โบอิง 737

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
โบอิง 737
บทบาทอากาศยานไอพ่นลำตัวแคบ
ชาติกำเนิดสหรัฐอเมริกา
บริษัทผู้ผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง
บินครั้งแรก9 เมษายน ค.ศ. 1967
เริ่มใช้10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1968 กับลุฟท์ฮันซ่า
สถานะในประจำการ
ผู้ใช้งานหลักเซาท์เวสต์แอร์ไลน์
ไรอันแอร์
ยูไนเต็ดแอร์ไลน์
อเมริกันแอร์ไลน์
ช่วงการผลิตค.ศ. 1966-ปัจจุบัน
จำนวนที่ผลิต11,177 ลำ[1]
แบบอื่นโบอิง ที-43
พัฒนาต่อเป็นโบอิง 737 คลาสสิก
โบอิง 737 เน็กซ์เจนเนเรชั่น
โบอิง 737 แมกซ์

โบอิง 737 (Boeing 737) เป็นเครื่องบินลำตัวแคบที่ผลิตโดยฝ่ายผลิตเครื่องบินพาณิชย์โบอิง โดยพัฒนาขึ้นเพื่อใช้เสิรมการดำเนินงานของโบอิง 727 ในเส้นทางที่สั้นและบาง เครื่องบินทวินเจ็ทยังคงรักษาความกว้างของลำตัวเครื่องบินแบบ 707 และที่นั่งติดกันหกที่นั่งพร้อมเทอร์โบแฟนใต้ปีกสองตัว จินตนาการในปี 1964 เครื่องบิน 737-100 ลำแรกทำการบินครั้งแรกในเดือนเมษายน 1967 และเข้าประจำการกับลุฟท์ฮันซ่าในเดือนกุมภาพันธ์ 1968

ณ เดือนกันยายน ค.ศ. 2022 มีการสั่งซื้อโบอิง 737 จำนวน 11,177 ลำ และส่งมอบแล้ว 11,177 ลำ โดยมีคู่แข่งหลักคือ แอร์บัส เอ320 โดยโบอิง 737 เป็นเครื่องบินพาณิชย์ที่มียอดขายสูงสุดจนกระทั่งถูกแซงหน้าเครื่องบินตระกูลแอร์บัส เอ320 ในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019

การพัฒนา[แก้]

รูปแบบเบื้องต้น[แก้]

สิทธิบัตรอากาศยานไอพ่นถูกยื่นเมื่อวันที่ 22 มิถุนายน ค.ศ. 1965 โดยจอห์น สไตเนอร์ และโจ ซัทเทอร์ สำหรับโบอิง

โบอิงศึกษาการออกแบบเครื่องบินไอพ่นระยะใกล้ และเห็นความต้องการเครื่องบินลำใหม่เพื่อเสริมการทำงานของโบอิง 727 ในเส้นทางที่สั้นและบาง[2] งานออกแบบเบื้องต้นเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 11 พฤษภาคม ค.ศ. 1964[3] ตามผลการวิจัยระบุว่า ตลาดการบินมีความต้องการสำหรับเครื่องบินโดยสาร 50 ถึง 60 ลำที่มีพิสัยการบิน 50 ถึง 1,000 ไมล์ (100 ถึง 1,600 กม.)[2][4]

แนวคิดแรกเสนอเครื่องยนต์แบบพ็อดเดิลที่ส่วนท้ายของลำตัวและหางตัว T เช่นเดียวกับ 727 และการจัดเรียงที่นั่งแบบห้าแถว วิศวกร โจ ซัทเทอร์ ได้ย้ายเครื่องยนต์ไปที่ปีก ซึ่งทำให้โครงสร้างของเครื่องบินเบาลงและทำให้สามารถจัดเรียงที่นั่ง 6 ที่นั่งต่อแถวได้[5] กรอบเครื่องยนต์ถูกติดตั้งบริเวณด้านล่างของปีก โดยไม่มีเสา ทำให้ล้อลงจอดสั้นลง จึงสามารถลดความสูงของลำตัวให้สามารถเข้าถึงผู้โดยสารและสัมภาระได้ง่ายขึ้น[6] การออกแบบสตรัทยึดเครื่องยนต์หลายแบบได้รับการทดสอบในอุโมงค์ลม และพบว่ารูปทรงที่เหมาะสมที่สุดสำหรับความเร็วสูงคือแบบที่ค่อนข้างหนา ซึ่งอุดช่องว่างขนาดเล็กที่เกิดขึ้นระหว่างปีกกับส่วนบนของส่วนท้าย โดยเฉพาะด้านท้ายลำ

การออกแบบแนวคิดถูกนำเสนอในเดือนตุลาคม ค.ศ. 1964 ที่การประชุมด้านการบำรุงรักษาและวิศวกรรมของสมาคมขนส่งทางอากาศโดยหัวหน้าวิศวกรโครงการ แจ็ค สไตเนอร์ โดยมีความกังวลเกี่ยวกับอุปกรณ์ยกสูง ที่ยังไมีปัญหาด้านค่าบำรุงรักษาและความน่าเชื่อถือในการจัดส่ง

การพัฒนารุ่นอื่น[แก้]

เครื่องบินรุ่น 737 รุ่นดั้งเดิมยังคงพัฒนาต่อไปเป็นรุ่นสำหรับผู้โดยสาร สินค้า องค์กร และกองทัพ 13 รุ่น ต่อมาได้แบ่งออกเป็นสี่รุ่นของตระกูลโบอิ้ง 737:

  • รุ่น "ออริจินัล" รุ่นแรก: 737-100 และ -200 รวมทั้ง T-43 และ C-43 ของกองทัพ เปิดตัวในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965
  • รุ่น "คลาสสิก" รุ่นที่สอง: 737-300, -400 และ -500 เปิดตัวในปี 1979
  • รุ่น "เน็กซ์เจนเนเรชั่น" รุ่นที่สาม: 737-600, -700, -800 และ -900 รวมถึง C-40 และ P-8 ของกองทัพ เปิดตัวปลายปี 1993
  • รุ่น "แมกซ์" รุ่นที่สี่: 737 แมกซ์ 7, แมกซ์ 8 , แมกซ์ 9 และ แมกซ์ 10 เปิดตัวในเดือนสิงหาคม ค.ศ. 2011

