มาเก๊าของโปรตุเกส

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
มาเก๊า

澳門
ค.ศ. 1557–ค.ศ. 1999
เพลงชาติอูอีนูปราเตียติโก (ค.ศ. 1809–1834)
"เพลงของผู้รักชาติ"

อูอีนูดาการ์ตา (ค.ศ. 1834–1910)
"เพลงสรรเสริญรัฐธรรมนูญ"

อาปูร์ตูเกซา (ค.ศ. 1910–1999)
"เพลงแห่งชาวโปรตุเกส"
ที่ตั้งของมาเก๊า
สถานะอาณานิคมของจักรวรรดิโปรตุเกส
ภาษาราชการโปรตุเกส
จีน1
ศาสนา
โรมันคาทอลิก
ศาสนาพุทธ ศาสนาชาวบ้านจีน
การปกครองระบอบผสม
ประมุขแห่งรัฐ 
• ค.ศ. 1557 (พระองค์แรก)
พระเจ้าฌูเอาที่ 3
• ค.ศ. 1996–1999 (คนสุดท้าย)
ประธานาธิบดีจอร์ช แซมเปโอ
ผู้ว่าการ 
• ค.ศ. 1557–1558 (คนแรก)
ฟรานซิสโก มาร์ติซ
• ค.ศ. 1991–1999 (คนสุดท้าย)
วาสโก โรชา ไวรา
สภานิติบัญญัติสภามาเก๊า
(ค.ศ. 1583–1849)
สภานิติบัญญัติ
(ค.ศ. 1976–1999)
ยุคประวัติศาสตร์ยุคแห่งการสำรวจ
สมัยใหม่ตอนต้น
สมัยใหม่ตอนปลาย
• ตั้งนิคมโปรตุเกส
ค.ศ. 1557
1 ธันวาคม ค.ศ. 1887
ค.ศ. 1966-67
20 ธันวาคม ค.ศ. 1999
สกุลเงินปาตากามาเก๊า
(ค.ศ. 1894–1999)
ก่อนหน้า
ถัดไป
ราชวงศ์หมิง
เขตบริหารพิเศษมาเก๊าแห่งสาธารณรัฐประชาชนจีน
ปัจจุบันเป็นส่วนหนึ่งของจีน (มาเก๊า)
1 ภาษาจีนได้รับการรับรองให้เป็นภาษาราชการใน ค.ศ. 1991 สำเนียงกวางตุ้งเป็นสำเนียงที่ใช้กันมากที่สุด[1]

มาเก๊าของโปรตุเกส ครอบคลุมช่วงเวลาทางประวัติศาสตร์ของมาเก๊า ตั้งแต่การก่อตั้งนิคมโปรตุเกส ใน ค.ศ. 1557 ถึงการสิ้นสุดของการปกครองทางอาณานิคม และตามมาด้วยการถ่ายโอนอำนาจอธิปไตย ให้กับสาธารณรัฐประชาชนจีน ใน ค.ศ. 1999 มาเก๊าถือเป็นอาณานิคมยุโรปแห่งแรกและแห่งสุดท้ายบนแผ่นดินจีน[2]

อ้างอิง[แก้]

  1. Yee, Herbert S. (2001). Macau in Transition: From Colony to Autonomous Region. Hampshire: Palgrave. p. 57 ISBN 978-0-230-59936-9
  2. Dillon, Michael (2017) Encyclopedia of Chinese History. New York: Routledge. p. 418. ISBN 978-1-315-81853-5