ข้ามไปเนื้อหา

พระกาล

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
พระกาฬชัยศรี
พระกาฬชัยศรีภายในศาลหลักเมืองกรุงเทพมหานคร
ชื่อในอักษรเทวนาครีकाल
ชื่อในการทับศัพท์ภาษาสันสกฤตkāla
พาหนะนกแสก (พราหมณ์ไทย)
คู่ครองกาลี

พระกาฬไชยศรี หรือ พระกาล มีคติการบูชาที่รับสืบต่อมาจากอินเดียดั้งเดิม โดยแต่เดิมนิยมเรียกว่า "พระกาลพระกาลี" หรือ "พระกาลกาลี" ซึ่งเป็นการนับถือพระกาลควบคู่กับพระกาลี ต่อมาออกเสียงเพี้ยนเป็น "กุลี" หรือ "กาลกุลี" ในยุคหลัง เมื่อถึงสมัยรัตนโกสินทร์ พบว่าสร้อยคำว่า "กลี" ฟังดูน่ากลัว จึงมีการเปลี่ยนเป็น "ไชยศรี" และใช้เป็นทางราชการตั้งแต่สมัยรัชกาลที่สี่ ดังปรากฏในประกาศถือน้ำ (แต่ประชาชนส่วนใหญ่ยังนิยมเรียก "พระกาฬ" เฉย ๆ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา)[1] อย่างไรก็ตาม คติการบูชาพระกาลยังคงดำรงอยู่ โดยผสมผสานกับความเชื่อพื้นถิ่นของไทย เช่น "ตากะลายายกะลี[2]

รูปเคารพของพระกาฬไชยศรีของไทยตั้งอยู่ภายในศาลหลักเมืองกรุงเทพมหานคร[3]

อ้างอิง

[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]