เชินเจิ้น

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
เชินเจิ้น

深圳市
สถานที่ต่าง ๆ ในนครเชินเจิ้น
ที่ตั้งของนครเชินเจิ้นในมณฑลกวางตุ้ง
ที่ตั้งของนครเชินเจิ้นในมณฑลกวางตุ้ง
เชินเจิ้น ตั้งอยู่ใน มณฑลกวางตุ้ง
เชินเจิ้น
เชินเจิ้น
ที่ตั้งของใจกลางเมืองเชินเจิ้นในมณฑลกวางตุ้ง
เชินเจิ้น ตั้งอยู่ใน ประเทศจีน
เชินเจิ้น
เชินเจิ้น
เชินเจิ้น (ประเทศจีน)
พิกัดภูมิศาสตร์ (จัตุรัสพลเมือง (市民广场)): 22°32′29″N 114°03′35″E / 22.5415°N 114.0596°E / 22.5415; 114.0596พิกัดภูมิศาสตร์: 22°32′29″N 114°03′35″E / 22.5415°N 114.0596°E / 22.5415; 114.0596
ประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน
มณฑลมณฑลกวางตุ้ง
จำนวนเขตการปกครองระดับเทศมณฑล9
ตั้งถิ่นฐาน331
ก่อตั้งหมู่บ้าน1953
ก่อตั้งนคร23 มกราคม 1979
ก่อตั้งเขตเศรษฐกิจพิเศษ1 พฤษภาคม 1980
ที่ตั้งที่ทำการเขตฝูเถียน
การปกครอง
 • ประเภทนครกึ่งมณฑล
 • เลขานุการคณะกรรมการพรรคฯหวาง เหว่ย์จง (王伟中)
 • นายกเทศมนตรีเฉิน หรูกุ้ย (陈如桂)
พื้นที่
 • นครระดับจังหวัด และนครกึ่งมณฑล2,050 ตร.กม. (790 ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง1,748 ตร.กม. (675 ตร.ไมล์)
ความสูง0–943.7 เมตร (0–3,145.7 ฟุต)
ประชากร (2017)[1]
 • นครระดับจังหวัด และนครกึ่งมณฑล12,528,300 คน
 • ความหนาแน่น6,100 คน/ตร.กม. (16,000 คน/ตร.ไมล์)
 • เขตเมือง (2018)[2]12,905,000
 • ความหนาแน่นเขตเมือง7,400 คน/ตร.กม. (19,000 คน/ตร.ไมล์)
 • รวมปริมณฑล[3]23,300,000
 • ชาติพันธุ์หลักชาวฮั่น
เขตเวลาUTC+8 (เวลามาตรฐานจีน)
รหัสไปรษณีย์518000
รหัสพื้นที่755
รหัสไอเอสโอ 3166CN-GD-03
ผลิตภัณฑ์มวลรวม (ราคาตลาด)2019[4]
 - ทั้งหมด2.6 ล้านล้านเหรินหมินปี้
 - ต่อหัว208,000 เหรินหมินปี้
 - ความเติบโตIncrease 7.7%
คำนำหน้าป้ายทะเบียนรถ粤B
ดอกไม้ประจำนครเฟื่องฟ้า
ต้นไม้ประจำนครลิ้นจี่ และป่าชายเลน[5]
เว็บไซต์sz.gov.cn

เชินเจิ้น ตามสำเนียงมาตรฐาน, ซำจั่น ตามสำเนียงกวั่งตง, ซิมจุ่ม ตามสำเนียงแต้จิ๋ว (จีน: 深圳; พินอิน: Shēnzhèn; พินอินกวั่งตง: sam1 zan3) เป็นเมืองหลักที่อยู่ทางตะวันออกของชะวากทะเลแม่น้ำจูในมณฑลกวางตุ้งตอนใต้ สาธารณรัฐประชาชนจีน มีอาณาเขตทางใต้ติดกับฮ่องกง ตะวันออกเฉียงเหนือติดกับฮุ่ยโจว ตะวันตกเฉียงเหนือติดกับตงกวน และทางตะวันตกและตะวันตกเฉียงใต้ติดกับกว่างโจว จงซาน และจูไห่ ซึ่งเป็นอีกฝั่งของชะวากทะเล โดยใช้เขตแดนทางทะเลเป็นตัวแบ่งอาณาเขต

