โบอิง 707

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
โบอิง 707

โบอิง 707 (อังกฤษ: Boeing 707) เป็นเครื่องบินเจ๊ตโดยสารแบบแรกของอเมริกา เครื่องต้นแบบเริ่มบินเป็นครั้งแรกเมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม 1954 และบินโดยสารเป็นครั้งแรกโดยสายการบินแพนแอม เมื่อวันที่ 16 ตุลาคม 1958 และมีการผลิตมากกว่า 10 รุ่น

ข้อมูลจำเพาะ[แก้]

มีดังต่อไปนี้[1]

  • ผู้สร้าง บริษัท โบอิง คอมเมอร์เชียล แอร์เพลน (สหรัฐอเมริกา)
  • ประเภท เจ๊ตโดยสาร พิสัยบินไกล เจ้าหน้าที่ 3-5 นาย อัตราผู้โดยสารสูงสุด 195 ที่นั่ง
  • เครื่องยนต์ เทอร์โบแฟน แพรทท์ แอนด์วิทนีย์ เจที 3 ดี-7 แรงขับ เครื่องละ 8,618 กิโลกรัม
  • กางปีก 44.61 เมตร
  • ยาว 46.61 เมตร
  • สูง 12.94 เมตร
  • พื้นที่ปีก 268.6 ตารางเมตร
  • น้ำหนักเปล่า 64,000 กิโลกรัม
  • น้ำหนักวิ่งขึ้นสูงสุด 151,315 กิโลกรัม
  • อัตราเร็วเดินทางขั้นสูง 965 กิโลเมตร/ชั่วโมง
  • อัตราเร็วเดินทางประหยัด 886 กิโลเมตร/ชั่วโมง
  • อัตราไต่ 20.3 เมตร/วินาที
  • เพดานบินใช้งาน 11,885 เมตร
  • พิสัยบิน 10,040 กิโลเมตร
    • 12,030 กิโลเมตร

อ้างอิง[แก้]

  1. อภิวัตน์ โควินทรานนท์. อากาศยาน 1979 ฉบับเครื่องบิน. กรุงเทพ : เอวิเอชั่น ออบเซิร์ฟเวอร์, 2522.