การเปิดตัว[แก้]

คณะกรรมการตัดสินใจเปิดตัวโครงการเมื่อวันที่ 1 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965 ลุฟท์ฮันซ่ากลายเป็นลูกค้าของโบอิง 737 เมื่อวันที่ 19 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1965[4] ด้วยคำสั่งซื้อเครื่องบิน 21 ลำ มูลค่า 67 ล้านดอลลาร์[7]

เมื่อวันที่ 5 เมษายน ค.ศ. 1965 โบอิงได้ประกาศคำสั่งซื้อเครื่องบินรุ่น 737 จำนวน 40 ลำจากยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ยูไนเต็ดต้องการเครื่องบินที่มีความจุมากกว่า 737-100 เล็กน้อย ดังนั้นโบอิงจึงออกแบบให้ลำตัวจึงยืดออกไปด้านหน้า 36 นิ้ว (91 ซม.) และด้านหลังปีก 40 นิ้ว (102 ซม.)[4] รุ่นที่ยาวกว่าใช้ชื่อ 737-200 โดยเครื่องบินลำตัวสั้นดั้งเดิมกลายเป็น 737-100[8] งานออกแบบรายละเอียดยังคงดำเนินต่อไปในทั้งสองรุ่นพร้อมกัน

รุ่น[แก้]

737 ออริจินัล[แก้]

แรกเริ่มนั้น ตลาดเส้นทางระยะสั้นมีบีเอซี 1-11, ซัด อาวิเอชั่น คาราเวลล์ และแมคดอนเนลล์ ดักลาส ดีซี-9 ครองส่วนแบ่งอยู่ โบอิงจึงหยิบเอาโครงสร้างและระบบการทำงานของ727มาต่อยอดเพื่อลดเวลาการพัฒนาเครื่องบินใหม่ และให้เข้าแข่งขันได้ทันตามคู่แข่งรายอื่น โบอิงจึงได้ส่งรุ่น -100 และ -200 ออกมาเป็นุร่นแรกในปี 1968

737-100[แก้]

737-100 เปิดตัวกับลุฟท์ฮันซ่าในเดือนกุมภาพันธ์ ค.ศ. 1968

รุ่น 100 เป็นรุ่นแรกของ 737 เปิดตัวครั้งแรกในค.ศ. 1965 โดยสายการบินลุฟต์ฮันซา ก่อนที่จะเริ่มการผลิตอย่างเป็นทางการในปี 1967 และเริ่มให้บริการในปี 1968 รุ่น -100 เป็นเครื่องที่เล็กที่สุดในบรรดา 737 ทั้งหมด มียอดการส่งมอบเพียง 30 ลำก่อนการเลิกผลิต และต่อมาก็เริ่มถูกปลดประจำการ ในปัจจุบันไม่มีการใช้ 737-100 แล้ว โดยองค์การสุดท้ายที่ใช้เครื่องรุ่น 100 คือ องค์การนาซา[9][10]

737-200[แก้]

โบอิง 737-200 เป็นรุ่นแรกที่มีการผลิตจำนวนมาก

รุ่น 200 เป็นรุ่นพิเศษของรุ่น 100 โดยจะมีลำตัวเครื่องกว้างกว่า เปิดตัวครั้งแรกในปี 1965 โดยสายการบินยูไนเต็ดแอร์ไลน์ ก่อนจะเริ่มสายการผลิตในปี 1967 และเริ่มให้บริการในปี 1968 ในปัจจุบันยังมีสายการบินพาณิชย์จำนวนมากที่ยังใช้รุ่น -200 แต่ในด้านธุรกิจสายการบิน รุ่น -200 เสียเปรียบรุ่นที่ใหม่กว่า เพราะรุ่น -200 มีอัตราการเผาผลาญเชื้อเพลิงมากกว่า และมีเสียงเครื่องยนต์รบกวน เมื่อเทียบกับรุ่นใหม่ ดังนั้น สายการบินจึงลดการใช้รุ่น -200 ไป และ 737-200 ก็บินโดยสารครั้งสุดท้ายในปี 2008 กับอโลฮ่าแอร์ไลน์ แต่ในปัจจุบัน ก็ยังมีรุ่น 200 ให้บริการอยู่กับผู้ให้บริการแบบเช่าเหมาลำ เช่น ซีเรียแปซิฟิก และยังได้มีการนำเครื่องบินไปดัดแปลงใหม่ โดยนำที่นั่งผู้โดยสารออกส่วนหนึ่ง แล้วทำเป็นที่บรรทุกสินค้า (Combi Aircraft) ซึ่งก็ยังให้บริการกับ แคเนเดียนนอร์ท, แอร์อินนุต, นอลินอร์ และโครโน

737 คลาสสิก[แก้]

ดูบทความหลักที่: โบอิง 737 คลาสสิก

โบอิง 737 คลาสสิก เป็นรุ่นย่อยของโบอิง 737 ที่พัฒนาต่อจากรุ่นดั่งเดิม (737 ออริจินัล) โดยเป็นชื่อของ 737-300/400/500 หลังจากเปิดตัวรุ่นเน็กเจนเนเรชั่น (737-600/700/800/900) ตั้งแต่ผลิตในปี 1984 ถึง 2000 มีการส่งมอบรุ่นคลาสสิกทั้งหมด 1,988 ลำ[11]

737-300[แก้]

โบอิง 737-300 เริ่มพัฒนาเริ่มขึ้นในปี 1979 โดยเป็นการปรับปรุงครั้งใหญ่ครั้งแรกของโบอิง 737[4] โบอิงต้องการเพิ่มขีดความสามารถและพิสัยการบิน โดยผสมผสานการปรับปรุงเพื่อยกระดับเครื่องบินให้เป็นข้อมูลจำเพาะที่ทันสมัย ในขณะเดียวกันก็รักษาลักษณะทั่วไปของเครื่องบินรุ่น 737 รุ่นก่อนๆ ไว้

