แอร์นิวซีแลนด์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี

แอร์นิวซีแลนด์ เป็นสายการบินแห่งชาติของประเทศนิวซีแลนด์ ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1940 (พ.ศ. 2483) มีท่าอากาศยานหลักคือท่าอากาศยานนานาชาติออกแลนด์ ให้บริการไปยังจุดหมายปลายทางในเอเชีย ยุโรป อเมริกาเหนือ และโอเชียเนีย ซึ่งเป็นจุดหมายหลักของสายการบิน สายการบินเป็นหนึ่งในสมาชิกของพันธมิตรสายการบินสตาร์อัลไลแอนซ์[1]

แอร์นิวซีแลนด์
Air New Zealand logo.svg
IATA
NZ
ICAO
ANZ
รหัสเรียก
New Zealand
ก่อตั้ง26 เมษายน พ.ศ. 2483; 81 ปี (ในชื่อว่า TEAL)
เริ่มดำเนินงาน1 เมษายน พ.ศ. 2508; 56 ปี (ในชื่อว่า Air New Zealand)
ท่าหลักท่าอากาศยานนานาชาติออกแลนด์

ท่าอากาศยานนานาชาติไครสต์เชิร์ช

ท่าอากาศยานเวลลิงตัน
เมืองสำคัญควีนส์ทาวน์
ซิดนีย์
สะสมไมล์แอร์พอยต์
ห้องรับรองโครู เลานจ์
พันธมิตรการบินสตาร์อัลไลแอนซ์
ขนาดฝูงบิน103
จุดหมาย51
บริษัทแม่รัฐบาลนิวซีแลนด์ (สัดส่วน 73.72%)
สำนักงานใหญ่อ็อคแลนด์, นิวซีแลนด์
บุคลากรหลักGreg Foran (ประธานบริหาร)
เว็บไซต์http://www.airnewzealand.com

ประวัติ[แก้]

ในปี พ.ศ. 2483 TEAL หรือ Tasman Empire Airways Limited ได้ถูกก่อตั้งขึ้น[2] เที่ยวบินแรกของสายการบินออกเดินทางจาก อ๊อคแลนด์ไปซิดนีย์และเวลลิงตัน ต่อมา จึงได้เพิ่มเที่ยวบินไปยังฟิจิ ซามัว ตาฮิติ และหมู่เกาะคุก[3] รัฐบาลออสเตรเลียได้ทำการซื้อหุ้นส่วนของ TEAL ไปทั้งหมด 50% ในปี 2496 ส่วนที่เหลืออีก 50% ก็ตกเป็นของรัฐบาลนิวซีแลนด์ ในปีพ.ศ. 2504 สายการบินนี้ได้กลายเป็นของรัฐบาลนิวซีแลนด์โดยสมบูรณ์ TEAL ได้เปลี่ยนชื่ออย่างเป็นทางการว่า Air New Zealand

เมื่อวันที่ 1 เมษายน พ.ศ. 2508 สายการบินได้ซื้อเครื่องบินดักลาส ดีซี-8 ในเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2508 ซึ่งใช้สำหรับเส้นทางที่ยาวกว่าไปยังโฮโนลูลูและลอสแอนเจลิส จากนั้นในปี 2524 แอร์นิวซีแลนด์ก็ได้ซื้อ โบอิ้ง 747 แอร์นิวซีแลนด์ ซื้อ แอนเสต ออสเตรเลีย ในปี 2000 ภายหลัง แอนเสต ก็เลิกกิจการไป

เส้นทางการบิน[แก้]

แอร์นิวซีแลนด์ให้บริการปลายทางภายในประเทศ 20 แห่งและปลายทางระหว่างประเทศ 30 แห่งในสิบแปดประเทศและเขตแดนทั่วเอเชีย อเมริกาเหนือ และโอเชียเนีย

แอร์นิวซีแลนด์ดำเนินการเส้นทางเสรีภาพสี่เส้นทางที่ห้า (เช่น ระหว่างสองปลายทางที่ไม่ใช่ของนิวซีแลนด์) สายการบินดำเนินการเที่ยวบินรายสัปดาห์จากราโรตองกาไปซิดนีย์และลอสแอนเจลิส นอกเหนือจากเที่ยวบินที่ต่อเครื่องผ่านโอ๊คแลนด์[4] ในปี 2555 หลังจากได้รับสัญญาจากรัฐบาลออสเตรเลีย สายการบิน แอร์นิวซีแลนด์ ได้เปิดตัวบริการสัปดาห์ละสองครั้งจากซิดนีย์และบริสเบนไปยังเกาะนอร์ฟอล์กด้วยเครื่องบินแอร์บัส เอ320

ฝูงบิน[แก้]

