เวลลิงตัน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เวลลิงตัน

เวลลิงตัน (อังกฤษ: Wellington) เป็นเมืองหลวงของประเทศนิวซีแลนด์ เป็นที่รู้จักกันในชื่อของ "เวลลิงตัน เมืองแห่งสายลม" เนื่องจากเป็นภูมิภาคที่มีสายลมพัดผ่านมากที่สุดของนิวซีแลนด์[1] ตั้งอยู่ปลายสุดของเกาะเหนือ ระหว่างช่องแคบคุกกับ Rimutaka Range ชื่อของเมืองหลวงแห่งนี้มาจากชื่อที่ตั้งเป็นเกียรติแด่ อาร์เธอร์ เวลเลสลีย์ (Arthur Wellesley) มีประชากรทั้งสิ้น 430,000 คน นับเป็นเมืองที่มีประชากรมากเป็นอันดับ 2 รองจากโอ๊คแลนด์ เวลลิงตันเป็นที่ตั้งของรัฐสภา สถานทูต และกงสุลต่างๆ เป็นศูนย์กลางของศิลปวัฒนธรรมและความมีชีวิตชีวา ในเมืองจะเต็มไปด้วยร้านอาหารรสเลิศ ร้านกาแฟ และกิจกรรมยามค่ำคืน นอกจากการเป็นเมืองหลวงแล้ว เวลลิงตันยังมีความสำคัญ คือเป็นเมืองท่าขนาดใหญ่ที่ใช้สัญจรผ่านไปสู่เกาะใต้ ตามแนวเขาลาดชันชายฝั่ง จะเห็นสิ่งปลูกสร้างไม้สไตล์วิคตอเรียขึ้นอยู่เป็นทิวแถว อุณหภูมิอบอุ่นกำลังดีระหว่าง 9-13 องศาเซลเซียสในหน้าหนาว ส่วนหน้าร้อนประมาณ 17-22 องศาเซลเซียส

ความเป็นเมืองหลวง[แก้]

สถาปัตยกรรม[แก้]

ที่อยู่อาศัย[แก้]

ทรัพยากรพลังงาน[แก้]

ประชากร[แก้]

ศิลปะและวัฒนธรรม[แก้]

กีฬา[แก้]

การศึกษา[แก้]

การคมนาคม[แก้]

สมุดภาพ[แก้]

ภาพมุมกว้างท่าเรือเวลลิงตันและลากูน
ภาพมุมกว้างยามค่ำคืนของนครเวลลิงตันจากเมาท์วิกตอเรีย
ภาพมุมกว้างมหาวิทยาลัยวิกตอเรียแห่งเวลลิงตัน, เคลเบิร์น
ภาพมุมกว้างของนครเวลลิงตันจากเมาท์วิกตอเรีย
ภาพมุมกว้างของนครเวลลิงตันจากเมาท์วิกตอเรีย

อ้างอิง[แก้]

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]