ภูมิทัศน์ของเชินเจิ้นเป็นผลมาจากเศรษฐกิจที่มีความคึกคัก ซึ่งเกิดจากการลงทุนระหว่างประเทศตามนโยบาย "การปฏิรูปเศรษฐกิจจีน" ใน ค.ศ. 1979[6] ตัวเมืองเป็นศูนย์กลางเทคโนโลยีระดับโลก โดยขนานนามว่าเป็น ซิลิคอนแวลเลย์ของจีน[7][8][9][10][11] เป็นหนึ่งในเมืองที่เติบโตเร็วที่สุดในโลกในคริสต์ทศวรรษที่ 1990 ถึง 2000[12] และติดอันดับสองจาก "10 เมืองที่ควรเยี่ยมเยือนใน ค.ศ. 2019" โดย Lonely Planet[13]

เชินเจิ้นมีฐานะเป็นนครอย่างเป็นทางการเมื่อปี ค.ศ. 1979 โดยนำชื่อมาจากอดีตเมืองเทศมณฑลที่สถานีรถไฟสุดท้ายที่จอดในจีนแผ่นดินใหญ่ในบริเวณรางรถไฟระหว่างเกาลูนกับกวางตุ้ง[14]ใน ค.ศ. 1980 เชินเจิ้นกลายเป็นเขตเศรษฐกิจพิเศษแห่งแรกของจีน[15] จากข้อมูลในปี ค.ศ. 2017 มีประชากรในเชินเจิ้นอยู่ที่ 12,905,000 คน[1] แต่ตำรวจท้องถิ่นกับเจ้าหน้าที่ประเมินว่ามีประชากรอยู่ในเมืองประมาณ 20 ล้านคน เนื่องจากมีจำนวนผู้อยู่อาศัยในระยะสั้นจำนวนมาก[a] รวมถึงผู้อพยพที่ไม่ลงทะเบียน ผู้โดยสาร ผู้มาติดต่องาน และผู้อยู่อาศัยชั่วคราว[16][17]

เชินเจิ้นเป็นที่ตั้งของตลาดหลักทรัพย์เชินเจิ้นและสำนักงานใหญ่ของบริษัทข้ามชาติหลายแห่ง เช่น JXD, Vanke, Hytera, CIMC, SF Express, เซินเจิ้นแอร์ไลน์, Nepstar, Hasee, Ping An Bank, Ping An Insurance, China Merchants Bank, Evergrande Group, เทนเซ็นต์, ZTE, OnePlus, หัวเว่ย, DJI และ BYD[18] เชินเจิ้นจัดอยู่ในอันดับที่ 9 ในดัชนีศูนย์การเงินทั่วโลก (Global Financial Centres Index) ใน ค.ศ. 2019[19] และมีท่าคอนเทนเนอร์ที่คึกคักที่สุดอันดับ 3 ของโลก[20]

ดูเพิ่ม[แก้]

หมายเหตุ[แก้]

  1. เป็นผู้อยู่อาศัยในจีนนานถึง 6 เดือนโดยไม่ลงทะเบียน

อ้างอิง[แก้]

