มณฑลชานซี

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
ระวังสับสนกับ มณฑลฉ่านซี
มณฑลชานซี

山西省
การถอดเสียงชื่อมณฑล
 • ภาษาจีนชานซีเฉิ่ง (山西省 Shānxī Shěng)
 • อักษรย่อSX / จิ้น ( Jìn)
เขาอู่ไถ
แผนที่แสดงที่ตั้งของมณฑลชานซี
แผนที่แสดงที่ตั้งของมณฑลชานซี
พิกัดภูมิศาสตร์: 37°42′N 112°24′E / 37.7°N 112.4°E / 37.7; 112.4พิกัดภูมิศาสตร์: 37°42′N 112°24′E / 37.7°N 112.4°E / 37.7; 112.4
ตั้งชื่อจากซาน ( shān) – ภูเขา
ซี (西 ) – ตะวันตก
"ทางตะวันตกของภูเขาไท่หาง"
เมืองหลวง
(และเมืองใหญ่สุด)
ไท่หยวน
จำนวนเขตการปกครอง11 จังหวัด, 119 เทศมณฑล, 1,388 ตำบล
การปกครอง
 • เลขาธิการพรรคโหลว หยางเชิง (楼阳生)
 • ผู้ว่าการหลิน อู่ (林武)
พื้นที่[1]
 • ทั้งหมด156,000 ตร.กม. (60,000 ตร.ไมล์)
อันดับพื้นที่อันดับที่ 19
ความสูงจุดสูงสุด (เขาอู่ไถ)3,058 เมตร (10,033 ฟุต)
ประชากร (ค.ศ. 2014)[2]
 • ทั้งหมด36,500,000 คน
 • อันดับอันดับที่ 18
 • ความหนาแน่น230 คน/ตร.กม. (610 คน/ตร.ไมล์)
 • อันดับความหนาแน่นอันดับที่ 19
ประชากรศาสตร์
 • องค์ประกอบทางชาติพันธุ์ฮั่น – 99.7%
หุย – 0.2%
 • ภาษาและภาษาถิ่นภาษาจีนจิ้น, ภาษาจีนกลางที่ราบภาคกลาง, ภาษาจีนกลางจี้หลู่
รหัสไอเอสโอ 3166CN-SX
GDP (ค.ศ. 2017)1.50 ล้านล้านเหรินหมินปี้
221.77 พันล้านดอลลาร์สหรัฐ[3] (อันดับที่ 24)
 • ต่อหัว40,557 เหรินหมินปี้
6,007 ดอลลาร์สหรัฐ (อันดับที่ 27)
HDI (ค.ศ. 2014)0.738[4] (สูง) (อันดับที่ 16)
เว็บไซต์www.shanxigov.cn

ชานซี ตามสำเนียงกลาง (จีน: เกี่ยวกับเสียงนี้ 山西; พินอิน: Shānxī) หรือ ซัวไซ ตามสำเนียงฮกเกี้ยน เป็นมณฑลหนึ่งของสาธารณรัฐประชาชนจีน ตั้งอยู่ในภาคเหนือของประเทศจีน เมืองหลวงและเมืองใหญ่สุดของมณฑลคือ ไท่หยวน และเมืองที่ใหญ่รองลงมา คือ ฉางจื้อและต้าทง ชื่อย่อหนึ่งตัวอักษรของมณฑลนี้ คือ "จิ้น" ( พินอิน: Jìn) ตั้งตามชื่อของรัฐจิ้นซึ่งเป็นรัฐในยุควสันตสารท

คำว่า ชานซี แปลตรงตัวว่า "ทิศตะวันตกของภูเขา" เนื่องจากมณฑลนี้ตั้งอยู่ทางตะวันตกของภูเขาไท่หัง[5] ทางทิศตะวันออกของมณฑลติดกับมณฑลเหอเป่ย์ ทิศใต้ติดกับมณฑลเหอหนาน ทิศตะวันตกติดกับมณฑลส่านซี และทิศเหนือติดกับเขตปกครองตนเองมองโกเลียใน ภูมิประเทศของมณฑลชานซีมีลักษณะเป็นที่ราบสูง บางส่วนถูกล้อมรอบด้วยเทือกเขา วัฒนธรรมของชานซีส่วนใหญ่ได้รับอิทธิพลจากชาวฮั่นที่เป็นชนกลุ่มใหญ่ ซึ่งคิดเป็นร้อยละ 99 ของประชากร ภาษาถิ่นที่ใช้ในมณฑล คือ ภาษาจีนจิ้น ซึ่งนักภาษาศาสตร์บางคนเห็นว่าเป็นภาษาที่แตกต่างจากภาษาจีนกลาง และขอบเขตทางภูมิศาสตร์ของผู้ที่ใช้ภาษานี้ครอบคลุมพื้นที่ส่วนใหญ่ของมณฑลชานซี โดยในมณฑลนี้มีพูดทั้งภาษาจิ้นและจีนกลาง

มณฑลชานซีเป็นแหล่งผลิตถ่านหินชั้นนำในประเทศจีน โดยมีปริมาณถ่านหินประมาณหนึ่งในสามของถ่านหินทั้งหมดในจีน อย่างไรก็ตาม ผลิตภัณฑ์มวลรวมต่อหัวของมณฑลยังคงต่ำกว่าค่าเฉลี่ยของประเทศ

เขตการปกครอง[แก้]

มณฑลชานซีแบ่งออกเป็นเขตการปกครองระดับจังหวัดจำนวน 11 แห่ง โดยทั้งหมดมีฐานะเป็นนครระดับจังหวัด

นครระดับจังหวัดทั้ง 11 แห่ง แบ่งย่อยเป็นเขตการปกครองระดับเทศมณฑล (หรืออำเภอ) 118 แห่ง (ประกอบด้วย 23 เขต, 11 นครระดับเทศมณฑล, และ 84 เทศมณฑล) และแบ่งย่อยลงไปอีกเป็นเขตการปกครองระดับตำบล 1,388 แห่ง (ประกอบด้วย 561 เมือง, 634 ตำบล, และ 193 แขวง) ณ สิ้นปี 2017 ประชากรทั้งหมดของมณฑลชานซีมีจำนวน 37.02 ล้านคน[6]

อ้างอิง[แก้]

  1. "Geography". Shanxi Tourism Bureau. สืบค้นเมื่อ 5 August 2013.
  2. "Communiqué of the National Bureau of Statistics of People's Republic of China on Major Figures of the 2010 Population Census [1] (No. 2)". National Bureau of Statistics of China. 29 April 2011. Archived from the original on 27 July 2013. สืบค้นเมื่อ 4 August 2013.
  3. 山西省2017年国民经济和社会发展统计公报 [Statistical Communiqué of Shanxi Province on the 2017 National Economic and Social Development] (in จีน). Shanxi Bureau of Statistics. 2018-03-13. สืบค้นเมื่อ 2018-06-22.
  4. "China National Human Development Report 2016" (PDF). United Nations Development Programme. 2016. p. 146. สืบค้นเมื่อ 2017-12-05.
  5. Wilkinson 2012, p. 234.
  6. 中国统计年鉴—2018. National Bureau of Statistics of the People's Republic of China. 2018.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]