Mark Gregoire วิศวกรของโบอิงนำทีมออกแบบ ซึ่งร่วมมือกับซีเอฟเอ็ม อินเตอร์เนชันแนลในการเลือก ปรับเปลี่ยน และติดตั้งเครื่องยนต์และห้องโดยสารใหม่ ซึ่งจะทำให้ 737-300 เป็นเครื่องบินที่ใช้งานได้ โดยพวกเขาเลือกใช้เครื่องยนต์ไฮบายพาสเทอร์โบแฟน ซีเอฟเอ็ม56-3B-1 ในการขับเคลื่อนเครื่องบิน ซึ่งช่วยประหยัดเชื้อเพลิงและลดเสียงรบกวนได้อย่างมาก แต่ใบพัดเครื่องยนต์ใหม่นี้ มีขนาดใหญ่เกินกว่าที่จะติดตั้งที่ตำแหน่งเดิมบนโครงสร้างปีกของ 737 ออริจินัลได้ จึงต้องมีการเปลี่ยนกรอบเครื่องยนต์ และเลื่อนเครื่องยนต์ขึ้นไปให้สูงกว่าเดิมเล็กน้อย

รุ่น -300 มีความจุผู้โดยสาร 149 ที่นั่ง โดยมีการขยายลำตัวรอบปีก 9 ฟุต 5 นิ้ว (2.87 ม.) โครงสร้างปีกมีการเปลี่ยนแปลงหลายอย่างเพื่อปรับปรุงทางด้านอากาศพลศาสตร์ เช่นการติดตั้งปลายปีกที่ขยายออก 9 นิ้ว (23 ซม.) และปีกกว้าง 1 ฟุต 9 นิ้ว (53 ซม.) นอกจากนี้แล้ว ส่วนท้ายของเครื่องบินได้รับการออกแบบใหม่ ห้องนักบินได้รับการปรับปรุงด้วยอุปกรณ์เสริม EFIS (ระบบเครื่องมือวัดการบินอิเล็กทรอนิกส์) และห้องโดยสารรวมการปรับปรุงที่คล้ายกับที่พัฒนาบนโบอิง 757[4] เครื่องต้นแบบ -300 ซึ่งเป็นเครื่อง 737 ลำที่ 1,001 ที่สร้างขึ้น บินครั้งแรกเมื่อวันที่ 24 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1984[12] โบอิง 737-300SP (ประสิทธิภาพพิเศษ) มีการดัดแปลงด้วยปีกนกของเอวิเอชั่นพาร์ทเนอร์ รุ่น -300 ถูกแทนที่ด้วย 737-700 ของรุ่นเน็กซ์เจนเนเรชั่น

737-400[แก้]

โบอิง 737-400 พระราชพาหนะ

รุ่น 400 เปิดตัวในพ.ศ. 2528 ในช่วงแรกออกแบบมาเพื่อสายการบินแบบเช่าเหมาลำ สายการบิน เพียดมอตแอร์ไลน์ เป็นสายการบินแรกที่สั่งซื้อเครื่องรุ่น 400 พร้อมกันถึง 25 ลำ และออกให้บริการครั้งแรกในพ.ศ. 2531 และเครื่องบินรุ่น 400 ลำสุดท้ายถูกส่งมอบให้สายการบิน เช็กแอร์ไลน์ ในพ.ศ. 2543

ในบางสายการบิน เช่น อะแลสกาแอร์ไลน์ มีการนำเครื่องรุ่น 400 ไปดัดแปลง โดยนำที่นั่งผู้โดยสารออกส่วนหนึ่ง แล้วทำเป็นที่บรรทุกสินค้าขนาด 10 พาเลต(pallets) ทำให้แต่ละเที่ยวบิน สามารถบรรทุกสินค้าและรับส่งผู้โดยสารได้พร้อมกัน (Combi Aircraft)

737-500[แก้]

โบอิง 737-500 ของยูไนเต็ดแอร์ไลน์

เครื่องรุ่น 500 เปิดตัวครั้งแรกใน พ.ศ. 2530 โดยสายการบิน เซาท์เวสต์แอร์ไลน์[13] และออกให้บริการครั้งแรกใน พ.ศ. 2533 รุ่น 500 ออกแบบมาเพื่อทดแทนรุ่น 200 โดยตรง มีประสิทธิภาพและประหยัดน้ำมันกว่ารุ่น 200 เครื่องรุ่น 500 ลำสุดท้ายถูกส่งมอบให้สายการบิน ออล นิปปอน แอร์เวย์ เมื่อ พ.ศ. 2542

รุ่น 500 เป็นที่นิยมในวงการสายการบินรัสเซีย สายการบินสัญชาติรัสเซียจำนวนมากรับซื้อเครื่องรุ่น 500 มือสอง เพื่อนำไปทดแทนเครื่องบินที่ผลิตในประเทศ หรือบ้างก็เพื่อทดแทนเครื่องรุ่น 200 ที่มีอยู่เดิม

737 เน็กซ์เจนเนเรชั่น[แก้]

ในช่วงหลังการเปิดตัวรุ่น 500 แอร์บัส เอ320 ได้เข้ามาเป็นที่นิยมในวงกว้างแทนโบอิง 737 ทำให้โบอิงต้องปรับปรุง 737 ครั้งใหญ่ เพื่อตีตื้นแอร์บัส หลังการทดลองและวิจัย ก็ได้ออกเครื่องรุ่นใหม่กว่าออกมา มีคุณสมบัติเหนือกว่ารุ่นเดิม เช่น

  • ใช้เครื่องยนต์รุ่นใหม่ CFM56-7 เทอร์โบแฟน ประหยัดเชื้อเพลิงกว่าเดิมประมาณ 6.5%
  • พิสัยการบินไกลกว่ารุ่น 500 ถึง 1200 กิโลเมตร
  • เพิ่มความจุถังเชื้อเพลิง และน้ำหนักบรรทุกสูงสุด
  • เกจบนห้องนักบินเปลี่ยนเป็นหน้าปัดดิจิตอล LCD

