โอลิมปิกฤดูร้อน 2016

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
โอลิมปิกฤดูร้อนครั้งที่ 31
Games of the XXXI Olympiad
Olympics 2016 - Rio.png
เมืองเจ้าภาพ บราซิล รีโอเดจาเนโร ประเทศบราซิล
คำขวัญ โลกใบใหม่
(โปรตุเกส: Um mundo novo)
จำนวนประเทศ 207
จำนวนนักกีฬา 10,293 คนยืนยันแล้ว (คาดว่าอาจมากกว่า 10,500 คน)
ชนิดกีฬา 28
พิธีเปิด 5 สิงหาคม พ.ศ. 2559
พิธีปิด 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559
นักกีฬาปฏิญาณ -
ผู้ตัดสินปฏิญาณ -
ผู้จุดคบเพลิง -
สนามกีฬาหลัก สนามกีฬามารากานัง
Olympic rings with white rims.svg โอลิมปิกฤดูร้อน 2016
IOC · COB · ROCOG

กีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 (โปรตุเกส: Jogos Olímpicos de Verão de 2016) หรือชื่อที่เป็นทางการ กีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 31 หรือเป็นที่รู้จักในชื่อ รีโอ 2016 เป็นมหกรรมกีฬานานาชาติที่สำคัญในประเพณีโอลิมปิก ซึ่งจัดในที่นครรีโอเดจาเนโร สหพันธ์สาธารณรัฐบราซิล จัดขึ้นระหว่างวันที่ 5 ถึง 21 สิงหาคม พ.ศ. 2559 การแข่งขันครั้งนี้มีจำนวนนักกีฬามากกว่า 10,500 คนจาก 206 คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติ ซึ่งครั้งนี้เป็นการแข่งขันโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งแรกของประเทศโคโซโว และประเทศซูดานใต้ กีฬารีโอ 2016 นั้นได้มีการชิงชัยทั้งหมด 306 เหรียญในกีฬาโอลิมปิกทั้งหมด 28 กีฬา — อาทิ กีฬารักบี้ 7 คน และกีฬากอล์ฟ ซึ่งถูกบรรจุโดยคณะกรรมการโอลิมปิกสากล ใน พ.ศ. 2551 กีฬาต่างๆในครั้งนี้จัดแข่งขันทั้งหมดใน 33 สนาม ในเมืองเจ้าภาพ ส่วนอีก 5 สนาม จะจัดขึ้นที่นครเซาเปาลู (เมืองที่ใหญ่ที่สุดในประเทศบราซิล), นครเบโลโอรีซอนชี, นครซัลวาดอร์, นครบราซีเลีย (เมืองหลวงประเทศบราซิล) และนครมาเนาส์

การแข่งขันโอลิมปิกครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่อยู่ในภายใต้การดูแลของโทมัส บัค ประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากล นครรีโอเดจาเนโร ได้ถูกประกาศชื่อเจ้าภาพกีฬาโอลิมปิกครั้งที่ 31 ในการประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากลครั้งที่ 121 ที่กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก ในวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2551 นครรีโอเดจาเนโรนั้นเป็นเมืองแรกของทวีปอเมริกาใต้ที่จัดโอลิมปิกฤดูร้อน ซึ่งเป็นประเทศแรกในกลุ่มภาษาโปรตุเกสที่จัดโอลิมปิกฤดูร้อน และเป็นเมืองเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อนครั้งแรกที่จัดในฤดูหนาว (ซึ่งในกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2000 ที่นครซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย ได้เริ่มจัดการแข่งขันในวันที่ 15 ตุลาคม – ซึ่งอีก 5 วันถัดไป จะเป็นวสันตวิษุวัต ในซีกโลกใต้) รวมถึงเป็นเมืองแรกในรอบ 16 ปี และเป็นเมืองที่ 3 ที่เป็นเจ้าภาพในซีกโลกใต้

