, and became simply World Wrestling Entertainment.

อ้างอิง[แก้]

  1. Judgment Day 2003 (DVD). WWE Home Video. 2003. 
  2. "$40,000 a month not enough for Hogan's wife". UPI.com. November 23, 2008. สืบค้นเมื่อ 2009-06-26. 
  3. "Breaking news: Hulk Hogan returns to WWE!". WWE. 2014-02-21. สืบค้นเมื่อ 2014-02-21. 
  4. "CALDWELL'S WWE RAW RESULTS 2/24: Complete "virtual-time" coverage of live Raw - Chamber PPV fall-out, Hogan's return, Taker's return, stage set for WM30, more". Pro Wrestling Torch. 2014-02-24. สืบค้นเมื่อ 2014-02-25. 
  5. "The 1st International Wrestling Grand Prix Championship Tournament". Wrestling-Titles.com. สืบค้นเมื่อ 2007-10-21. 
  6. "Pro Wrestling Illustrated Award Winners Inspirational Wrestler of the Year". Wrestling Information Archive. สืบค้นเมื่อ 2008-07-27. 
  7. "Pro Wrestling Illustrated Top 500–1991". Wrestling Information Archive. สืบค้นเมื่อ 2009-03-14. 
  8. "Pro Wrestling Illustrated's Top 500 Wrestlers of the PWI Years". Wrestling Information Archive. สืบค้นเมื่อ 2009-03-14. 
  9. "Pro Wrestling Illustrated's Top 100 Tag Teams of the PWI Years". Wrestling Information Archive. สืบค้นเมื่อ 2009-03-26. 
  10. The Great Hisa's Puroresu Dojo: Puroresu Awards: 1990s. Puroresu.com. Retrieved on May 8, 2011.
  11. The Great Hisa's Puroresu Dojo: Puroresu Awards: 1980s. Puroresu.com. Retrieved on May 8, 2011.
  12. "History of the WCW World Championship". WWE.com. สืบค้นเมื่อ 2007-10-21. 
  13. "World Tag Team Championship official title history". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-10-21. 
  14. "History of the WWE Championship". WWE. สืบค้นเมื่อ 2007-10-21. 
  15. "Past Rumble Winners". WWE. Archived from the original on October 20, 2007. สืบค้นเมื่อ 2007-10-21. 
  16. Milner, John. "Hulk Hogan". SLAM! Wrestling. สืบค้นเมื่อ 2009-02-05. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]