  1. 1.0 1.1 2017年深圳经济有质量稳定发展 [In 2017, Shenzhen economy will have stable quality and development] (in จีน). Archived from the original on 23 February 2018. สืบค้นเมื่อ 23 February 2018.
  2. Cox, W (2018). Demographia World Urban Areas. 14th Annual Edition (PDF). St. Louis: Demographia. p. 22. Archived (PDF) from the original on 3 May 2018. สืบค้นเมื่อ 15 June 2018.
  3. OECD Urban Policy Reviews: China 2015, OECD READ edition. OECD iLibrary. OECD Urban Policy Reviews (in อังกฤษ). OECD. 18 April 2015. p. 37. doi:10.1787/9789264230040-en. ISBN 9789264230033. ISSN 2306-9341. Archived from the original on 27 March 2017. สืบค้นเมื่อ 8 December 2017.Linked from the OECD here Archived 9 December 2017 at the Wayback Machine.
  4. https://www.asiatimes.com/2020/01/guangzhou-shenzhen-consolidate-gdp-lead-over-hk/
  5. "ShenZhen Government Online". Archived from the original on 25 May 2017. สืบค้นเมื่อ 25 May 2015.
  6. "Shenzhen Continues to lead China's reform and opening-up". Archived from the original on 9 July 2018. สืบค้นเมื่อ 9 September 2016. Shenzhen, [...] which was just a small town when it was chosen as China's first special economic zone to pilot the country's reform and opening-up drive 22 years ago, has now grown into a boomtown, which is placed fourth among Chinese cities in overall economic strength.
  7. Compare: "The next Silicon Valley? It could be here". Das Netz. 11 July 2017. Archived from the original on 14 June 2018. สืบค้นเมื่อ 26 July 2018. Worldwide, 16 cities are in the starting blocks in the race to become the next Silicon Valley. [...] That Shenzhen is being treated as the Chinese Silicon Valley should come as no surprise.
  8. Compare: "Shenzhen is a hothouse of innovation". The Economist (in อังกฤษ). Archived from the original on 15 June 2018. สืบค้นเมื่อ 26 July 2018. Welcome to Silicon Delta
  9. "Shenzhen aims to be global technology innovation hub - Chinadaily.com.cn". www.chinadaily.com.cn. Archived from the original on 26 July 2018. สืบค้นเมื่อ 26 July 2018. An important reason Silicon Valley in the US and Israel became world innovation hubs is that they gathered a lot of angel investments. However, Shenzhen lacks angel investments [...].
  10. The rise of China's 'Silicon Valley' - CNN Video, archived from the original on 2 December 2018, สืบค้นเมื่อ 1 December 2018
  11. Rivers, Matt. "Inside China's Silicon Valley: From copycats to innovation". CNN. สืบค้นเมื่อ 2019-09-01.
  12. "Shenzhen". U.S. Commercial Service. 2007. Archived from the original on 12 April 2015. สืบค้นเมื่อ 28 February 2008.
  13. "Lonely Planet names Shenzhen as a top city to visit in 2019". Archived from the original on 23 October 2018. สืบค้นเมื่อ 3 December 2018.
  14. 昔日边陲小镇深圳的历史渊源. Archived from the original on 15 October 2018. สืบค้นเมื่อ 14 October 2018.
  15. Fish, Isaac Stone (25 September 2010). "A New Shenzhen". Newsweek. Archived from the original on 29 April 2014. สืบค้นเมื่อ 29 April 2014. Shenzhen grew over the past three decades by capitalizing on both its advantageous coastal location and proximity to Hong Kong and Taiwan (major sources of investment capital), but also on the huge Chinese government support that came with its designation as the first Special Economic Zone.
  16. Li, Zhu (李注). 深圳将提高户籍人口比例 今年有望新增38万_深圳新闻_南方网. sz.Southcn.com. Archived from the original on 18 April 2017. สืบค้นเมื่อ 18 April 2017.
  17. 深圳大幅放宽落户政策 一年户籍人口增幅有望超过10%. finance.Sina.com.cn. Archived from the original on 18 April 2017. สืบค้นเมื่อ 18 April 2017.
  18. "Inside Shenzhen: China's Silicon Valley". The Guardian. Archived from the original on 30 April 2015. สืบค้นเมื่อ 25 May 2015.
  19. "The Global Financial Centres Index 26" (PDF). Long Finance. September 2019. สืบค้นเมื่อ 3 October 2019.
  20. "Top 50 World Container Ports | World Shipping Council". World Shipping Council. สืบค้นเมื่อ 2019-10-16.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]