โอเวอร์เดอะลิมิต (2012)

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
โอเวอร์เดอะลิมิต (2012)
Over the Limit (2012)
โปสเตอร์หรือสัญลักษณ์ของ โอเวอร์เดอะลิมิต (2012).
โปสเตอร์โปรโมท โอเวอร์เดอะลิมิต 2012 โดยมี แรนดี ออร์ตัน
เพลงประจำ "War of Change" โดย Thousand Foot Krutch[1]
ข้อมูล
สมาคม ดับเบิลยูดับเบิลยูอี
ค่าย รอว์
สแมคดาวน์
วันที่ สหรัฐอเมริกา 20 พฤษภาคม 2012
ไทย ทรูวิชั่นส์ 3 มิถุนายน 2012
ผู้ชม 8,000 คน[2]
สถานที่ พีเอ็นซี อารีนา
เมือง เรลายช์, รัฐนอร์ทแคโรไลนา
ลำดับเหตุการณ์เพย์-เพอร์-วิว
เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2012) โอเวอร์เดอะลิมิต (2012) โนเวย์เอาท์ (2012)
ลำดับเหตุการณ์โอเวอร์เดอะลิมิต
โอเวอร์เดอะลิมิต (2011) โอเวอร์เดอะลิมิต (2012) โอเวอร์เดอะลิมิต (2013)

โอเวอร์เดอะลิมิต (2012) (อังกฤษ: Over the Limit (2012)) เป็นรายการเพย์-เพอร์-วิว มวยปล้ำอาชีพของ ดับเบิลยูดับเบิลยูอี ที่จัดหลังศึกใหญ่ เอ็กซ์ตรีมรูลส์ (2012) จัดเมื่อวันที่ 20 พฤษภาคม ค.ศ. 2012 ณ สนาม ออลล์สเตท อารีนา ในเมือง เรลายช์, รัฐนอร์ทแคโรไลนา สหรัฐอเมริกา โดยแสดงนักมวยปล้ำจาก รอว์ และ สแมคดาวน์

เบื้องหลัง / ก่อนจะถึงโอเวอร์เดอะลิมิต[แก้]

เรื่องราวของ จอห์น ซีนา กับ จอห์น โลรีนายติส[แก้]

ในศึกรอว์ (30 เมษายน 2012) จอห์น ซีนา ออกมาโดยมีการเข้าเฝือกอ่อนที่แขนซ้าย ซีนา บอกว่า ทริปเปิล เอช แขนหัก จากการถูก บร็อก เลสเนอร์ เล่นงานหักแขน และเมื่อคืน (เอกซ์ตรีมรูลส์ 2012) ชั้นก็เจอแบบเดียวกัน แต่ตอนนี้ชั้นก็มาอยู่ที่นี่แล้ว จากการทำ MRI สแกนพบว่ากล้ามเนื้อไม่ฉีก ดังนั้นเขาจึงยังอยู่ใน ดับเบิลยูดับเบิลยูอี มันมีการเจ็บอยู่สองประเภท คือ บาดเจ็บ กับ เจ็บ ถ้าบาดเจ็บก็ต้องถูกส่งกลับบ้าน แต่ถ้าแค่เจ็บเขาก็สามารถออกมาทำในสิ่งที่เขารักได้ จอห์น โลรีนายติส ออกมา บอกว่าเขานำเอา บร็อก เลสเนอร์ กลับมาในฐานะสัญลักษณ์คนใหม่ของสมาคม และบอกว่าคนที่จะเจอกับ ซีนา ในศึก โอเวอร์เดอะลิมิต ออกมาแล้ว คือ ลอร์ด เทนไซ มาพร้อมกับ ซะกะโมะโตะ ขึ้นเวทีมาเตรียมจะรุม ซีนา ที่ไหนได้ โลรีนายติส อัดใส่ซีนา จากด้านหลังแล้วบอกว่าคนที่จะเจอกับซีนา ในโอเวอร์เดอะลิมิต คือ เขานั่นเอง ซะกะโมะโตะ ก็เตะแขน ซีนา ที่เจ็บจากนั้น โลรีนายติส เหวี่ยง ซีนา ไปอัดมุมเวที ต่อด้วย เทนไซ ใช้ท่า Running Senton จากนั้นโลรีนายติส กระทืบซีนา แล้วเทนไซ ก็ลากซีนา เอาแขนข้างเจ็บไปอัดเสาเวทีแล้วให้โลรีนายติส กระทืบซ้ำต่อด้วยเก้าอี้เหล็ก

