ข้ามไปเนื้อหา

เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เขตปกครองตนเองชนชาติหุย หนิงเซี่ย
宁夏回族自治区
เขตปกครองตนเอง
การถอดเสียงภาษาจีน
 • อักษรจีน宁夏回族自治区 (Níngxià Huízú Zìzhìqū)
 • ชื่อย่อNX / หนิง (宁 Níng)
ทิวทัศน์แม่น้ำหวงที่ไหลผ่านเขตชาพัวโถว นครจงเว่ย์
ทิวทัศน์แม่น้ำหวงที่ไหลผ่านเขตชาพัวโถว นครจงเว่ย์
แผนที่แสดงที่ตั้งของเขตปกครองตนเองชนชาติหุย หนิงเซี่ย
แผนที่แสดงที่ตั้งของเขตปกครองตนเองชนชาติหุย หนิงเซี่ย
ตั้งชื่อจากหนิง (宁 níng) — สงบ
เซี่ย (夏 xià) — เซี่ยตะวันตก
เมืองหลวง
(และเมืองใหญ่สุด)		อิ๋นชวัน
เขตการปกครอง5 จังหวัด, 21 อำเภอ, 219 ตำบล
การปกครอง
 • เลขาธิการพรรคเฉิน รุ่นเอ๋อร์ (陈润儿)
 • ประธานเสียน ฮุย (咸辉)
พื้นที่
[1]
 • ทั้งหมด
66,399.73 ตร.กม. (25,637.08 ตร.ไมล์)
 • อันดับอันดับที่ 27
ความสูงจุดสูงสุด
3,556 เมตร (11,667 ฟุต)
ประชากร
 (2020)[2]
 • ทั้งหมด
7,202,654 คน
 • อันดับอันดับที่ 29
 • ความหนาแน่น89.1 คน/ตร.กม. (231 คน/ตร.ไมล์)
  • อันดับความหนาแน่นอันดับที่ 25
ประชากรศาสตร์
 • องค์ประกอบทางชาติพันธุ์ฮั่น: 62%
หุย: 38%
 • ภาษาและภาษาถิ่นLanyin Mandarin, Zhongyuan Mandarin
รหัส ISO 3166CN-NX
GDP (2020)392 พันล้านเหรินหมินปี้ (อันดับที่ 29)[3]
 - ต่อหัว54,432 เหรินหมินปี้ (อันดับที่ 21)
HDI (2018)0.745[4] (สูง) (อันดับที่ 22)
เว็บไซต์www.nx.gov.cn/ywb
เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย
"หนิงเซี่ย" ในอักษรจีนตัวย่อ (บน) และตัวเต็ม (ล่าง)
จีนตัวย่อ宁夏
จีนตัวเต็ม寧夏
เสี่ยวเอ๋อร์จิงنِئٍ‌ثِيَا
พินอินNíngxià
ไปรษณีย์Ningsia
ความหมายตามตัวอักษร"เซี่ยอันสงบสุข"
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินNíngxià
ปอพอมอฟอㄋㄧㄥˊ   ㄒㄧㄚˋ
Gwoyeu RomatzyhNingshiah
เวด-ไจลส์Ning2-hsia4
Yale RomanizationNíngsyà
IPA[nǐŋ.ɕjâ]
ภาษาจีนกลาง
เสี่ยวเอ๋อร์จิงنِئٍ‌ثِيَا
DunganНинщя
อู๋
SuzhouneseNyín-ghô
ฮากกา
อักษรโรมันNèn-ha
กวางตุ้งมาตรฐาน
Yale RomanizationNìhnghah
ยฺหวิดเพ็งNing4haa6
IPA[nȅŋ.hàː]
หมิ่นใต้
ฮกเกี้ยน POJLêng-hā
Teochew เพ็งอิมLêng-hiā
หมิ่นตะวันออก
Fuzhou BUCNìng-hâ
เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย
จีนตัวย่อ宁夏回族自治区
จีนตัวเต็ม寧夏回族自治區
เสี่ยวเอ๋อร์จิงنِئٍ‌ثِيَا خُوِزُو زِجِ‌ٿِيُوِ
พินอินNíngxià Huízú Zìzhìqū
ไปรษณีย์Ningsia Hui Autonomous Region
การถอดเสียง
ภาษาจีนมาตรฐาน
พินอินNíngxià Huízú Zìzhìqū
ปอพอมอฟอㄋㄧㄥˊ   ㄒㄧㄚˋ
ㄏㄨㄟˊ   ㄗㄨˊ
ㄗˋ   ㄓˋ   ㄑㄩ
Gwoyeu RomatzyhNingshiah Hweitzwu Tzyhjyhchiu
เวด-ไจลส์Ning2-hsia4 Hui2-tsu2
Tzŭ4-chih4-chʽü1
Yale RomanizationNíngsyà Hwéidzú Dz̀jr̀chyū
IPA[nǐŋ.ɕjâ xwěi.tsǔ tsɹ̩̂.ʈʂɻ̩̂.tɕʰý]
ภาษาจีนกลาง
เสี่ยวเอ๋อร์จิงنِئٍ‌ثِيَا خُوِزُو زِجِ‌ٿِيُوِ
DunganНинщя Хуэйзў Зыҗычў
อู๋
Romanizationnyin平ya去 we平zoh入 zy去zy去chiu平
ฮากกา
อักษรโรมันNèn-ha Fui-tshu̍k Tshṳ-tshṳ-khî
กวางตุ้งมาตรฐาน
Yale RomanizationNìhnghah Wùihjuhk Jihjihkēui
ยฺหวิดเพ็งNing4haa6 Wui4zuk6 Zi6zi6keoi1
IPA[nȅŋ.hàː wȕːy.tsòk̚ tsìː.tsìː.kʰɵ́y]
หมิ่นใต้
ฮกเกี้ยน POJLêng-hā Hôe-cho̍k Chū-tī-khu
Teochew เพ็งอิมLêng-hiā Huê-tsôk Tsĕu-tī-khu
หมิ่นตะวันออก
Fuzhou BUCNìng-hâ Huòi-cŭk Cê̤ṳ-dê-kṳ̆

เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย (อังกฤษ: Ningxia Hui Autonomous Region; จีน: 宁夏回族自治区 ชื่อย่อ "หนิง" (宁)) เป็นหนึ่งในห้าเขตปกครองตนเองของจีน ตั้งอยู่ในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของจีน ทางตอนบนของแม่น้ำหวงเหอ (แม่น้ำเหลือง) มีเมืองหลวงชื่อ อิ๋นชวัน

ที่ตั้งและอาณาเขต

[แก้]

เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุยมีพื้นที่ติดต่อดังนี้

การแบ่งเขตการปกครอง

[แก้]

เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุยแบ่งเขตการปกครองออกเป็น 5 นครระดับจังหวัด (市) 2 นครระดับอำเภอ (市) 11 อำเภอ (县) 8 เขต (区) และ 29 อำเภอปกครองตนเอง (自治县)

เขตปกครองของหนิงเซี่ยหุย
รหัสเขต[5] เขต พื้นที่ในตารางกิโลเมตร[6] ปรระชากรใน ค.ศ. 2010[7] ที่ตั้ง จำนวน[8]
อำเภอ เทศมณฑล นครระดับเทศมณฑล
640000เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย 66400.006,301,350เมืองอิ๋นชวน9112
640100เมืองอิ๋นชวน 8874.611,993,088อำเภอจินเฝิ้ง321
640200เมืองฉือซุ่ยซาน 5208.13725,482อำเภอต้าหวูโข่ว21
640300เมืองหวูจง 21420.141,273,792อำเภอหลี่ตง221
640400เมืองกู้หยวน 13449.031,228,156อำเภอหยวนโจว14
640500เมืองจงเว่ย 17448.091,080,832อำเภอชาโปโถว12
อิ๋นชวน (银川市)
ประเภทชื่อ
เขตซิงชิ่ง (兴庆区) จินเฝิ้ง (金凤区) ซีเซี่ย (西夏区)
เมืองหลิงอู่ (灵武市)
อำเภอหย่งหนิง (永宁县) เห้อหลาน (贺兰县)
เมืองฉือซุ่ยซาน (石嘴山市)
ประเภทชื่อ
เขตต้าหวูโข่ว (大武口区) หุ้ยหนง (惠农区)
อำเภอผิงโหล (平罗县)
เมืองหวูจง (吴忠市)
ประเภทชื่อ
เขตหลี่ตง (利通区)
เมืองชินถงเสีย (青铜峡市)
อำเภอเหยียนฉือ (盐池县) ถงซิน (同心县)
เมืองกู้หยวน (固原市)
ประเภทชื่อ
เขตหยวนโจว (原州区)
อำเภอซีจี๋ (西吉县) หลงเต๋อ (隆德县) จิงหยวน (泾源县) เผิงหยาง (彭阳县)
เมืองจงเว่ย (中卫市)
ประเภทชื่อ
เขตชาโปโถว (沙坡头区)
อำเภอจงหนิง (中宁县) ไห่หยวน (海原县)

ภูมิประเทศ

[แก้]

