เวสต์เจ็ต

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เวสต์เจ็ต
WestJetLogo2018.svg
IATA
WS
ICAO
WJA
รหัสเรียก
WESTJET
ก่อตั้ง27 มิถุนายน ค.ศ. 1994 (28 ปี)
เริ่มดำเนินงาน29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996 (26 ปี)
ใบอนุญาตเดินอากาศแคนาดา 8993,[1]
สหรัฐ WJ0F768F[2]
ท่าหลักแคลกะรี
แวนคูเวอร์
โทรอนโต - เพียร์สัน
สะสมไมล์เวสต์เจ็ตรีวาร์ด
บริษัทลูกเวสต์เจ็ตคาร์โก้
เวสต์เจ็ตเอนคอร์
เวต์เจ็ตลิงค์
สวูป
ขนาดฝูงบิน162
จุดหมาย100+
บริษัทแม่โอเน็กซ์คอร์ปอเรชั่น
สำนักงานใหญ่แคนาดา แคลกะรี, แคนาดา
จำนวนพนักงาน4,500 (มิถุนายน 2020)
เว็บไซต์https://www.westjet.com/

เวสต์เจ็ต (อังกฤษ: WestJet) เป็นสายการบินสัญชาติแคนาดา ก่อตั้งในปี ค.ศ. 1994 และเริ่มดำเนินงานใน ค.ศ. 1996 สายการบินเริ่มดำเนินการในรูปแบบสายการบินต้นทุนต่ำแทนสายการบินรายใหญ่ของประเทศ เวสต์เจ็ตให้บริการเที่ยวบินตามกำหนดเวลาและเช่าเหมาลำไปยังจุดหมายปลายทางกว่า 100 แห่งในทวีปอเมริกาเหนือและอเมริกากลาง

ประวัติ[แก้]

เวสต์เจ็ตถูกก่อตั้งขึ้นเมื่อวันที่ 27 มิถุนายน ค.ศ. 1994[3] โดยไคลฟ์ เบดโด, เดวิด นีลแมน, มาร์ค ฮิลล์, ทิม มอร์แกน และโดนัลด์ เบลล์ โดยเวสต์เจ็ตมีฐานธุรกิจเป็นสายการบินต้นทุนต่ำ ชื่อของสายการบิน "เวสต์เจ็ต" มาจากเส้นทางบินแรกเริ่มของสายการบินในทางฝั่งตะวันตกของแคนาดา

ในวันที่ 29 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1996 เวสต์เจ็ตให้บริการเที่ยวบินแรกของสายการบิน จากแวนคูเวอร์สู่แคลกะรี[4] โดยใช้เครื่องบินโบอิง 737-200

จากการปรับโครงสร้างในอุตสาหกรรมการบินในแคนาดาอันเป็นผลมาจากการเข้าซื้อแคเนเดียนแอร์ไลน์ของแอร์แคนาดาในปีค.ศ. 2000 เวสต์เจ็ตได้ขยายเที่ยวบินไปยังแคนาดาตะวันออก โดยเริ่มให้บริการไปยังเมืองแฮมิลตัน, ออตตาวา, ออนแทรีโอ, แฮลิแฟกซ์ และมอนทรีออล เป็นต้น สายการบินได้เลือกท่าอากาศยานนานาชาติจอห์น ซี. มันโร แฮมิลตันให้ฐานหลักของการดำเนินงานในฝั่งตะวันออก

ในปีค.ศ. 2004 เวสต์เจ็ตเริ่มบริการเที่ยวบินระหว่างประเทศ โดยเริ่มให้บริการเที่ยวบินไปยังหลายเมืองในสหรัฐ เช่น ลอสแอนเจลิส, ซานฟรานซิสโก, ฟอร์ตลอเดอร์เดล, นิวยอร์กซิตี้ เป็นต้น[5] จุดหมายปลายทางระหว่างประเทศแรกของเวสต์เจ็ตที่ตั้งอยู่นอกแคนาดาและสหรัฐ คือ แนสซอ, บาฮามาส

ในเดือนกรกฎาคม ค.ศ. 2010 เวสต์เจ็ตประกาศในให้บริการไปยังซานตาคลารา คิวบา, นิวออร์ลีนส์และแกรนด์เคย์แมน เป็นการเพิ่มจำนวนจุดหมายปลายทางทั้งหมดไป 71 แห่ง