ปัญหาที่สำคัญในครั้งนี้ในเรื่องปัญหาทางการเมือง — อาทิ การทุจริตของนักการเมืองในประเทศบราซิล และความไม่แน่นอนของรัฐบาลกลาง และในเรื่องปัญหาด้านสุขภาพอนามัย — อาทิ ไวรัสซิกา และปัญหามลพิษในอ่าวกวานาบารา

การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพ[แก้]

แผนที่แสดงประเทศที่ได้เข้าร่วมเสนอตัวเป็นเจ้าภาพการแข่งขันโอลิมปิก 2016

การเสนอตัวเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกครั้งนี้มีผู้เสนอตัวเป็นเจ้าภาพหลายเมือง แต่มีเมืองที่ได้รับการคัดเลือกรอบสุดท้าย 4 เมือง[1] ได้แก่

มีการประกาศผลเมืองที่ได้เป็นเจ้าภาพเมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2552 ในการประชุมคณะกรรมการโอลิมปิกสากล สมัยที่ 121 ที่กรุงโคเปนเฮเกน ประเทศเดนมาร์ก โดยการประชุมครั้งนี้มีประมุขแห่งรัฐและผู้นำรัฐบาลประเทศที่เสนอตัวเป็นเจ้าภาพเดินทางเพื่อร่วมเสนอแผนขั้นสุดท้ายก่อนลงคะแนนครบทุกประเทศ ได้แก่ สมเด็จพระราชาธิบดีควน การ์โลสที่ 1 และสมเด็จพระราชินีโซเฟีย พระมหากษัตริย์สเปน ยุกิโอะ ฮะโตะยะมะ นายกรัฐมนตรีญี่ปุ่น ประธานาธิบดีบารัก โอบามาแห่งสหรัฐอเมริกา พร้อมมิเชล โอบามา สุภาพสตรีหมายเลขหนึ่ง และ ลูอิซ อีนาซีโอ ลูลา ดา ซิลวา ประธานาธิบดีบราซิล การประกาศผลมีขึ้นในเวลาประมาณ 18.30 น. ตามเวลาท้องถิ่น

ผลการคัดเลือก[แก้]

ริโอ เดอ จาเนโร ได้รับการคัดเลือกให้เป็นเจ้าภาพโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 เมื่อวันที่ 2 ตุลาคม พ.ศ. 2552
การลงคะแนนเลือกเมืองเจ้าภาพ โอลิมปิก 2016[2]
เมือง ประเทศ รอบที่ 1 รอบที่ 2 รอบที่ 3
รีโอเดจาเนโร ธงของประเทศบราซิล บราซิล 26 46 66
มาดริด ธงของประเทศสเปน สเปน 28 29 32
โตเกียว ธงของประเทศญี่ปุ่น ญี่ปุ่น 22 20
ชิคาโก ธงของสหรัฐอเมริกา สหรัฐอเมริกา 18

สัญลักษณ์[แก้]

สัญลักษณ์ของการแข่งขันออกแบบโดยบริษัทบราซิล Tatíl Design โดยเปิดตัวเมื่อวันที่ 31 ธันวาคม 2553[3] โดยในมุมหนึ่งเป็นรูปเสมือนคนสามคนจับมือกันเต้นรำเป็นวงกลม โดยมี 3 สี คือ สีเหลือง สีน้ำเงิน และสีเขียว ตามสีธงชาติบราซิล และอีกมุมหนึ่งจำลองลักษณะของเทือกเขาซูการ์โลฟ แหล่งท่องเที่ยวที่สำคัญในเมืองรีโอ ในขณะที่อีกมุมหนึ่งเป็นข้อความจำลองคำว่า R I O[4] แนวคิดของสัญลักษณ์มาจากแนวความคิด 4 เรื่องได้แก่ พลังที่ส่งถึงกัน ความหลากหลายที่กลมกลืน ธรรมชาติที่อุดมสมบูรณ์ และจิตวิญญาณโอลิมปิก[5]

การเตรียมความพร้อมและพัฒนาการ[แก้]

แผนที่ของสนามกีฬาในนครรีโอเดจาเนโร เพื่อจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก 2016

