ข้ามไปเนื้อหา

เควิน โอเวนส์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
(เปลี่ยนทางจาก Kevin Steen)
เควิน โอเวนส์
ข้อมูลส่วนบุคคล
ชื่อเกิดKevin Yanick Steen
เกิด (1984-05-07) 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1984 (42 ปี)
Saint-Jean-sur-Richelieu, Quebec, Canada
คู่สมรสKarina Lamer (สมรส 2007)
บุตร2
ชื่อบนสังเวียนKevin Owens[1]
Kevin Steen[2]
ส่วนสูง6 ฟุต 0 นิ้ว (183 เซนติเมตร)[1]
น้ำหนัก242 ปอนด์ (110 กิโลกรัม)[1]
มาจากMarieville, Quebec, Canada[1][2]
ฝึกหัดโดยJacques Rougeau[3]
Pierre Carl Ouellet[3]
Serge Jodoin[3]
Terry Taylor[4]
เปิดตัว7 พฤษภาคม 2000[3]

เควิน แยนนิก สตีน (Kevin Yannick Steen; 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1984)[3] เป็นนักมวยปล้ำอาชีพชาวแคนาดาที่เซ็นสัญญากับ WWE ภายใต้ชื่อ เควิน โอเวนส์ (Kevin Owens) เป็นแชมป์ยูนิเวอร์แซล WWE แชมป์แกรนด์สแลมคนที่ 23 ของ WWE เคยปล้ำในสมาคมริงออฟออเนอร์(ROH) เป็นแชมป์โลก ROH และแชมป์โลกแท็กทีม ROH, ใน Pro Wrestling Guerrilla (PWG) เป็นทั้งแชมป์โลก PWG และแชมป์โลกแท็กทีม PWG, ใน All American Wrestling (AAW) ได้แชมป์เฮฟวีเวท, และ Combat Zone Wrestling (CZW) ได้แชมป์ไอรอนแมน เป็นคนที่ 4 ที่ได้แชมป์โลกทั้ง WWE และ ROH

ชีวิตวัยเด็ก

[แก้]

เควิน ยานิก สตีน เกิดเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 1984 ที่เมืองแซงต์-ฌอง-ซูร์-ริเชอลิเยอ รัฐควิเบก ประเทศแคนาดา[5] และเติบโตในเมืองมารีวิลล์ ซึ่งอยู่ห่างจากมอนทรีออลไปทางตะวันออก 29 กิโลเมตร (18 ไมล์) เขามีพี่ชาย/น้องชายชื่อ เอ็ดเวิร์ด โลเวอร์ เขามีเชื้อสายฝรั่งเศส-แคนาดาและไอริช และภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาแรกที่เขาพูด[6] เขาเรียนรู้การพูดภาษาอังกฤษโดยเลียนแบบทุกอย่างที่ได้ยินขณะดูรายการ WWF Monday Night Raw[6][7] สตีนเคยเล่นกีฬาหลายชนิด เช่น ฮอกกี้น้ำแข็ง ฟุตบอล และเบสบอล แต่เขาไม่เคยคิดจะพัฒนาไปเป็นอาชีพจากกีฬาพวกนั้น โดยเฉพาะฟุตบอล หลังจากที่เขาได้รับบาดเจ็บตอนอายุ 11 ปี แทนที่จะทำอาชีพด้านกีฬาอื่น เขากลับเริ่มสนใจที่จะเป็นนักมวยปล้ำอาชีพ หลังจากที่เขาและพ่อได้ดูวิดีโอเทปของแมตช์ระหว่าง Diesel กับ Shawn Michaels ในงาน WrestleMania XI[3][5]

เส้นทางอาชีพ

[แก้]

ช่วงแรกเริ่ม (2000–2004)

[แก้]

เมื่อสตีนอายุ 14 ปี พ่อแม่ของเขาอนุญาตให้เขาเริ่มฝึกมวยปล้ำกับ Serge Jodoin นักมวยปล้ำที่อยู่ในรัฐควิเบก[3] ในปีถัดมา สตีนเริ่มฝึกกับ Jacques Rougeau[3] และเขายังได้ฝึกกับ Terry Taylor ซึ่งสตีนเรียกว่าเป็น “ครูฝึกหลัก” ของเขา[4] สตีนขึ้นปล้ำแมตช์แรกเมื่อวันที่ 7 พฤษภาคม ค.ศ. 2000 (ตรงกับวันเกิดอายุครบ 16 ปีของเขา) ที่เมืองลาซอมป์ซิยง รัฐควิเบก[3] เขาฝึกกับรูโชและปล้ำให้กับสมาคมของรูโชอยู่เป็นเวลา 4 ปี ก่อนที่จะเริ่มไปปล้ำให้กับสมาคมมวยปล้ำอื่น ๆ ในประเทศแคนาดาหลายแห่งต่อมา[3]

สมาคมอิสระ (2003–2014)

[แก้]

เมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 2003 สตีนเปิดตัวกับสมาคม International Wrestling Syndicate (IWS) ในอีเวนต์ Born to Bleed ต่อมาในอีเวนต์ Blood, Sweat and Beers เมื่อวันที่ 18 ตุลาคม Pierre Carl Ouellet เอาชนะสตีนและ El Generico ในแมตช์แบบทริปเปิลเธรต จากนั้นในวันที่ 15 พฤศจิกายน ในอีเวนต์ Payback's A Bitch เอล เจเนริโก เอาชนะสตีน ในแมตช์เดี่ยวครั้งแรกที่ทั้งสองเผชิญหน้ากัน[8]

สมาคม International Wrestling Syndicate (IWS) ได้จัดงานครบรอบ 5 ปีชื่อ V เมื่อวันที่ 15 มิถุนายน ค.ศ. 2004 ที่ Le SPAG โดยในงานนี้ El Generico คว้าแชมป์ IWS World Heavyweight Championship เป็นครั้งแรกของเขา อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้น Kevin Steen ได้ใช้สิทธิ์ผู้ท้าชิงอันดับหนึ่ง (ซึ่งเขาเพิ่งชนะมาจาก Excess 69 ก่อนหน้านั้นในคืนเดียวกัน) เพื่อท้าชิงเอล เจเนริโก และสามารถเอาชนะได้ ทำให้สตีนคว้าแชมป์ IWS World Heavyweight Championship เป็นครั้งแรกเช่นกัน การครองแชมป์ครั้งแรกของสตีนถือเป็นเหตุการณ์สำคัญของสมาคม เพราะเขาเป็นแชมป์ IWS World Heavyweight คนแรกที่นำแชมป์ไปป้องกันในต่างประเทศ โดยเอาชนะ Roderick Strong เมื่อวันที่ 30 ตุลาคม ที่เมือง Rahway ในรายการของสมาคม Jersey All Pro Wrestling (JAPW)[9] ต่อมาในวันที่ 22 กันยายน 2007 ในอีเวนต์ Blood, Sweat & Beers สตีนเอาชนะ Jay Briscoe ได้[10]

จากนั้นในวันที่ 22 มีนาคม 2008 ในอีเวนต์ Know Your Enemies สตีนคว้าแชมป์ IWS World Heavyweight Championship สมัยที่สอง โดยเอาชนะ Max Boyer และเอล เจเนริโก ในแมตช์สามเส้า ต่อมาในวันที่ 24 พฤษภาคม ในอีเวนต์ Freedom to Fight สตีนเอาชนะบอยเยอร์เพื่อคว้าแชมป์ IWS Canadian Championship ทำให้เขากลายเป็นนักมวยปล้ำคนแรกที่ครองแชมป์ของ IWS สองเส้นพร้อมกัน จากแมตช์รวมแชมป์[11]

Kevin Steen เปิดตัวกับสมาคม Combat Zone Wrestling (CZW) เมื่อวันที่ 10 กันยายน 2004 ในอีเวนต์ High Stakes II โดย SeXXXy Eddy เอาชนะสตีน, El Generico และ Excess 69 ในแมตช์แบบ 4 คนของ IWS ซึ่งภายหลังถูกยกย่องอย่างไม่เป็นทางการว่าเป็น “แมตช์แห่งปีของ CZW”[12] เมื่อวันที่ 14 พฤษภาคม 2005 สตีนเข้าร่วมทัวร์นาเมนต์ CZW Best of the Best โดยเอาชนะ Kenny The Bastard ในรอบแรก และเอาชนะ Chris Hero ในรอบที่สอง ทำให้ผ่านเข้าสู่รอบชิงชนะเลิศ แต่สุดท้ายแพ้ในแมตช์แบบ Fatal Four-Way ที่มี B-Boy, Super Dragon และ Mike Quackenbush[13]

ในอีเวนต์ Deja Vu 3 เมื่อวันที่ 13 สิงหาคม สตีนเอาชนะ Franky The Mobster เพื่อคว้าแชมป์ CZW Iron Man Championship[14] เขาครองแชมป์อยู่นาน 364 วัน ก่อนจะเสียแชมป์เมื่อวันที่ 12 สิงหาคม 2006 ให้กับนักมวยปล้ำหญิง LuFisto ในแมตช์ Steel Cage ที่อีเวนต์ CZW Trapped ซึ่งมีการเกี่ยวข้องกับกลุ่ม The Canadians, The Blackout, The Forefathers of CZW และ Eddie Kingston[15] หลังจากนั้นสตีนออกจาก CZW เพื่อไปทัวร์กับ Dragon Gate และไม่ได้กลับมาที่ CZW อีกจนถึงเดือนกุมภาพันธ์ 2008 ซึ่งเขาปรากฏตัวเพียงครั้งเดียวและปล้ำกับ Vordell Walker จบแบบไม่มีผลตัดสิน (No Contest)[11] ในเดือนเมษายน 2014 สตีนกลับมาที่ CZW อีกครั้ง โดยลงแข่งขันสองแมตช์ พบกับ Masato Tanaka และ D. J. Hyde ตามลำดับ[16]

ขณะที่ปล้ำให้กับ Combat Zone Wrestling (CZW) อยู่นั้น Kevin Steen ก็เริ่มไปปล้ำให้กับ Pro Wrestling Guerrilla (PWG) ด้วย เมื่อวันที่ 13 พฤษภาคม 2005 ในอีเวนต์ Jason Takes PWG สตีนเริ่มศึกความบาดหมางแรกของเขาใน PWG เมื่อเขาช่วย Excalibur เอาชนะ Super Dragon ในแมตช์ Guerrilla Warfare และยังเปิดเผยว่าเขาคือ “Super Dragon ตัวปลอม” ที่คอยโจมตีตัวจริงในช่วงหลายเดือนก่อนหน้านั้น[17] ต่อมาในวันที่ 6 สิงหาคม 2005 ในอีเวนต์ Zombies Shouldn't Run สตีนเอาชนะ A. J. Styles เพื่อคว้าแชมป์ PWG Championship[18] เขาครองแชมป์เกือบ 4 เดือน ก่อนจะเสียแชมป์ให้กับ Joey Ryan ในอีเวนต์ Chanukah Chaos (The C's Are Silent) หลังจากมีการแทรกแซงจาก Super Dragon[19] ความบาดหมางระหว่างสตีนกับ Super Dragon จบลงในวันที่ 16 ธันวาคม 2005 ที่อีเวนต์ Astonishing X-Mas ซึ่งสตีนแพ้ในแมตช์ Guerrilla Warfare[20]

ในปี 2006 สตีนเริ่มจับทีมกับ El Generico และทั้งคู่เริ่มไล่ล่าแชมป์โลกแท็กทีม PWG วันที่ 29 กรกฎาคม 2007 ในอีเวนต์ Giant-Size Annual No. 4 สตีนและเอล เจเนริโก เอาชนะทีมแชมป์อย่าง PAC และ Roderick Strong เพื่อคว้าแชมป์แท็กทีมของ PWG[21] ทั้งคู่ป้องกันแชมป์ได้เกือบสามเดือน ก่อนจะเสียแชมป์ให้กับ Davey Richards และ Super Dragon เมื่อวันที่ 27 ตุลาคม ในประเทศ England ระหว่างทัวร์ European Vacation II[22] คืนถัดมา สตีนจับทีมกับ PAC เพื่อพยายามชิงแชมป์กลับจาก Dragon และ Richards โดยก่อนแมตช์เขาประกาศว่าถ้าแพ้ เขาจะออกจาก PWG อย่างไม่มีกำหนด สุดท้ายสตีนและ PAC แพ้ ทำให้เขาต้องออกจาก PWG[23]

