เซี่ยงไฮ้

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
เซี่ยงไฮ้

上海市

ช่างไห่
ตามเข็มนาฬิกาจากด้านบน: ย่านลู่เจียจุ่ยริมแม่น้ำหฺวางผู่, สวนอฺวี้, พิพิธภัณฑ์ศิลปะจีน, เมืองเก่าชีเป่า, ถนนหนานจิง, และเดอะบันด์
ตามเข็มนาฬิกาจากด้านบน: ย่านลู่เจียจุ่ยริมแม่น้ำหฺวางผู่, สวนอฺวี้, พิพิธภัณฑ์ศิลปะจีน, เมืองเก่าชีเป่า, ถนนหนานจิง, และเดอะบันด์
ศัพทมูลวิทยา: 上海浦 (Shànghăi Pǔ)
"ชื่อเดิมของแม่น้ำหฺวางผู่"
ที่ตั้งของเทศบาลนครเซี่ยงไฮ้ในประเทศจีน
ที่ตั้งของเทศบาลนครเซี่ยงไฮ้ในประเทศจีน
พิกัดภูมิศาสตร์ (จัตุรัสประชาชน): 31°13′43″N 121°28′29″E / 31.22861°N 121.47472°E / 31.22861; 121.47472พิกัดภูมิศาสตร์: 31°13′43″N 121°28′29″E / 31.22861°N 121.47472°E / 31.22861; 121.47472
ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน
ตั้งถิ่นฐานป. 4000 ปีก่อนคริสตกาล[1]
ก่อตั้ง
 • เมืองชิงหลง

ค.ศ. 746[2]
 • เทศมณฑลเซี่ยงไฮ้ค.ศ. 1292[3]
 • เทศบาลนคร7 กรกฎาคม ค.ศ. 1927
เขตการปกครอง
 • ระดับเทศมณฑล
 • ระดับตำบล

16 เขต
210 เมืองและแขวง
การปกครอง
 • ประเภทเทศบาลนคร
 • เลขาธิการพรรคหลี่ เฉียง (李强)
 • นายกเทศมนตรีกง เจิ้ง (龚正)
พื้นที่[4][5][6]
 • เทศบาลนคร6,341 ตร.กม. (2,448 ตร.ไมล์)
 • พื้นน้ำ697 ตร.กม. (269 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (ค.ศ. 2018)[7]4,000 ตร.กม. (1,550 ตร.ไมล์)
ความสูง[8]4 เมตร (13 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2019)[9]
 • เทศบาลนคร24,281,400 คน
 • อันดับที่ 1 ของประเทศ
 • ความหนาแน่น3,800 คน/ตร.กม. (9,900 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล[10]34,000,000
เขตเวลาUTC+08:00 (CST)
รหัสไปรษณีย์200000–202100
รหัสพื้นที่21
รหัสไอเอสโอ 3166CN-SH
Nominal GDP[9]2019
 • ทั้งหมด3.82 ล้านล้านเหรินหมินปี้ (ที่ 11 ของประเทศ)
 • ต่อหัว157,279 เหรินหมินปี้ (ที่ 2 ของประเทศ)
 • ความเติบโตIncrease 6.0%
HDI (ค.ศ. 2018)0.867[11] (ที่ 2 ของประเทศ) – สูงมาก
ป้ายทะเบียนรถ沪A, B, D, E, F, G, H, J, K, L, M, N
沪C (เฉพาะชานเมืองด้านนอก)
อักษรย่อSH / ฮู่ (; )
ดอกไม้ประจำนครอฺวี้หลานแมกโนเลีย (Magnolia denudata)
ภาษาภาษาเซี่ยงไฮ้
ภาษาจีนมาตรฐาน
เว็บไซต์shanghai.gov.cn/

