มณฑลจี๋หลิน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
China
มณฑลจี๋หลิน
ชื่อย่อ: 吉 (จี๋)
China-Jilin.png
ชื่อเรียก
ภาษาไทย มณฑลจี๋หลิน
ภาษาจีน
- อักษรจีน 吉林省
- พินอิน Jílín Shěng
อักษรโรมัน Jilin
ข้อมูลทั่วไป
ความหมายของชื่อ 吉 จี๋ - โชคดี
林 หลิน - ป่า
ประเภทเขตปกครอง มณฑล
เมืองเอก ฉางชุน
เลขาธิการพรรค Wang Yunkun
ผู้ว่าการ Wang Min
พื้นที่ 184,400 ตร.กม. (อันดับที่ 13)
ประชากร (ข้อมูลปี พ.ศ. 2547)
- จำนวน 27,090,000 (อันดับที่ 21)
- ความหนาแน่น 145 คน/ตร.กม.
(อันดับที่ 23)
GDP
(พ.ศ. 2547)
295.8 พันล้านเหรินหมินปี้ (อันดับที่ 20)
- ต่อหัว 10,900 เหรินหมินปี้ (อันดับที่ 14)
HDI
(พ.ศ. 2548)
0.776 ปานกลาง
(อันดับที่ 10)
กลุ่มชาติพันธุ์ ฮั่น - 91 %
เกาหลี - 4 %
แมนจู - 4 %
มองโกล - 0.6 %
หุย- 0.5 %
จำนวนจังหวัด 9
จำนวนเมือง/อำเภอ 60
จำนวนตำบล 1,006
ISO 3166-2 CN-22
เว็บไซต์ http://www.jl.gov.cn/
Zhongwen.svg บทความนี้มีอักษรจีนปรากฏอยู่ คุณอาจเห็นเครื่องหมายคำถามหรือสัญลักษณ์อื่นแทนตัวอักษร หากคอมพิวเตอร์ของคุณไม่สามารถแสดงผลได้อย่างถูกต้อง

มณฑลจี๋หลิน (จีน: 吉林省; จีนตัวเต็ม: ; พินอิน: Jilin) ตั้งอยู่ทางตอนกลางของภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศ มีชายแดนติดต่อกับมณฑลต่างๆ ทางใต้ติดกับเหลียวหนิง ตะวันตกติดกับมองโกเลียใน เหนือติดกับเฮยหลงเจียง และตะวันออกติดต่อกับรัสเซียและคาบสมุทรเกาหลีโดยมีแม่น้ำยาลู่ว์เจียงเป็นเส้นเขตแดน มีเมืองหลวงชื่อ ฉางชุน(长春)มีเนื้อที่ 187,400 ก.ม. ประชากร 27,090,000 คน ความหนาแน่น 145 คนต่อตารางกิโลเมตร ค่าจีดีพี 295.8 พันล้านเหรินหมินปี้ หรือเฉลี่ย 10,900 เหรินเหมินปี้ต่อประชากรหนึ่งคน (ข้อมูล พ.ศ. 2547) ประชากรส่วนใหญ่เป็นชาวฮั่น

ที่ตั้งและอาณาเขต[แก้]

มณฑลจี๋หลินมีพื้นที่ติดต่อดังนี้

ภูมิประเทศ[แก้]

ลักษณะภูมิประเทศเป็นที่ราบสูงทิศตะวันออกเฉียงใต้พื้นที่สูงบริเวณเทือกเขาฉางไป๋ซันซึ่งมีความสูงเหนือระดับน้ำทะเลมากกว่า 1,000 เมตร ส่วนทิศตะวันตกบริเวณที่ราบซงเหลียว เป็นพื้นที่ค่อนข้างต่ำจึงเหมาะเป็นเขตทำปศุสัตว์ที่สำคัญของมณฑล

ภูมิอากาศ[แก้]

ด้านตะวันออกค่อนข้างรับอิทธิพลจากทะเลหวงไห่ และทะเลญี่ปุ่น จึงมีสภาพอากาศแบบชุ่มชื้น มีฝนตกชุก ด้านตะวันตกรับอิทธิพลจากที่ราบสูงมองโกล ทำให้อากาศแห้งแล้งทั้งมณฑลมีลักษณะอากาศเฉพาะแบบมรสุม เกษตรกรรม เป็นแหล่งวัตถุดิบประเภทข้าวที่สำคัญแห่งหนึ่งของประเทศ มีผลผลิตต่างๆ ได้แก่ ถั่วเหลือง ข้าวโพด

อุตสาหกรรม[แก้]

มีฐานอุตสาหกรรมที่แข็งแกร่งและระบบอุตสาหกรรมที่สมบูรณ์มากมีบริษัทอุตสาหกรรมมากกว่า 14,000 แห่ง อุตสาหกรรมหลัก คือ อุตสาหกรรมวิศวกรรม เคมีภัณฑ์ ปิโตรเคมี อาหารและยา

การคมนาคม[แก้]

  • ทางรถไฟ - เส้นทางรถไฟสายหลักปักกิ่ง-ฮาร์บินผ่ากลางมณฑล ทำให้เชื่อมต่อเมืองทางเหนือกับใต้

และยังมีเส้นทางตรงถึงฮาร์บิน เซิ่นหยัง ต้าเหลียน ปักกิ่ง เทียนจิน สือเจียจวง จี่หนัน หนันจิง (นานกิง)และเซี่ยงไฮ้ เป็นต้น ทางหลวง จากสถิติเมื่อปลายปี 2004ทั่วมณฑลจี๋หลินมีถนนหลวง 47,255 กิโลเมตร จากฉางชุนต่อไปยังเมืองสำคัญได้ทั่วมณฑล