737-600[แก้]

เอสเอเอสเป็นลูกค้าเปิดตัวของ 737-600 ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1998

737-600 ซึ่งเป็นรุ่นที่เล็กที่สุดของตระกูล 737 เน็กซ์เจนเนเรชั่น เปิดตัวโดยสแกนดิเนเวียนแอร์ไลน์ซิสเต็ม (เอสเอเอส) ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1995 โดยมีการส่งมอบเครื่องบินลำแรกในเดือนกันยายน ค.ศ. 1998[14] มีการผลิต 737-600 ทั้งหมด 69 ลำ โดยลำสุดท้ายส่งมอบให้กับเวสต์เจ็ตในปี 2006[15] 737-600 จะเข้ามาแทนที่ 737-500 และแข่งขันกับแอร์บัส เอ318

737-700[แก้]

เซาท์เวสต์แอร์ไลน์รับมอบโบอิง 737-700 ลำแรกในปีค.ศ. 1997

โบอิง 737-700 เป็นรุ่นแรกของตระกูลเน็กซ์เจนเนเรชั่นที่เปิดตัว โดยเปิดตัวในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1993 ด้วยยอดสั่งซื้อ 63 ลำ รุ่น -700 มีที่นั่ง 126 ที่นั่งในการจัดเรียงที่นั่งแบบสองชั้นหรือ 149 คนในรูปแบบหนึ่งชั้น รุ่น -700 เปิดตัวกับเซาท์เวสต์แอร์ไลน์ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1997[16] โบอิง 737-700 จะเข้ามาแทนที่ 737-300 และแข่งขันกับแอร์บัส เอ319

737-700อีอาร์ (ER; Extended Range) เปิดตัวเมื่อวันที่ 31 มกราคม ค.ศ. 2006 โดยใช้ลำตัวของ 737-700 และปีกและฐานล้อของ 737-800 โดยทั่วไปแล้ว 737-700อีอาร์ สามารถรองรับผู้โดยสารได้ 126 คนในสองชั้นโดยสาร โดยมีพิสัยการบินใกล้เคียงกับแอร์บัส เอ319แอลอาร์[17]

โบอิง 737-800 ของฮาปาก-ลอยด์ ฟลุก ลูกค้าเปิดตัวของรุ่น

737-800[แก้]

เครื่องบินโบอิ้ง 737-800 เป็นรุ่นขยายของ 737-700 โดยเปิดตัวเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1994 รุ่น -800 รองรับผู้โดยสารได้ 162 คนในสองชั้นหรือ 189 คนในรูปแบบชั้นเดียวที่มีความหนาแน่นสูง ลูกค้าเปิดตัว โดยสายการบินฮาปาก-ลอยด์ ฟลุก (ตุยฟลายแอร์ไลน์ ในปัจจุบัน) ได้รับเครื่องแรกในเดือนเมษายน ค.ศ. 1998[18] รุ่น -800 จะเข้ามาแทนที่ 737-400 และ 727-200 ของสายการบินในสหรัฐ นอกจากนี้ยังเติมเต็มช่องว่างที่เหลือจากการยุติการผลิตเอ็มดี-80 และเอ็มดี-90 หลังจากการควบรวมกิจการของโบอิงกับแมคดอนเนลล์ดักลาส โบอิง 737-800 เป็นอากาศยานลำตัวแคบที่ใช้กันแพร่หลายมากที่สุดและแข่งขันโดยตรงกับแอร์บัส เอ320[19]

737-900[แก้]

ในวันที่ 15 พฤษภาคม ค.ศ. 2001 อะแลสกาแอร์ไลน์รับมอบโบอิง 737-900 ลำแรก

737-900 เปิดตัวในปีค.ศ. 1997 และทำการบินครั้งแรกเมื่อวันที่ 3 สิงหาคม ค.ศ. 2000 โดยยังมีน้ำหนักขึ้นบินสูงสุด, ความจุเชื้อเพลิง, การบรรทุกและการกำหนดค่าทางออกเดิมจากของรุ่น -800, จำกัดความจุที่นั่งไว้ที่ประมาณ 177 ใน สองชั้นและ 189 ในเลย์เอาต์หนึ่งคลาสที่มีความหนาแน่นสูง รุ่น -900 เปิดตัวกับอะแลสกาแอร์ไลน์ ในวันที่15 พฤษภาคม ค.ศ. 2001

737-900อีอาร์ (ER; Extended Range) เป็นรุ่นใหม่ล่าสุดและใหญ่ที่สุดของรุ่น 737NG โดยจะมีประตูทางออกคู่เพิ่มเติมและแผงกั้นแรงดันด้านหลังแบบแบน เพื่อเพิ่มความจุที่นั่งเป็น 180 ที่นั่งในสองชั้นและผู้โดยสารสูงสุด 220 ในรูปแบบชั้นเดียว[20] รุ่น -900อีอาร์ ได้รับการผลิตขึ้นเพื่อทดแทนโบอิง 757-200 ที่เลิกผลิตไปแล้ว และเพื่อแข่งขันโดยตรงกับแอร์บัส เอ321

737 แมกซ์[แก้]

ดูบทความหลักที่: โบอิง 737 แมกซ์

โบอิง 737 แมกซ์ เป็นตระกูลใหม่ของโบอิ้ง 737 ซึ่งผลิตโดยเครื่องบินพาณิชย์โบอิง เพื่อนำมาแข่งขันกับเครื่องบินในตระกูลแอร์บัส เอ320นีโอ โดยจะมีการการเปลี่ยนแปลงมากกว่ารุ่นเก่า ๆ เช่น

โดยโบอิง 737 แมกซ์ลำแรกถูกส่งมอบในปีค.ศ. 2017, 50 ปีหลังจากโบอิ้ง 737 ลำแรกออกบิน ณ วันที่ 14 พฤษภาคม ค.ศ. 2013 โบอิ้งมีคำสั่งซื้อ 737 แมกซ์ 1,285 ลำ [21] รุ่นที่ใหญ่กว่าและเล็กกว่ามีความจุและช่วงที่แตกต่างกัน