เซี่ยงไฮ้ หรือ ช่างไห่ (จีน: 上海; พินอิน: Shànghǎi) เป็นหนึ่งในสี่เทศบาลนครของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่บริเวณทางใต้ของปากแม่น้ำแยงซี และมีแม่น้ำหฺวางผู่ไหลผ่านกลางเมือง มีประชากรในปี ค.ศ. 2019 จำนวน 24.28 ล้านคน ทำให้เป็นเขตเมืองที่มีประชากรมากที่สุดในประเทศจีน และเป็นนครที่มีประชากรมากที่สุดเป็นอันดับสองของโลก เซี่ยงไฮ้เป็นศูนย์กลางระดับโลกทางด้านการเงิน นวัตกรรม และการขนส่ง โดยท่าเรือเซี่ยงไฮ้เป็นท่าเรือที่มีจำนวนเรือคับคั่งที่สุดในโลก

เซี่ยงไฮ้ในอดีตเป็นเพียงหมู่บ้านชาวประมง ต่อมาเริ่มมีความสำคัญมากขึ้นในศตวรรษที่ 19 เนื่องมาจากการค้าขายและทำเลที่ตั้งท่าเรือที่เหมาะสม ท่าเรือเซี่ยงไฮ้เป็นหนึ่งในห้าท่าเรือที่ต้องเปิดให้มีการค้าต่างประเทศหลังสงครามฝิ่นครั้งที่หนึ่ง และได้มีการก่อตั้งเขตการระงับข้อพิพาทระหว่างประเทศเซี่ยงไฮ้ (Shanghai International Settlement) และเขตสัมปทานฝรั่งเศส (Shanghai French Concession) ขึ้นมาตามลำดับ เซี่ยงไฮ้เจริญเติบโตขึ้นจนกลายเป็นศูนย์กลางทางการค้าและการเงินของภูมิภาคเอเชียแปซิฟิกในช่วงทศวรรษที่ 1930 หลังจากเกิดเหตุการณ์ยุทธการที่เซี่ยงไฮ้ในช่วงสงครามจีน–ญี่ปุ่นครั้งที่สอง และหลังจากที่พรรคคอมมิวนิสต์จีนได้เข้าครอบครองจีนแผ่นดินใหญ่ในปี ค.ศ. 1949 ทำให้การค้าถูกจำกัดและอิทธิพลในระดับโลกลดลง

ในช่วงทศวรรษที่ 1990 การปฏิรูปเศรษฐกิจจีนที่นำโดยเติ้ง เสี่ยวผิง ส่งผลทำให้เกิดการพัฒนาเมืองครั้งใหญ่ โดยเฉพาะเขตผู่ตง ช่วยทำให้การเงินและการลงทุนจากต่างประเทศกลับมายังเซี่ยงไฮ้อีกครั้ง ตลาดหลักทรัพย์เซี่ยงไฮ้เป็นหนึ่งในตลาดหลักทรัพย์ที่มีขนาดใหญ่ที่สุดในโลกเรียงตามมูลค่าตามราคาตลาด และเขตการค้าเสรีเซี่ยงไฮ้เป็นเขตการค้าเสรีแห่งแรกของประเทศจีน

ที่ตั้งและอาณาเขต[แก้]

นครเซี่ยงไฮ้มีพื้นที่ติดต่อดังนี้

ภูมิประเทศ[แก้]

มีสัดส่วนเป็น 0.06% ของพื้นที่ทั่วประเทศ ทิศตะวันตกเฉียงใต้เป็นเทือกเขาเล็กๆยาวเหยียด เขตเมืองเป็นที่ราบกว้างใหญ่ ความสูงเหนือระดับน้ำทะเลเฉลี่ยประมาณ 4 เมตร มีเกาะหนึ่งเกาะ (เกาะฉงหมิง) มีพื้นที่ 1,041 ตร.กม ซึ่งใหญ่เป็นอันดับ 3 ของประเทศ

ภูมิอากาศ[แก้]

อยู่ในเขตมรสุมร้อนเอเชียเหนือ แบ่งเป็น 4 ฤดูชัดเจนและมีปริมาณฝนและแสงแดดที่เพียงพอ ฤดูใบไม้ผลิและฤดูใบไม้ร่วงระยะเวลาค่อนข้างสั้น ฤดูหนาวและร้อนค่อนข้างยาวนาน

การคมนาคม[แก้]

ทางบก[แก้]

