วอยเอจเจอร์ 1

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
วอยเอจเจอร์ 1
Voyager 1, artist's impression
ยานสำรวจอวกาศ "วอยเอจเจอร์"
หน่วยงาน NASA / JPL
ประเภทภารกิจ การสำรวจดาวเคราะห์ เฮลิโอสเฟียร์ และอวกาศระหว่างดาว
เข้าใกล้ ดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์
วันปล่อย 5 กันยายน 1977 12:56:00 UTC
พาหนะนำส่ง Titan IIIE / Centaur
ฐานปล่อย แหลมคานาเวอรัล ฐานส่งยาน Complex 41
สถานีกองทัพอากาศแหลมคานาเวอรัล
ระยะภารกิจ 39 ปี 11 เดือน 9 วัน
ภารกิจดาวเคราะห์: 3 ปี 3 เดือน 9 วัน
ภารกิจระหว่างดาว: 36 ปี และ 8 เดือน (กำลังดำเนินอยู่)
COSPAR ID 1977-084A]
เว็บไซต์ http://voyager.jpl.nasa.gov/
น้ำหนัก 721.9 กก.
กำลังระบบ 420 วัตต์
ส่วนประกอบวงโคจร
อ้างอิง

วอยเอจเจอร์ 1 (อังกฤษ: Voyager 1) เป็นยานสำรวจอวกาศที่นาซาปล่อยขึ้นสู่อวกาศเมื่อวันที่ 5 กันยายน ค.ศ. 1977 (16 วันหลังยานแฝด วอยเอจเจอร์ 2) ภายใต้โครงการวอยเอจเจอร์ เพื่อศึกษาระบบสุริยะชั้นนอก ปัจจุบัน ยานสื่อสารกับเครือข่ายอวกาศห้วงลึก (Deep Space Network) เพื่อรับคำสั่งประจำและส่งข้อมูลกลับ และด้วยระยะทางของยานสำรวจที่อยู่ห่างจากดวงอาทิตย์ราว 139 AU (หน่วยดาราศาสตร์) เมื่อวันที่ 1 กรกฎาคม ค.ศ. 2017[2][3] จึงเป็นวัตถุที่อยู่ไกลที่สุดในระบบสุริยะที่รู้ตำแหน่งที่ตั้ง ซึ่งไกลกว่าดาวอีริส (96 AU) และ V774104 (ราว 103 AU) และเป็นวัตถุที่มนุษย์สร้างขึ้นที่อยู่ไกลจากโลกมากที่สุด

ภารกิจหลักของยานสำรวจวอยเอจเจอร์ 1 คือการสำรวจดาวพฤหัสบดี ดาวเสาร์ และดาวไททันซึ่งเป็นดาวบริวารของดาวเสาร์ ในขณะที่เส้นทางของยานอวกาศสามารถเปลี่ยนแปลงเพื่อสำรวจดาวพลูโตโดยยกเลิกการสำรวจดาวไททัน แต่การผ่านดาวบริวารดวงนี้ซึ่งเป็นที่รู้กันดีว่ามีชั้นบรรยากาศได้รับความสำคัญมากกว่า[4][5] ภารกิจหลักสิ้นสุดเมื่อวันที่ 20 พฤศจิกายน ค.ศ. 1980 โดยเป็นยานสำรวจลำแรกที่ให้ภาพละเอียดของดาวเคราะห์ทั้งสอง ตลอดจนดาวบริวารต่างๆ

ขณะนี้ ยานวอยเอจเจอร์ 1 ได้รับภารกิจเพิ่มเติมให้สำรวจและศึกษาเฮลิโอสเฟียร์และพรมแดนของระบบสุริยะ ทั้งนี้ เมื่อวันที่ 25 สิงหาคม ค.ศ. 2012 วอยเอจเจอร์ 1 ได้ข้ามเฮลิโอพอสและเข้าสู่มวลสารระหว่างดาว [6]และมีแนวโน้มที่ภารกิจจะสิ้นสุดลงในปี ค.ศ. 2025 เมื่อพลังงานที่เกิดจากเครื่องกำเนิดไฟฟ้าด้วยความร้อนไอโซโทปหมดลง