วันที่ 26 มิถุนายน พ.ศ. 2551 มีรายงานจากเว็บไซต์ AroundTheRings.com ว่านายลอเดอร์ลีย์ เจอนาราลี ประธานฝ่ายปฎิบัติการของคณะกรรมการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก รีโอเดจาเนโร 2016 หรือ อาร์โอโอซี 2016 ได้ลาออกเพียงหนึ่งปีหลังจากเริ่มต้นการทำงาน ต่อจากนั้นได้แต่งตั้งนายฟลาวีโอ เปสตานา มาทำหน้าที่แทน แต่อีกห้าเดือนถัดมาเขาก็ได้ลาออกจากตำแหน่งด้วยเหตุผลส่วนตัว[6]ในระหว่างการแข่งขันกีฬาพาราลิมปิกฤดูร้อน 2012 โดยปัจจุบันนายเรนาโต คิวชิน ได้ดำรงตำแหน่งประธานเจ้าหน้าที่ฝ่ายปฏิบัติการของคณะกรรมการจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก รีโอเดจาเนโร 2016[7]

สถานที่และโครงสร้างพื้นฐาน[แก้]

สนามกีฬามารากานัง สถานที่จัดพิธีเปิด และพิธีปิด รวมถึงการแข่งขันกีฬาฟุตบอลรอบชิงชนะเลิศ

ในนครรีโอเดจาเนโร เขตบาร์รา ดา ติชูกา เป็นเขตที่มีจำนวนสถ​​านที่จัดการแข่งขันของการแข่งขันกีฬาโอลิมปิก และพาราลิมปิเกมส์ในปี 2016 มากที่สุด โดยส่วนที่เหลือของสถานที่จัดการแข่งขันจะตั้งอยู่ในสามเขตหลักๆ คือ ชายหาดกอปากาบานา, เขตมารากานัง และเขตดีโอโดโร นอกจากนั้นเขตบาร์รา ดา ติชูกา จะเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านนักกีฬาในโอลิมปิกครั้งนี้

ซึ่งในตัวเมืองที่เป็นย่านประวัติศาสตร์ในนครรีโอเดจาเนโรได้มีการฟื้นฟูพื้นที่ริมน้ำ โดยได้ตั้งโครงการฟื้นฟูพื้นที่ริมน้ำขนาดใหญ่ที่เรียกว่า ปอร์โต มาราวีฮา[8] โดยโครงการนี้ฟื้นฟูได้ครอบคลุมพื้นที่ทั้งหมด 5 ตารางกิโลเมตร 2 (1.9 ตารางไมล์) โครงก​​ารนี้มีเป้าหมายที่จะพัฒนาบริเวณท่าเรือ เพื่อดึงดูดนักท่องเที่ยว และเสริมสร้างความสามารถในการแข่งขันของนครรีโอเดจาเนโรในเศรษฐกิจโลก นอกจากนี้มีการปรับปรุงฟื้นฟูในบริเวณนครรีโอเดจาเนโรอีกมากมาย อาทิ การปรับปรุงเครือข่ายสาธารณะต่างๆ ทั้งระบบประปา, ระบบสุขาภิบาล, ระบบระบายน้ำ, ระบบไฟฟ้า, ระบบพลังงาน และระบบโทรคมนาคม ในระยะ 700 กิโลเมตร (430 ไมล์) รวมถึงการปรับปรุงสิ่งแวดล้อมต่างๆทั้ง การปรับปรุงอุโมงค์, ถนน, ทางเท้า เส้นทางจักรยาน จนกระทั่งการเพาะปลูก ฟื้นฟูต้นไม้ในบริเวณนครรีโอเดจาเนโร ในจำนวนทั้งหมด 4 กิโลเมตร (2.5 ไมล์), 70 กม. (43 ไมล์), 650 ตารางกิโลเมตร 2 (250 ตารางไมล์) 17 กม. (11 ไมล์) และ 15,000 ต้น ตามลำดับ และการปรับปรุงสิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆทั้ง การสร้างระบบรถรางแห่งใหม่ โดยเส้นทางของรถรางนั้นได้เริ่มจากสนามบินซานโตส ดูมองต์ไปยังสถานีขนส่งภายในนครรีโอเดจาเนโร ซึ่งกำหนดที่จะเปิดให้ใช้ในเดือนเมษายน พ.ศ. 2559[9] นอกจากนั้นยังมีการสร้างรั้วเหล็ก เพื่อรักษาความปลอดภัย โดยมีระยะทางทั้งหมด 200 กิโลเมตร และได้สร้างคลังสินค้าทั้ง 2 แห่ง ในเขตบาร์รา และเขตดูกีจีกาเชียส เพื่อเก็บอุปกรณ์ในหมู่บ้านนักกีฬา และอุปกรณ์ที่จำเป็นในการแข่งขันตามลำดับ[10]