แอร์นิวซีแลนด์ มีเครื่องบินประจำการอยู่ในฝูงบินทั้งหมด 106 ลำ ดังนี้

ฝูงบินของ แอร์นิวซีแลนด์
เครื่องบิน ประจำการ คำสั่งซ้อ ผู้โดยสาร หมายเหตุ
B P S E ทั้งหมด
แอร์บัส เอ320-200 1 168 168 การจัดเรียงสำหรับเที่ยวบินระหว่างประเทศ[5]
17 171 171 การจัดเรียงสำหรับเที่ยวบินภายในประเทศ[6]
แอร์บัส เอ320นีโอ 6 165 165 แทนที่ แอร์บัส เอ 320-200 รุ่นเก่า
กำหนดส่งมอบภายในปี 2564.[7][8][9][10]
แอร์บัส เอ321นีโอ 7 7[11] 214 214
เอทีอาร์ 72-600 29 68 68
โบอิ้ง 777-300 อีอาร์ 7 44 54 60 184 342 ทั้งหมดถูกจัดเก็บแล้ว
จะถูกแทนที่ด้วย โบอิ้ง 787-10s

ภายในปี 2570.[12]

โบอิ้ง 787-9 14[13] 27 33 39 176 275 ผู้เริ่มให้บริการ[14]
18 21 42 221 302
โบอิ้ง 787-10 8[15] รอการประกาศต่อไป กำหนดส่งมอบใปี 2567.
บอมบาร์ดิเอร์ แดช 8 -300 23 50 50
ทั้งหมด 106 15

ข้อมูล ณ กรกฎาคม พ.ศ. 2564

การบริการ[แก้]

ห้องโดยสาร[แก้]

ชั้นประหยัด[แก้]

ที่นั่งชั้นประหยัด

ที่นั่งชั้นประหยัดมีให้บริการบนเครื่องบินทุกลำโดยจะมีการจัดเรียงที่นั่งแบบ 3-3-3 บนโบอิ้ง 787, 3-4-3 บนโบอิ้ง 777-200 และ 300 อีอาร์ ที่นั่งมีความกว้างประมาณ 790 -880 มิลลิเมตร สามารถเอนเบาะที่นั่งได้ประมาณ 152 มิลลิเมตร ที่นั่งชั้นประหยัดทุกที่นั่งได้มีการติดตั้งหน้าจอความบันเทิงไว้ทุกที่นั่ง โดยหน้าจอจะมีขนาด 9 ถึง 10 นิ้ว

ชั้นประหยัด สกายเคาช์[แก้]

ที่นั่งชั้นประหยัด สกายเคาช์ มีให้บริการในเครื่องบิน โบอิ้ง 787-9, โบอิ้ง 777-200ER และ โบอิ้ง 777-300ER โดยเป็นชุดที่นั่งชั้นประหยัดสามที่นั่งแถวริมหน้าต่างของห้องโดยสารที่มีพนักวางแขนที่สามารถหดกลับเข้าไปในที่นั่งด้านหลัง และที่พักขาแบบเต็มที่สามารถปรับยกขึ้นเองทีละตัวและแบบแมนนวล เพื่อสร้างพื้นผิวเรียบที่ยื่นออกไปทางด้านหลังของที่นั่งด้านหน้า ที่นั่งชั้นนี้ได้รับการออกแบบมาโดยเฉพาะสำหรับครอบครัว เพื่อใช้เป็นพื้นที่สำหรับเล่นที่ราบเรียบ และสำหรับคู่รักที่ซื้อเบาะนั่งตรงกลางในราคาตัวละ 25% ก็สามารถใช้เป็นเบาะนอนราบได้[16][17]

ที่นั่งชั้นประหยัด สกายเคาช์ แต่ละที่นั่งมีสิ่งอำนวยความสะดวกพื้นฐานเหมือนกับที่นั่งชั้นประหยัดแบบมาตรฐาน ที่นั่งชั้นนี้มีให้บริการเฉพาะในเส้นทางที่มีระยะเวลานานกว่า 6 ชั่วโมงเท่านั้น ในกรณีที่เครื่องบินถูกใช้ในเส้นทางที่สั้นกว่า ที่พักขาจะถูกล็อกและที่นั่งชั้นสกายเคาช์จะทำหน้าที่เป็นที่นั่งชั้นประหยัดแบบปกติ

ชั้นประหยัดพรีเมียม[แก้]

ที่นั่งชั้นประหยัดพรีเมียม

ที่นั่งชั้นประหยัดพรีเมียมจะอยู่ในโซนเฉพาะในห้องโดยสาร ซึ่งใช้ห้องสุขาร่วมกับห้องโดยสาร ธุรกิจพรีเมียร ซึ่งมีอยู่ในเครื่องบินโบอิ้ง 777-200ER, โบอิ้ง 787-9 และโบอิ้ง 777-300ER บางลำ ห้องโดยสารมีไฟส่องสว่าง การรับประทานอาหารและไวน์ที่คัดสรร และปลั๊กไฟในบริเวณที่นั่ง เช่นเดียวกับห้องโดยสารชั้นธุรกิจพรีเมียร์ ที่นั่งที่ได้รับการตกแต่งใหม่นั้นกว้างขึ้นด้วยการปรับเอนได้ขนาด 9 นิ้ว และที่พักขาที่ขยายได้ โดยมีการจัดเรียงที่นั่งแบบ 2-4-2 ในโบอิ้ง 777 และรูปแบบ 2-3-2 ในโบอิ้ง 787-9 ระยะห่างระหว่างที่นั่งประมาณ 41 นิ้ว (1,000 มม.)

