ข้ามไปเนื้อหา

โบอิงคอมเมอร์เชียลแอร์เพลนส์

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
โบอิงคอมเมอร์เชียลแอร์เพลนส์
ประเภทแผนก
อุตสาหกรรมการบิน
ก่อตั้ง15 กรกฎาคม 1916; 109 ปีก่อน (1916-07-15)
ผู้ก่อตั้งวิลเลียม โบอิง
สำนักงานใหญ่
เรนตัน รัฐวอชิงตัน

สหรัฐอเมริกา
พื้นที่ให้บริการทั่วโลก
บุคลากรหลักสเตฟานี โพป (ประธานและ CEO)
ผลิตภัณฑ์737, 767, 777, 787
ผลผลิตลดลง เครื่องบิน 348 ลำ (2024)
รายได้ลดลง US$22.9 พันล้าน (2024)
รายได้จากการดำเนินงาน
Negative increase US$(8.0) พันล้าน (2024)
สินทรัพย์เพิ่มขึ้น US$84.2 พันล้าน (2024)
พนักงาน
เพิ่มขึ้น 50,640 (2024)
บริษัทแม่เดอะโบอิงคอมพานี
บริษัทในเครือโบอิงแคปิตอล
เว็บไซต์www.boeing.com/company/about-bca
เชิงอรรถ / อ้างอิง
การเงิน ข้อมูลเมื่อ 31 ธันวาคม ค.ศ. 2024 (2024 -12-31)
อ้างอิง:[1][2]

โบอิงคอมเมอร์เชียลแอร์เพลนส์ หรือ เครื่องบินพาณิชย์โบอิง (อังกฤษ: Boeing Commercial Airplanes; ย่อ: BCA) เป็นแผนกหนึ่งของบริษัทโบอิง มีหน้าที่ออกแบบ ประกอบ ทำการตลาด และขายเครื่องบินพาณิชย์ รวมถึง 737, 767, 777 และ 787 พร้อมกับเครื่องบินขนส่งสินค้าและเครื่องบินส่วนตัวที่ดัดแปลงมาจากเครื่องบินพาณิชย์ส่วนใหญ่ แผนกนี้มีพนักงานเกือบ 35,000 คน หลายคนทำงานที่สำนักงานใหญ่ของแผนกในเรนตัน รัฐวอชิงตัน หรือที่โรงงานวิศวกรรม การผลิต และการประกอบกว่าสิบแห่ง โดยเฉพาะโรงงานเอเวอเร็ตต์และโรงงานเรนตัน (ทั้งสองแห่งอยู่นอกซีแอตเทิล) และโรงงานเซาท์แคโรไลนา

รวมถึงสินทรัพย์ของแผนกเครื่องบินดักลาส (Douglas Aircraft) ซึ่งเป็นส่วนหนึ่งของอดีตแมคดอนเนลล์ดักลาสคอร์ปอเรชัน ที่ควบรวมกิจการกับโบอิงใน ค.ศ. 1997[3] ณ สิ้น ค.ศ. 2021 BCA มีพนักงานประมาณ 35,926 คน[1]

โครงสร้างองค์กร

[แก้]

โบอิงคอมเมอร์เชียลแอร์เพลนส์ (BCA) จัดโครงสร้างดังนี้:[4]

บริษัทย่อยของ BCA:

  • แอโรอินโฟซิสเต็มส์ (Aeroinfo Systems)[5]
  • เอเวียล (Aviall)[6]
  • เอวิเอชันพาร์ตเนอส์โบอิง (Aviation Partners Boeing)[7] การร่วมทุน 50/50 กับเอวิเอชันพาร์ตเนอส์ อิงก์ (Aviation Partners Inc.)
  • โบอิงแคนาดา (Boeing Canada)
  • โบอิงแคปิตอล (Boeing Capitol)
  • โบอิงเทรนนิงแอนด์ไฟลต์เซอร์วิสเซส (Boeing Training & Flight Services) (เดิมชื่ออัลเทียนเทรนนิง - Alteon Training)[8]
  • ซีดีจี (CDG)[9]
  • เจปพีเซน (Jeppesen) เดิมชื่อเจปพีเซน แซนเดอร์สัน (Jeppesen Sanderson)
  • เพรสตันเอวิเอชันโซลูชันส์ (Preston Aviation Solutions)[10]

การบริหารจัดการ

[แก้]