ในขณะที่นครรีโอเดจาเนโรอยู่ระหว่างการปรับปรุงโครงสร้างพื้นฐานที่สำคัญ เพื่อจัดการแข่งขันโอลิมปิกครั้งนี้ แต่ก็ยังมีความกังวลว่าบางส่วนของโครงการจะไม่เป็นรูปธรรม[11]

หมู่บ้านนักกีฬา[แก้]

หมู่บ้านนักกีฬาในโอลิมปิกครั้งนี้ถือว่าจเป็นหมู่บ้านนักกีฬาที่ใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์โอลิมปิก ซึ่งมีอุปกรณ์ต่างๆมากมาย อาทิ เก้าอี้จำนวน 80,000 ตัว, โต๊ะจำนวน 70,000 ตัว, ที่นอนจำนวน 29,000 ที่, ไม้แขวนเสื้อ 60,000 อัน, โทรทัศน์ 6,000 เครื่อง และสมาร์ทโฟน 10,000 เครื่อง[10]

กีฬาฟุตบอล[แก้]

นอกจากนี้ยังมีการแข่งขันกีฬาฟุตบอลที่จะจัดแข่งขันภายใน 5 สนามจาก 5 เมือง นอกนครรีโอเดจาเนโร คือ นครเซาเปาลู, นครเบโลโอรีซอนชี, นครซัลวาดอร์, กรุงบราซีเลีย และนครมาเนาส์

เทคโนโลยี[แก้]

สวนสาธารณะในนครรีโอเดจาเนโร
สนามกีฬาในร่มมารากานังซิญญู สถานที่จัดการแข่งขันกีฬาวอลเลย์บอล
ทะเลสาบโรดรีกูจีเฟรย์ตัส สถานที่จัดการแข่งขันกีฬาเรือพาย และกีฬาเรือแคนู

กีฬาโอลิมปิกครั้งนี้จะมีเทคโนโลยีหุ่นยนต์แบบใหม่ที่สร้างขึ้นโดยมาร์ค โรเบิร์ต โมชัน คอนโทรล ที่จะช่วยช่างภาพให้ได้ภาพที่ทั่วถึงในสถานที่ต่างๆ[12]

ความปลอดภัย[แก้]

นับตั้งแต่ที่นครรีโอเดจาเนโรได้รับเกียรติเป็นเจ้าภาพการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2016 เทศบาลนครรีโอเดจาเนโรได้เอาใจใส่เกี่ยวกับปัญหาอาชญากรรมมากขึ้น ในขณะนั้นนายกเทศมนตรีของนครรีโอเดจาเนโรได้ยอมรับว่า "ปัญหาใหญ่" ของการแข่งขันครั้งนี้คือความปลอดภัยที่ปราศจากความมรุนแรง อย่างไรก็ตามเขายังกล่าวเกี่ยวกับความกังวล และปัญหาที่จะเผชิญ ขณะเสนอเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกแก่คณะกรรมการโอลิมปิกสากล[13] ผู้ว่าราชการของนครรีโอเดจาเนโรยังเน้นความจริงที่ว่ากรุงลอนดอนต้องเผชิญกับปัญหาด้านความปลอดภัย เนื่องจากมีการโจมตีของผู้ก่อการร้ายที่เกิดขึ้นหลังจากคณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้เลือกกรุงลอนดอนเป็นเจ้าภาพจัดการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน 2012 เพียงไม่กี่ชั่วโมง

คณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้แสดงความคิดเห็นในแง่ดีเกี่ยวกับความสามารถของเมืองเจ้าภาพ และประเทศของบราซิลที่มีความกังวลเกี่ยวกับความปลอดภัยโดยบอกว่า เจ็ดปีเป็นเวลามากพอสำหรับนครรีโอเดจาเนโรในการกวาดล้างปัญหาอาชญากรรม[14] นายมาร์ก อดัมส์ โฆษกของคณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้บอกแก่สื่อว่า "เรามีความเชื่อมั่นในความสามารถของพวกเขาที่จะเป็นเจ้าภาพโอลิมปิกที่ปลอดภัยในรอบเจ็ดปี การรักษาความปลอดภัยเป็นสิ่งที่สำคัญของการแข่งขันกีฬาโอลิมปิกไม่ว่ามันอยู่ที่ไหนในโลก โดยปัญหานี้เป็นวาระดับชาติ ภูมิภาค รวมถึงเมืองเจ้าภาพ และเจ้าหน้าที่"[15] [16][17] นายลูลา ดา ซิลวา, อดีตประธานาธิบดีบราซิลตั้งข้อสังเกตว่าการที่ได้เป็นเมืองเจ้าภาพนั้น เจ้าภาพจะต้องเห็นความสำคัญในรายระเอียดต่างๆ เพื่อไม่ให้มีเหตุการณ์เลวร้ายเกิดขึ้น อย่างเช่น การแข่งขันกีฬาแพนอเมริกันเกมส์ 2007[18]

หน่วยงานในนครรีโอเดจาเนโรกำลังวางแผนที่จะทำให้นครรีโอเดจาเนโรและละแวกใกล้เคียง หรือชุมชนแออัดให้มีความปลอดภัยมากขึ้น ซึ่งมีหน่วยตำรวจชุมชน (UPPs) ที่จะสร้างความไว้วางใจในแต่ละชุมชน โดยการลาดตระเวนตามท้องถนนและการทำงานของเทศบาล[19] นอกจากนี้สถาบันความปลอดภัยภายในท้องถิ่นรายงานว่าอัตราการฆาตกรรมในนครรีโอเดจาเนโรภายใน 5 เดือนแรกของพ.ศ. 2555 อยู่ในช่วงต่ำที่สุดในรอบ 21 ปี โดยมีคดีฆาตกรรม 10.9 คดีต่อประชากรทั้งหมด 100,000 คน[20][21] อย่างไรก็ตามแม้จะมีการลดลงในคดีฆาตกรรม และการละเมิดสิทธิมนุษยชน แต่กลุ่มเรียกร้องสิทธิมนุษยชนยังมีการสังเกตุการณ์การวิสามัญฆาตกรรมในประเทศบราซิล[22]

ความกังวลหลังการแข่งขัน[แก้]

วันที่ 9 พฤษภาคม พ.ศ.2557 หนังสือพิมพ์ ลอนดอน อีฟนิง สแตนดาร์ด รายงานว่านายจอห์น โคตส์, รองประธานคณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้กล่าวเกี่ยวกับการเตรียมการของบราซิลว่า "เป็นที่เลวร้ายที่สุดเท่าที่ฉันเคยประสบมา" และได้กล่าวกับการก่อสร้างและโครงการโครงสร้างพื้นฐานของโอลิมปิกครั้งนี้มีความล่าช้ากว่ากำหนดการว่า "คณะกรรมการโอลิมปิกสากลได้จัดตั้งทีมงานพิเศษโดยตั้งเป้าหมายที่จะทำให้การเตรียมการครั้งนี้รวดเร็วกว่าเดิม ในสถานการณ์ที่วิกฤต" [23][24][25]