อย่างไรก็ตาม สตีนกลับมาที่ PWG อีกครั้ง และพร้อมกับเอล เจเนริโก คว้าแชมป์แท็กทีมสมัยที่สอง โดยเอาชนะทีม The Dynasty (Joey Ryan และ Scott Lost) ในแมตช์แบบฉับพลันเมื่อวันที่ 21 มีนาคม 2008[24] สตีนและเจเนริโกยังกลายเป็นทีมแรกในประวัติศาสตร์ PWG ที่เข้าร่วมทัวร์นาเมนต์ Dynamite Duumvirate Tag Team Title Tournament พร้อมกับป้องกันแชมป์ในทุกแมตช์ของพวกเขา ในรอบชิงชนะเลิศของทัวร์นาเมนต์ พวกเขาเสียแชมป์ให้กับ Jack Evans และ Roderick Strong ทำให้การครองแชมป์สมัยที่สองสิ้นสุดลง[25] ท้ายที่สุด สตีนออกจาก PWG หลังจากได้รับความสนใจจาก Ring of Honor (ROH) มากขึ้น โดยสตีนกล่าวว่าเขาไม่สามารถปล้ำให้ ROH และ PWG พร้อมกันได้ จึงเลือก ROH เพราะมีค่าตัวที่ดีกว่าและทำให้เขามีชื่อเสียงมากขึ้น[26]

เส้นทางของสตีนใน Ring of Honor (ROH) ถือเป็นหนึ่งในเรื่องราวที่ยิ่งใหญ่และดราม่าที่สุดของมวยปล้ำอินดี้ยุค 2000s–2010s เพราะมีทั้งการสร้างทีมระดับตำนาน การทรยศ การถูกไล่ออก และการกลับมาแก้แค้นแบบยาวหลายปี ก่อนจะจบด้วยการเป็นแชมป์โลก ปี 2007 สตีนเข้ามาใน ROH พร้อมเพื่อนสนิทในชีวิตจริงอย่าง El Generico[27] พวกเขาเคยปล้ำทีมกันมานานในวงการอินดี้ โดยเฉพาะที่ PWG ช่วงแรกทั้งคู่ยังเป็นมิดการ์ดแท็กทีม สไตล์ของทีมคือ สายฮาร์ดคอร์, คอมเมดี้ เคมีเข้ากันมากจนแฟน ROH เริ่มชอบพวกเขาอย่างรวดเร็ว[28] ทีมของพวกเขาถูกเรียกว่า Steenerico ทั้งคู่มีแมตช์ที่โดดเด่นมากหลายครั้ง จนกระทั้งคว้าแชมป์แท็กทีม ROH มาได้สำเร็จ[29] หลังจากเสียแชมป์ให้กับทีม The American Wolves สตีนเริ่มหงุดหงิดรู้สึกว่า Generico ทำทีมแพ้ ทั้งคู่เริ่มทะเลาะกันบ่อยจนนำไปสู่การแตกหัก สตีนหักหลัง Generico กลายเป็นอธรรมเต็มตัว[30] ทั้งคู่เริ่มเปิดศึกกันจากความบาดหมางกลายเป็นสงคราม[31][32] จนนำไปสู่แมตช์ที่ดังที่สุดคือศึก Final Battle 2010 เป็นการเดิมพันระหว่างอาชีพของสตีนและหน้ากากของเจเนริโก ผลคือ Generico ชนะ สตีนถูกไล่ออกจาก ROH (ในเนื้อเรื่อง) ความบาดหมางนี้ได้รับการโหวตโดย Wrestling Observer Newsletter ว่าเป็นความบาดหมางยอดเยี่ยมแห่งปี 2010[33]

สตีนกลับมาปรากฎตัวใน ROH ในปี 2011 เขาถูกพาออกมาโดย Steve Corino ซึ่งตอนนั้นได้เป็นฝ่ายธรรมะและบอกกับแฟนๆ ว่าสตีนเปลี่ยนตัวเองแล้ว เขาต้องการโอกาสใหม่ เขาอยากไถ่บาป Corino ขอให้ ROH ให้โอกาสสตีนอีกครั้ง แต่ฝ่ายบริหารของ ROH โดยเฉพาะ Jim Cornette ปฏิเสธทันที เจ้าหน้าที่จึงไล่สตีนออกจากอารีนา หลังจากนั้น Corino ต้องปล้ำกับ Michael Elgin หลังแมตช์กลุ่ม House of Truth เข้ามารุมทำร้าย Corino ทันใดนั้นสตีนวิ่งกลับเข้ามาช่วย แฟนๆ ในสนามดีใจมากเหมือนเขาจะกลับมาเป็นคนดีจริง แต่แล้วสตีนกลับหักหลัง Corino เขาโจมตี Corino และ Jimmy Jacobs ซึ่งเป็นผู้สนับสนุนของ Corino หลังจากนั้น เจ้าหน้าที่ ROH รีบเข้ามาลากสตีนออกจากสนาม ขณะที่ Jim Cornette ประกาศว่าสตีนจะไม่มีวันได้ปล้ำใน ROH อีกต่อไป[34] แม้สตีนจะเป็นฝ่ายอธรรม แต่แฟนกลับเชียร์เขาเพราะเชื่อว่าสตีนถูก ROH เอาเปรียบจริง สตีนเริ่มก่อกวนบริษัทหลายแบบ เช่น บุกบอร์ด ROH วันที่ 22 กรกฎาคม สตีนเข้าไปโพสต์ใน ROH Official Message Board และยังโพสต์ชมค่าย PWG วันที่ 15 กันยายนเว็บไซต์ของ ROH ถูกเปลี่ยนลิงก์ไปยังวิดีโอ ในวิดีโอสตีนบอกว่าเขาจะไปปรากฏตัวใน Death Before Dishonor IX[35] ในโชว์นั้นเขาเข้าไปขัดจังหวะแมตช์ระหว่าง El Generico กับ Jimmy Jacobs จากนั้นเขาก็เรียกตัว Corino ซึ่งในเวลานั้นกำลังปล้ำอยู่ที่ญี่ปุ่น ก่อนที่เขาจะ Powerbomb ใส่ Jacobs ลงบนขอบเวที หลังจากนั้น สตีนถูกเผชิญหน้าโดย Cornette และประธาน ROH Cary Silkin สตีนพยายามจะใช้ท่า Package Piledriver ใส่ Silkin แต่รปภก็เข้ามาพาเขาออกจากอารีนา[36]

วันที่ 5 พฤศจิกายน ของรายการ ROH สตีนได้กลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง พร้อมกับนักมวยปล้ำจาก Ohio Valley Wrestling ชื่อ Christian Mascagni ในฐานะที่ปรึกษากฎหมายของเขา โดยเขาขู่ Cornette และ ROH ว่าจะดำเนินการทางกฎหมาย หากเขาไม่ได้รับการคืนสถานะภายในสามสัปดาห์[37] ต่อมาในวันที่ 3 ธันวาคม สตีนได้รับสิทธิ์ให้ขึ้นปล้ำกับ Corino โดยมีอนาคตของเขาใน ROH เป็นเดิมพัน ในศึก Final Battle 2011 วันที่ 23 ธันวาคม[38] ในแมตช์นั้น สตีนเอาชนะ Corino ได้ ทำให้เขาได้อาชีพใน ROH กลับคืนมา หลังแมตช์ เขาได้ใช้ท่า Package Piledriver ใส่ Jimmy Jacobs ก่อนจะใช้ท่าเดียวกัน ฟาด El Generico ทะลุโต๊ะ ในช่วงท้ายของค่ำคืนนั้น เขายังได้เผชิญหน้ากับแชมป์โลก ROH ในขณะนั้น Davey Richards[39] ในวันที่ 12 พฤษภาคม ในศึก Border Wars 2012 สตีนเอาชนะ Davey Richards และคว้าแชมป์โลก ROH ได้เป็นครั้งแรก ทำให้เขากลายเป็น ชาวแคนาดาคนแรกที่ได้ครองแชมป์นี้[40][41] ใน Final Battle 2012: Doomsday เขายังสามารถป้องกันแชมป์ได้กับ El Generico ในแมตช์ไต่บันไดสุดมันส์[42] ก่อนเสียแชมป์ให้ Jay Briscoe ใน Supercard of Honor VII[43]

ปี 2013 มีสตอรี่ใหญ่กับกลุ่ม SCUM ที่นำโดย Steve Corino สตีนกลายเป็นหนึ่งในคนที่ช่วยปกป้อง ROH จากกลุ่มนี้[44] หลังจากนั้นเขาเริ่มมีสตอรี่กับ Adam Cole ซึ่งตอนนั้นเป็นดาวรุ่งที่กำลังถูกดัน เป็นสตอรี่สำคัญช่วงท้ายของสตีน สตีนพยายามทวงแชมป์โลกกลับมาจาก Cole ที่เป็นแชมป์ตอนนั้น[45] แต่สุดท้ายก็ไม่สามารถคว้ากลับมาได้[46] หลังจากที่แพ้ให้กับ Shinsuke Nakamura ในศึก War of the Worlds 2014 ซึ่งเป็นรายการที่จัดร่วมกันระหว่าง Ring of Honor และ New Japan Pro-Wrestling เมื่อวันที่ 17 พฤษภาคม สตีนประกาศว่าเขากำลังจะออกจาก ROH หลังจากนั้นเขาถูก Silas Young ดูถูกและทำร้าย[47] ต่อมาในวันที่ 22 มิถุนายน ในศึก Best in the World 2014 เอาชนะ Young ได้ และประกาศว่าสัญญาของเขาจะหมดลงภายใน “ประมาณหนึ่งเดือนครึ่ง”[48] จากนั้นในวันที่ 19 กรกฎาคม ในการอัดเทปรายการ ROH สตีนเอาชนะ Steve Corino ในแมตช์สุดท้ายของเขาใน ROH[49]

ในปี 2010 สตีนกลับมาปล้ำให้กับ PWG อีกครั้ง หลังจากก่อนหน้านี้เขาเคยออกจากสมาคมไป[50] โดยการกลับมาครั้งนี้เขามาในบทตัวร้าย และเข้าร่วมกลุ่ม The Nightmare Violence Connection ร่วมกับ Akira Tozawa[51] On February 2, 2011, it was announced that Steen would be teaming with Tozawa for the tournament, which took place on March 4.[52][53] ต่อมาสตีนเริ่มกลับมามีบทบาทสำคัญในสมาคมอีกครั้งโดยคว้าแชมป์โลก PWG เป็นสมัยที่ 2 จากเกลาดีโอ กัสตัญโญลี[54] และเปิดศึกกับอดีตคู่หู El Generico ซึ่งเคยเป็นแท็กทีมคู่กันมาก่อน[55] โดยความบาดหมางของทั้งสองใน PWG เป็นส่วนหนึ่งของสตอรี่ใหญ่ที่ดำเนินต่อเนื่องนำไปสู่การชิงแชมป์โลกของ PWG และกลายเป็นสตีนที่เสียแชมป์ให้กับ Generico ในแมตช์ไต่บันได จากการแทรกแซงของ The Young Bucks หลังจบแมตช์ Super Dragon ได้กลับมาปรากฏตัวเป็นครั้งแรกในรอบกว่า 3 ปี โดยออกมาช่วยสตีน และทั้งสองก็ยอมรับคำท้าของ Young Bucks สำหรับการเจอกันในแมตช์ Guerrilla Warfare[56] และเป็นทีมสตีนกับดราก้อนในนาม "Appetite for Destruction" เป็นฝ่ายชนะคว้าแชมป์แท็กทีม PWG ได้สำเร็จ[57] และยังสามารถคว้าแชมป์โลกกลับมาได้เป็นสมัยที่ 3[58] สตีนครองแชมป์อยู่นานหลายเดือนก่อนจะเสียแชมป์ให้กับ Adam Cole[59][60]

หลังจากที่ El Generico ตกลงเซ็นสัญญากับ WWE เขาและสตีนได้กลับมาจับทีมกันอีกครั้งเป็นครั้งสุดท้าย เมื่อวันที่ 12 มกราคม 2013 โดยเข้าร่วมทัวร์นาเมนต์ Dynamite Duumvirate Tag Team Title Tournament 2013 ของ PWG ทั้งคู่เอาชนะทีม The Briscoe Brothers และทีม Future Shock (Adam Cole และ Kyle O'Reilly) ก่อนจะแพ้ในรอบชิงชนะเลิศให้กับ The Young Bucks[61] ต่อมาในวันที่ 31 สิงหาคม ในรายการ Battle of Los Angeles 2013 สตีนได้หันเป็นอธรรมและก่อตั้งกลุ่มใหม่ชื่อ The Mount Rushmore of Wrestling ร่วมกับแชมป์โลก PWG ในขณะนั้น Adam Cole และแชมป์แท็กทีม PWG The Young Bucks ในที่สุด[62][63] เมื่อวันที่ 26 กรกฎาคม 2014 สตีนแพ้ให้กับ Trevor Lee ใน แมตช์อำลาของเขาใน PWG ก่อนจะออกจากสมาคม[64]