หลังจากการตกของเครื่องบิน แมกซ์ 8 สองครั้งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2018 และเดือนมีนาคม ค.ศ. 2019 หน่วยงานกำกับดูแลทั่วโลกได้สั่งให้สายการบินหยุดใช้เครื่องบิน แมกซ์ 8 และ แมกซ์ 9 จนถึงเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2020

737 แมกซ์ 7[แก้]

737 แมกซ์ 7 ที่ฟรานโบโรห์แอร์โชว์ ปี 2018

รุ่น แมกซ์ 7 ซึ่งเป็นรุ่นที่มีขนาดเล็กที่สุดในตระกูล 737 แมกซ์ โดยมีพื้นฐานมาจาก 737-700 บินได้ไกลกว่า 1,000 ไมล์ทะเล (1,900 กม.) และรองรับที่นั่งอีกสองแถวโดยลดค่าเชื้อเพลิงต่อที่นั่ง 18%[22] [23]โดยรุ่นแมกซ์ 7 เปิดตัวกับเซาท์เวสต์แอร์ไลน์ ในเดือนมกราคม 2019 แต่สายการบินได้เลื่อนคำสั่งซื้อเหล่านี้ออกไปจนถึงปี 2023–2024[24][25] รุ่นแมกซ์ 7 จะเข้ามาแทนที่ รุ่น 700 และคาดว่าจะบรรทุกผู้โดยสารได้ 12 คนและบินได้ไกลกว่าแอร์บัส เอ319นีโอประมาณ 400 ไมล์ทะเล (740 กม.)โดยมีต้นทุนการดำเนินงานลดลง 7% ต่อที่นั่ง[26]

737 แมกซ์ 8[แก้]

รุ่นแมกซ์ 8 เป็นรุ่นแรกของตระกูล 737 แมกซ์ โดยมีลำตัวที่ยาวกว่าแมกซ์ 7 รุ่นแมกซ์ 8 เปิดตัวในเดือนพฤษภาคม ค.ศ. 2017 กับ มาลินโดแอร์[27] ซึ่งจะเข้ามาแทนที่ 737-800 และแข่งขันกับ แอร์บัส เอ320นีโอ

737 แมกซ์ 200 ซึ่งเป็นรุ่นความจุสูงของ 737 แมกซ์ 8 ได้เปิดตัวในเดือนกันยายน 2014 และได้รับการตั้งชื่อสำหรับที่นั่งสำหรับผู้โดยสารได้ถึง 200 คนในรูปแบบชั้นเดียวที่มีที่นั่งแบบเพรียวบางซึ่งต้องใช้ประตูทางออกคู่พิเศษ แมกซ์ 200 จะประหยัดต้นทุนได้มากกว่า 20% ต่อที่นั่ง รวมถึงค่าใช้จ่ายในการดำเนินงานที่ต่ำกว่าแมกซ์ 8 5% และจะเป็นรุ่นแคบที่มีประสิทธิภาพมากที่สุดในตลาดเมื่อเข้าสู่บริการ[28] ในช่วงกลางเดือนพฤศจิกายน 2018 เครื่องบินรุ่นแมกซ์ 8, ลำแรกจาก 135 ลำแรก ไรอันแอร์ ได้สั่งซื้อเครื่องบินลำแรกในรูปแบบที่นั่ง 197 ที่นั่ง[29] มีการบินครั้งแรกจากเรนตอน เมื่อวันที่ 13 มกราคม 2019 และมีกำหนดเปิดให้บริการในเดือนเมษายน 2019[30][31]

737 แมกซ์ 9[แก้]

737 แมกซ์ 9 ของอะแลสกาแอร์ไลน์

737 แมกซ์ 9 ซึ่งเป็นรุ่นขยายของแมกซ์ 8 ได้เปิดตัวพร้อมกับคำสั่งซื้อเครื่องบิน 201 ลำในเดือนกุมภาพันธ์ 2555 โดยเปิดตัวในวันที่ 7 มีนาคม 2017 และเที่ยวบินแรกในวันที่ 13 เมษายน 2017 [32] ได้รับการรับรองโดยกุมภาพันธ์ 2018[33] ลูกค้าเปิดตัว, ไลอ้อนแอร์ กรุ๊ป, รับแมกซ์ 9 เครื่องแรกเมื่อวันที่ 21 มีนาคม 2561 ก่อนเข้าให้บริการกับไทยไลอ้อนแอร์[34] 737 แมกซ์ 9 จะเข้ามาแทนที่ 737-900 และแข่งขันกับ แอร์บัส เอ321นีโอ

737 แมกซ์ 10[แก้]

รุ่น แมกซ์ 10 ถูกเสนอเป็นรุ่นขยายของแมกซ์ 9 ในช่วงกลางปี 2016 ทำให้สามารถจัดที่นั่งได้ 230 ที่นั่งในชั้นเดียวหรือ 189 ที่นั่งในรูปแบบสองชั้น เทียบกับ 193 ที่นั่งในที่นั่งสองชั้นสำหรับแอร์บัส เอ321นีโอ ด้วยความยาวลำตัวของรุ่นแมกซ์ 10 ที่ยืดออกเล็กน้อยขนาด 66 นิ้ว (1.7 ม.) ทำให้เครื่องบินสามารถใช้ปีกและเครื่องยนต์ ซีเอเอ็ม ลีป1บี จากรุ่นแมกซ์ 9 โดยจะมีเพียงแค่ล้อลงจอดจะใช้ระบบใหม่[35] 737 แมกซ์ 10 เปิดตัวอย่างเป็นทางการเมื่อวันที่ 19 มิถุนายน ค.ศ. 2017 โดยมีคำสั่งซื้อและสัญญาสั่งซื้อ 240 รายการจากลูกค้ากว่าสิบราย[36] การกำหนดค่าตัวแปรโดยคาดการณ์ต้นทุนการเดินทางและค่าที่นั่งที่ลดลง 5% เมื่อเทียบกับ เอ321นีโอ[37][38] รุ่นแมกซ์ 10 มีความจุใกล้เคียงกับแอร์บัส เอ321เอกซ์แอลอาร์ แต่จะมีพิสัยบินสั้นกว่าและประสิทธิภาพการทำงานบนพื้นดินที่น้อยกว่า[39] รุ่นแมกซ์ 10 เปิดตัวในโรงงานเรนทอนของ โบอิง เมื่อวันที่ 22 พฤศจิกายน ค.ศ. 2019 และมีกำหนดบินครั้งแรกในปี 2020[40][41] รุ่นแมกซ์ 10 ได้ขึ้นบินครั้งแรกในเดือนมิถุนายน 2021[42]

