วงแหวนของดาวเสาร์
ดาวเสาร์ เป็นดาวเคราะห์ที่มีระบบวงแหวนดาวเคราะห์ขนาดใหญ่มากกว่าดาวเคราะห์อื่นในระบบสุริยะ วงแหวนของดาวเสาร์ประกอบด้วยอนุภาคขนาดเล็กจำนวนมากนับไม่ถ้วน ที่มีขนาดตั้งแต่ไม่กี่ไมโครเมตรไปจนถึงหลายเมตร กระจุกตัวรวมกันอยู่และโคจรไปรอบ ๆ ดาวเสาร์ อนุภาคในวงแหวนส่วนใหญ่เป็นน้ำแข็ง มีบางส่วนที่เป็นฝุ่นและสสารอื่น ๆ
วงแหวนของดาวเสาร์ช่วยสะท้อนแสง ทำให้มองเห็นความสว่างของดาวเสาร์เพิ่มมากขึ้น แต่เราไม่สามารถมองเห็นวงแหวนเหล่านี้ได้ด้วยตาเปล่า ในปี ค.ศ. 1610 ซึ่งกาลิเลโอเริ่มใช้กล้องโทรทรรศน์ในการสำรวจท้องฟ้า เขาเป็นกลุ่มคนยุคแรก ๆ ที่พบและเฝ้าสังเกตวงแหวนของดาวเสาร์ แม้จะมองไม่เห็นลักษณะอันแท้จริงของมันได้อย่างชัดเจน ปี ค.ศ. 1655 คริสตียาน เฮยเคินส์ เป็นผู้แรกที่สามารถอธิบายลักษณะของวงแหวนว่าเป็นแผนจานวนรอบ ๆ ดาวเสาร์[1]
มีแถบช่องว่างระหว่างวงแหวนอยู่หลายช่อง ในจำนวนนี้มีอยู่ 2 แถบที่มีดวงจันทร์แทรกอยู่ ช่องอื่น ๆ อีกหลายช่องอยู่ในตำแหน่งการสั่นพ้องของวงโคจรกับดวงจันทร์ของดาวเสาร์ และยังมีอีกหลายช่องที่ยังหาคำอธิบายไม่ได้
การแบ่งและโครงสร้างภายในวงแหวน
[แก้]ส่วนที่หนาแน่นที่สุดของระบบวงแหวนของดาวเสาร์ เป็นวงแหวน A และ B ซึ่งถูกแยกออก โดย ส่วนของยานแคสสินี (ค้นพบในปี ค.ศ. 1675 โดย โจวันนี โดเมนีโก กัสซีนี) พร้อมกับวงแหวน C ซึ่งถูกค้นพบในปี ค.ศ. 1850 และเป็นที่คล้ายกันในลักษณะส่วนที่ของยานแคสสินี บริเวณนี้ประกอบด้วยวงแหวนหลัก วงแหวนหลักเป็นแถวทึบและประกอบด้วยอนุภาคที่มีขนาดใหญ่กว่าวงแหวนฝุ่นเปราะบาง หลังจากรวมถึงวงแหวน D หลังจากรวมถึงวงแหวน D ขยายภายในไปยอดเมฆดาวเสาร์ G และวงแหวนE กับอื่น ๆ ที่นอกเหนือจากระบบวงแหวนหลัก วงแหวนเหล่านี้แพร่กระจายมีลักษณะเป็น "ฝุ่น" เนื่องจากขนาดที่เล็กของอนุภาคของมัน (มักจะเกี่ยวกับไมโครเมตร) ส่วนประกอบทางเคมีของพวกมันคือเหมือนกับวงแหวนหลักเกือบทั้งหมดของน้ำแข็ง ที่คับแคบวงแหวน F ไม่ไกลจากขอบด้านนอกของวงแหวนเป็นเรื่องที่ยากมากที่จะจำแนก ส่วนของมันมีความหนาแน่นมาก แต่ก็ยังมีการจัดการที่ดีของอนุภาคขนาดของฝุ่น
ข้อมูลในตาราง
[แก้]หมายเหตุ
(1) ระยะทางไปยังศูนย์กลางของช่องว่างวงแหวน และอนุภาคเล็กที่มีความแคบกว่า 1,000 กิโลเมตร
(2) เป็นชื่ออย่างไม่เป็นทางการ
(3) เป็นชื่อที่กำหนดไว้โดยสหพันธ์ดาราศาสตร์สากล เว้นแต่ถ้าไม่สังเกตเห็น
(4) การแยกที่กว้างขึ้นระหว่างชื่อวงแหวนเรียกว่าส่วน ในขณะที่การแยกแคบภายในชื่อวงแหวนเรียกว่าช่องว่าง
(5) ข้อมูลส่วนใหญ่มาจากอักขรานุกรมภูมิศาสตร์ของดาวเคราะห์ศัพท์ ข้อมูลสำคัญของนาซา และเอกสารต่าง ๆ [2][3][4]
การแบ่งที่สำคัญของวงแหวน
[แก้]| ชื่อ (3) | ระยะห่างจากดาวเสาร์ (จากศูนย์กลางในกิโลเมตร) (4) | กว้าง (กิโลเมตร) (4) | ตั้งชื่อจาก |
|---|---|---|---|
| วงแหวน D | 66,900 – 74,510 | 7,500 | |
| วงแหวน C | 74,658 – 92,000 | 17,500 | |
| วงแหวน B | 92,000 – 117,580 | 25,500 | |
| ส่วนยานแคสสินี | 117,580 – 122,170 | 4,700 | โจวันนี กัสซีนี |
| วงแหวน A | 122,170 – 136,775 | 14,600 | |
| ส่วนโรช | 136,775 – 139,380 | 2,600 | Édouard Roche |
| วงแหวน F | 140,180 (1) | 30 – 500 | |
| วงแหวนเจนัส/เอพิมีเทียส (2) | 149,000 – 154,000 | 5,000 | เจนัส และเอพิมีเทียส |
| วงแหวน G | 166,000 – 175,000 | 9,000 | |
| วงแหวนอาร์คมีโทนี (2) | 194,230 | ? | มีโทนี |
| วงแหวนอาร์คแอนที (2) | 197,665 | ? | แอนที |