มหานครเซี่ยงไฮ้มีเส้นทางเดินรถไฟฟ้าชนิดต่างๆเกือบ 100 เส้นทาง และมีโครงการขยายการก่อสร้างเส้นทางคมนาคมและทางด่วน เชื่อมต่อกับเมืองและเขตสำคัญๆ อาทิ สายในประเทศ เซี่ยงไฮ้-ฮ่องกง-มาเก๊า สายเหนือ เซี่ยงไฮ้ - รัสเซีย - ยุโรป สายตะวันตก เซี่ยงไฮ้ - เอเชียกลาง

ทางอากาศ[แก้]

สำหรับเส้นทางขนส่งทางอากาศ นครเซี่ยงไฮ้มีสนามบินแห่งชาติ 2 แห่ง คือสนามบินแห่งชาติหงเฉียว และท่าอากาศยานนานาชาติเซี่ยงไฮ้ผู่ตง

ทางทะเล[แก้]

เซี่ยงไฮ้มีพื้นที่ของท่าเทียบเรือกว่า 13.6 ตร.กม. นับตั้งแต่ปีทศวรรษที่ 80 ท่าเรือขนส่งเซี่ยงไฮ้เป็นท่าเรือ ขนาดใหญ่ติดอันดับโลก ที่มีสินค้าเข้าออกสูงกว่า 100 ล้านตัน ปลายปี พ.ศ. 2546 มหานครเซี่ยงไฮ้ (Shanghai) ได้รับการขนานนามว่าเป็น "นครปารีสแห่งตะวันออก" ถูกจัดให้อยู่ในกลุ่มมหานครไฮโซอันดับ 5 ของโลก รองจาก กรุงวอชิงตัน ดี.ซี. นิวยอร์ก ลอนดอน และ ปารีส รูปแบบการปกครองของมหานครเซี่ยงไฮ้จัดอยู่ในกลุ่มเมืองที่ขึ้นตรงต่อรัฐบาลกลาง ซึ่งไม่ขึ้นต่อมณฑลใด ๆ ทั้งสิ้น และปัจจุบันประเทศจีนมีเมืองที่มีรูปแบบการปกครองลักษณะนี้ทั้ง สิ้น 4 เมืองด้วยกัน ได้แก่ ปักกิ่ง เซี่ยงไฮ้ เทียนจินและฉงชิ่ง มหานครเซี่ยงไฮ้ ปัจจุบันนับเป็นเมืองที่มีขนาดใหญ่ที่สุดเมืองหนึ่งของโลก และมีประชากรมากเป็นอันดับหนึ่งของประเทศจีน เป็นเมืองศูนย์กลางความเจริญในด้านต่างๆ ของภูมิภาค ทั้งทางด้านเศรษฐกิจ การค้า การเงิน การลงทุน รวมถึง ด้านแฟชั่น และการท่องเที่ยว โดยการผลักดันของรัฐบาลซึ่งให้นครเซี่ยงไฮ้ก้าวขึ้นเป็นผู้นำ และเป็นศูนย์กลางด้านเศรษฐกิจในภูมิภาคเอเชีย เซี่ยงไฮ้จึงนับเป็นความภูมิใจของชาวจีน โดยเฉพาะชาวเมืองซึ่งถือกันว่าเมืองของตนเป็นสัญลักษณ์ของจีนยุคใหม่ ในด้านความก้าวหน้า และทันสมัย เซี่ยงไฮ้เป็นเมืองที่มีการผสมผสานทางด้านวัฒนธรรม ทั้งของจีนและตะวันตกได้อย่างกลมกลืน โดยจะเห็นได้จากอาคารสถาปัตยกรรมในยุคอาณานิคมตามเขตเช่าเดิมของชาวตะวันตก ซึ่งในปัจจุบันกลายมาเป็น สัญลักษณ์ที่สำคัญอย่างหนึ่งของเมือง[ต้องการอ้างอิง]