ในช่วงปลายทศวรรษ 2010 โบอิงทำงานบนเครื่องบินโบอิงขนาดกลางรุ่นใหม่ (NMA) ซึ่งมีเครื่องบินสองรุ่นรองรับผู้โดยสารได้ 225 หรือ 275 คน และกำหนดเป้าหมายกลุ่มตลาดเดียวกันกับ 737 แมกซ์ 10 และแอร์บัส เอ321นีโอ[43] เครื่องบินขนาดเล็กในอนาคต (FSA) ก็ได้มีการประกาศโครงการเช่นเดียวกัน[44] โครงการ NMA ถูกยกเลิกในเดือนมกราคม ค.ศ. 2020 เนื่องจากโบอิงมุ่งเน้นไปที่การนำโบอิง 737 แมกซ์กลับมาให้บริการให้เร็วที่สุดและประกาศถึงแนวทางใหม่สำหรับโครงการในอนาคต

ผู้ให้บริการ[แก้]

ณ เดือนธันวาคม ค.ศ. 2022 ผู้ให้บริการรายใหญ่ที่สุดห้ารายของโบอิง 737 ได้แก่ เซาท์เวสต์แอร์ไลน์ (736), ไรอันแอร์ (443), ยูไนเต็ดแอร์ไลน์ (383), อเมริกันแอร์ไลน์ (344) และเดลตาแอร์ไลน์ (218)

การใช้ทางพลเรือน[แก้]

ณ เดือนมิถุนายน ค.ศ. 2021 แม้จะเป็นเครื่องบินที่มีการส่งมอบมากที่สุดในโลก แต่มีโบอิง 737 เพียง 9,315 ลำที่ยังให้บริการอยู่ น้อยกว่าตระกูลเอ320 ที่มีจำนวน 9,353 ลำเล็กน้อย[45] เนื่องจากมีเครื่องบินรุ่น 737 อีกจำนวนมากที่ไม่ได้ให้บริการแล้ว

การใช้ทางทหาร[แก้]

โบอิง 737 ถูกใช้สำหรับการขนส่งบุคคลสำคัญ, ขนส่งสินค้า หรือกองทัพในหลายประเทศ[46] ผู้ใช้โบอิง 737 มีดังนี้:

คำสั่งซื้อและการส่งมอบ[แก้]

การส่งมอบโบอิง 737 ค.ศ. 1967-2018
การส่งมอบโบอิง 737 ตามปี
ปี รวม 2022 2021 2020 2019 2018 2017 2016 2015 2014 2013 2012 2011 2010 2009 2008 2007
การส่งมอบ 11,177 300 263 43 127 580 529 490 495 485 440 415 372 376 372 290 330
2006 2005 2004 2003 2002 2001 2000 1999 1998 1997 1996 1995 1994 1993 1992 1991 1990 1989 1988 1987
302 212 202 173 223 299 282 320 282 135 76 89 121 152 218 215 174 146 165 161
1986 1985 1984 1983 1982 1981 1980 1979 1978 1977 1976 1975 1974 1973 1972 1971 1970 1969 1968 1967
141 115 67 82 95 108 92 77 40 25 41 51 55 23 22 29 37 114 105 4


  • ข้อมูล ณ เดือนธันวาคม ค.ศ. 2022[47]

อุบัติเหตุและอุบัติการณ์[แก้]

ณ เดือนธันวาคม ค.ศ. 2022 มีอุบัติเหตุทางการบินทั้งหมด 503 ครั้ง และเหตุการณ์ที่เกี่ยวข้องกับเครื่องบินทั้งหมด 737 ลำ รวมถึงการสูญเสียเครื่องบิน 219 ครั้ง ส่งผลให้มีผู้เสียชีวิตทั้งหมด 5,717 ราย[48]

ข้อมูลจำเพาะ[แก้]