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 2016 โบอิงประกาศว่าเรย์ คอนเนอร์ จะก้าวลงจากตำแหน่งประธานและซีอีโอของ BCA ทันที[11] โดยเควิน จี. แมกอัลลิสเตอร์ เข้ามาดำรงตำแหน่งแทน[12] ซึ่งเป็นคนที่มาจากภายนอกคนแรกในประวัติศาสตร์ของ BCA เดนนิส มูเลนเบิร์กได้สั่งให้แมกอัลลิสเตอร์เพิ่มรายได้จากบริการหลังการขายให้ได้สามเท่าจาก 1.5 หมื่นล้านดอลลาร์ เป็นเป้าหมาย 5 หมื่นล้านดอลลาร์ในระยะเวลา 10 ปี โดยมีหน่วยงานใหม่ที่จัดตั้งขึ้นโดยเฉพาะซึ่งนำโดยสแตน ดีล[11] คีท เลเวอร์คูน ดำรงตำแหน่งรองประธานและผู้จัดการทั่วไปของโครงการ 737 MAX ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2017 เมื่อเครื่องบินได้รับใบรับรอง[13]

ในที่สุด แมกอัลลิสเตอร์ก็ถูกโบอิงปลดจากตำแหน่งในเดือนตุลาคม ค.ศ. 2019 ท่ามกลางวิกฤตของบริษัทภายหลังเหตุการณ์ 737 MAX ตกถึงแก่ชีวิตสองครั้ง สแตน ดีล เข้ามารับตำแหน่งทั้งสองแทน[14][15][16] คนวงในคนหนึ่งเรียกแมกอัลลิสเตอร์ว่าเป็น "แพะรับบาป" เนื่องจากเขาเพิ่งเข้าร่วม BCA ในช่วงท้ายของการพัฒนา 737 MAX[15] ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 2024 สแตน ดีล ก็ถูกแทนที่โดย สเตฟานี โพป ซึ่งก่อนหน้านี้เคยเป็นหัวหน้าแผนกโบอิงโกลบอลเซอร์วิสเซส[17]

ในเดือนธันวาคม ค.ศ. 2024 โบอิงประกาศว่าจะปลดพนักงานกว่า 500 คนในแคลิฟอร์เนีย เนื่องจากประสบภาวะขาดทุนกว่า 6 พันล้านดอลลาร์ในไตรมาสที่สามของ ค.ศ. 2024 ซึ่งเกิดจากการนัดหยุดงานของพนักงานและความล่าช้าอื่น ๆ[18][19][20]

ผลิตภัณฑ์

[แก้]

หลักเกณฑ์การตั้งชื่อรุ่น

[แก้]

สำหรับเครื่องบินโบอิงทุกรุ่นที่ขายมาตั้งแต่โบอิง 707 ใน ค.ศ. 1957 ยกเว้นโบอิง 720 ระบบการตั้งชื่อเครื่องบินพาณิชย์ของโบอิงจะอยู่ในรูปแบบ 7X7 (X แทนตัวเลข) การกำหนดชื่อรุ่นทั้งหมดตั้งแต่ 707 ถึง 787 ได้ถูกใช้หมดแล้ว ทำให้เหลือเพียง 797 เป็นชื่อรุ่น 7X7 เพียงชื่อเดียวที่ยังไม่ได้ถูกนำไปใช้กับผลิตภัณฑ์[21]

สำหรับรุ่น 707 ถึง 787 หมายเลขรุ่นเต็มจะประกอบด้วยหมายเลขรุ่นของเครื่องบิน เช่น 707 หรือ 747 ตามด้วยเครื่องหมายขีด (-) และตัวเลขสามหลักที่แสดงถึงซีรีส์ภายในรุ่นนั้น ๆ เช่น 707-320 หรือ 747-400 ในวงการการบิน บางครั้งจะมีการใช้การกำหนดรุ่นที่เจาะจงมากขึ้น โดยที่ตัวเลขสองหลักสุดท้ายของซีรีส์จะถูกแทนที่ด้วยรหัสลูกค้าโบอิงที่เป็นตัวอักษรและตัวเลขสองหลัก เช่น 747-121 หมายถึง 747-100 ที่เดิมสั่งซื้อโดยแพนอเมริกันเวิลด์แอร์เวส์ (รหัสลูกค้าโบอิง 21) หรือ 737-7H4 หมายถึง 737-700 ที่เดิมสั่งซื้อโดยเซาท์เวสต์แอร์ไลน์ (รหัสลูกค้าโบอิง H4) รหัสเหล่านี้จะไม่เปลี่ยนแปลงสำหรับเครื่องบินที่ถูกโอนจากสายการบินหนึ่งไปยังอีกสายการบินหนึ่ง ต่างจากรุ่นอื่น ๆ 787 ใช้ตัวเลขหลักเดียวเพื่อกำหนดซีรีส์ เช่น 787-8 การกำหนดแบบนี้ถูกนำมาใช้กับการพัฒนารุ่นใหม่ล่าสุดของ 747 คือ 747-8 รวมถึงซีรีส์ 737 แมกซ์ และ 777X[ต้องการอ้างอิง]