ดับเบิลยูดับเบิลยูอี (2014–ปัจจุบัน)

[แก้]

12 สิงหาคม 2014 มีประกาศว่าเขาได้เซ็นสัญญากับ WWE และเข้าร่วมสังกัดค่ายพัฒนาทักษะ NXT ในวันที่ 25 สิงหาคม[65] เขาได้รับชื่อใหม่ว่า เควิน โอเวนส์ และ NXT ได้ออกวิดีโอโปรโมตตั้งแต่วันที่ 20 พฤศจิกายนการเปิดตัวครั้งแรกของเขาที่จะเกิดขึ้น;[66] โอเวนส์รายละเอียดว่าเขาได้ปล้ำเป็นเวลา 14 ปีก่อนที่จะทำให้มันเป็นไป WWE หลังจากที่ต้องเผชิญกับ (และกลายเป็นเพื่อนกับ) อีกหลายปัจจุบัน WWE มวยปล้ำหรือ NXT วงจรอิสระปีที่ผ่านมา แต่ WWE ลงนามพวกเขาครั้งแรก ตอนนี้เขาอยู่ที่นี่, โอเวนส์ประกาศว่าเขาจะต่อสู้กับทุกคนและทุกคนเพราะการต่อสู้เป็นวิธีที่ดีที่สุดที่เขาจะให้ครอบครัวของเขา[67][68][69]

ใน NXT TakeOver: R Evolution โอเวนส์ได้เปิดตัวขึ้นปล้ำครั้งแรกโดยชนะซีเจ พาร์เกอร์ คืนเดียวโอเวนส์ได้มาลอบทำร้ายเพื่อนรักอย่าง แซมี เซย์น (อดีต เอล เจเนริโก) หลังจากที่คว้าแชมป์ NXTมาได้[70][71] จากนั้นโอเวนส์ได้ขอชิงแชมป์ NXT จากเซนใน NXT TakeOver: Rival[72] และโอเวนส์ก็เป็นฝ่ายชนะได้แชมป์ NXT สมัยแรก (สองเดือนหลังจากเปิดตัว)[73] ในรอว์ วันที่ 18 พฤษภาคม 2015 โอเวนส์ได้เปิดตัวค่ายหลักโดยมาเล่นงานจอห์น ซีนา เจ้าของแชมป์ยูเอสในตอนนั้น และได้เจอกันในแบบนอกรอบในอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ (2015) โดยโอเวนส์เอาชนะไปได้ในแมตช์เปิดตัว[74][75] ในมันนีอินเดอะแบงก์ (2015) โอเวนส์ได้แพ้ให้กับซีนา หลังแมตช์โอเวนส์ได้มาเล่นงานซีนา และจับใส่ท่า Pop-up powerbomp กับขอบเวที[76] ในรายการพิเศษ WWE The Beast in the East ที่โตเกียว, ญี่ปุ่น โอเวนส์เสียแชมป์ NXT ให้กับฟิน บาเลอร์ หลังจากที่ครองแชมป์มาเป็นเวลา 143 วัน[77] ในแบทเทิลกราวด์ (2015) โอเวนส์ได้ชิงแชมป์ยูเอสกับซีนา แต่โอเวนส์ก็แพ้ไปด้วยท่าซับมิสชั่น STF[78] ในNXT TakeOver: Brooklyn โอเวนส์ได้รีแมตช์ชิงแชมป์ NXT กับบาเลอร์ในแมตช์ไต่บันได แต่ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์คืนมาได้[79] คืนต่อมาได้ร่วมปล้ำซัมเมอร์สแลม (2015) โดยเอาชนะซีซาโรไปได้[80][81]

ในไนท์ออฟแชมเปียนส์ (2015)โอเวนส์คว้าแชมป์อินเตอร์คอนติเนนทัลสมัยแรกได้จากไรแบ็ก และเป็นเข็มขัดแชมป์เดี่ยวเส้นแรกของเขาในค่ายหลัก WWE[82] ในโชว์พิเศษWWE Live from Madison Square Gardenป้องกันแชมป์ครั้งแรกชนะคริส เจริโคไปได้[83] ในเฮลอินเอเซล (2015)สามารถป้องกันแชมป์จากไรแบ็กได้[84] โอเวนส์ได้เข้าร่วมทัวร์นาเมนต์เพื่อตำแหน่งแชมป์โลกเฮฟวี่เวท WWEที่ว่างอยู่[85][86] โดยแพ้ให้ดีน แอมโบรสในรอบรองที่เซอร์ไวเวอร์ซีรีส์ (2015)[87][88] ในทีแอลซี (2015)เสียแชมป์อินเตอร์ให้กับแอมโบรส[89] ในรอยัลรัมเบิล (2016)แพ้แอมโบรสในแมตช์แลสแมนสแตนดิ้งชิงแชมป์อินเตอร์ คืนเดียวกันได้เข้าร่วมรอยัลรัมเบิลแต่ก็ถูกเหวี่ยงออกโดยอดีตเพื่อนอย่างแซมี เซย์น[90] ในรอว์ 15 กุมภาพันธ์โอเวนส์สามารถคว้าแชมป์อินเตอร์คืนได้เป็นสมัยที่2 แบบ 5 เส้า (Fatal 5-Way)[91] โอเวนส์ได้ร่วมปล้ำเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 32โดยป้องกันแชมป์อินเตอร์แบบไต่บันได 7 คน แต่ก็เสียให้แซค ไรเดอร์[92] ในเพย์แบ็ก (2016)ชนะเซย์นไปได้[93] ในเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2016)ได้ชิงแชมป์อินเตอร์สี่เส้าซึ่งเดอะมิซป้องกันแชมป์ได้[94] ในมันนีอินเดอะแบงก์ (2016)โอเวนส์แพ้ในมันนีอินเดอะแบงก์แลดเดอร์แมตช์ครั้งแรกของเขา[95]

19 กรกฎาคมโอเวนส์ได้ถูกดราฟท์ไปรอว์[96] ในแบทเทิลกราวด์ (2016)แพ้เซย์นเป็นการจบเรื่องราว[97] ต่อมาได้มีบทเป็นเพื่อนกับคริส เจริโค[98] ในรอว์ 29 สิงหาคมโอเวนส์ได้ชนะสี่เส้าคว้าแชมป์ยูนิเวอร์แซล WWEสมัยแรกได้สำเร็จ จากการช่วยเหลือจากทริปเปิลเอช[99][100] จากนั้นได้เปิดศึกกับเซท รอลลินส์ โดยโอเวนส์สามารถป้องกันแชมป์เอาไว้ได้ทั้งในแคลชออฟแชมเปียนส์ (2016)[101][102] และเฮลอินเอเซล (2016) จากการช่วยเหลือของเพื่อนซี้อย่างเจริโค[103][104] ในโรดบล็อก: เอ็นด์ออฟเดอะไลน์สามารถป้องกันแชมป์กับโรแมน เรนส์ได้โดยการถูกเจริโคใส่ Codebreaker ช่วยให้โอเวนส์ชนะฟาล์ว[105] ในรอว์ 9 มกราคมโอเวนส์ได้ช่วยเจริโคให้คว้าแชมป์ยูเอสได้จากเรนส์แบบแฮนดิแคป[106] ในรอยัลรัมเบิล (2017)ต้องป้องกันแชมป์กับเรนส์แบบไม่มีกฏกติกาโดยเจริโคถูกขังในกรงฉลามอยู่เหนือเวที แต่โอเวนส์ก็ป้องกันแชมป์ไว้ได้โดยการช่วยเหลือจากบรอน สโตรว์แมน[107][108][109] ในรอว์ 13 กุมภาพันธ์ได้หักหลังได้เจริโคในงานฉลอง "Festival of Friendship" ยุติบทบาทเพื่อนที่แสนดี[110] ในฟาสต์เลน (2017)ได้เสียแชมป์ให้โกลด์เบิร์กโดยการก่อกวนของเจริโค หลังจากครองแชมป์เป็นเวลา 188 วัน[111][112] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 33ได้แชมป์ยูเอสจากเจริโค[113][114][115]

เมษายน 2017 โอเวนส์ได้ย้ายมาสแมคดาวน์ในฐานะแชมป์ยูเอส[116] แต่ในเพย์แบ็ก (2017)ได้เสียแชมป์ให้เจริโคทำให้ย้ายตามมาสแมคดาวน์ด้วย[117][118][119] สองวันถัดมาโอเวนส์ก็ได้คืนสมัยที่2[120] Live event 7 กรกฎาคม ที่เมดิสันสแควร์การ์เดน เสียแชมป์ให้เอเจ สไตส์[121] ก่อนจะกระชากคืนได้ในแบทเทิลกราวด์ (2017)เป็นสมัยที่3 และเสียคืนให้เอเจเพียง2วัน[122] ในเฮลอินเอเซล (2017)ได้เอาชนะเชน แม็กแมนโดยการช่วยเหลือจากแซมี เซย์น ทำให้กลับมาเป็นเพื่อนกันอีกครั้ง[123] ในรอยัลรัมเบิล (2018)โอเวนส์กับเซย์นได้ร่วมชิงแชมป์ WWE กับเอเจ สไตส์แบบแฮนดิแคป 2 ต่อ 1 พร้อมประกาศว่าจะเป็นแชมป์ร่วมกันครั้งแรกในประวัติศาสตร์ แต่ก็ไม่ได้แชมป์ ในสแมคดาวน์ 6 กุมภาพันธ์ โอเวนส์ต้องเจอกับเซย์นเพื่อสิทธิ์ชิงแชมป์กับเอเจในฟาสต์เลน (2018) ผลปรากฏว่าเอเจมาก่อกวน ไบรอันจึงประกาศให้เป็นสามเส้า ก่อนจะกลายมาเป็นหกเส้าในเวลาต่อมา สุดท้ายก็อดแชมป์เพราะเชนมาก่อกวนทั้งโอเวนส์กับเซย์น 2วันต่อมาทั้งคู่ได้กระทืบเชนจนเละ สัปดาห์ต่อมาทั้งคู่ได้ถูกไบรอันไล่ออก(ในบท)ก่อนจะกระทืบไบรอันเละไปอีกคน อีกสัปดาห์ต่อมาไบรอันประกาศจับคู่กับเชนเจอโอเวนส์และเซย์นที่เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 34โดยถ้าพวกเขาชนะก็จะได้รับจ้างกลับมา แต่สุดท้ายทั้งคู่ก็แพ้[124]

รอว์คืนต่อมาโอเวนส์กับเซย์นได้มาของานกับ GM ของรอว์ เคิร์ต แองเกิลแต่แองเกิลบอกว่ามีที่ว่างแค่ตำแหน่งเดียวเท่านั้นเลยจัดให้ทั้งคู่เจอกันเพื่อเซ็นสัญญาสังกัดรอว์แต่ก็แพ้นับ 10 ทั้งคู่ทำให้ไม่มีใครได้งาน แต่อย่างไรก็ตาม ในสัปดาห์ต่อมาทั้งคู่ก็ได้รับการเซ็นสัญญาโดย Commissioner ของรอว์ สเตฟานี แม็กแมน ทำให้ทั้งคู่ได้เป็นสตาร์ของรอว์ หลังจากที่เซย์นได้รับบาดเจ็บต้องพักหลายเดือนทำให้โอเวนส์ต้องฉายเดี่ยวและไปเปิดศึกเจอกับบรอน สโตรว์แมนในแมตช์กรงเหล็กศึกเอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2018)ซึ่งโอเวนส์เป็นฝ่ายชนะโดยการถูกบรอนเหวี่ยงออกจากยอดกรงลงมาอัดโต๊ะผู้บรรยาย ต่อมาโอเวนส์ได้ขอท้าชิงกระเป๋าสัญญามันนีอินเดอะแบงก์กับบรอนในซัมเมอร์สแลม (2018)แต่ไม่สำเร็จ ในรอว์ 27 สิงหาคมหลังจากที่แพ้เซท รอลลินส์ในการชิงแชมป์อินเตอร์นั้นโอเวนส์ได้ประกาศลาออก "I Quit" ก่อนจะเดินกลับไปหลังเวที แต่เพียงแค่สัปดาห์เดียวโอเวนส์ก็กลับมาโดยเล่นงานบ็อบบี แลชลีย์ ในเดือนตุลาคม 2018 โอเวนส์ได้เข้ารับการผ่าตัดเข่าจากการบาดเจ็บสะสม