ข้อมูล 737-100 737-400 737-500 737-600 737-700 737-800 737 แมกซ์ 7 737 แมกซ์ 8 737 แมกซ์ 9 737 แมกซ์ 10
นักบิน (ขั้นต่ำ) 2
ความจุผู้โดยสาร 118 (ชั้นประหยัด) 168 (ชั้นประหยัด) 132 (ชั้นประหยัด) 149 (ชั้นประหยัด) 189 (ชั้นประหยัด) 172 (ชั้นประหยัด) 210 (ชั้นประหยัด) 220 (ชั้นประหยัด) 230 (ชั้นประหยัด)
ความยาว 28.6 เมตร
(94 ฟุต)
36.5 เมตร
(119 ฟุต 6 นิ้ว)
31.1 เมตร
(101 ฟุต 8 นิ้ว)
31.2 เมตร
(102 ฟุต 6 นิ้ว)
33.6 เมตร
(110 ฟุต 4 นิ้ว)
39.5 เมตร
(129 ฟุต 6 นิ้ว)
35.56 เมตร
(116 ฟุต 8 นิ้ว)
39.47 เมตร
(129 ฟุต 6 นิ้ว)
42.16เมตร
(13 ฟุต4 นิ้ว)
43.8 เมตร
(143 ฟุต 8 นิ้ว)
ความกว้างของปีก 28.3 เมตร
(93 ฟุต)
28.9 เมตร
(94 ฟุต 8 นิ้ว)
34.3 เมตร
(112 ฟุต 7 นิ้ว)
34.3 เมตร
(112 ฟุต 7 นิ้ว)
34.3 เมตร
(112 ฟุต 7 นิ้ว)
35.92 เมตร
(117 ฟุต 10 นิ้ว)
ความสูง 11.3 เมตร
(37 ฟุต)
11.1 เมตร
(36 ฟุต 5 นิ้ว)
12.6 เมตร
(41 ฟุต 3 นิ้ว)
12.5 เมตร
(41 ฟุต 2 นิ้ว)
12.3 เมตร
(40 ฟุต 4 นิ้ว)
ความกว้างของลำตัวเครื่อง 3.76 เมตร (12 ฟุต 4 นิ้ว)
น้ำหนักบรรทุกเปล่า 28,120 กิโลกรัม
(61,864 ปอนด์)
33,200 กิโลกรัม
(73,040 ปอนด์)
31,300 กิโลกรัม
(68,860 ปอนด์)
36,378 กิโลกรัม
(80,031 ปอนด์)
38,147 กิโลกรัม
(84,100 ปอนด์)
41,413 กิโลกรัม
(91,108 ปอนด์)
45,070 กิโลกรัม
(99,360 ปอนด์)
น้ำหนักสูงสุดขณะนำเครื่องขึ้น 49,190 กิโลกรัม
(108,218 ปอนด์)
68,050 กิโลกรัม
(149,710 ปอนด์)
60,550 กิโลกรัม
(133,210 ปอนด์)
66,000 กิโลกรัม
(145,500 ปอนด์)
70,080 กิโลกรัม
(154,500 ปอนด์)
79,010 กิโลกรัม
(174,200 ปอนด์)
80,286 กิโลกรัม (177,000 ปอนด์) 82,644 กิโลกรัม
(182,200 ปอนด์)
88,314 กิโลกรัม
(194,700 ปอนด์)
89,765 กิโลกรัม (197,900ปอนด์)
น้ำหนักสูงสุดขณะนำเครื่องลง 44,906 กิโลกรัม
(99,000 ปอนด์)
56,246 กิโลกรัม
(124,000 ปอนด์)
49,895 กิโลกรัม
(110,000 ปอนด์)
55,112 กิโลกรัม
(121,500 ปอนด์)
58,604 กิโลกรัม
(128,928 ปอนด์)
66,361 กิโลกรัม
(146,300 ปอนด์)
น้ำหนักบรรทุกโดยไม่บรรจุเชื้อเพลิง 40,824 กิโลกรัม
(90,000ปอนด์)
53,070 กิโลกรัม
(117,000ปอนด์)
46,720 กิโลกรัม
(103,000ปอนด์)
51,936 กิโลกรัม
(114,500ปอนด์)
55,202 กิโลกรัม
(121,700ปอนด์)
62,732

กิโลกรัม
(138,300ปอนด์)

45,070 กิโลกรัม
(99,360ปอนด์)
ความจุห้องสินค้า 18.4 ตร.ม.
(650 ตร.ฟ.)
38.9 ตร.ม.
(1,373 ตร.ฟ.)
23.3 ตร.ม.
(822 ตร.ฟ.)
21.4 ตร.ม.
(756 ตร.ฟ.)
27.3 ตร.ม.
(966 ตร.ฟ.)
45.1 ตร.ม.
(1,591 ตร.ฟ.)
32.3 ตร.ม.
(1,139 ตร.ฟ.)
43.6 ตร.ม.
(1,540 ตร.ฟ.)
51.3 ตร.ม.
(1,811 ตร.ฟ.)
55.5 ตร.ม.
(1,961 ตร.ฟ.)
เพดานบิน 10,510 เมตร
35,000 ฟุต
11,000 เมตร
37,000 ฟุต
12,300 เมตร
41,000 ฟุต
12,000 เมตร
(41,000 ฟุต)
ความเร็วปกติ 0.77 มัก 0.78 มัก 0.785 มัก 0.79 มัค
ความเร็วสูงสุด 0.82 มัก
พิสัยบิน เมื่อบรรทุกเต็มลำ 3,440 กิโลเมตร (1,860 ไมล์ทะเล) 4,005 กิโลเมตร (2,165 ไมล์ทะเล) 4,444 กิโลเมตร (2,402 ไมล์ทะเล) 5,648 กิโลเมตร (3,050 ไมล์ทะเล) 6,230 กิโลเมตร (3,365 ไมล์ทะเล)
(5,510 ไมล์ทะเล สำหรับรุ่น อีอาร์)
5,665 กิโลเมตร (3,060 ไมล์ทะเล) 7,130กิโลเมตร (3,850 ไมล์ทะเล) 6,570 กิโลเมตร (3,550 ไมล์ทะเล) 6,570กิโลเมตร (3,550 ไมล์ทะเล) 6,110 กิโลเมตร (3,300 ไมล์ทะเล)
ผู้ผลิตเครื่องยนต์ แพร็ตและวิตนีย์ ซีเอฟเอ็ม อินเตอร์เนชั่นเนล
ชนิดเครื่องยนต์ (x2) JT8D-7 56-3B-2 56-3B-1 56-7B20 56-7B26 56-7B27 LEAP-1B
แรงผลักดัน สูงสุด 19,000

ปอนด์ฟอร์ซ

22,000

ปอนด์ฟอร์ซ

20,000

ปอนด์ฟอร์ซ

20,600

ปอนด์ฟอร์ซ

26,300

ปอนด์ฟอร์ซ

27,300

ปอนด์ฟอร์ซ

เครื่องบินที่ใกล้เคียงกัน[แก้]

รุ่นที่ใกล้เคียงกัน[แก้]