| วงแหวนพาลลีน (2) | 211,000 – 213,500 | 2,500 | พาลลีนี |
| วงแหวน E | 180,000 – 480,000 | 300,000 | |
| วงแหวนพออีบี | ประมาณ 4,000,000 – มากกว่า 13,000,000 | พออีบี |
โครงสร้างภายในวงแหวน C
[แก้]| ชื่อ (3) | ระยะห่างจากดาวเสาร์ (จากศูนย์กลางในกิโลเมตร) (4) | กว้าง (กิโลเมตร) (4) | ตั้งชื่อจาก |
|---|---|---|---|
| ช่องว่างโกลอมโบ | 77,870 (1) | 150 | จูเซปเป /"เบปี" โกลอมโบ |
| Titan Ringlet | 77,870 (1) | 25 | ไททัน ดาวบริวารของดาวเสาร์ |
| ช่องว่างแมกซ์เวล | 87,491 (1) | 270 | เจมส์ เคลิร์ก แมกซ์เวลล์ |
| Maxwell Ringlet | 87,491 (1) | 64 | เจมส์ เคลิร์ก แมกซ์เวลล์ |
| ช่องว่างบอนด์ | 88,705 (1) | 30 | วิลเลียม แครนช์ บอนด์ และจอห์จ ฟิลิปส์ บอนด์ |
| 1.470RS Ringlet | 88,716 (1) | 16 | รัศมี |
| 1.495RS Ringlet | 90,171 (1) | 62 | รัศมี |
| ช่องว่างเดเวส | 90,210 (1) | 20 | วิลเลียม รูตเตอร์ เดเวส |
โครงสร้างภายในส่วนแคสสินี
[แก้]- แหล่งที่มา:[5]
| ชื่อ (3) | ระยะห่างจากดาวเสาร์ (จากศูนย์กลางในกิโลเมตร) (4) | กว้าง (กิโลเมตร) (4) | ตั้งชื่อจาก |
|---|---|---|---|
| ช่องว่างเฮยเคินส์ | 117,680 (1) | 285–400 | คริสตียาน เฮยเคินส์ |
| Huygens Ringlet | 117,848 (1) | ~17 | คริสตียาน เฮยเคินส์ |
| ช่องว่างเฮอร์เชล | 118,234 (1) | 102 | วิลเลียม เฮอร์เชล |
| ช่องว่างรัซเซลล | 118,614 (1) | 33 | เฮนรี นอร์ริซ รัซเซลล์ |
| ช่องว่างเจฟฟ์เรย์ส | 118,950 (1) | 38 | ฮาร์โรลด์ เจฟฟ์เรย์ส |
| ช่องว่างไคเปอร | 119,405 (1) | 3 | เจอราร์ด ปีเตอร์ ไคเปอร์ |
| ช่องว่างลาปลัส | 119,967 (1) | 238 | ปีแยร์-ซีมง ลาปลัส |
| ช่องว่างเบสเซล | 120,241 (1) | 10 | ฟรีดดริค เบสเซล |
| ช่องว่างบาร์นาร์ด | 120,312 (1) | 13 | เอ็ดเวิร์ด อีเมอร์สัน บาร์นาร์ด |
โครงสร้างภายในวงแหวน A
[แก้]| ชื่อ (3) | ระยะห่างจากดาวเสาร์ (จากศูนย์กลางในกิโลเมตร) (4) | กว้าง (กิโลเมตร) (4) | ตั้งชื่อจาก |
|---|---|---|---|
| Encke Gap | 133,589 (1) | 325 | Johann Encke |
| Keeler Gap | 136,505 (1) | 35 | James Keeler |
อ้างอิง
[แก้]- ↑ Hamilton, Calvin (2004). "Saturn's Magnificent Rings". สืบค้นเมื่อ 2007-07-25.
- ↑ Porco, C.; และคณะ (October 1984). "The Eccentric Saturnian Ringlets at 1.29RS and 1.45RS". Icarus. 60 (1): 1–16. Bibcode:1984Icar...60....1P. doi:10.1016/0019-1035(84)90134-9.
- ↑ Porco, C. C.; และคณะ (November 1987). "Eccentric features in Saturn's outer C ring". Icarus. 72 (2): 437–467. Bibcode:1987Icar...72..437P. doi:10.1016/0019-1035(87)90185-0.
- ↑ Flynn, B. C.; และคณะ (November 1989). "Regular Structure in the Inner Cassini Division of Saturn's Rings". Icarus. 82 (1): 180–199. Bibcode:1989Icar...82..180F. doi:10.1016/0019-1035(89)90030-4.
- ↑ Lakdawalla, E. (2009-02-09). "New names for gaps in the Cassini Division within Saturn's rings". Planetary Society blog. Planetary Society. สืบค้นเมื่อ 2017-12-20.
แหล่งข้อมูลอื่น
[แก้]
- Planetary Rings Node: Saturn's Ring System เก็บถาวร 2005-08-26 ที่ เวย์แบ็กแมชชีน
- Saturn's Rings by NASA's Solar System Exploration
- Rings of Saturn nomenclature from the USGS planetary nomenclature page
- NASA finds giant ring around Saturn – Yahoo 7 news (retrieved 2009-10-07)
_large.jpg)