ในเดือนเมษายน ค.ศ. 2017 เวสต์เจ็ตได้ประกาศแผนการที่จะเปิดตัวสายการบินต้นทุนต่ำใหม่ในปลายปีเดียวกัน[6] สายการบินใหม่จะดำเนินการโดยใช้เครื่องบินโบอิ้ง 737-800[7] โดยการเปิดตัวสายการบินใหม่ในชื่อ สวูป จะถูกเลื่อนออกไปเป็นเดือนมิถุนายน 2018[8]

บริษัทลูก[แก้]

เวสต์เจ็ตเอนคอร์[แก้]

เวสต์เจ็ตเอนคอร์เป็นสายการบินระดับภูมิภาคในเครือของเวสต์เจ็ต สายการบินเริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 24 มิถุนายน ค.ศ. 2013 ด้วยเครื่องบินบอมบาร์ดิเอร์ คิว400[9]

แซ้บ 340 ของแปซิฟิกโคสตัลแอร์ไลน์ ดำเนินงานให้กับเวสต์เจ็ตลิงค์

เวสต์เจ็ตลิงค์[แก้]

เวสต์เจ็ตลิงค์เป็นสายการบินลูกของเวสต์เจ็ตที่เปิดตัวในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 2018[10] ดำเนินการโดยแปซิฟิกโคสตัลแอร์ไลน์ , เวสต์เจ็ตลิงค์ให้บริการจากฐานการบินหลักที่แคลกะรีและแวนคูเวอร์ ไปยังชุมชนขนาดเล็กในแคนาดา

โบอิง 737-800 ของสวูป

สวูป[แก้]

สวูปเป็นสายการบินต้นทุนต่ำพิเศษ (ULCC) ที่เวสต์เจ็ตเป็นเจ้าของ สวูปเริ่มดำเนินการเมื่อวันที่ 20 มิถุนายน ค.ศ. 2018 ปัจจุบันสวูปให้บริการเครื่องบินโบอิ้ง 737-800 จำนวน 10 ลำ[11]

จุดหมายปลายทาง[แก้]

เวสต์เจ็ตให้บริการเที่ยวบินไปยัง 109 จุดหมายปลายทาใน 24 ประเทศ[12]

พันธมิตรทางการบินและข้อตกลงร่วม[แก้]

พันธมิตรทางการบิน[แก้]

เวสต์เจ็ตมีพันธมิตรทางการบินกับสายการบินดังต่อไปนี้:[13]

ข้อตกลงการบินร่วม[แก้]

เวสต์เจ็ตได้มีข้อตกลงการบินกับสายการบินดังต่อไปนี้:[13]

ฝูงบิน[แก้]

ฝูงบินปัจจุบัน[แก้]

ณ เดือนธันวาคม ค.ศ. 2021, เวสต์เจ็ตมีเครื่องบินในฝูงบินดังนี้:[16][17]

ฝูงบินของเวสต์เจ็ต
เครื่องบิน ประจำการ คำสั่งซื้อ ผู้โดยสาร หมายเหตุ
J W Y รวม
โบอิง 737-700 46 12 122 134
โบอิง 737-800 38 12 162 174
โบอิง 737 MAX 7 22 12 134 146
โบอิง 737 MAX 8 14 8 12 162 174
โบอิง 737 MAX 10 12 TBA
โบอิง 787-9 8 2 16 28 276 320 คำสั่งซื้อแบบสิบตัวเลือก
ฝูงบินของเวสต์เจ็ตคาร์โก้
โบอิง 737-800CF 4 สินค้า [18]
ทั้งหมด 104 50

ฝูงบินในอดีต[แก้]

เวสต์เจ็ตเคยให้บริการเครื่องบินเหล่านี้

ฝูงบินในอดีตของเวสต์เจ็ต
เครื่องบิน ประจำการ เริ่มปฎิบัติการ ปลดประจำการ หมายเหตุ
โบอิง 737-200 25 1996 2006
โบอิง 737-600 13 2006 2021
โบอิง 757-200 1 2011 2011 เช่าจากนอร์ทอเมริกันแอร์ไลน์
7 2011 2015 เช่าจากทอมมัสคุกแอร์ไลน์
โบอิง 767-300อีอาร์ 4 2015 2020

อุบัติเหตุและอุบัติการณ์[แก้]