ในสแมคดาวน์ 26 กุมภาพันธ์ 2019 โอเวนส์ได้กลับมาอีกครั้งโดยวินซ์ แม็กแมนให้สิทธิ์โอเวนส์ชิงแชมป์ WWE กับแดเนียล ไบรอันใน Fastlane แทนโคฟี คิงส์ตันที่ถูกวินซ์ปลดตำแหน่งผู้ท้าชิง[125] แต่โอเวนส์ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์ได้[126] ต่อมาหลังจากโคฟีคว้าแชมป์จากไบรอันได้ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 35 โอเวนส์ก็ได้ทำทีเป็นขอเข้าร่วมกลุ่มเดอะนิวเดย์แทนบิ๊กอีที่บาดเจ็บโดยใช้ชื่อว่า Big O[127] แต่เพียงสัปดาห์เดียวโอเวนส์ก็หักหลังกลุ่มและประกาศจะท้าชิงแชมป์ WWE กับโคฟี[128] แต่ไม่สามารถคว้าแชมป์ได้[129] ต่อมาก็ได้ไปรวมทีมกับแซมี เซย์นอีกครั้งช่วงสั้นๆ ก่อนจะกลับมาเป็นฝ่ายธรรมะและเปิดศึกกับเชน แม็กแมนโดยเอาชนะเชนไปได้ใน SummerSlam ที่มีอาชีพของโอเวนส์เป็นเดิมพัน[130][131] แต่ต่อมาก็ถูกเชนไล่ออกจากการที่เป็นกรรมการในแมตช์ของเชนและไม่สามารถทำให้เชนชนะได้[132][133] ในสแมคดาวน์ตอนแรกทางช่อง FOX (4 ตุลาคม 2019) โอเวนส์สามารถเอาชนะเชนไปได้ในการไต่บันไดชิงกระเป๋าสัญญาทำให้โอเวนส์ได้กลับมา WWE อีกครั้งและเชนถูกไล่ออก[134] ต่อมาโอเวนส์ก็ถูกดราฟท์มารอว์[135] และเปิดศึกระยะยาวกับเซท รอลลินส์เอาชนะไปได้ในกติกาไม่มีการปรับแพ้ฟาล์วที่เรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 36[136][137]

ในปลายปี 2020 โอเวนส์ได้เปิดศึกท้าชิงแชมป์ยูนิเวอร์แซลกับโรแมน เรนส์ถึง 3 ครั้งทั้งใน TLC กติกาใช้โต๊ะ บันได เก้าอี้[138], แมตช์กรงเหล็กใน SmackDown และใน Royal Rumble กติกา Last Man Standing แต่โอเวนส์ก็เป็นฝ่ายแพ้ทุกครั้ง[139] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 37เอาชนะแซมี เซย์นไปได้โดยมีโลแกน พอลอยู่ข้างเวทีก่อนจะจับโลแกนใส่สตันเนอร์[140] ในศึกเฮลอินเอเซลแพ้คืนให้เซย์น[141] แต่ก็เอาชนะคืนไปได้ในกติกา Last Man Standing[142] ทำให้ได้สิทธิ์เข้าร่วมมันนีอินเดอะแบงก์แต่ชิงไม่สำเร็จ[143] ในเดือนตุลาคม 2021 ได้ถูกดราฟท์มาสังกัดรอว์และได้เป็นอธรรมอีกครั้งโดยเล่นงานแชมป์ WWE อย่างบิ๊กอี[144][145][146] ปี 2022 ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 38โอเวนส์ได้ออกมาจัดรายการ KO Show โดยมีสโตน โคลด์ สตีฟ ออสตินเป็นแขกรับเชิญพิเศษก่อนจะท้าเจอกันในรูปแบบไม่มีกฎกติกาเป็นคู่เอกและยังเป็นแมตช์แรกของออสตินในรอบ 19 ปีโดยโอเวนส์เป็นฝ่ายแพ้ไป[147][148] ในเดือนสิงหาคมได้กลับมาเป็นธรรมะอีกครั้ง[149] และได้ร่วมทีมกับแซมี เซย์นอีกครั้งเพื่อปราบเดอะบลัดไลน์และสามารถคว้าแชมป์อันดิสพิวเต็ดแท็กทีมกับดิอูโซส์ในคู่เอกเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 39ทำให้โอเวนส์เป็นแชมป์แกรนด์สแลมคนที่ 16 ของ WWE และยังเป็นแชมป์เส้นแรกในรอบ 6 ปี นอกจากนี้ยังเป็นคู่เอกในเรสเซิลเมเนียครั้งที่ 2 ติดต่อกันของโอเวนส์[150] Dave Meltzer ได้ให้คะแนนแมตช์นี้ถึง 5 ดาวเป็นครั้งแรกในอาชีพของโอเวนส์[151] ก่อนที่ในศึกเพย์แบ็กจะเสียแชมป์ให้กับสมาชิกเดอะ จัดจ์เมนท์ เดย์อย่างฟิน บาเลอร์และแดเมียน พรีสต์[152]

ในเดือนตุลาคม 2023 โอเวนส์ได้เทรดมาอยู่สแมคดาวน์แลกกับเจย์ อูโซที่ย้ายไปรอว์ ทำให้ต้องแยกทีมกับเซย์นโดยปริยาย[153] หลังจากมาอยู่สแมคดาวน์โอเวนส์ก็ได้เปิดศึกกับแชมป์ยูเอส โลแกน พอล[154] โดยชนะทัวร์นาเมนต์หาผู้ท้าชิงแชมป์ยูเอสในศึกรอยัลรัมเบิล 2024[155] แต่ไม่ได้แชมป์เพราะใช้สนับมือต่อยโลแกนจนถูกปรับแพ้ฟาล์ว[156] ในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 40 โอเวนส์ได้ชิงแชมป์ยูเอสแบบสามเส้ากับโลแกน พอล(แชมป์)และแรนดี ออร์ตันแต่ไม่สามารถกระชากแชมป์จากพอลได้[157] ในเดือนตุลาคม 2024 โอเวนส์ได้กลายเป็นอธรรมอีกครั้งโดยการเล่นงานแชมป์อันดิสพิวเต็ด WWE โคดี โรดส์[158] และเปิดศึกกันเพื่อตำแหน่งแชมป์แต่ก็ไม่สามารถคว้าแชมป์ได้[159][160] ต่อมาได้ทำร้ายเพื่อนรักอย่างแซมี เซย์นเพราะไม่ช่วยเขากระชากแชมป์จากโคดี[161] ทั้งคู่จึงได้เจอกันในรูปแบบ Unsanctioned ในศึกอิลิมิเนชั่น แชมเบอร์ 2025 โดยเป็นโอเวนส์ที่เอาชนะไปได้ และจะเล่นงานเซย์นหลังแมตช์แต่แรนดี ออร์ตันออกมาช่วยไว้[162] ออร์ตันได้ท้าโอเวนส์ให้เจอกันในเรสเซิลเมเนีย ครั้งที่ 41 แต่ว่าโอเวนส์มีอาการบาดเจ็บต้องเข้ารับการผ่าตัดที่คอ ทำให้ต้องพักเป็นเวลาหลายเดือนไม่สามารถร่วมปล้ำเมเนียได้[163]

สไตล์การปล้ำ

[แก้]

ท่าไม้ตาย: Pop-up Powerbomb, Stunner (รับสืบทอดจาก Stone Cold), Package Piledriver (ใช้ในอินดี้, WWE ไม่อนุญาต) จุดเด่น: แม้น้ำหนักตัวเยอะ แต่เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว ทำท่าพลิกแพลงและกระโดดได้ดี คาแรกเตอร์: ปากเก่ง กวนประสาท มีทั้งมุมนักสู้เพื่อครอบครัว และตัวร้ายเจ้าเล่ห์

สื่ออื่นๆ

[แก้]

ในปี 2012 สมาคม Ring of Honor (ROH) ได้ออกชุดดีวีดีสองแผ่นชื่อ Kevin Steen: Ascension to the Top ซึ่งเน้นเรื่องราวสองปีแรกของเขากับสมาคม และ Kevin Steen: Descent into Madness ที่กล่าวถึงการปล้ำเดี่ยวของเขาในช่วงปี 2009–2010 ในปี 2013 ROH ได้ออกดีวีดีชื่อ Kevin Steen: Hell Rising ซึ่งรวบรวมแมตช์ที่ดีที่สุดของเขาในสมาคม รวมถึงบทสัมภาษณ์แบบ shoot interview ที่สตีนพูดอย่างละเอียด โดยเฉพาะเกี่ยวกับความสัมพันธ์ของเขากับ Jim Cornette และการวางบทของ ROH[26] อย่างไรก็ตาม ดีวีดีชุดนี้ถูกนำออกจากร้านค้าออนไลน์ของ ROH ไม่นานหลังจากวางจำหน่าย[164][165] แต่ต่อมาก็ถูกนำกลับมาจำหน่ายอีกครั้งในช่วงเทศกาลคริสต์มาสปี 2013[166] หลังจากที่สตีนออกจาก ROH ทางสมาคมก็ได้ออกชุดดีวีดีสามแผ่นอีกชุดหนึ่งชื่อ Thanks Steen Thanks ซึ่งรวบรวมแมตช์ตั้งแต่ช่วงท้ายของการครองแชมป์ของเขาไปจนถึงแมตช์สุดท้ายกับสมาคม[167]

ชีวิตส่วนตัว

[แก้]

สตีนแต่งงานกับ Karina Lamer ในปี 2007[168] ทั้งคู่มีลูกชายชื่อ โอเวน ซึ่งตั้งชื่อตาม Owen Hart โดยสตีนยังอุทิศชื่อบนเวทีใน WWE ของเขาให้กับทั้งลูกชายและโอเวน ฮาร์ตด้วย[169] นอกจากนี้พวกเขายังมีลูกสาวชื่อ เอโลดี เลย์ลา (Élodie Leila)[170] ในช่วงท้ายของอีเวนต์ DDT4 คืนแรกในเดือนพฤษภาคม 2008 โอเวนซึ่งตอนนั้นอายุเพียงหกเดือน ได้ปรากฏตัวในช่วงหนึ่งร่วมกับ Excalibur ซึ่งเอ็กซ์คาลิเบอร์เรียกเขาว่า “น่าเกลียด” ทำให้สตีนตอบโต้ด้วยการทำท่า package piledriver ใส่เอ็กซ์คาลิเบอร์สามครั้งติดต่อกัน ก่อนจะวางโอเวนทับตัวเขาเพื่อกดนับสาม (เป็นการแสดงตามบทในมวยปล้ำ)[171]

สตีนยังเป็นเพื่อนสนิทกับนักมวยปล้ำชาวแคนาดา Rami Sebei ซึ่งปัจจุบันรู้จักกันใน WWE ในชื่อ Sami Zayn โดยตัวละครของทั้งคู่ในมวยปล้ำเคยร่วมทีมกันและเป็นคู่ปรับกันหลายครั้งตั้งแต่พบกันครั้งแรกในปี 2002[172]

นอกจากนี้ สตีนยังเป็นแฟนของนักร้องคันทรีชาวแคนาดา Shania Twain ทั้งสองได้พบกันที่คอนเสิร์ตของเธอในเมือง Montreal ในปี 2018 ซึ่งเขาได้ขึ้นเวทีร่วมกับเธอ และเธอสัญญาว่าจะร้องเพลง When ให้เขาฟัง หากเขาสามารถเอาชนะคู่ปรับในตอนนั้นคือ Braun Strowman ได้[173]

ผลงานแชมป์และรางวัล

[แก้]

สิ่งเดิมพันต่างๆ

[แก้]
ผู้ชนะ (เดิมพัน) ผู้แพ้ (เดิมพัน) สถานที่ วันที่ หมายเหตุ
เอล เจเนริโก (หน้ากาก)เควิน สตีน (สัญญา)นิวยอร์กซิตี, รัฐนิวยอร์ก18 ธันวาคม 2010เดิมพัน หน้ากาก กับ อาชีพ ในริงออฟออเนอร์ ศึกไฟนอลแบทเทิล 2010