ชั้นธุรกิจพรีเมียร[แก้]

ที่นั่งชั้นธุรกิจพรีเมียร

ที่นั่งชี้นธุรกิจพรีเมียร์ เป็นชั้นโดยสารสูงสุดที่มีในเที่ยวบินของ แอร์นิวซีแลนด์ โดยมีให้เลือกทั้งโบอิ้ง 777 และโบอิ้ง 787 ที่นั่งได้รับการกำหนดค่าในรูปแบบรูปแฉกแนวตั้งในรูปแบบ 1-2-1 บน 777 และ 1-1-1 บน 787 ทำให้ผู้โดยสารทุกคนสามารถเข้าถึงทางเดินได้โดยตรง เบาะนั่งแต่ละที่นั่งเป็นหนังกว้าง 22 นิ้ว (560 มม.) และที่พักเท้าแบบอัตโนมัติที่สามารถใช้เป็นเบาะสำหรับแขกได้ เบาะนั่งสามารถปรับเป็นเตียงนอนราบแบบเต็มความยาวได้ (79.5 นิ้วหรือ 2,020 มม.)

ห้องรับรอง โครู เลานจ์ ที่ ท่าอากาศยานนานาชาติไครสต์เชิร์ช

ห้องรับรอง[แก้]

แอร์นิวซแลนด์ เลานจ์ เป็นชื่อสำหรับเครือข่ายห้องรับรองของสายการบินทั่วโลกของ แอร์นิวซีแลนด์ สมาชิกของโปรแกรม แอร์นิวซีแลนด์ โครู สามารถเข้าใช้ห้องรับรองและรับบริการจอดรถ ช่องเช็คอินพิเศษ ปริมาณสัมภาระเช็คอินเพิ่มเติม และที่นั่งที่สำรองไว้

การลงทะเบียนเช็คอิน[แก้]

แอร์นิวซีแลนด์ ได้มีการปรับเปลี่ยนรูปแบบการเช็คอินให้มีความทันสมัยมากขึ้น โดยมีการเช็คอินอยู่ 3 แบบ ได้แก่

  • การลงทะเบียนผ่านเคาน์เตอร์เช็คอินที่สนามบิน
  • การลงทะเบียนผ่านซุ้มเช็คอินด้วยตนเองที่สนามบิน โดยจะมีการบริการเพียงบางสนามบินเท่านั้น
  • การลงทะเบียนทางออนไลน์ผ่านแอปพลิเคชัน Air NZ

อ้างอิง[แก้]

  1. "Member Airline Details". www.staralliance.com (ภาษาอังกฤษ).
  2. "Tasman Empire Airways Limited (TEAL) | Teal Motor Lodge | Gisborne New Zealand Accommodation | Book Direct and Save". www.teal.co.nz.
  3. http://www.teal.co.nz/teal/TEAL+2.htm
  4. "Air New Zealand renews agreements to operate long haul Cook Islands services - Media releases 2014 - Media Releases - Media Centre - Company Information - Air New Zealand". web.archive.org. 2014-12-14.
  5. "Airbus A320 (International)". Air New Zealand. สืบค้นเมื่อ 4 November 2016.
  6. "Airbus A320 (NZ Domestic)". Air New Zealand. สืบค้นเมื่อ 4 November 2016.
  7. Bradley, Grant (2 June 2014). "Air NZ buys planes worth $1.6b". New Zealand Herald. สืบค้นเมื่อ 2 June 2014.
  8. Bradley, Grant (6 June 2017). "Air New Zealand to go shopping for new ultra-long range planes". The New Zealand Herald.
  9. "Air NZ commits to taking seven more A321neos". Flight Global. 24 August 2018. สืบค้นเมื่อ 24 August 2018.
  10. "Air New Zealand to defer Airbus A320neo family aircraft deliveries". Australian Aviation (ภาษาอังกฤษ). 2019-03-28. สืบค้นเมื่อ 2020-01-03.
  11. Hilsz-Lothian, Aaron (2018-11-05). "Air New Zealand takes delivery of their first Airbus A321neo". SamChui.com (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2020-01-03.
  12. "Air NZ to retire all Boeing 777s - it's largest jet". สืบค้นเมื่อ 25 October 2021.
  13. Mrcaviation (2019-10-28). "3rd Level New Zealand: Air New Zealand Boeing 787-9 ZK-NZR delivered and enters service". 3rd Level New Zealand. สืบค้นเมื่อ 2020-01-03.
  14. "Air New Zealand shows off stunning, all-black Dreamliner".
  15. "Air New Zealand announces multi-billion-dollar investment in new fuel-efficient Boeing 787-10 Dreamliners - Media releases | Air New Zealand". www.airnewzealand.co.nz. สืบค้นเมื่อ 2019-05-26.
  16. "Economy Skycouch™ - The long haul experience - Onboard your flight - Experience | Air New Zealand". www.airnewzealand.co.nz.
  17. "Air New Zealand | Book Air NZ Flights with Confidence". www.airnewzealand.co.nz.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]