บางครั้งมีการเพิ่มตัวอักษรต่อท้ายชื่อรุ่นเป็นคำเติมท้าย รวมถึง "ER" ที่มาจาก "extended range" เพื่อระบุว่าเป็นรุ่นพิสัยการบินไกลขึ้น เช่น 777-300ER หรือ "LR" ที่มาจาก "long range" เพื่อระบุว่าเป็นรุ่นพิสัยการบินไกล เช่น 777-200LR คำเติมท้ายอื่น ๆ ได้แก่ "F" สำหรับเครื่องบินขนส่งสินค้า (freighter) (747-400F), "C" สำหรับเครื่องบินที่สามารถปรับเปลี่ยนได้ (convertible) ระหว่างการกำหนดโครงแบบผู้โดยสารและขนส่งสินค้า (727-100C), "SR" หรือ "D" สำหรับเครื่องบินพิสัยการบินสั้น (short range และ domestic) (747-400D, 747SR), และ "M" สำหรับเครื่องบินแบบ "combi" ที่ได้รับการกำหนดโครงแบบให้สามารถบรรทุกทั้งผู้โดยสารและสินค้าได้ในเวลาเดียวกัน (757-200M, 747-400M) เครื่องบินโดยสารที่ผลิตขึ้นมาเป็นเครื่องบินโดยสารตั้งแต่แรกและต่อมาถูกดัดแปลงให้เป็นเครื่องบินขนส่งสินค้าโดยโบอิง จะมีคำเติมท้าย "BCF" ซึ่งมาจาก "Boeing converted freighter" (747-400BCF)

เครื่องบินที่กำลังอยู่ในระหว่างการผลิตหรือพัฒนา

[แก้]
รายการผลิตภัณฑ์และรายละเอียด
รุ่นเครื่องบิน จำนวนที่สร้าง[a] คำอธิบาย ความจุ เที่ยวบินแรก รุ่นในการผลิต รุ่นที่เลิกผลิตแล้ว
737 10,906 เครื่องบินลำตัวแคบ เครื่องยนต์คู่ ทางเดินเดี่ยว พิสัยสั้นถึงกลาง 85–230 9 เมษายน 1967 737 MAX 7, MAX 8, MAX 8-200, MAX 9, MAX 10, BBJ, 737 AEW&C, P-8 100, 200, 200C/Adv, 300, 400, 500, 600, 700, 700ER, 800, 900, 900ER, C-40
767 1,240 เครื่องบินลำตัวกว้าง ขนาดใหญ่ เครื่องยนต์คู่ ทางเดินคู่ พิสัยกลางถึงไกล 180–375 26 กันยายน 1981 300F, KC-767, KC-46, E-767 200, 200ER, 300, 300ER, 400ER[22]
777 1,678 เครื่องบินลำตัวกว้าง ขนาดใหญ่ เครื่องยนต์คู่ ทางเดินคู่ พิสันกลางถึงไกล และไกลพิเศษ (200LR) 301–550 12 มิถุนายน 1994 BBJ, Freighter[23] 200, 200ER, 200LR, 300, 300ER
787 1,006 เครื่องบินลำตัวกว้าง ขนาดใหญ่ เครื่องยนต์คู่ ทางเดินคู่ พิสัยไกล 210–330[24] 15 ธันวาคม 2009 8, 9,[25] 10, BBJ[26]
เครื่องบินโดยสารในอนาคต
วันที่เริ่มเข้าประจำการ รุ่น คำอธิบาย หมายเหตุ
2025[27] 737 MAX 7 รุ่นทดแทน 737-700 พร้อมเครื่องยนต์ใหม่ เปิดเผยครั้งแรก 08/2011
2025[28] 737 MAX 10 รุ่นที่สี่ของซีรีส์ 737 เป็นรุ่นขยายความยาวมาจาก 737 MAX 9 เป็นคู่แข่งโดยตรงของแอร์บัส A321neo เปิดเผยครั้งแรก 06/2017
2025[29]777Xซีรีส์ 777 รุ่นใหม่ ประกอบด้วยรุ่น 777-9X ที่ยาวขึ้น และรุ่น 777-8X ที่พิสัยไกลพิเศษ เครื่องยนต์ใหม่และปีกวัสดุผสมพร้อมปลายปีกแบบพับได้เปิดเผยครั้งแรก 03/2019
  1. ↑ ข้อมูลเมื่อ มกราคม 2019[[หมวดหมู่:บทความที่มีข้อความที่อาจล้าสมัยตั้งแต่ข้อผิดพลาดนิพจน์: มีตัวดำเนินการ < ซึ่งไม่ควรมี ]]