ในเขตเมืองเก่าบริเวณสวน Yuyuan ที่ถูกสร้างในสมัยราชวงศ์หมิง ซึ่งยังคงไว้ด้านรูปแบบอาคารสถาปัตยกรรมแบบจีน ปัจจุบันกลายเป็นสถานที่ขายของที่ระลึกและศิลปะต่างๆ นอกจากนั้นสถานที่ ซึ่งนักท่องเที่ยวที่มาเยีอนเซียงไฮ้จะพลาดไม่ได้คือ ถนนหนานจิง อันเป็นสัญลักษณ์สำคัญอันหนึ่งของเซี่ยงไฮ้ตั้งอยู่ใจกลางเมืองและ เป็นถนนคนเดินที่เต็มไปด้วยแหล่งร้านค้าสินค้าต่าง ๆ รวมทั้งนักท่องเที่ยวที่มาจับจ่ายซื้อสินค้ามากมาย หนึ่งในย่านนั้นมีอาคารจินเหมาทาวเวอร์ อาคารเซี่ยงไฮ้เวิร์ดไฟแนนเชียลเซ็นเตอร์ และ เซี่ยงไฮ้ทาวเวอร์ ซึ่งเป็นตึกที่สูงที่สุดในประเทศจีน นอกจากนั้นเซี่ยงไฮ้ยังเป็นเมืองทันสมัยอันดับที่ 25 ของโลกจาก 53 เมืองใหญ่ทั่วโลก เช่น ปักกิ่ง มอสโก นิวยอร์ก โตเกียว ลอนดอน และปารีส[ต้องการอ้างอิง]

ประชากร[แก้]

ประชากรในเขตเซี่ยงไฮ้มีประมาณ 19,213,200 คน โดยอายุ 0-14 คิดเป็น 12.2% อายุระหว่าง 15-64 คิดเป็น 76.3% อายุ 65 ปีขึ้นไป คิดเป็น 11.5%

เศรษฐกิจ[แก้]

ภาพต่างๆของเมืองเซี่ยงไฮ้[แก้]

อ้างอิง[แก้]

  1. "The Shanghainese of 6000 Years Ago – the Majiabang Culture". Shanghai Qingpu Museum. Archived from the original on 4 January 2017. สืบค้นเมื่อ 15 July 2017.
  2. 上海青浦青龙镇遗址 [Ruins of Qinglong Town in Qingpu, Shanghai]. Institute of Archaeology, Chinese Academy of Social Sciences. 24 March 2017. Archived from the original on 31 August 2017. สืบค้นเมื่อ 16 July 2017.
  3. 上海镇、上海县、上海县城考录 (in จีน). Government of Shanghai. Archived from the original on 5 March 2016. สืบค้นเมื่อ 10 November 2017.
  4. "Doing Business in China – Survey". Ministry Of Commerce – People's Republic Of China. Archived from the original on 26 May 2014. สืบค้นเมื่อ 5 August 2013.
  5. "Land Area". Basic Facts. Shanghai Municipal People's Government. Archived from the original on 3 October 2011. สืบค้นเมื่อ 19 July 2011.
  6. "Water Resources". Basic Facts. Shanghai Municipal People's Government. Archived from the original on 3 October 2011. สืบค้นเมื่อ 19 July 2011.
  7. Cox, W. (2018). Demographia World Urban Areas. 14th Annual Edition (PDF). St. Louis: Demographia. p. 22. Archived (PDF) from the original on 3 May 2018. สืบค้นเมื่อ 15 June 2018.
  8. "Topographic Features". Basic Facts. Shanghai Municipal People's Government. Archived from the original on 3 October 2011. สืบค้นเมื่อ 19 July 2011.
  9. 9.0 9.1 2019年上海市国民经济和社会发展统计公报 [Statistical Communiqué of Shanghai on the 2019 National Economic and Social Development]. tjj.sh.gov.cn (in จีน). Shanghai Municipal Statistics Bureau. 9 March 2020. สืบค้นเมื่อ 24 March 2020.
  10. Justina, Crabtree (20 September 2016). "A tale of megacities: China's largest metropolises". CNBC. Archived from the original on 9 December 2017. สืบค้นเมื่อ 8 December 2017.
  11. "Subnational Human Development Index". Global Data Lab China. 2020. สืบค้นเมื่อ 9 April 2020.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]