บิ๊กโชว์ ได้ไปล้อเลียนเสียงของ จอห์น โลรีนายติส ในศึกรอว์ (14 พฤษภาคม 2012) โลรีนายติส สั่งให้ บิ๊กโชว์ ขอโทษที่ไปล้อเลียนเสียงของโลรีนายติส โดยบอกว่าถ้าไม่ขอโทษก็จะถูกไล่ออกจาก WWE สุดท้าย บิ๊กโชว์ ก็ยอมขอโทษและยอมคุกเข่า แต่โลรีนายติส ก็ไล่ บิ๊กโชว์ ออกจาก WWE คืนเดียวกัน โลรีนายติส ออกมาล้อเลียนคนดูที่เชียร์ซีนา ว่าเป็นไอ้พวกขี้แพ้ เพราะซูเปอร์สตาร์ที่คุณชอบก็สะท้อนถึงตัวตนคุณ ซีนา เป็นไอ้ขี้แพ้ ทำให้แฟนๆ ของเขาเป็นไอ้ขี้แพ้ด้วยมันแพ้ เดอะ ร็อก และถูก บร็อก เลสเนอร์ อัดเละ ซีนา ออกมาล้อเลียนโลรีนายติส และ อีฟ ทอร์เรส ก็ตามออกมายื่นแฟกซ์ให้อ่าน ซีนา แย่งเอาไปอ่าน บอกว่าเป็นแฟกซ์จากสำนักงานใหญ่ WWE สั่งให้แมตช์ระหว่าง ซีนา กับ โลรีนายติส เป็นแมตช์ตัวต่อตัว ห้ามมีผู้ติดตาม ไม่มีกรรมการพิเศษ ชนะด้วยการกดหรือซับมิชชั่นเท่านั้น ถ้าซูเปอร์สตาร์คนไหนเข้ามาก่อกวนจะถูกไล่ออกทันที และถ้า โลรีนายติส แพ้ก็จะถูกไล่ออกเช่นกัน โลรีนายติส ตบหน้าซีนา ก่อนจะเดินจากไป

เรื่องราวของการชิงแชมป์ WWE ระหว่าง ซีเอ็ม พังก์ กับ แดเนียล ไบรอัน[แก้]

ในศึกรอว์ (30 เมษายน 2012) แดเนียล ไบรอัน ได้เจอกับ เจอร์รี ลอว์เลอร์ โดยผู้ชนะจะได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์ WWE กับ ซีเอ็ม พังก์ เจ้าของแชมป์ WWE สุดท้าย ไบรอัน ก็เป็นฝ่ายชนะ และได้เป็นผู้ท้าชิงอันดับ 1 ในการชิงแชมป์ WWE กับ ซีเอ็ม พังก์

เรื่องราวของการชิงแชมป์โลกเฮฟวี่เวท ระหว่าง เชมัส กับ แรนดี ออร์ตัน, คริส เจอริโค และ อัลเบร์โต เดล รีโอ[แก้]

ในศึก สแมคดาวน์ (4 พฤษภาคม 2012) เชมัส จะต้องเจอกับ แดเนียล ไบรอัน อีกครั้ง สุดท้าย เชมัส ชนะฟาล์ว เพราะ อัลเบร์โต เดล รีโอ มาก่อกวนการปล้ำ หลังแมตช์ เชมัส ก็โดนเดล รีโอ เล่นงานด้วยท่า Cross ArmBreaker จนทีมแพทย์ต้องออกมาดูอาการของ เชมัส

ในศึกรอว์ (7 พฤษภาคม 2012) เชมัส จะต้องจับคู่กับ แรนดี ออร์ตัน เจอกับ อัลเบร์โต เดล รีโอ จับคู่กับ คริส เจอริโค ผลปรากฏว่า เขมัส จะใส่ท่า โบรก คิก เล่นงานเจอริโค แต่ เจอริโค หลบได้เลยพลาดไปโดน ออร์ตัน แทน หันกลับมาโดน Codebreaker ของ เจอริโค จับกดเอาชนะไปได้ในที่สุด หลังแมตช์ เชมัส จะมาขอโทษ ออร์ตัน แต่โดน RKO

ผลการปล้ำ[แก้]