การสั่งซื้อและการส่งมอบ

[แก้]

ตารางด้านล่างนี้แสดงเฉพาะเครื่องบินโดยสารจากยุคเครื่องบินไอพ่นเท่านั้น

เครื่องบินคำสั่งซื้อส่งมอบยังไม่ได้ส่งมอบ
707865865—
717-200155155—
720154154—
7271,8321,832—
7371,1141,114—
737 คลาสสิก1,9881,988—
737 NG7,1247,124—
737 MAX4,8216864,219
7471,4241,424—
747-8155155—
7571,0501,050—
7671,3461,240120
7772,1001,679328
777X334—334
7871,4901,006522
รวม21,13119,5655,552

ข้อมูลจากโบอิงจนถึงเดือนเมษายน ค.ศ. 2023[30]

เครื่องบินที่เลิกผลิต

[แก้]
รุ่นเครื่องบิน จำนวนที่สร้าง หมายเหตุ
12
61
6D2
71
81
4084
641
8016
812
9525
200 โมโนเมล1ถูกดัดแปลงเป็นโมเดล 221A สำหรับผู้โดยสาร 8 คน
2037
2047
221 โมโนเมล1ถูกดัดแปลงเป็นโมเดล 221A สำหรับผู้โดยสาร 8 คน
24775
307 สตราโตไลเนอร์10
314 คลิปเปอร์12
367-801
377 สตราโตครูเซอร์56พัฒนาจากเครื่องบินทางทหาร C-97
707865
720154เป็นรุ่นดัดแปลงพิสัยสั้นของ 707
717156เดิมพัฒนาโดยแมคดอนเนลล์ดักลาสในชื่อ MD-95 เป็นรุ่นพัฒนาต่อจากตระกูล DC-9
7271,832เครื่องบินไอพ่นลำตัวแคบสามเครื่องยนต์
7471,574เครื่องบินลำตัวกว้างขนาดใหญ่ สี่เครื่องยนต์ ดาดฟ้าสองชั้นบางส่วน ชั้นหลักมีทางเดินคู่ ชั้นบนมีทางเดินเดี่ยว พิสัยกลางถึงไกล
7571,050เครื่องบินไอพ่นลำตัวแคบสองเครื่องยนต์

แกลเลอนี

[แก้]

เครื่องบินพิเศษและเครื่องบินอื่น ๆ

[แก้]

สายการบินมักสั่งเครื่องบินที่มีคุณสมบัติหรืออุปกรณ์พิเศษ แต่โบอิงก็สร้างเครื่องบินบางรุ่นขึ้นมาเพื่อลูกค้าบางรายโดยเฉพาะ