แม้จะมีความกังวลเหล่านี้ แต่คณะกรรมการโอลิมปิกรีโอได้รายงานเมื่อวันที่ 29 ธันวาคม พ.ศ. 2558 ว่าสถานที่จัดการแข่งขันส่วนใหญ่มีความสมบูรณ์ยกเว้นสนามรีโอโอลิมปิกเวโลโดรม (เสร็จเพียงร้อยละ 76) และสนามกีฬาเยาวชนดีโอโดโร (เสร็จเพียงร้อยละ 75)

งบประมาณ[แก้]

แผนที่ระบบขนส่งสาธารณะในนครรีโอเดจาเนโร, ในเขตโอลิมปิกบาร์รา
รถโดยสารประจำทางด่วนพิเศษ ในสนามบินนานาชาติรีโอเดจาเนโร โดยสามารถเชื่อมต่อไปยังพื้นที่การแข่งขันโอลิมปิกได้
รีโอเดจาเนโรเมโทร

ระยะที่ 1 – เมืองผู้สมัครเจ้าภาพโอลิมปิก[แก้]

แหล่งเงินทุน รัฐบาลกลาง รัฐบาลท้องถิ่น รวม
กองทุนภาครัฐ R$3,022,097.88 R$3,279,984.98 R$6,302,082.86
กองทุนภาคเอกชน R$2,804,822.16
รวมทั้งหมด R$9,106,905.02

ระยะที่ 2 – เมืองคัดเลือกเจ้าภาพสุดท้าย[แก้]

งบประมาณภาครัฐ

แหล่งเงินทุน กองทุนภาครัฐ
รัฐบาลกลาง R$47,402,531.75
รัฐบาลท้องถิ่น (รัฐ) R$3,617,556.00
รัฐบาลท้องถิ่น (เมือง) R$4,995,620.93
รวมทั้งหมด R$56,015,708.68

งบประมาณภาคเอกชน

แหล่งเงินทุน กองทุนภาคเอกชน
อีบีเอ็กซ์ R$13,000,000.00
นายอีเก ปาติสตา R$10,000,000.00
บราเดสโก R$3,500,000.00
โอเดอเบรชท์ R$3,300,000.00
เอ็มบราเทล R$3,000,000.00
สายการบินทีเอเอ็ม¹ R$1,233,726.00
รวมทั้งหมด R$34,033,726.00

¹ สายการบินทีเอเอ็ม ลงทุนทั้งหมด R$1,233,726.00 ด้วยการลดตั๋วเครื่องบิน

หมายเหตุ: โดยเงินทุนที่เหลือจะนำมาใช้ในคณะกรรมการจัดการแข่งขันโอลิมปิกรีโอ 2016 ในช่วงหนึ่งเดือนแแรก[26]

การแข่งขัน[แก้]

ประเทศที่เข้าร่วมการแข่งขัน[แก้]

คณะกรรมการโอลิมปิกแห่งชาติที่เข้าแข่งขัน

ชนิดกีฬาที่แข่งขัน[แก้]

ในกีฬาโอลิมปิกคราวนี้ มีการแข่งขันกีฬาทั้งหมด 28 ชนิด รวมทั้งหมดคิดเป็น 41 ประเภท จาก 306 เหรียญทอง และในวงเล็บคือจำนวนเหรียญทองของกีฬาแต่ละรายการ

ปฏิทินกำหนดการแข่งขัน[แก้]

ปฏิทินนี้เป็นฉบับล่าสุดเมื่อวันที่ 31 มีนาคม พ.ศ. 2559 ซึ่งเป็นวันเดียวกันกับการประกาศขายตั๋วเข้าชมอย่างเป็นทางการ[27]