เกร็ดความรู้

[แก้]
  • เขาเคยใช้ชื่อปล้ำในสมัยอยู่อินดี้ว่า เควิน สตีน (Kevin Steen) ซึ่งเป็นชื่อจริงของตัวเอง
  • เขาเคยมีฉายาหนึ่งว่า "Mr. Wrestling" เนื่องจากเขาเป็นนักมวยปล้ำที่ครบเครื่อง สามารถปล้ำได้ทั้งสไตล์พละกำลัง, เทคนิค, หรือแม้แต่เหินเวหา
  • แม้จะหนักถึง 266 ปอนด์ (121 กก.) เขาก็สามารถทำท่า Moonsault, High-angle Senton Bomb, และ 450 Splash ได้
  • เขาไม่ได้พูดภาษาอังกฤษเป็นมาตั้งแต่แรก โดยเขาเป็นชาวแคนาดาเชื้อสายฝรั่งเศสซึ่งจะพูดภาษาฝรั่งเศสเป็นภาษาแม่ และเมืองที่เขาเกิดคือ Saint-Jean-Sur-Richelieu (แซงต์-ฌอง-ซูร์-ริชีเลอ) เป็นเมืองในรัฐควีเบค ซึ่งเป็นรัฐที่มีคนพูดภาษาฝรั่งเศสอยู่มาก
  • เขาเพิ่งจะเริ่มเรียนภาษาอังกฤษเมื่อเริ่มเป็นวัยรุ่นเท่านั้นเอง โดยหนึ่งในช่องทางเรียนรู้ของเขาคือการดู WWE ในเสียงบรรยายภาษาอังกฤษ แม้ว่ารายการที่ฉายในแคนาดาจะมีเวอร์ชันภาษาฝรั่งเศสให้เขาเลือกดูก็ตาม
  • เขาเริ่มฝึกมวยปล้ำตั้งแต่อายุ 16 ปี
  • แมตช์แรกในชีวิตของเขา เกิดขึ้นในสมาคมอินดี้ IWS โดยเจอกับเทรนเนอร์ของเขาเองคือ เอล เจเนริโก (แซมี เซย์น) ซึ่งเป็นเพื่อนซี้ของเขาในชีวิตจริงด้วย
  • เขากับเซนเคยเปิดศึกกันในบทมาแล้วหลายครั้งตั้งแต่สมัยปล้ำอยู่ในสมาคมเล็กๆที่แคนาดา ทั้งคู่เจอกันมานับครั้งไม่ถ้วนและส่วนใหญ่ โอเวนส์คือคนเขียนบทด้วยตัวเอง
  • เขามีความเป็นนักธุรกิจสูงมาก ตั้งแต่ที่เขาปล้ำอินดี้เขาก็รู้จักผลิตสินค้าของตัวเองมาขายแล้ว
  • เขามักจะให้ลูกชายของเขามีส่วนร่วมกับงานของเขาเสมอ โดยเขามักจะพาลูกมาอยู่ที่หลังฉากเป็นประจำ และยังเคยเอาลูกมาเป็นส่วนหนึ่งของเนื้อเรื่องสมัยอยู่อินดี้ด้วย
  • เขาเป็นแฟนตัวยงของโอเวน ฮาร์ต ซึ่งก็เป็นที่มาของชื่อ เควิน โอเวนส์ ด้วย รวมทั้งลูกชายคนแรกของเขาก็ชื่อ โอเวน สตีน (Owen Steen)
  • เขารู้จักกับสโตน โคลด์ มาตั้งแต่ก่อนเข้า WWE แล้ว และสโตน โคลด์ก็เป็นคนที่แนะนำเขาว่าให้หัดพูดจาด่าคนให้มากๆ จะทำให้ประสบความสำเร็จในวงการนี้
  • เขามีสถิติเป็นแชมป์ทุกๆสมาคมที่เขาเคยสังกัด
  • เขาเป็นคนรักสัตว์มากๆ โดยทุกๆเมืองที่เขาเดินทางไปเป็นครั้งแรกเขาจะต้องไปเยี่ยมเยียนสวนสัตว์ของเมืองนั้นเสมอ
  • เขาเคยเกือบจะเลิกเป็นนักมวยปล้ำไปแล้วในสมัยที่อยู่กับริงออฟออเนอร์ (ROH) โดยตอนนั้น จิม คอร์เนตต์ ประธาน ROH ไม่ชอบเขาที่มีรูปร่างอ้วนและไม่สมกับเป็นนักมวยปล้ำ จึงได้สั่งพักงานเขาและให้เขาไปลดน้ำหนัก เขาต้องอยู่บ้านเฉยๆโดยไม่ได้รับเงินค่าจ้างจาก ROH เลย จนทำให้เขาเกือบจะไปหางานอย่างอื่นทำแล้ว แต่สุดท้ายเขาก็กลับมาได้
  • ว่ากันว่ารายได้ที่เขากับเซย์นได้รับจาก NXT นั้นน้อยยิ่งกว่าตอนเขาอยู่อินดี้เสียอีก แต่พวกเขาก็เลือกที่จะเสี่ยง เพราะถ้าได้เป็นสตาร์ WWE เมื่อไหร่รายได้จะมากกว่าตอนอยู่อินดี้แน่นอน

