พระยามานวราชเสวี (ปลอด วิเชียร ณ สงขลา)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางมาจาก พระยามานวราชเสวี)
พระยามานวราชเสวี
ประธานสภาผู้แทนราษฎร
ดำรงตำแหน่ง
3 สิงหาคม พ.ศ. 2479 – 10 ธันวาคม พ.ศ. 2480
สมัยก่อนหน้า เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ
สมัยถัดไป พระยาศรยุทธเสนี
ดำรงตำแหน่ง
2 กรกฎาคม พ.ศ. 2487 – 24 มิถุนายน พ.ศ. 2488
สมัยก่อนหน้า พระยาศรยุทธเสนี
สมัยถัดไป เกษม บุญศรี
ข้อมูลส่วนบุคคล
เกิด 18 กันยายน พ.ศ. 2433
เสียชีวิต 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527 (94 ปี)

พระยามานวราชเสวี (นามเดิม ปลอด วิเชียร ณ สงขลา) (18 กันยายน พ.ศ. 2433 - 17 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2527) อดีตผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ในรัชกาลที่ 9 เป็นเวลา 15 ปี อดีตเลขาธิการคณะกรรมการกฤษฎีกา อดีตอธิบดีกรมอัยการ เลขาธิการเนติบัณฑิตยสภา อดีตประธานสภาผู้แทนราษฎร อดีตสมาชิกสภากรรมการองคมนตรีในรัชกาลที่ 6 และรัชกาลที่ 7 ได้รับพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งอภิรัฐมนตรีและองคมนตรีในรัชกาลที่ 9

พระยามานวราชเสวี เป็นบุตรพระอนันตสมบัติ (เอม) ผู้ช่วยราชการเมืองสงขลา เกิดที่บ้านพระยาสุนทรานุรักษ์ (เนตร ณ สงขลา) ตำบลบ่อยาง อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา เป็นน้องชายร่วมบิดามารดากับ เจ้าพระยาศรีธรรมาธิเบศ (จิตร ณ สงขลา) เจ้าพระยาคนสุดท้ายของประเทศไทย อดีตประธานองคมนตรี ประธานศาลฎีกา ประธานรัฐสภา เลขาธิการเนติบัณฑิตยสภา รัฐมนตรี (เสนาบดี) หลายกระทรวง

หลังจากเรียนจบชั้นมัธยมที่โรงเรียนราชวิทยาลัย ได้อยู่ในพระอุปถัมภ์ของกรมหลวงราชบุรีดิเรกฤทธิ์

พ.ศ. 2456 ได้รับทุนเล่าเรียนหลวงของกระทรวงยุติธรรม ไปศึกษาต่อกฎหมายที่โรงเรียนอินเนอร์เทมเปิล (Inner Temple) ประเทศอังกฤษ

พระยามานวราชเสวี มีบุตรชายคนเดียว ชื่อ วิรัช ณ สงขลา สมรสกับ หม่อมเจ้าหญิงวุฒิเฉลิม วุฒิไชย มีบุตรชายสองคน ชื่อ เดชาภิวัฒน์ และ ณัฐญาดา ณ สงขลา [1]

เครื่องราชอิสริยาภรณ์[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. กิติวัฒนา (ไชยันต์) ปกมนตรี, หม่อมราชวงศ์. สายพระโลหิตในพระพุทธเจ้าหลวง. กรุงเทพฯ : ดีเอ็มดี, พ.ศ. 2551. 290 หน้า. ISBN 978-974-312-022-0
  2. ราชกิจจานุเบกษา, พระราชทานเหรียญดุษฎีมาลา, เล่ม ๓๕, ตอน ๐ ง, ๒๖ มกราคม พ.ศ. ๒๔๖๑, หน้า ๒๙๓๙
  3. ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์, เล่ม ๕๕, ตอน ๐ ง, ๒๘ พฤศจิกายน พ.ศ. ๒๔๘๑, หน้า ๒๙๕๘
  4. ราชกิจจานุเบกษา, แจ้งความสำนักนายกรัฐมนตรี เรื่อง พระราชทานเหรียญรัตนาภรณ์, เล่ม ๗๐, ตอน ๑๐ ง, ๓ กุมภาพันธ์ พ.ศ. ๒๔๙๖, หน้า ๕๒๙

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]