เปิด พิธีเปิดการแข่งขัน การแข่งขัน 1 จำนวนเหรียญทอง EG พิธีการจัดเลี้ยง ปิด พิธีปิด
สิงหาคม 3
พ.
4
พฤ.
5
ศ.
6
ส.
7
อา.
8
จ.
9
อ.
10
พ.
11
พฤ.
12
ศ.
13
ส.
14
อา.
15
จ.
16
อ.
17
พ.
18
พฤ.
19
ศ.
20
ส.
21
อา.
เหรียญทอง
พิธีการ (พิธีเปิด / พิธีปิด) เปิด ปิด
ยิงธนู 1 1 1 1 4
กรีฑา 3 5 4 5 5 4 6 7 7 1 47
แบดมินตัน 1 1 2 1 5
บาสเกตบอล 1 1 2
มวยสากลสมัครเล่น 1 1 1 1 1 1 3 4 11
แคนู สลาลม 1 1 2 16
สปรินท์ 4 4 4
จักรยาน ประเภทถนน 1 1 2 18
ประเภทลู่ 1 2 2 1 1 3
บีเอ็มเอ็กซ์ 2
เสือภูเขา 1 1
กระโดดน้ำ 1 1 1 1 1 1 1 1 8
ขี่ม้า 2 1 1 1 1 6
ฟันดาบ 1 1 1 1 2 1 1 1 1 10
ฮอกกี้ 1 1 2
ฟุตบอล 1 1 2
กอล์ฟ 1 1 2
ยิมนาสติก สากล 1 1 1 1 4 3 3 EG 18
ลีลา 1 1
แทรมโพลีน 1 1
แฮนด์บอล 1 1 2
ยูโด 2 2 2 2 2 2 2 14
ปัญจกีฬาสมัยใหม่ 1 1 2
เรือพาย 2 4 4 4 14
รักบี้ 7 คน 1 1 2
เรือใบ 2 2 2 2 2 11
ยิงปืน 2 2 2 1 2 1 2 2 1 15
ว่ายน้ำ 4 4 4 4 4 4 4 4 1 1 34
ระบำใต้น้ำ 1 1 2
เทเบิลเทนนิส 1 1 1 1 4
เทควันโด 2 2 2 2 8
เทนนิส 1 1 3 4
ไตรกีฬา 1 1 2
วอลเลย์บอล ชายหาด 1 1 4
ในร่ม 1 1
โปโลน้ำ 1 1 2
ยกน้ำหนัก 1 2 2 2 2 2 1 1 1 1 15
มวยปล้ำ 2 2 2 3 3 2 2 2 15
รวมเหรียญทอง 12 14 14 15 20 19 24 21 22 17 25 16 23 22 30 12 306
รวมการสะสมจากวันก่อน 12 26 40 55 75 94 118 139 161 178 203 219 242 264 294 306
สิงหาคม 3
พ.
4
พฤ.
5
ศ.
6
ส.
7
อา.
8
จ.
9
อ.
10
พ.
11
พฤ.
12
ศ.
13
ส.
14
อา.
15
จ.
16
อ.
17
พ.
18
พฤ.
19
ศ.
20
ส.
21
อา.
จำนวนเหรียญทอง


สถิติโลก[แก้]

สรุปเหรียญการแข่งขัน[แก้]