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 3 4 "Kevin Owens". WWE. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 24, 2014. สืบค้นเมื่อ December 12, 2014.
  2. 1 2 "Kevin Steen". Ring of Honor. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 30, 2013. สืบค้นเมื่อ December 27, 2011.
  3. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 LeRoux, Yves (February 26, 2005). "Steen believes in goals, not dreams; Montreal grappler expanding his horizons". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 22, 2015. สืบค้นเมื่อ October 23, 2010.
  4. 1 2 Herzog, Kenny (May 18, 2015). "Who Is Kevin Owens? The Guy Who Gatecrashed 'Raw' Speaks". Rolling Stone. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 20, 2015. สืบค้นเมื่อ May 19, 2015.
  5. 1 2 "Biography". KillSteenKill (official website). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 26, 2012. สืบค้นเมื่อ May 14, 2012.
  6. 1 2 Clapp, John; Murphy, Ryan (September 18, 2014). "Leaders of the new school: Sami Zayn, Hideo Itami, Adrian Neville, Fergal Devitt and Kevin Steen talk to WWE.com about their generation". WWE. p. 3. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 28, 2015. สืบค้นเมื่อ August 26, 2015.
  7. ↑ Elrod, Norm (January 10, 2017). "14 Things You Didn't Know About WWE's Kevin Owens". CBS Local Sports. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 22, 2022. สืบค้นเมื่อ April 22, 2025.
  8. ↑ Kreikenbohm, Philip. "Kevin Steen's matches in 2003". Cagematch.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 22, 2025. สืบค้นเมื่อ April 22, 2025.
  9. ↑ Kreikenbohm, Philip. "Kevin Steen's matches in 2004". Cagematch.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 22, 2025. สืบค้นเมื่อ April 22, 2025.
  10. ↑ Dykens, Brad (September 13, 2007). "IWS "Blood, Sweat and Beers" on 9/22". Online World of Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 26, 2021. สืบค้นเมื่อ September 19, 2022.
  11. 1 2 Kreikenbohm, Philip. "Kevin Steen's matches in 2008". Cagematch.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 22, 2025. สืบค้นเมื่อ April 22, 2025.
  12. ↑ Ryan, Michael (November 8, 2008). "Great crowd basks in ROH's Montreal debut". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 17, 2016. สืบค้นเมื่อ September 1, 2016.
  13. ↑ Nichols, JP (January 24, 2007). "The Independent Insight: CZW "Best of the Best V" 5.14.05". 411Mania. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 24, 2024. สืบค้นเมื่อ April 22, 2025.
  14. ↑ Lipinski, Keith (March 5, 2005). "2006 List of Champs and Title Changes". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 5, 2010. สืบค้นเมื่อ April 22, 2025.
  15. ↑ Magee, Bob (August 13, 2006). "CZW 8/12 ECW Arena Philadelphia, PA results (All Out War – more)". WrestleView. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 4, 2016. สืบค้นเมื่อ April 22, 2025.
  16. ↑ Kreikenbohm, Philip. "Kevin Steen's matches in CZW in 2014". Cagematch.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 30, 2024. สืบค้นเมื่อ May 13, 2017.
  17. ↑ "Jason Takes PWG". Pro Wrestling Guerrilla. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 8, 2011. สืบค้นเมื่อ March 5, 2011.
  18. ↑ "Zombies Shouldn't Run". Pro Wrestling Guerrilla. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 7, 2011. สืบค้นเมื่อ March 5, 2011.
  19. ↑ "Chanukah Chaos (The C's Are Silent)". Pro Wrestling Guerrilla. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 8, 2011. สืบค้นเมื่อ March 5, 2011.
  20. ↑ "Astonishing X-Mas". Pro Wrestling Guerrilla. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 8, 2011. สืบค้นเมื่อ March 5, 2011.
  21. ↑ "Giant-Size Annual #4". Pro Wrestling Guerrilla. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 8, 2011. สืบค้นเมื่อ March 5, 2011.
  22. ↑ "European Vacation II – England". Pro Wrestling Guerrilla. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 8, 2011. สืบค้นเมื่อ March 5, 2011.
  23. ↑ "European Vacation II – Germany". Pro Wrestling Guerrilla. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 8, 2011. สืบค้นเมื่อ March 5, 2011.
  24. ↑ "1.21 Gigawatts". Pro Wrestling Guerrilla. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 8, 2011. สืบค้นเมื่อ March 5, 2011.
  25. ↑ "Dynamite Duumvirate Tag Team Title Tournament – Night 2". Pro Wrestling Guerrilla. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 8, 2011. สืบค้นเมื่อ March 5, 2011.
  26. 1 2 ROH Hell Rising. Ring of Honor. 2013 [2014].
  27. ↑ Garoon & Ziegler (May 21, 2007). "ROH – Fifth Year Festival: Philly DVD Review". 411Mania. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 24, 2024. สืบค้นเมื่อ April 22, 2025.
  28. ↑ Garoon & Ziegler (August 3, 2007). "ROH – Fighting Spirit DVD Review". 411Mania. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 22, 2025. สืบค้นเมื่อ April 22, 2025.
  29. 1 2 "Ring Of Honor Tag Team Championship". Ring of Honor. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 12, 2010. สืบค้นเมื่อ April 5, 2010.
  30. ↑ Caldwell, James (December 19, 2009). "Caldwell's Ring of Honor PPV Report 12/19: Ongoing "virtual time" coverage of ROH's first online PPV – Austin Aries vs. Tyler Black". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 22, 2009. สืบค้นเมื่อ December 20, 2009.
  31. ↑ Caldwell, James (June 19, 2010). "Caldwell's Ring of Honor PPV report 6/19: Ongoing "virtual time" coverage of Death Before Dishonor VIII Internet PPV". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 22, 2010. สืบค้นเมื่อ September 12, 2010.
  32. ↑ Caldwell, James; Radican, Sean (September 11, 2010). "9/11 ROH internet PPV live results: Caldwell & Radican's coverage of "Glory by Honor IX" – ROH Title match, Haas & Benjamin debut". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 13, 2010. สืบค้นเมื่อ September 12, 2010.
  33. ↑ Caldwell, James (December 18, 2010). "Caldwell's Ring of Honor PPV report 12/18: Ongoing "virtual time" coverage of "Final Battle 2010" – Strong vs. Richards, Generico vs. Steen". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 21, 2010. สืบค้นเมื่อ December 18, 2010.
  34. ↑ Radican, Sean (June 26, 2011). "Radican's "Best in the World" internet PPV report 6/26: Ongoing "real-time" coverage of live PPV from New York City". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 28, 2011. สืบค้นเมื่อ June 27, 2011.
  35. ↑ "ROH vs. Kevin Steen feud continues – what did Steen do this time?". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. September 15, 2011. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 12, 2012. สืบค้นเมื่อ September 15, 2011.
  36. ↑ Radican, Sean (September 17, 2011). "Radican's ROH Death Before Dishonor Internet PPV report 9/17: Ongoing "virtual-time" coverage of ROH in New York City". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 16, 2011. สืบค้นเมื่อ September 17, 2011.
  37. ↑ Radican, Sean (November 7, 2011). "Radican's ROH TV report 11/5 – Elgin vs. Jones, Haas & Benjamin vs. Coleman & Alexander". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 19, 2013. สืบค้นเมื่อ December 23, 2011.
  38. ↑ Radican, Sean (December 12, 2011). "Radican's ROH TV report 12/3 – Final Battle hype kicks into high gear, Steen-Cornette confrontation, Young Bucks-Future Shock main event". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 16, 2012. สืบค้นเมื่อ December 23, 2011.
  39. ↑ Radican, Sean (December 23, 2011). "Radican's ROH "Final Battle 2011" iPPV report 12/23 – Richards defends ROH World Title vs. Edwards, Haas & Benjamin vs. Briscoes". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 11, 2012. สืบค้นเมื่อ December 24, 2011.
  40. 1 2 Namako, Jason (May 12, 2012). "ROH Border Wars iPPV Results- 5/12/12". WrestleView. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 5, 2012. สืบค้นเมื่อ May 12, 2012.
  41. ↑ Laprade, Patric (May 14, 2012). "Kevin Steen: 'Vindication is a fantastic thing'". Slam! Sports. Canadian Online Explorer. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 1, 2013. สืบค้นเมื่อ May 14, 2012.{{cite web}}: CS1 maint: unfit URL (ลิงก์)
  42. ↑ Namako, Jason (December 16, 2012). "ROH Final Battle Results – 12/16/12". WrestleView. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 21, 2012. สืบค้นเมื่อ December 16, 2012.
  43. ↑ Radican, Sean (April 5, 2013). "Radican's ROH "Supercard of Honor VII" iPPV blog 4/5 – Steen defends vs. Jay Briscoe, ROH vs. S.C.U.M. Ten Man Tag". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 8, 2013. สืบค้นเมื่อ April 6, 2013.
  44. ↑ Gee Schoon Tong, Chris (April 7, 2013). "Show results – 4/6 ROH TV taping spoilers: Results & News from Saturday's TV taping post-iPPV". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 16, 2013. สืบค้นเมื่อ April 7, 2013.
  45. ↑ Gee Schoon Tong, Chris (February 9, 2014). "Show results – 2/8 ROH in San Antonio, Tex.: Briscoe retains his version of the ROH Title, new #1 contender, tag champs lose, Bennett uses Punk's finisher, more". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 21, 2014. สืบค้นเมื่อ February 9, 2014.
  46. ↑ Caldwell, James (May 10, 2014). "Caldwell's ROH vs. New Japan iPPV report 5/10: Complete "virtual-time" coverage of iPPV from Toronto – ROH Title match, IWGP Jr. Tag Titles, Styles, Tanahashi, Okada, top NJPW stars". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 12, 2014. สืบค้นเมื่อ May 10, 2014.
  47. ↑ Caldwell, James (May 17, 2014). "Caldwell's ROH iPPV results 5/17: Complete "virtual-time" coverage of War of the Worlds – ROH Title & IWGP Title main events, new ROH tag champs, Steen vs. Nakamura, more". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ May 18, 2014. สืบค้นเมื่อ May 17, 2014.
  48. ↑ Caldwell, James (June 22, 2014). "Caldwell's ROH "Best in the World" PPV results 6/22: Ongoing "virtual-time" coverage of live cable PPV debut". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 25, 2014. สืบค้นเมื่อ June 23, 2014.
  49. ↑ Gee Schoon Tong, Chris (July 20, 2014). "TV taping results – 7/19 ROH in Dearborn, Mich.: Steen's farewell match, Elgin defends ROH Title, #1 contenders, more". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 28, 2014. สืบค้นเมื่อ July 20, 2014.
  50. ↑ "Cyanide: A Loving Tribute to Poison". Pro Wrestling Guerrilla. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 8, 2011. สืบค้นเมื่อ March 5, 2011.
  51. ↑ Massingham, Matt (January 30, 2011). "1/29 PWG results in Los Angeles: Complete "virtual-time" coverage of PWG Title match, Kaval vs. Davey, Roberts retirement, Legends Battle Royal". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 2, 2011. สืบค้นเมื่อ March 5, 2011.
  52. ↑ Caldwell, James (February 2, 2011). "PWG News: Eight teams announced for DDT4 tag tournament – ROH tag champions, TNA tag team, Briscoes, American Wolves, more". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 8, 2011. สืบค้นเมื่อ March 5, 2011.
  53. ↑ Massingham, Matt (March 5, 2011). "3/4 PWG results in Reseda, Calif.: complete DDT4 tag tournament results – TNA tag team in finals, PWG Title match announced for next show". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 7, 2011. สืบค้นเมื่อ March 5, 2011.
  54. 1 2 Caldwell, James (July 24, 2011). "PWG News: New PWG champion – impromptu title match concludes "PWG 8" Saturday night". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 3, 2011. สืบค้นเมื่อ July 24, 2011.
  55. ↑ Massingham, Matt (August 21, 2011). "8/20 PWG results in Reseda, Calif.: BOLA tournament winner, Young Bucks not shaking hands turned into angle, Tag Title match, Finlay debuts". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 22, 2011. สืบค้นเมื่อ August 21, 2011.
  56. ↑ Massingham, Matt (October 23, 2011). "10/22 PWG results Reseda, Calif.: PWG Title change, SoCal character returns, Young Bucks vs. Future Shock for Tag Titles". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 24, 2011. สืบค้นเมื่อ October 23, 2011.
  57. 1 2 Massingham, Matt (December 11, 2011). "12/10 PWG "Fear" results Reseda, Calif.: Hero surprise return, new PWG tag champs, Generico vs. Dick Togo, American Wolves". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 21, 2013. สืบค้นเมื่อ December 11, 2011.
  58. 1 2 Caldwell, James (March 18, 2012). "PWG Title changes hands Saturday". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 20, 2012. สืบค้นเมื่อ March 18, 2012.
  59. ↑ Nick (December 2, 2012). "Show Results – 12/1 PWG in Reseda, Calif.: New PWG champ crowned, Joey Ryan's farewell match, Strong & Edwards". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 22, 2013. สืบค้นเมื่อ December 2, 2012.
  60. ↑ Namako, Jason (December 2, 2012). "12/1 PWG Results: Reseda, California". WrestleView. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 4, 2012. สืบค้นเมื่อ December 2, 2012.
  61. ↑ Massingham, Matt (January 13, 2013). "Show Results – 1/12 PWG DDT4 tournament in Reseda, Calif.: Complete coverage of new PWG tag champs, Generico's farewell, more". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 16, 2013. สืบค้นเมื่อ January 13, 2013.
  62. ↑ John C. (September 1, 2013). "2013 Pro Wrestling Guerrilla Battle of Los Angeles winner is..." Pro Wrestling Insider. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 27, 2013. สืบค้นเมื่อ September 1, 2013.
  63. ↑ "PWG – 2013 BOLA – The Mount Rushmore of Wrestling". Pro Wrestling Guerrilla. YouTube. September 1, 2013. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 30, 2013. สืบค้นเมื่อ September 3, 2013.
  64. ↑ Caldwell, James (July 27, 2014). "Show results – 7/26/27 PWG "Eleven" in Reseda, Calif.: Anniversary show features new PWG Tag Champs, PWG Title match, Guerrilla Warfare, Kevin Steen's farewell, more". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 30, 2014. สืบค้นเมื่อ July 27, 2014.
  65. ↑ Caldwell, James (August 12, 2014). "WWE news: Kevin Steen officially signs with WWE, Steen talks how he found his way to NXT". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ August 12, 2014.
  66. ↑ Trionfo, Richard (November 20, 2014). "WWE NXT report: we have a main event for the next Takeover special; someone is coming on the 11th". Pro Wrestling Insider. สืบค้นเมื่อ November 20, 2014.
  67. ↑ "11/27 Zim's WWE NXT Coverage". prowrestling.net. สืบค้นเมื่อ March 28, 2015.