# แมทช์การปล้ำ กำหนดการปล้ำ เวลา
ก่อนเริ่มรายการ เคน ชนะ แซค ไรเดอร์ แมทช์การปล้ำเดี่ยว[3] 6:52
1 คริสเตียน ชนะโดยกำจัด เดอะ มิซ[Note 1] ออกจากเวทีเป็นคนสุดท้าย แมทช์การปล้ำ "People Power" แบทเทิลรอยัล 20 คน ผู้ชนะจะได้สิทธิ์เลือกในการชิงแชมป์ WWE Intercontinental Championship หรือ WWE United States Championship ในรายการ 13:12
2 โคฟี คิงส์ตัน & อาร์-ทรูธ (c) ชนะ ดอล์ฟ ซิกก์เลอร์ & แจ๊ค สแวกเกอร์ (พร้อมด้วย วิคกี เกอร์เรโร) แมทช์การปล้ำแทคทีม เพื่อชิงแชมป์ WWE Tag Team Championship[4] 12:12
3 เลย์ลา (c) ชนะ เบท ฟีนิกซ์ แมทช์การปล้ำเดี่ยว เพื่อชิงแชมป์ WWE Divas Championship[5] 7:08
4 เชมัส (c) ชนะ อัลเบร์โต เดล รีโอ (พร้อมด้วย ริคาร์โด รอดริเกซ), แรนดี ออร์ตัน และ คริส เจอริโค แมทช์การปล้ำ 4 เส้า เพื่อชิงแชมป์ World Heavyweight Championhip[6] 15:52
5 โบรดัส เคลย์ (พร้อมด้วย คาเมรอน และ นาโอมิ) ชนะ เดอะ มิซ แมทช์การปล้ำเดี่ยว 4:08
6 คริสเตียน ชนะ โคดี โรดส์ (c) แมทช์การปล้ำเดี่ยว เพื่อชิงแชมป์ WWE Intercontinental Championship 7:18
7 ซีเอ็ม พังก์ (c) ชนะ แดเนียล ไบรอัน แมทช์การปล้ำเดี่ยว เพื่อชิงแชมป์ WWE Championship[7] 24:04
8 ไรแบ็ค ชนะ คามาโค (พร้อมด้วย ฮูนิโค) แมทช์การปล้ำเดี่ยว 1:48
9 จอห์น โลรีนายติส ชนะ จอห์น ซีนา แมทช์การปล้ำเดี่ยว โดยถ้า โลรีนายติส แพ้จะถูกไล่ออก และถ้ามีใครมายุ่งกับแมตช์ก็จะถูกไล่ออก[8] 17:04
(c) – หมายถึง ยังคงเป็นแชมป์อยู่ก่อนเริ่มแข่งขัน
  1. แบทเทิลรอยัล 20 คน มีผู้เข้าร่วมคนอื่นๆ อีกทั้งหมด 18 คน ดังนี้; อเล็กซ์ ไรลีย์, เคิร์ท ฮอว์กินส์, ดาร์เรน ยัง, เดวิด โอทังก้า, ดรูว์ แมคอินไตย์, อีเซเคียล แจ็คสัน, ฮีท สเลเตอร์, เจย์ อูโซ, จิมมี อูโซ, จินเดอร์ มาฮาล, เจทีจี, ไมเคิล แมคกิลลิคัตตี, เดอะ เกรท คาลี, ไทตัส โอนีล, ไทเลอร์ เร็กส์, ไทสัน คิด, วิลเลียม รีกัล และ โยะชิ ทะสึ

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. WWE Music Group Tweet ที่ทวิตเตอร์
  2. "Recent WWE attendance figures (5/19 to 5/21)". Wrestleview.com. สืบค้นเมื่อ 2012-05-31. 
  3. "Zack Ryder vs. Kane". WWE. สืบค้นเมื่อ 2012-05-15. 
  4. "WWE Tag Team Champions Kofi Kingston & R-Truth vs. Jack Swagger & Dolph Ziggler". WWE. สืบค้นเมื่อ 2012-05-10. 
  5. "WWE Divas Champion Layla vs. Beth Phoenix". WWE. สืบค้นเมื่อ 2012-05-10. 
  6. "Fatal-4-Way World Heavyweight Championship Match". WWE. สืบค้นเมื่อ 2012-05-07. 
  7. "WWE Champion CM Punk vs. Daniel Bryan". WWE. สืบค้นเมื่อ 2012-04-30. 
  8. "John Cena vs. John Laurinaitis". WWE. สืบค้นเมื่อ 2012-04-30. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]