  • โบอิง 707-138B เป็นรุ่นลำตัวสั้นลง พิสัยไกลขายให้กับควอนตัสเพียงรายเดียว
  • โบอิง 757-200M เป็นรุ่นที่มีเพียงลำเดียว สร้างขึ้นสำหรับรอยัลเนปาลแอร์ไลน์ ปัจจุบันคือเนปาลแอร์ไลน์ เครื่องบินลำนี้สามารถปรับเปลี่ยนระหว่างการบรรทุกผู้โดยสารและการบรรทุกสินค้าได้ รอยัลเนปาลแอร์ไลน์เปิดตัวเครื่องบินรุ่นนี้ใน ค.ศ. 1986 และได้รับมอบในอีกสองปีต่อมา
  • โบอิล 747
    • เครื่องบินขนส่งกระสวยอวกาศ (ชัตเทิลแคริเออร์แอร์คราฟต์)
    • โบอิง 747 ลาร์จคาร์โกเฟรตเตอร์ (ปัจจุบันเรียกว่าดรีมลิฟเตอร์ (Dreamlifter)) เป็นเครื่องบินขนส่งสินค้าลำตัวกว้าง
    • การผลิต 747SP กลับมาดำเนินต่อเกือบสี่ปีหลัง 747SP ลำสุดท้ายที่คาดว่าจะผลิตแล้วเสร็จได้ถูกสร้างขึ้นมา โดยมีนักบินในห้องนักบินเพียงสองคน แทนที่จะเป็นสามคนเหมือน 747SP รุ่นอื่น ๆ
    • โบอิง VC-25 จำนวนสองลำถูกสร้างขึ้นสำหรับกองทัพอากาศสหรัฐเพื่อใช้เป็นเครื่องบินประจำตำแหน่งประธานาธิบดี (แอร์ฟอร์ซวัน) เครื่องบินรุ่นนี้ได้รับการดัดแปลงอย่างมากจาก 747-200B
    • โบอิง 747-100SR จำนวนสี่ลำถูกสร้างขึ้นสำหรับเจแปนแอร์ไลน์ สำหรับบริการเที่ยวบินภายในประเทศ
    • โบอิง 747-100B จำนวนเก้าลำถูกสร้างขึ้นสำหรับอิหร่านแอร์และซาอุดีอาระเบียนแอร์ไลน์ โดยมีโครงสร้างและอุปกรณ์ล้อลงจอดที่แข็งแรงขึ้น รวมถึงมีความจุเชื้อเพลิงเพิ่มขึ้น
  • โบอิงยังทำหน้าที่เป็นที่ปรึกษาให้กับซุคฮอย (Sukhoi) ในโครงการรัสเซียนรีจินัลเจ็ต (Russian Regional Jet) ซึ่งต่อมากลายเป็นเครื่องบินโดยสารลำตัวแคบสองเครื่องยนต์ ซุคฮอย ซูเปอร์เจ็ต 100

แนวคิด

[แก้]

แอร์ฟอยล์

[แก้]
  • โบอิง 103 – ใช้กับโมเดล 40 และ F2B
  • โบอิง 103A – ใช้กับ F2B และ F3B
  • โบอิง 106 – ใช้กับโมเดล 80, P-12, โมโนเมล, โมเดล 226
  • โบอิง 106B – ใช้กับโมเดล 95, โมเดล 247D, P-12
  • โบอิง 106R – ใช้กับเบเรียฟหลายรุ่น
  • โบอิง 109 – ใช้กับโมเดล 95 และ P-26
  • โบอิง 117 – ใช้กับ XPBB, B-29 และรุ่นพัฒนาต่อยอด (307, 367, 377), แอร์โรสเปซไลน์ทุกรุ่น, ตูโปเลฟ Tu-4, Tu-70, Tu-75 และ Tu-80[ต้องการอ้างอิง][โปรดขยายความ]

สิ่งอำนวยความสะดวกหลัก

[แก้]

ดูเพิ่ม

[แก้]