  68. ↑ Trionfo, Richard (December 4, 2014). "WWE NXT report: final show before R Evolution; Neville and Zayn; Balor and Itami in action; Bull and Baron try to have a match with a negative length; and more". Pro Wrestling Insider. สืบค้นเมื่อ January 2, 2015.
  69. ↑ James, Justin. "James's WWE NXT report 12/4 – Week 129: Final hype for "Takeover" special, Neville-Zayn final promo exchange, Itami & Balor tag main event, Charlotte; Overall Reax". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ January 2, 2015.
  70. ↑ Caldwell, James (December 11, 2014). "Caldwell's WWE NXT Takeover results 12/11: Complete virtual-time coverage of Neville vs. Zayn for the NXT Title, Itami & Balor, Charlotte, Kevin Steen/Owens's debut, Corey Graves retires". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ December 11, 2014.
  71. ↑ "Owen become the Chanp". WWE. สืบค้นเมื่อ 12 February 2015.
  72. ↑ Howell, Nolan. "NXT: Tournament and contract signing heat up". Canoe.ca. Slam Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-02-09. สืบค้นเมื่อ February 7, 2015.
  73. ↑ James, Justin. "WWE NXT Takeover report 2/11: Zayn vs. Owens NXT Title match, Women's Title semi-main event, Neville-Balor; Reax". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ February 13, 2015.
  74. ↑ Laboon, John. "John Cena vs. Kevin Owens". WWE. สืบค้นเมื่อ May 19, 2015.
  75. ↑ Caldwell, James (May 31, 2015). "CALDWELL'S WWE E. CHAMBER PPV REPORT 5/31: Ongoing "virtual-time" coverage of WWE Title match, Cena vs. Owens, two Elimination Chamber matches, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ May 31, 2015.
  76. ↑ Caldwell, James (June 14, 2015). "CALDWELL'S WWE MITB PPV RESULTS 6/14: Complete "virtual-time" coverage of Dusty Rhodes 10-bell salute, WWE Title match, MITB match, Cena vs. Owens II, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ June 15, 2015.
  77. ↑ Caldwell, James (July 4, 2015). "CALDWELL'S WWE NETWORK SPECIAL REPORT 7/4: Complete "virtual-time" coverage of "Beast in the East" - Lesnar's in-ring return, Owens vs. Balor for NXT Title, more". PWTorch. สืบค้นเมื่อ July 4, 2015.
  78. ↑ Wortman, James. "United States Champion John Cena def. Kevin Owens". WWE. สืบค้นเมื่อ July 19, 2015.
  79. ↑ Witner, Emerson (August 22, 2015). "WWE NXT TakeOver live results & main card: Finn Balor vs. Kevin Owens, Sasha Banks vs. Bayley, Samoa Joe, Jushin "Thunder" Liger". Wrestling Observer Newsletter. สืบค้นเมื่อ August 22, 2015.
  80. ↑ "Kevin Owens issues a warning to Cesaro: July 29, 2015". YouTube. July 29, 2015. สืบค้นเมื่อ July 29, 2015.
  81. ↑ Caldwell, James (August 23, 2015). "CALDWELL'S SUMMERSLAM REPORT 8/23: Ongoing "virtual-time" coverage of Lesnar vs. Taker, Title vs. Title, more big matches". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ August 23, 2015.
  82. ↑ Keller, Wade (September 20, 2015). "Keller's WWE Night of Champions PPV Report 9/20". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ September 25, 2015.
  83. ↑ "Intercontinental Champion Kevin Owens def. Chris Jericho". WWE. October 3, 2015. สืบค้นเมื่อ October 3, 2015.
  84. ↑ Martin, Adam (October 25, 2015). "WWE Hell in a Cell PPV Results". Wrestleview. สืบค้นเมื่อ October 25, 2015.
  85. ↑ Tedesco, Mike (November 9, 2015). "WWE RAW Results - 11/9/15 (WWE Title Tournament starts)". wrestleview.com. สืบค้นเมื่อ November 11, 2015.
  86. ↑ Tedesco, Mike (November 16, 2015). "WWE RAW Results - 11/16/15 (Final Survivor Series hype)". wrestleview.com. สืบค้นเมื่อ November 17, 2015.
  87. ↑ Caldwell, James (November 16, 2015). "11/16 WWE Raw Results: CALDWELL'S Complete Live Report". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ November 16, 2015.
  88. ↑ Caldwell, James (November 23, 2015). "11/22 SURVIVOR SERIES LIVE RESULTS – Caldwell's Ongoing Report". Pro Wrestling Torch. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-11-23. สืบค้นเมื่อ November 23, 2015.
  89. ↑ Caldwell, James (December 13, 2015). "12/13 WWE TLC PPV RESULTS – Caldwell's Complete Real-Time Report". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ December 14, 2015.
  90. ↑ Caldwell, James. "1/24 WWE Royal Rumble PPV Results – CALDWELL's Complete Live PPV Report". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ 24 January 2016.
  91. ↑ Tedesco, Mike. "WWE RAW Results - 2/15/16 (Big Show vs. Braun Strowman)". wrestleview.com. สืบค้นเมื่อ February 16, 2016.
  92. ↑ Caldwell, James. "4/3 WrestleMania 32 PPV Results – CALDWELL'S Complete Live Report on Main PPV". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ April 3, 2016.
  93. ↑ Caldwell, James. "5/1 WWE Payback Results – CALDWELL'S Complete Live Report". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ May 1, 2016.
  94. ↑ Artus, Matthew. "Intercontinental Champion The Miz won a Fatal 4-Way Match". WWE. สืบค้นเมื่อ May 22, 2016.
  95. ↑ Oster, Aaron (20 June 2016). "Dean Ambrose leaves Vegas as champ at Money in the Bank". The Baltimore Sun. สืบค้นเมื่อ 21 June 2016.
  96. ↑ "2016 WWE Draft results: WWE officially ushers in New Era". WWE. สืบค้นเมื่อ July 19, 2016.
  97. ↑ Powell, Jason (July 24, 2016). "Powell's WWE Battleground 2016 live review". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ July 25, 2016.
  98. ↑ Caldwell, James. "8/21 WWE Summerslam Results – CALDWELL'S Complete Live Report". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ August 21, 2016.
  99. ↑ Powell, Jason (August 22, 2016). "8/22 Powell's WWE Raw Live TV Review: Finn Balor injury and the WWE Universal Championship, SummerSlam fallout". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ August 23, 2016.
  100. ↑ Keller, Wade. "KELLER'S WWE RAW REVIEW 8/29: Ongoing coverage of fatal four way for the WWE Universal Title". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ August 29, 2016.
  101. ↑ Dave Meltzer (September 25, 2016). "WWE Clash of Champions Live Results: Kevin Owens vs. Seth Rollins". Wrestling Observer. สืบค้นเมื่อ October 10, 2016.
  102. ↑ Benigno, Anthony. "WWE Universal Champion Kevin Owens def. Seth Rollins". WWE. สืบค้นเมื่อ September 25, 2016.
  103. ↑ Powell, Jason. "Powell's WWE Hell in a Cell 2016 live review: Sasha Banks vs. Charlotte for the WWE Women's Championship, Kevin Owens vs. Seth Rollins for the WWE Universal Championship, Roman Reigns vs. Rusev for the U.S. Championship". Pro Wreslting Dot Net. สืบค้นเมื่อ October 30, 2016.
  104. ↑ Benigno, Anthony. "WWE Universal Champion Kevin Owens def. Seth Rollins (Hell in a Cell Match)". WWE. สืบค้นเมื่อ October 30, 2016.
  105. ↑ Benigno, Anthony. "WWE Universal Champion Kevin Owens vs. U.S. Champion Roman Reigns". WWE. สืบค้นเมื่อ November 28, 2016.
  106. ↑ Keller, Wade. "KELLER'S WWE MONDAY NIGHT RAW REPORT 1/9: Reigns vs. Owens & Jericho, Shawn Michaels, Foley's Performance Review, Undertaker "rumored" to appear". pwtorch.com. TDH Communications Inc. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-01-10. สืบค้นเมื่อ January 9, 2017.
  107. ↑ Clapp, John. "WWE Universal Champion Kevin Owens vs. Roman Reigns (Chris Jericho will be suspended in a shark cage above the ring)". WWE. สืบค้นเมื่อ December 19, 2016.
  108. ↑ Taylor, Scott. "WWE Universal Champion Kevin Owens def. Roman Reigns (No Disqualification Match, with Chris Jericho suspended above the ring in a shark cage)". wwe.com. WWE. สืบค้นเมื่อ January 29, 2017.
  109. ↑ Keller, Wade. "KELLER'S WWE RAW REPORT 1/30: Ongoing coverage of Royal Rumble fallout including Owens celebration cut short by ominous Strowman news". pwtorch.com. สืบค้นเมื่อ January 30, 2017.
  110. ↑ "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-02-16. สืบค้นเมื่อ 2017-02-21.
  111. ↑ Benigno, Anthony. "Goldberg def. Kevin Owens to win the Universal Championship". WWE. สืบค้นเมื่อ March 5, 2017.
  112. ↑ Powell, Jason. "3/5 Powell's WWE Fastlane Live Review: Kevin Owens vs. Goldberg for the WWE Championship, Roman Reigns vs. Braun Strowman, Bayley vs. Charlotte for the Raw Women's Championship, Samoa Joe vs. Sami Zayn". Pro Wreslting Dot Net. สืบค้นเมื่อ March 5, 2017.
  113. ↑ Clapp, John (March 6, 2017). "United States Champion Chris Jericho vs. Kevin Owens". WWE. สืบค้นเมื่อ March 6, 2017.
  114. ↑ Clapp, John. "Kevin Owens def. United States Champion Chris Jericho". WWE. สืบค้นเมื่อ April 2, 2017.
  115. ↑ Powell, Jason. "Powell's WrestleMania 33 live review: Undertaker vs. Roman Reigns, Goldberg vs. Brock Lesnar for the WWE Universal Championship, AJ Styles vs. Shane McMahon, Seth Rollins vs. Triple H in an unsanctioned match". Pro Wreslting Dot Net. สืบค้นเมื่อ April 2, 2017.
  116. ↑ Keller, Wade. "KELLER'S WWE SMACKDOWN REPORT 4/11: Superstar Shake-up Night 2 details". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ April 11, 2017.
  117. ↑ Pappolla, Ryan. "United States Champion Kevin Owens vs. Chris Jericho". WWE. สืบค้นเมื่อ April 3, 2017.
  118. ↑ Wortman, James. "Chris Jericho def. United States Champion Kevin Owens". WWE. สืบค้นเมื่อ April 30, 2017.
  119. ↑ Powell, Jason. "4/30 Powell's WWE Payback Live Review: Roman Reigns vs. Braun Strowman, Kevin Owens vs. Chris Jericho for the U.S. Championship, Samoa Joe vs. Seth Rollins, Randy Orton vs. Bray Wyatt in a House of Horrors match". Pro Wreslting Dot Net. สืบค้นเมื่อ April 30, 2017.
  120. ↑ Keller, Wade (May 2, 2017). "KELLER'S WWE SMACKDOWN REPORT 5/2: Jericho joins Smackdown, Shane takes belt from Jinder, Jinder vs. Sami". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ May 3, 2017.
  121. ↑ Melok, Bobby. "AJ Styles wins United States Championship from Kevin Owens at Madison Square Garden Live Event". wwe. สืบค้นเมื่อ July 7, 2017.
  122. ↑ "WWE Smackdown Results – 7/25/17 (Fallout from Battleground PPV)". WrestleView. สืบค้นเมื่อ 27 July 2017.
  123. ↑ https://www.cagesideseats.com/wwe/2017/10/10/16456830/sami-zayn-explains-why-he-helped-kevin-owens
  124. ↑ Meltzer, Dave (April 8, 2018). "WWE WrestleMania 34 live results, news & recap". Wrestling Observer Newsletter. สืบค้นเมื่อ April 9, 2018.
  125. ↑ Keller, Wade (February 26, 2019). "2/26 WWE Smackdown Results: Keller's report on Daniel Bryan-Kofi Kingston contract signing with Shane & Stephanie, Rusev & Nakamura vs. Ricochet & Black". Pro Wrestling Torch. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 2, 2019. สืบค้นเมื่อ March 1, 2019.
  126. ↑ Benigno, Anthony. "WWE Champion Daniel Bryan def. Kevin Owens and Mustafa Ali (Triple Threat Match)". WWE. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 27, 2019. สืบค้นเมื่อ March 10, 2019.
  127. ↑ Barnett, Jake (April 16, 2019). "4/16 WWE Smackdown Live Results: Barnett's review of the 2019 WWE Superstar Shakeup Night Two with Vince McMahon introducing the brand's biggest acquisition, Paige introduces her new tag team". Pro Wrestling Dot Net. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 17, 2019. สืบค้นเมื่อ April 23, 2019.
  128. ↑ Keller, Wade (April 23, 2019). "4/23 WWE Smackdown Results: Keller's report on Roman Reigns-Vince McMahon fallout, Shinsuke vs. Kofi, Charlotte-Becky face off". Pro Wrestling Torch. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 24, 2019. สืบค้นเมื่อ April 24, 2019.
  129. ↑ Barnett, Jake (April 30, 2019). "4/30 WWE Smackdown Live Results: Barnett's review of Becky Lynch vs. Bayley in a non-title match, Kofi Kingston addresses being attacked by Kevin Owens, the announcement of the Smackdown Money in the Bank ladder match participants". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ April 30, 2019.
  130. ↑ https://www.wwe.com/videos/kevin-owens-rants-against-shane-mcmahon-smackdown-live-july-9-2019
  131. ↑ https://www.wwe.com/videos/roman-reigns-vs-dolph-ziggler-smackdown-live-july-9-2019
  132. ↑ "Shane fires Kevin Owens". SkySports (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2019-10-16. สืบค้นเมื่อ September 11, 2019.
  133. ↑ "Shane McMahon fired Kevin Owens after Chad Gable advanced to the King of the Ring Final". WWE (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ September 12, 2019.
  134. ↑ "WWE SmackDown results, recap, grades: Stunning debut, The Rock, title change highlight Fox premiere". CBS Sports. October 5, 2019.
  135. ↑ "WWE Draft Third Round Picks Revealed - Kevin Owens, The Revival, Lacey Evans, Alexa Bliss, Natalya". Wrestling Inc. October 11, 2019.
  136. ↑ Powell, Jason (March 9, 2020). "3/9 WWE Raw Results: Powell's review of Edge returning following Randy Orton's attack on Beth Phoenix, Rey Mysterio vs. Angel Garza, Drew McIntyre in action, the build to WrestleMania kicks in". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ March 9, 2020.
  137. ↑ Powell, Jason (March 16, 2020). "3/16 WWE Raw Results: Powell's review of Austin 3:16 Day with Steve Austin, Undertaker vs. AJ Styles contract signing for WrestleMania, first Raw at the fan-free WWE Performance Center". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ March 16, 2020.
  138. ↑ Powell, Jason (December 20, 2020). "WWE TLC results: Powell's review of Roman Reigns vs. Kevin Owens in a TLC match for the WWE Universal Championship, Drew McIntyre vs. AJ Styles in a TLC match for the WWE Championship, The Fiend vs. Randy Orton in a Firefly Inferno Match". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ December 20, 2020.
  139. ↑ Powell, Jason (January 31, 2021). "WWE Royal Rumble results: Powell's live review of the Royal Rumble matches, Drew McIntyre vs. Goldberg for the WWE Championship, Roman Reigns vs. Kevin Owens in a Last Man Standing match for the WWE Universal Championship, Sasha Banks vs. Carmella for the Smackdown Women's Championship". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ January 31, 2021.
  140. ↑ Powell, Jason (April 11, 2021). "WrestleMania 37 results: Powell's live review of night two with Roman Reigns vs. Edge vs. Daniel Bryan in a Triple Threat for the WWE Universal Championship, Asuka vs. Rhea Ripley for the Raw Women's Championship, Big E vs. Apollo Crews in a Nigerian Drum Fight for the IC Title". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ April 11, 2021.
  141. ↑ Powell, Jason (June 20, 2021). "WWE Hell in a Cell results: Powell's live review of Bobby Lashley vs. Drew McIntyre in an HIAC match for the WWE Championship, Bianca Belair vs. Bayley in an HIAC match for the Smackdown Women's Championship, Rhea Ripley vs. Charlotte Flair for the Raw Women's Championship". Pro Wrestling Dot net. สืบค้นเมื่อ 21 June 2021.