ดูเพิ่ม[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. Chicago among finalists to host 2016 Olympics
  2. GamesBids.com Past Olympic Host Cities Selection List
  3. Nudd, Tim (2012-08-14). "Hated the London 2012 Logo? You Might Like Rio 2016 Better Brazil's Tatíl Design tells story of its creation". Adweek. สืบค้นเมื่อ 2012-08-14. 
  4. Making of Rio 2016 logo
  5. "2016 Summer Olympics Logo: Design and History". Famouslogos.us. 28 July 2011. สืบค้นเมื่อ 2011-07-28. 
  6. "Around the Rings - Articles Archive". aroundtherings.com. สืบค้นเมื่อ 31 October 2015. 
  7. [1] Archived ตุลาคม 4, 2555 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน.
  8. Porto Maravilha ศาลากลางนครรีโอเดจาเนโร แปลเมื่อ 10 สิงหาคม พ.ศ. 2555. (โปรตุเกส).
  9. Railway, Gazette (26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2558). "Rio tram starts test running". Railway Gazette. Railway Gazette. สืบค้นเมื่อ 1 มกราคม พ.ศ. 2559. 
  10. 10.0 10.1 "8,400 shuttlecocks, 250 golf carts, 54 boats... the mind-blowing numbers behind the Rio 2016 Games". 
  11. Jaroschewski, Julia (29 เมษายน พ.ศ. 2559). "Between hope and despair". D+C, development and cooperation. สืบค้นเมื่อ 25 พฤษภาคม พ.ศ. 2559. 
  12. Simon, Johnny (4 June 2016). "Rio Games to have smart sports cameras". Mashable.com. สืบค้นเมื่อ 4 June 2016. 
  13. "Rio's mayor expresses safety concerns for 2016 Olympics , ksdk.com , St. Louis, MO". ksdk.com. สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม พ.ศ. 2553. 
  14. Wilson, Stephen (20 ตุลาคม พ.ศ.2552). "IOC confident in Rio despite new wave of violence". Boston Globe. Archived from the original on 20 ตุลาคม พ.ศ.2552. สืบค้นเมื่อ 30 กรกฎาคม พ.ศ.2555. 
  15. "Olympic Newsdesk — IOC Confident in Rio; Obama Addresses Critics". Aroundtherings.com. 21 ตุลาคม พ.ศ. 2552. สืบค้นเมื่อ 15 มีนาคม พ.ศ. 2553. [ลิงก์เสีย]
  16. "Luiz Inácio Lula da Silva,". สืบค้นเมื่อ 19 กุมภาพันธ์ พ.ศ.2559. 
  17. "IOC show confidence in Brazil efforts". ESPN. 20 ตุลาคม พ.ศ. 2552. สืบค้นเมื่อ 30 กรกฎาคม พ.ศ. 2555. 
  18. Downie, Andrew (19 ตุลาคม พ.ศ. 2552). "Brazil vows Olympic security after Rio violence". MinnPost. 
  19. "Pacifying Rio's Favelas". latintelligence.com. สืบค้นเมื่อ 22 มิถุนายน พ.ศ.2554. 
  20. Knott, Tracey (29 มิถุนายน พ.ศ.2555). "Rio de Janeiro Homicides Reach 21-Year Low". InSight Crime. สืบค้นเมื่อ 29 มิถุนายน พ.ศ.2555. 
  21. "Homicidios en Río de Janeiro llegan a su nivel más bajo desde 1991". La Nueva Provincia (ใน Spanish). 27 มิถุนายน พ.ศ.2555. สืบค้นเมื่อ 29 มิถุนายน พ.ศ.2555. 
  22. Stone, Hannah (19 มิถุนายน พ.ศ.2555). "Human Rights Watch Praises, Criticizes Rio Govt". InSight Crime. สืบค้นเมื่อ 29 มิถุนายน พ.ศ.2555. 
  23. Moore-Bridger, Benedict (9 พฤษภาคม พ.ศ.2557). "Could Rio games come to London? Olympic bosses make secret plea to use 2012 venues". ลอนดอน อีฟนิง สแตนดาร์ด. สืบค้นเมื่อ 9 พฤษภาคม พ.ศ.2557. 
  24. Gibson, Owen (29 เมษายน พ.ศ.2557). "Rio 2016 Olympic preparations damned as 'worst ever' by IOC". The Guardian. สืบค้นเมื่อ 9 พฤษภาคม พ.ศ.2557. 
  25. "Rio's Olympic preparations 'worst' ever, says IOC's Coate". Reuters. 29 เมษายน พ.ศ.2557. สืบค้นเมื่อ 9 พฤษภาคม พ.ศ.2557. 
  26. "Frequently Asked Questions". รีโอ 2016. สืบค้นเมื่อ 31 ตุลาคม พ.ศ.2558. 
  27. "Tickets". NOC*NSF. 31 March 2015. สืบค้นเมื่อ 6 May 2015. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]

ก่อนหน้า โอลิมปิกฤดูร้อน 2016 ถัดไป
โอลิมปิกฤดูร้อน 2012
(ลอนดอน สหราชอาณาจักร)
2leftarrow.png Olympic flag.svg
การแข่งขันกีฬาโอลิมปิกฤดูร้อน
(5 สิงหาคม - 21 สิงหาคม ค.ศ. 2016)
2rightarrow.png โอลิมปิกฤดูร้อน 2020
(โตเกียว ประเทศญี่ปุ่น)