อ้างอิง

[แก้]
  1. 1 2 "General Information". Boeing. เก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ April 20, 2015. สืบค้นเมื่อ March 25, 2024.
  2. ↑ "The Boeing Co. 2024 Annual Report (Form 10-K)". U.S. Securities and Exchange Commission. February 3, 2025. สืบค้นเมื่อ February 3, 2025.
  3. ↑ "McDonnell Douglas shareholders approve merger with Boeing" (Press release). The Boeing Company. กรกฎาคม 25, 1997. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ December 24, 2010. สืบค้นเมื่อ January 19, 2011. McDonnell Douglas Corporation's (NYSE: MD) shareholders voted today to approve the merger with The Boeing Company (NYSE: BA).
  4. ↑ "boeing-2022-annual-report" (PDF). The Boeing Company. 2022. เก็บ (PDF)จากแหล่งเดิมเมื่อ April 11, 2023. สืบค้นเมื่อ 2024-01-29.
  5. ↑ "Boeing Vancouver – Global IT Solutions for Airline Operations". Aeroinfo.com. สืบค้นเมื่อ March 11, 2019.
  6. ↑ "Aviall – Aircraft Parts, Supplies, Chemicals, Tools and Repair Services – Aviall". Aviall.com. สืบค้นเมื่อ March 11, 2019.
  7. ↑ "Home – Aviation Partners Boeing". Aviationpartnersboeing.com. สืบค้นเมื่อ March 11, 2019.
  8. ↑ Boeing Training & Flight Services เก็บถาวร พฤศจิกายน 30, 2006 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
  9. ↑ "Aerospace Engineering Services". CDG. สืบค้นเมื่อ March 11, 2019.
  10. ↑ Preston Aviation Solutions
  11. 1 2 "Boeing goes outside for new Commercial Airplanes CEO". seattletimes.com. November 21, 2016. สืบค้นเมื่อ January 1, 2017.
  12. ↑ "Executive Biography of Kevin McAllister". Boeing.com. สืบค้นเมื่อ Jan 1, 2017.
  13. ↑ "Boeing 737 MAX 8 Earns FAA Certification". boeing.mediaroom.com. PRNewswire: Boeing Communications. 9 March 2017.
  14. ↑ "Stanley Deal Bio" (ภาษาอังกฤษ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ February 19, 2024. สืบค้นเมื่อ 26 February 2024.
  15. 1 2 Johnson, Eric M.; Shepardson, David (23 October 2019). "Boeing ousts airliner chief as 737 MAX crisis grows". Reuters (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 24 December 2019.
  16. ↑ "Boeing replaces head of commercial airplane unit amid 737 Max crisis". CNBC. October 22, 2019.
  17. ↑ Hart, Jordan (March 26, 2024). "The new boss of Boeing's commercial airplanes division is a third-generation employee". Business Insider (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 26 March 2024.
  18. ↑ "Boeing laying off 236 employees in OC, part of plan affecting 566 California workers". Orange County Register (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2024-12-10. สืบค้นเมื่อ 2025-04-12.
  19. ↑ "Boeing reports $6 billion quarterly loss amid 6-week factory worker strike". PBS News (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2024-10-23. สืบค้นเมื่อ 2025-04-12.
  20. ↑ "Boeing posts a $6 billion loss as striking workers vote on a new contract". NPR (ภาษาอังกฤษ). สืบค้นเมื่อ 2025-04-12.
  21. ↑ Lauria-Blum, Julia (2023-08-08). "Boeing and the Rise of the 7x7 Jetliners". Metropolitan Airport News (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). สืบค้นเมื่อ 2025-04-12.
  22. ↑ The Boeing 767 family. Boeing.
  23. ↑ "Boeing: 777". Boeing.com. สืบค้นเมื่อ 2018-06-05.
  24. ↑ 787-8 Fact Sheet, 787-9 Fact Sheet. Boeing.
  25. ↑ Trimble, Stephen. "Boeing shows off completed horizontal stabiliser for 787-9". Flight International, January 15, 2013.
  26. ↑ "Boeing Business Jets". Boeing. สืบค้นเมื่อ November 7, 2013.
  27. ↑ "Southwest Airlines removes MAX 7 from 2024 plans, cuts delivery forecast from Boeing". Reuters. January 25, 2024.
  28. ↑ "Boeing 737-10 cleared for FAA certification flight testing" (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 2023-11-23. สืบค้นเมื่อ 2024-02-16.
  29. ↑ Gates, Dominic (2021-06-27). "Boeing 777x delayed to 2025". AirwaysMag. สืบค้นเมื่อ April 23, 2022.
  30. ↑ "Boeing: Commercial". Boeing.com. สืบค้นเมื่อ March 11, 2019.
  31. ↑ Gervais, Edward L. (พฤศจิกายน 29, 2007). "Boeing Current and Future Product Review" (PDF). Presentation to Federal Aviation Administration Great Lakes Region 23rd Annual Airport Conference. Boeing Commercial Airplanes. p. 54. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิม (PDF)เมื่อ February 27, 2009. สืบค้นเมื่อ March 18, 2008.
  32. ↑ "Boeing Unveils Hypersonic Airliner Concept | Aviation Week Network".
  33. ↑ Pappalardo, Joe (June 26, 2018). "How Boeing's Hypersonic Passenger Plane Concept Works". Popular Mechanics. สืบค้นเมื่อ March 11, 2019.
  34. ↑ "Boeing to lay off 115 Long Beach workers, more than 500 statewide". Long Beach Watchdog (ภาษาอังกฤษ). 2024-12-10. สืบค้นเมื่อ 2025-04-12.
  35. ↑ "Boeing's Everett Facility Is the Largest Building on Earth". HowStuffWorks (ภาษาอังกฤษแบบอเมริกัน). 1970-01-01. สืบค้นเมื่อ 2025-04-12.

แหล่งข้อมูลอื่น

[แก้]
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=โบอิงคอมเมอร์เชียลแอร์เพลนส์&oldid=12558025"