อัลแบร์ตุส มาญุส

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
อัลแบร์ตุส มาญุส
AlbertusMagnus.jpg
“นักบุญอัลแบร์ตุส มาญุส” ภาพจากจิตรกรรมฝาผนังที่เทรวิโซในอิตาลี
มุขนายกและนักปราชญ์แห่งคริสตจักร
เกิดค.ศ. 1193/ค.ศ. 1206
เมืองเลาอิงเงิน ดัชชีบาวาเรีย
เสียชีวิต15 พฤศจิกายน ค.ศ. 1280
เมืองโคโลญ จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์
นิกายโรมันคาทอลิก
ประกาศเป็นนักบุญค.ศ. 1931
โดย สมเด็จพระสันตะปาปาปิอุสที่ 11
วันฉลอง15 พฤศจิกายน
องค์อุปถัมภ์นักปรัชญา นักวิทยาศาสตร์ นักศึกษา

นักบุญอัลแบร์ตุส มาญุส[1] (ละติน: Albertus Magnus) หรือนักบุญอัลเบิร์ตผู้ยิ่งใหญ่ (Albert the Great) หรือนักบุญอัลเบิร์ตแห่งโคโลญ (Saint Albert of Cologne)[2] เป็นนักบุญในคริสตจักรโรมันคาทอลิก เกิดราวปี ค.ศ. 1193/ค.ศ. 1206 ที่เลาอิงเงิน ดัชชีบาวาเรีย (ประเทศเยอรมนีปัจจุบัน) และถึงแก่มรณกรรมเมื่อวันที่ 30 กันยายน ค.ศ. 1280 ที่เมืองโคโลญ จักรวรรดิโรมันอันศักดิ์สิทธิ์

นักบุญอัลแบร์ตุสได้ปฏิญาณตนเป็นไฟรอาร์สังกัดคณะดอมินิกัน และมีตำแหน่งฝ่ายปกครองในคริสตจักรเป็นบิชอปแห่งเรเกนส์บูร์ก มีชื่อเสียงจากการเป็นการมีความรู้และความเข้าใจอย่างลึกซึ้งถึงความสัมพันธ์ระหว่างศาสนาคริสต์กับวิทยาศาสตร์ เป็นนักปรัชญาคนสำคัญที่สุดของเยอรมนีและนักเทววิทยาศาสนาคริสต์ในสมัยกลาง และเป็นหนึ่งในนักวิชาการคนแรก ๆ ในสมัยกลางที่ประยุกต์ปรัชญาอาริสโตเติลให้เข้ากับปรัชญาคริสต์ศาสนา คริสตจักรโรมันคาทอลิกประกาศให้นักบุญอัลแบร์ตุส มาญุสเป็นหนึ่งในนักปราชญ์แห่งคริสตจักร 33 คน

อ้างอิง[แก้]

  1. กีรติ บุญเจือ, แก่นปรัชญายุคกลาง, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 2550, หน้า 609
  2. CATHOLIC ENCYCLOPEDIA: St. Albertus Magnus[1]

ดูเพิ่ม[แก้]