เครื่องบินที่คล้ายกัน[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. "Boeing: Orders and Deliveries (updated monthly)". boeing.com. October 31, 2022. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ January 12, 2021. สืบค้นเมื่อ November 8, 2022.
  2. 2.0 2.1 "TRANSPORT NEWS: BOEING PLANS JET; Short‐Haul Models Studied —Appeal Set in Rate Case". The New York Times (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 1964-07-17. ISSN 0362-4331. สืบค้นเมื่อ 2022-12-16.
  3. Endres, Günter G. (2001). The illustrated directory of modern commercial aircraft. Osceola (Wis.): MBI Pub. Co. ISBN 0-7603-1125-0. OCLC 48147599.
  4. 4.0 4.1 4.2 4.3 4.4 Sharpe, Mike (2001). Boeing 737-100 and 200. Robbie Shaw. Osceola, WI: MBI Pub. Co. ISBN 0-7603-0991-4. OCLC 45583463.
  5. Trimble2017-04-07T10:42:00+01:00, Stephen. "ANALYSIS: Half-century milestone marks 737's enduring appeal". Flight Global (ภาษาอังกฤษ).
  6. Sutter, Joseph F. (2006). 747 : creating the world's first jumbo jet and other adventures from a life in aviation. Jay P. Spenser (1st ed ed.). New York: Smithsonian. ISBN 0-06-088241-7. OCLC 62342246. {{cite book}}: |edition= has extra text (help)
  7. "German Airline Buys 21 Boeing Short-Range Jets." The Washington Post, February 20, 1965. Retrieved: February 26, 2008.
  8. Redding, Robert (1997). Boeing : planemaker to the world. Bill Yenne (Rev. and updated ed.). San Diego, Calif.: Thunder Bay Press. ISBN 1-57145-045-9. OCLC 36597773.
  9. https://en.wikipedia.org/wiki/Boeing_737#CITEREFShaw1999
  10. http://www.airfleets.net/ficheapp/plane-b737-19437.htm
  11. Endres, Günter G. (2001). The illustrated directory of modern commercial aircraft. Osceola (Wis.): MBI Pub. Co. ISBN 0-7603-1125-0. OCLC 48147599.
  12. Shaw 1999, p. 10
  13. https://en.wikipedia.org/wiki/Boeing_737#CITEREFShaw1999
  14. 1999-05-12T00:00:00+01:00. "Putting the family to work". Flight Global (ภาษาอังกฤษ).
  15. "Commercial". www.boeing.com.
  16. "First Boeing 737-700 Goes to Southwest Airlines". MediaRoom.
  17. "Boeing Delivers First 737-700ER to Launch Customer ANA". MediaRoom.
  18. "First Boeing Next-Generation 737-800 Goes To Hapag-Lloyd". MediaRoom.
  19. Derber, Alex (June 14, 2018). "Inside MRO: Boeing 737-800 Not Expected To Peak Until 2021". Aviation Week & Space Technology. Archived from the original on August 18, 2018.
  20. "RGL Home Page". rgl.faa.gov.
  21. "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-11-21. สืบค้นเมื่อ 2022-01-09.
  22. "สำเนาที่เก็บถาวร". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2016-07-11. สืบค้นเมื่อ 2022-01-09.
  23. https://www.flightglobal.com/news/articles/farnborough-boeing-confirms-737-max-7-redesign-427190/
  24. https://www.flightglobal.com/news/articles/boeing-starts-building-first-737-max-7-441830/
  25. https://www.flightglobal.com/news/articles/southwest-converts-options-for-40-more-737-max-8s-444563/
  26. http://aviationweek.com/new-civil-aircraft/boeing-begins-737-7-flight-test-program
  27. https://www.flightglobal.com/news/articles/malindo-operates-worlds-first-737-max-flight-437454/
  28. http://boeing.mediaroom.com/2014-09-08-Boeing-Launches-737-MAX-200-with-Ryanair
  29. https://www.aviation24.be/airlines/ryanair/first-boeing-737-max-200-aircraft-rolled-out-boeing-final-assembly-line/
  30. http://aviationweek.com/awincommercial/first-high-capacity-boeing-737-8-enters-flight-test
  31. https://www.flightglobal.com/news/articles/ryanair-max-to-make-debut-at-stansted-455782/
  32. http://www.seattletimes.com/business/boeing-aerospace/boeings-737-max-9-ready-for-first-flight-thursday/
  33. https://www.flightglobal.com/news/articles/boeing-737-max-9-receives-certification-445995/
  34. http://boeing.mediaroom.com/2018-03-21-Boeing-Delivers-First-737-MAX-9
  35. Norris, Guy (January 10, 2017). "Boeing Defines Final 737 MAX Stretch Offering". Aviation Week & Space Technology. Archived from the original on January 31, 2017. Retrieved December 14, 2022.
  36. Trimble2017-06-19T08:22:54+01:00, Stephen. "PARIS: Boeing launches 737 Max 10". Flight Global (ภาษาอังกฤษ).
  37. Tinseth, Randy (March 6, 2017). "MAX 10X" เก็บถาวร 2017-11-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน. Boeing. Archived from the original on November 26, 2017. Retrieved December 14, 2022
  38. "Boeing 737 MAX 10 Reaches Firm Configuration". MediaRoom.
  39. Hamilton, Scott (2020-02-23). "Why the A321XLR makes sense for Alaska Airlines". Leeham News and Analysis (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน).
  40. "Boeing 737 MAX 10 Makes its Debut". MediaRoom.
  41. "Boeing plans to develop new airplane to replace 737 Max by 2030". Chicago Tribune.
  42. https://www.beartai.com/brief/worldnews/675790
  43. "Boeing: Still 'A Lot' To Be Decided On NMA | Aviation Week Network". aviationweek.com.
  44. Ostrower, Jon (2019-10-28). "Boeing's NMA in doubt as airlines take fresh look at 737 Max & 757 replacement". The Air Current (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน).
  45. "Orders and deliveries | Airbus". www.airbus.com (ภาษาอังกฤษ). 2021-06-16.
  46. COHEN, By AUBREY (2011-06-09). "Boeing looks to sell more 737-based military jets". Seattle Post-Intelligencer (ภาษาอังกฤษ).
  47. https://www.boeing.com/commercial/#/orders-deliveries
  48. "Boeing 737 incident occurrences" Archived October 26, 2012, at the Wayback Machine. Aviation-Safety.net, January 9, 2021.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]