เมื่อปี ค.ศ. 2013 ยานสำรวจกำลังเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสัมพัทธ์กับดวงอาทิตย์ 17 กิโลเมตรต่อวินาที[7]

อนาคตของยานสำรวจฯ[แก้]

วอยเอจเจอร์ 1 จะถึงเมฆออร์ตในราว 300 ปีข้างหน้า [8][9] และใช้เวลาอีกราว 30,000 ปีในการเดินทางผ่าน แม้ว่ายานจะไม่มุ่งหน้าไปยังดาวฤกษ์ใด แต่อีกประมาณ 40,000 ปี ตัวยานจะอยู่ห่างจากดาว Gliese 445 ในกลุ่มดาวยีราฟ ในระยะ 1.6 ปีแสง

นาซาได้กล่าวว่า วอยเอจเจอร์อาจมีโชคชะตาที่จะเร่ร่อนในทางช้างเผือกตลอดไปจนนิรันดร์" ("The Voyagers are destined—perhaps eternally—to wander the Milky Way.")[10]

แผ่นจานทองคำ[แก้]

แผ่นจานทองคำ

ยานวอยเอจเจอร์แต่ละลำบรรทุกแผ่นจานทองคำซึ่งอัดเสียงและภาพของเหตุการณ์ต่างๆ บนโลก ในกรณีที่ยานทั้งสองมีโอกาสพบกับสิ่งมีชีวิตทรงภูมิปัญญาอื่นในระบบดาวเคราะห์แห่งอื่น เนื้อหาในแผ่นจานประกอบด้วยภาพของโลก สิ่งมีชีวิตบนโลก ข้อมูลทางวิทยาศาสตร์หลากหลายสาขา คำพูดทักทายจากผู้คน 55 ภาษา (เช่น จากเลขาธิการสหประชาชาติ ประธานาธิบดีสหรัฐอเมริกา และเด็ก ๆ บนโลก รวมถึงภาษาไทย โดยภาษาไทยมีการบันทึกไว้ว่า "สวัสดีค่ะ สหายในธรณีโพ้น พวกเราในธรณีนี้ขอส่งมิตรจิตมา­ถึงท่านทุกคน") รวมถึงชุดเมดเล่ย์ "เสียงจากโลก" ที่ประกอบด้วยเสียงของวาฬ เสียงเด็กร้อง เสียงคลื่นกระทบฝั่ง และบทเพลงของนักดนตรีมากมาย

อ้างอิง[แก้]

  1. "VOYAGER:Mission Information". NASA. 1989. สืบค้นเมื่อ January 2, 2011. 
  2. JPL.NASA.GOV. "Where are the Voyagers – NASA Voyager". voyager.jpl.nasa.gov. สืบค้นเมื่อ 2016-11-19. 
  3. Voyager 1, Where are the Voyagers – NASA Voyager 1
  4. "New Horizons conducts flyby of Pluto in historic Kuiper Belt encounter". สืบค้นเมื่อ September 2, 2015. 
  5. "What If Voyager Had Explored Pluto?". สืบค้นเมื่อ September 2, 2015. 
  6. Barnes, Brooks (September 12, 2013). "In a Breathtaking First, NASA Craft Exits the Solar System". New York Times. สืบค้นเมื่อ September 12, 2013. 
  7. "Voyager Mission Operations Status Report # 2013-05-31, Week Ending May 31, 2013". JPL. สืบค้นเมื่อ 19 August 2013. 
  8. "Catalog Page for PIA17046". Photo Journal. NASA. สืบค้นเมื่อ April 27, 2014. 
  9. "It's Official: Voyager 1 Is Now In Interstellar Space". UniverseToday. สืบค้นเมื่อ April 27, 2014. 
  10. "Future". NASA. สืบค้นเมื่อ October 13, 2013. 

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]