ภูมิประเทศทางใต้เป็นที่ราบสูงหวงถู่ พื้นที่ทางเหนือลาดต่ำเป็นบริเวณที่ราบหนิงเซี่ย ซึ่งมีพื้นที่เป็น 1 ใน 4 ของประเทศ พื้นที่โดยทั่วไปสูงกว่าระดับน้ำทะเล 1,100–2,000 เมตร จุดสูงสุด 3,556 เมตร

ทรัพยากร

[แก้]

แร่ธาตุ ที่สำรวจพบแล้วมีกว่า 50 ชนิด แร่อโลหะที่สำคัญได้แก่ ถ่านหิน ยิปซัม น้ำมันปิโตเลียม ก๊าซธรรมชาติ ดินเกาลิน

ภูมิอากาศ

[แก้]

สภาพอากาศแบบภาคพื้นทวีปเขตอบอุ่นกึ่งแห้งแล้ง อุณหภูมิสูงต่ำแตกต่างอย่างมาก ปริมาณน้ำฝนเฉลี่ย 200-600 มิลลิเมตร/ปี

เศรษฐกิจ

[แก้]

เกษตรกรรม

[แก้]

หนิงเซี่ยมีการพัฒนาการเกษตรให้เป็นแบบอุตสาหกรรม ซึ่งกลายมาเป็นแกนหลักของเศรษฐกิจในชนบท พืชเกษตร สำคัญได้แก่ ผลไม้ประเภทแตง แอปเปิล

อุตสาหกรรม

[แก้]

ปี พ.ศ. 2546 การเติบโตของภาคอุตสาหกรรมคิดเป็น 16.3% โดยอุตสาหกรรมขนาดใหญ่แบ่งเป็นอุตสาหกรรมเบาเติบโตขึ้น 27.4% อุตสาหกรรมหนัก 17.2%

อ้างอิง

[แก้]
  1. ↑ "Administrative Divisions (2013)". Ningxia Statistical Yearbook 2014. Statistical Bureau of Ningxia. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 4 March 2016. สืบค้นเมื่อ 19 December 2015.
  2. ↑ "Communiqué of the Seventh National Population Census (No. 3)" (ภาษาอังกฤษ). National Bureau of Statistics of China. 11 May 2021. สืบค้นเมื่อ 11 May 2021.{{cite web}}: CS1 maint: url-status (ลิงก์)
  3. ↑ GDP-2020 is a preliminary data "Home - Regional - Quarterly by Province" (Press release) (ภาษาอังกฤษ). China NBS. March 1, 2021. สืบค้นเมื่อ March 23, 2021.
  4. ↑ United Nations Development Programme; China Institute for Development Planning at Tsinghua University; State Information Center (2019). China National Human Development Report Special Edition—In Pursuit of a More Sustainable Future for All: China’s Historic Transformation over Four Decades of Human Development (PDF) (Report) (ภาษาอังกฤษ). Beijing: China Translation Publishing House. ISBN 978-7-5001-6138-7.
  5. ↑ "Zhōnghuá rénmín gònghéguó xiàn yǐshàng xíngzhèng qūhuà dàimǎ" 中华人民共和国县以上行政区划代码 [Code of Administrative Divisions Above the County Level of the People's Republic of China] (ภาษาจีนตัวย่อ). คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 2015-04-02. สืบค้นเมื่อ 2022-05-03 – โดยทาง Ministry of Civil Affairs.
  6. ↑ Shenzhen Bureau of Statistics. Shēnzhèn tǒngjì niánjiàn 2014 / 2014 Shenzhen Statistical Yearbook 深圳统计年鉴2014 (ภาษาจีนตัวย่อ และ อังกฤษ). China Statistics Print. คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 12 May 2015. สืบค้นเมื่อ 29 May 2015.
  7. ↑ Census Office of the State Council of the People's Republic of China; Population and Employment Statistics Division of the National Bureau of Statistics of the People's Republic of China (2012). Zhōngguó 2010 rénkǒu pǔchá fēn xiāng, zhèn, jiēdào zīliào 中国2010人口普查分乡、镇、街道资料 (1 ed.). Beijing: China Statistics Print. ISBN 978-7-5037-6660-2.
  8. ↑ Zhonghua renmin gongheguo minzhengbu (2014). Zhōngguó mínzhèng tǒngjì niánjiàn 2014 中国民政统计年鉴2014 (ภาษาจีนตัวย่อ). Zhongguo tongji chuban she. ISBN 978-7-5037-7130-9.
เข้าถึงจาก "https://th.wikipedia.org/w/index.php?title=เขตปกครองตนเองหนิงเซี่ยหุย&oldid=12791403"