  • 5 มิถุนายน ค.ศ. 2015: เที่ยวบินที่ 588 เครื่องบินโบอิง 737-300 ได้ตกนอกทางวิ่งขณะลงจอดในสภาพอากาศฝนตกหนักที่ท่าอากาศยานนานาชาติมอนทรีอัล ปิแอร์ อิลเลียต ทรูโด เครื่องบินไม่ได้รับความเสียหาย
  • 5 มกราคม ค.ศ. 2018: เที่ยวบินที่ 2425 เครื่องบินโบอิง 737-800 ได้ถูกชนกับโบอิง 737-800 อีกลำของซันวิงส์แอร์ไลน์ ขณะจอดที่หลุมจอดภายในท่าอากาศยานนานาชาติโทรอนโตเพียร์สัน หลังจากการเดินทางมาจากกังกุน หลังจากการชน ได้เกิดเพลิงไหม้บริเวณด้านท้ายโบอิง 737 ของซันวิงส์ ผู้โดยสารทุกคนบนเครื่องบินของเวสต์เจ็ตได้อพยพออกมาอย่างปลอดภัย ไม่มีผู้เสียชีวิต[19][20]
  • 5 มกราคม ค.ศ. 2020: เที่ยวบินที่ 248 เครื่องบินโบอิง 737-800 ได้ตกนอกทางวิ่งขณะลงจอดในสภาพอากาศหิมะตกหนักที่ท่าอากาศยานนานาชาติแฮลิแฟกซ์สแตนฟิลด์ เครื่องบินไม่ได้รับความเสียหาย[21]

อ้างอิง[แก้]

  1. Transport Canada (2019-08-28), Civil Aviation Services (CAS) AOC. wwwapps.tc.gc.ca.
  2. "Federal Aviation Administration - Airline Certificate Information - Detail View". av-info.faa.gov. สืบค้นเมื่อ 2019-06-27.
  3. "WestJet Airlines Ltd. Profile". www.sedar.com.
  4. WestJet, "Our first flight!" Facebook, 2021-03-3
  5. "WestJet to begin flying to U.S cities in October". web.archive.org. 2009-03-22. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2009-03-22. สืบค้นเมื่อ 2022-02-15.{{cite web}}: CS1 maint: bot: original URL status unknown (ลิงก์)
  6. http://www.macleans.ca/economy/business/westjet-plans-to-launch-new-discount-airline/
  7. http://www.cbc.ca/news/canada/calgary/west-jet-westjet-ultra-low-cost-carrier-airline-calgary-lower-fares-1.4077103
  8. http://www.cbc.ca/news/business/westjet-discount-airline-1.4230251
  9. Deveau, Scott (2012-11-07). "WestJet's new regional carrier Encore aims for mid-June takeoff". Financial Post (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2022-02-15.
  10. WestJet. "WestJet Link launch delayed". www.newswire.ca (ภาษาอังกฤษ).
  11. "Low-cost airline Swoop's maiden flight lands in Abbotsford". British Columbia (ภาษาอังกฤษ). 2018-06-19.
  12. List of WestJet destinations. (2022, 3 กุมภาพันธ์). ใน Wikipedia The free encyclopedia. สืบค้นเมื่อ 15 กุมภาพันธ์ 2022, จาก https://en.wikipedia.org/w/index.php?title=List_of_WestJet_destinations&action (อังกฤษ)
  13. 13.0 13.1 "Our airline partners | WestJet official site". www.westjet.com (ภาษาอังกฤษ).
  14. "WestJet Secures Virgin Atlantic Codeshare Agreement". Simple Flying. November 19, 2019.
  15. "INTERLINE AND CODESHARE TRAVEL". Pakistan International Airlines. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2022-03-08. สืบค้นเมื่อ 2022-02-15.
  16. แม่แบบ:TCregister
  17. "Boeing Commercial Airplanes – Orders and Deliveries – 737 Model Summary". boeing.com. Boeing. June 30, 2016. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ November 21, 2018. สืบค้นเมื่อ August 4, 2016.
  18. Atkins, Eric (2022-01-03). "Canadian airlines seize new opportunity amid global supply chain delays". The Globe and Mail.
  19. Arnone, Annie (2018-01-05). "WestJet passengers evacuated after plane clips jet on Pearson tarmac". The Toronto Star (ภาษาอังกฤษแบบแคนาดา). ISSN 0319-0781. สืบค้นเมื่อ 2022-02-15.
  20. Government of Canada, Transportation Safety Board of Canada (2018-07-11). "Air transportation safety investigation A18O0002 - Transportation Safety Board of Canada". www.tsb.gc.ca.
  21. "Air safety incidents for aircraft registration C-FUJR". www.aeroinside.com (ภาษาอังกฤษ).