  142. ↑ Powell, Jason (July 2, 2021). "7/2 WWE Friday Night Smackdown results: Powell's review of Edge addressing Roman Reigns, Kevin Owens vs. Sami Zayn in a Last Man Standing match to qualify for the Money in the Bank ladder match". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ July 2, 2021.
  143. ↑ Clapp, John (July 18, 2021). "Big E won the Money in the Bank Ladder Match". WWE. สืบค้นเมื่อ July 18, 2021.
  144. ↑ "See all the results from the 2021 Draft".
  145. ↑ Powell, Jason (October 4, 2021). "10/4 WWE Raw Results: Powell's live review of the WWE Draft night two, Goldberg returns, the build to WWE Crown Jewel continues". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ October 5, 2021.
  146. ↑ Tessier, Colin (October 5, 2021). "WWE RAW Selects Former Universal Champion Kevin Owens In WWE Draft". Wrestle Zone. Mandatory. สืบค้นเมื่อ 5 October 2021.
  147. ↑ Currier, Joseph (March 8, 2022). "'Stone Cold' Steve Austin accepts Kevin Owens' WWE WrestleMania 38 invitation". Wrestling Observer Newsletter (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-09-19.
  148. ↑ Powell, Jason (2022-04-02). "WrestleMania 38 results: Powell's live review of night one with Steve Austin on The KO Show, Charlotte Flair vs. Ronda Rousey for the Smackdown Women's Title, Becky Lynch vs. Bianca Belair for the Raw Women's Title, Seth Rollins vs. an opponent of Vince McMahon's choosing". Pro Wrestling Dot Net (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2022-09-19.
  149. ↑ Powell, Jason (2022-08-15). "8/15 WWE Raw results: Powell's live review of Bobby Lashley vs. AJ Styles for the U.S. Championship, Riddle returns, Alexa Bliss and Asuka vs. Nikki ASH and Doudrop in a WWE Women's Tag Team Title tournament first-round match". Pro Wrestling Dot Net (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2022-09-19.
  150. ↑ Keller, Wade (April 1, 2023). "4/1 WWE WrestleMania 39 – Night 1: Keller's report on Cena vs. Austin Theory, Rollins vs. Logan Paul, Usos vs. Sami & KO, Charlotte vs. Ripley, more". Pro Wrestling Torch. สืบค้นเมื่อ April 1, 2023.
  151. ↑ Admin (2023-03-25). "Dave Meltzer Star Ratings - Wrestlemania 39 (2023)". IWNerd.com (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2023-04-17.
  152. ↑ Gilpin, Matt (2023-09-02). "WWE Payback 2023 full recap, highlights, photos and exclusives". WWE (ภาษาอังกฤษ). เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2023-09-03. สืบค้นเมื่อ 2023-09-03.
  153. ↑ Lambert, Jeremy (October 13, 2023). "Kevin Owens Joins WWE SmackDown, Jey Uso Trade Now Complete". Fightful. สืบค้นเมื่อ October 13, 2023.
  154. ↑ Mrosko, Geno (2023-12-15). "Carmelo Hayes, Kevin Owens advance in United States Title Tournament". Cageside Seats (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2023-12-16.
  155. ↑ Barnett, Jake (January 5, 2024). "WWE Friday Night Smackdown results (1/5): Barnett's review of Roman Reigns and Logan Paul's appearances, Randy Orton vs. LA Knight vs. AJ Styles for a shot at the WWE Universal Title at the Royal Rumble". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ January 5, 2024.
  156. ↑ Powell, Jason (January 27, 2024). "WWE Royal Rumble results: Powell's live review of the Royal Rumble matches, Roman Reigns vs. Randy Orton vs. LA Knight vs. AJ Styles for the WWE Universal Championship". Pro Wrestling Dot Net. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 27, 2024. สืบค้นเมื่อ February 10, 2024.
  157. ↑ "Logan Paul defends the U.S. Title against Randy Orton and Kevin Owens". WWE (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2024-03-16.
  158. ↑ Lambert, Jeremy (October 5, 2024). "Kevin Owens Attacks Cody Rhodes In Parking Lot After WWE Bad Blood". Fightful. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 17, 2024. สืบค้นเมื่อ October 17, 2024.
  159. ↑ Beaston, Erik (December 15, 2024). "WWE Saturday Night's Main Event Results: Winners, Live Grades, Reaction, Highlights". Bleacher Report. สืบค้นเมื่อ December 15, 2024.
  160. ↑ "WWE Royal Rumble 2025 live results: Updates, winners and losers, highlights, grades and analysis". Yahoo Sports (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2025-02-02. สืบค้นเมื่อ 2025-02-02.
  161. ↑ Powell, Jason (February 3, 2025). "WWE Raw results (2/3): Powell's live review of Royal Rumble winners Jey Uso and Charlotte Flair appear, CM Punk vs. Sami Zayn, and Iyo Sky vs. Liv Morgan in Elimination Chamber qualifying matches". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ February 4, 2025.
  162. ↑ Powell, Jason (March 1, 2025). "WWE Elimination Chamber results: Powell's live review of Cody Rhodes responding to The Rock's offer, two Elimination Chamber matches, Kevin Owens vs. Sami Zayn in an unsanctioned match". Pro Wrestling Dot Net. สืบค้นเมื่อ March 1, 2025.
  163. ↑ Porter, Lovell (2025-04-04). "WWE SmackDown Results: Review, Grades, Card For April 4". Wrestlezone (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2025-04-05.
  164. ↑ Radican, Sean (June 30, 2013). "Radican's ROH DVD Review Series: "Kevin Steen: Hell Rising" – Steen discusses relationship with Cornette, run as ROH champ, new details on time away from ROH in 2011". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 19, 2013. สืบค้นเมื่อ December 18, 2013.
  165. ↑ Ford, Kevin (June 25, 2013). "100 Percent Fordified: Ring of Honor Kevin Steen – Hell Rising". 411Mania. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 19, 2013. สืบค้นเมื่อ December 18, 2013.
  166. ↑ "Kevin Steen: Hell Rising 2 disc set". Ring of Honor. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 10, 2014. สืบค้นเมื่อ December 4, 2014.
  167. ↑ Hawke, TJ (September 20, 2015). "Views from the Hawke's Nest: Kevin Steen – Thanks Steen Thanks – Disc 3". 411Mania. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 8, 2016. สืบค้นเมื่อ April 24, 2025.
  168. ↑ "Karina Steen (@karinaleilas) • Instagram photos and videos". Instagram. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 22, 2015. สืบค้นเมื่อ October 10, 2015.
  169. ↑ Steen, Kevin (May 7, 2012). "Owen Steen". Twitter. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 13, 2015. สืบค้นเมื่อ June 2, 2015.
  170. ↑ Steen, Kevin (April 22, 2014). "Élodie Leila Steen". Twitter. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 14, 2014. สืบค้นเมื่อ April 23, 2014.
  171. ↑ Domingo, Bayani (May 18, 2008). "Pro Wrestling Guerrilla: Dynamite Duumvirate Tag Team Title Tournament Night 1 – 5.17.08". 411Mania. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 7, 2011. สืบค้นเมื่อ February 21, 2010.
  172. ↑ Phelan, Chris (August 31, 2023). "Good Friends, Better Enemies: Examining the Bond Between Kevin Owens and Sami Zayn". USA Network. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 8, 2025. สืบค้นเมื่อ April 22, 2025.
  173. ↑ Longmire, Rebecca (June 27, 2018). "WWE Star Kevin Owens Sparks Twitter Meltdown As He Joins Shania Twain Onstage, Begs Her To Play His Favourite Song". ET Canada. Corus Entertainment Inc. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 7, 2023. สืบค้นเมื่อ 7 February 2023.
  174. ↑ "Show results – 11/30 AAW in Berwyn, Ill.: Steen captures AAW Title, Finals of Allegiance Tag Tournament more". Pro Wrestling Torch. TDH Communications Inc. December 1, 2013. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 3, 2013. สืบค้นเมื่อ December 1, 2013.
  175. ↑ Kreikenbohm, Philip. "C4 Championship". Cagematch.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 7, 2014. สืบค้นเมื่อ November 19, 2020.
  176. ↑ Kreikenbohm, Philip. "C4 Tag Team Championship". Cagematch.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 5, 2014. สืบค้นเมื่อ November 19, 2020.
  177. ↑ Kreikenbohm, Philip. "C4 Championship Tournament (2009)". Cagematch.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 5, 2020. สืบค้นเมื่อ November 19, 2020.
  178. ↑ "CZW New Horror Champions". Combat Zone Wrestling. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 5, 2009. สืบค้นเมื่อ October 23, 2010.
  179. ↑ Kreikenbohm, Philip (February 6, 2004). "EWR Heavyweight Championship". Cagematch. สืบค้นเมื่อ November 19, 2020.
  180. ↑ Kreikenbohm, Philip (November 5, 2005). "Elite 8 (2005)". Cagematch. สืบค้นเมื่อ November 19, 2020.
  181. ↑ Kreikenbohm, Philip. "EWR Championship Tournament (2004)". Cagematch.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 31, 2024. สืบค้นเมื่อ November 19, 2020.
  182. ↑ Kreikenbohm, Philip. "IWS Canadian Championship". Cagematch.net. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 29, 2015. สืบค้นเมื่อ April 24, 2025.
  183. ↑ Kreikenbohm, Philip. "IWS World Heavyweight Championship". Cagematch.net. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 4, 2023. สืบค้นเมื่อ April 24, 2025.
  184. ↑ Kreikenbohm, Philip. "NSPW Championship". Cagematch.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ March 12, 2025. สืบค้นเมื่อ November 19, 2020.
  185. ↑ "Pro Wrestling Guerrilla World Champion: "Mr. Wrestling" Kevin Steen". Pro Wrestling Guerrilla. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 12, 2011. สืบค้นเมื่อ October 23, 2010.
  186. ↑ "Pro Wrestling Guerrilla World Tag Team Champions: El Generico & "Mr. Wrestling" Kevin Steen". Pro Wrestling Guerrilla. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 12, 2011. สืบค้นเมื่อ October 23, 2010.
  187. ↑ "Pro Wrestling Guerrilla World Tag Team Champions: El Generico & "Mr. Wrestling" Kevin Steen (2nd Reign)". Pro Wrestling Guerrilla. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ October 12, 2011. สืบค้นเมื่อ October 23, 2010.
  188. ↑ "Pro Wrestling Illustrated (PWI) 500 for 2017". The Internet Wrestling Database. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 31, 2017. สืบค้นเมื่อ August 30, 2017.
  189. ↑ Johnson, Mike (December 6, 2017). "Bret Hart, Kevin Owens inducted into Quebec Wrestling Hall of Fame". Pro Wrestling Insider. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 6, 2017. สืบค้นเมื่อ December 7, 2017.
  190. ↑ Kreikenbohm, Philip. "ROH World Championship No. 1 Contender Tournament (2008)". Cagematch.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 6, 2020. สืบค้นเมื่อ November 19, 2020.
  191. ↑ "Match of The Decade: Kevin Steen vs. El Generico Ladder War". Ring of Honor. January 23, 2020. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 24, 2020. สืบค้นเมื่อ August 7, 2021.
  192. 1 2 3 4 Herzog, Kenny (December 14, 2015). "WWE Wrestler(s) of the Year". Rolling Stone. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ July 2, 2018. สืบค้นเมื่อ December 14, 2015.
  193. 1 2 Herzog, Kenny (July 1, 2015). "WWE Wrestler of the Year (So Far): Kevin Owens". Rolling Stone. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 2, 2019. สืบค้นเมื่อ December 20, 2020.
  194. ↑ Herzog, Ken (December 21, 2016). "10 Best WWE Wrestlers of 2016". Rolling Stone. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ June 2, 2021. สืบค้นเมื่อ September 30, 2020.
  195. 1 2 Cole, Adair (October 2, 2012). "2011 SoCal Year End Awards". SoCalUncensored.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 26, 2015. สืบค้นเมื่อ August 7, 2015.
  196. ↑ "SoCal UNCENSORED Awards 2005". SoCalUncensored.com. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 22, 2010. สืบค้นเมื่อ April 9, 2010.
  197. ↑ Cole, Adair (March 4, 2013). "2012 SoCal Year End Awards". SoCalUncensored.com. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ September 29, 2015. สืบค้นเมื่อ August 7, 2015.
  198. ↑ Barrasso, Justin (December 29, 2017). "Top 10 Wrestlers of the Year". Sports Illustrated. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 29, 2017. สืบค้นเมื่อ December 30, 2017.
  199. 1 2 Meltzer, Dave (January 26, 2011). "Biggest issue of the year: The 2011 Wrestling Observer Newsletter Awards Issue". Wrestling Observer Newsletter. Campbell, California. pp. 1–40. ISSN 1083-9593.
  200. ↑ Meltzer, Dave (January 30, 2012). "Jan 30 Wrestling Observer Newsletter: Gigantic year-end awards issue, best and worst in all categories plus UFC on FX 1, death of Savannah Jack, ratings, tons and tons of news". Wrestling Observer Newsletter. Campbell, California. ISSN 1083-9593.
  201. ↑ Meltzer, Dave (January 23, 2013). "The 2012 Wrestling Observer Newsletter Annual Awards Issue". Wrestling Observer Newsletter. Campbell, California. ISSN 1083-9593.
  202. ↑ Meltzer, Dave (February 23, 2024). "February 26, 2024 Observer Newsletter: 2023 Observer Awards issue". Wrestling Observer Newsletter. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 24, 2024. สืบค้นเมื่อ February 23, 2024.
  203. ↑ Kreikenbohm, Philip. "2CW Heavyweight Championship". Cagematch.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 5, 2024. สืบค้นเมื่อ November 19, 2020.
  204. ↑ Kreikenbohm, Philip. "2CW Tag Team Championship". Cagematch.net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ August 26, 2024. สืบค้นเมื่อ November 19, 2020.
  205. ↑ "Universal Championship". WWE. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 5, 2017. สืบค้นเมื่อ February 24, 2017.
  206. ↑ "Intercontinental Championship". WWE. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 16, 2018. สืบค้นเมื่อ February 24, 2017.
  207. ↑ "United States Championship". WWE. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 13, 2016. สืบค้นเมื่อ April 4, 2017.
  208. ↑ "Raw Tag Team Championship". WWE. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 1, 2025. สืบค้นเมื่อ April 22, 2025.
  209. ↑ "SmackDown Tag Team Championship". WWE. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 11, 2024. สืบค้นเมื่อ April 22, 2025.
  210. ↑ "NXT Championship". WWE. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 9, 2017. สืบค้นเมื่อ February 24, 2017.
  211. ↑ Barnett, Jake (January 5, 2024). "WWE Friday Night Smackdown results (1/5): Barnett's review of Roman Reigns and Logan Paul's appearances, Randy Orton vs. LA Knight vs. AJ Styles for a shot at the WWE Universal Title at the Royal Rumble". Pro Wrestling Dot Net. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 10, 2024. สืบค้นเมื่อ April 22, 2025.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=เควิน_โอเวนส์&oldid=13055691"