อากาศยานลำตัวแคบ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
Jump to navigation Jump to search
เปรียบเทียบขนาดระหว่างเครื่องบินแอร์บัส เอ 320 ของบริติชแอร์เวย์ (ลำตัวแคบ) กับโบอิง 777-300ER ของแอร์แคนาดา (ลำตัวกว้าง)

อากาศยานลำตัวแคบ (Narrow-body aircraft) หรือเรียกได้อีกอย่างว่า "อากาศยานแบบมีช่องทางเดินเดียว" (Single aisle aircraft) คืออากาศยานที่มีความกว้างของลำตัว (fuselage) ตั้งแต่ 3-4 เมตร (10-13 ฟุต) และมีการจัดวางที่นั่งแถวละตั้งแต่ 2-6 ที่นั่ง โดยอากาศยานที่มีข้อจำกัดด้านพิสัยการบินซึ่งไม่สามารถเดินทางข้ามทวีปหรือข้ามมหาสมุทรแอตแลนติกได้ถูกเรียกว่า "อากาศยานภูมิภาค" (Regional airliner)

ตรงข้ามกับ อากาศยานลำตัวกว้าง ซึ่งเป็นอากาศยานที่มีขนาดใหญ่กว่า และมักจะมีหลายชั้นโดยสาร โดยมีขนาดลำตัวตั้งแต่ 5-7 เมตร (16-20 ฟุต) และมีสองช่องทางเดิน โดยสามารถจุผู้โดยสารได้ตั้งแต่ 7-10 คนต่อหนึ่งแถว อากาศยานลำตัวกว้างสามารถบรรทุกผู้โดยสารได้ตั้งแต่ 200 ถึง 600 คน ในขณะที่ความจุสูงสุดของอากาศยานลำตัวแคบที่ใหญ่ที่สุด (ได้แก่ โบอิง 757-300 สามารถบรรทุกได้เพียง 289 คน

นักวิเคราะห์ด้านการบินคาดว่าจะมีอากาศยานใหม่กว่า 41,000 ลำ ในระหว่างปี 2015-2035 ซึ่งรวมกันมีมูลค่าสูงถึง 2.83 ล้านล้านเหรียญสหรัฐ โดยมูลค่านั้นแบ่งเป็นอากาศยานลำตัวแคบครึ่งหนึ่ง และอากาศยานลำตัวกว้างอีกครึ่งหนึ่ง หนึ่งในสามของอากาศยานลำตัวแคบนั้นคาดว่าจะเป็นแอร์บัส เอ 320 และอีกหนึ่งในสามคือ โบอิง 737[1]

ประเภท[แก้]

แอร์บัส เอ 320 ของสายการบินเวอร์จินอเมริกา เป็นหนึ่งในอากาศยานลำตัวแคบ
โบอิง 757 ของเดลต้า แอร์ไลน์ เป็นอากาศยานที่ได้รับความนิยมมากสำหรับการบินพิสัยปานกลาง ซึ่งเป็นหนึ่งในการออกแบบอากาศยานลำตัวแคบในสมัยใหม่

เจ็ดที่นั่งต่อแถว[แก้]

หกที่นั่งต่อแถว[แก้]

ดูเพิ่ม[แก้]


อ้างอิง[แก้]

  1. Morris, Rob. "The Flightglobal Fleet Forecast's narrowbody outlook" August 2015. Archive
  2. "Variants". Shockcone.co.uk. http://www.shockcone.co.uk/hs121/trident/variants.htm. เรียกข้อมูลเมื่อ 2013-01-19.