มณฑลเสฉวน

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
China
มณฑลเสฉวน
ชื่อย่อ: 川 (ชวน) หรือ 蜀 (ฉู่)
China Sichuan.svg
ชื่อเรียก
ภาษาไทย มณฑลเสฉวน
ภาษาจีน
- อักษรจีน 四川省
- พินอิน Sìchuān Shěng
อักษรโรมัน Sichuan
ข้อมูลทั่วไป
ความหมายของชื่อ 四 ซื่อ - สี่
川 ชวน - แม่น้ำ
แม่น้ำสี่สาย
ประเภทเขตปกครอง มณฑล
เมืองเอก เฉิงตู
เลขาธิการพรรค จาก ซั่วจง
ผู้ว่าการ Zhang Zhongwei
พื้นที่ 485,000 ตร.กม. (อันดับที่ 5)
ประชากร (ข้อมูลปี พ.ศ. 2547)
- จำนวน 87,250,000 (อันดับที่ 3)
- ความหนาแน่น 180 คน/ตร.กม.
(อันดับที่ 22)
GDP
(พ.ศ. 2547)
655.6 พันล้านเหรินหมินปี้ (อันดับที่ 9)
- ต่อหัว 7,510 เหรินหมินปี้ (อันดับที่ 26)
HDI
(พ.ศ. 2548)
0.728 ปานกลาง
(อันดับที่ 24)
กลุ่มชาติพันธุ์ ฮั่น - 95 %
ยี - 2.6 %
ทิเบต - 1.5 %
เชียง - 0.4 %
จำนวนจังหวัด 21
จำนวนเมือง/อำเภอ 181
จำนวนตำบล 5,011
ISO 3166-2 CN-51
เว็บไซต์ http://www.sichuan.gov.cn/

มณฑลเสฉวน หรือ ซื่อชวน[1] (จีน: 四川省; พินอิน: Sìchuān) หรือชื่อย่อว่า ชวน)หรือ สู่)เป็นมณฑลหนึ่งของประเทศจีน มีเมืองเอกชื่อเฉิงตู มณฑลเสฉวนอยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้ของประเทศจีนตอนบนของแม่น้ำแยงซีเกียง มีพื้นที่ 485,000 ตาราง ก.ม. มีประชากรประมาณ 87,250,000 คน นับเป็นมณฑลที่มีพื้นที่ใหญ่เป็นอันดับ 4 ของจีน ทั้งขนาดพื้นที่และจำนวนประชากร ความหนาแน่น 180/ก.ม. จีดีพี 655.6 พันล้านเหรินหมินปี้ ต่อประชากร 7,510

ชื่อ "เสฉวน" มีความหมายว่า "แม่น้ำสี่สาย" เพราะมณฑลเสฉวนตั้งอยู่บนพื้นที่ของแม่น้ำ 3 สายมาบรรจบกัน คือ แม่น้ำแยงซีเกียง, แม่น้ำหลินเจียง, แม่น้ำจินซางเจียง

สภาพอากาศเป็นแบบกึ่งร้อนชื้น สภาพโดยทั่วไปจะมีความชื้นในอากาศสูง สภาพอากาศจึงค่อนข้างครึ้มไม่ค่อยมีแสงแดด โดยในรอบสัปดาห์จะมีแสงแดดหรือเห็นพระอาทิตย์เพียงไม่กี่วัน แต่จะมีหมอกปกคลุมเป็นปกติ จนได้รับฉายาว่า "เมืองในหมอก" หรือ "หมาเห่าพระอาทิตย์" และได้รับการกล่าวขานว่า เพราะสภาพอากาศเป็นเช่นนี้ ผู้หญิงในมณฑลเสฉวนมีผิวสวยที่สุดในประเทศจีน[2]

ในทางประวัติศาสตร์เคยเป็นราชธานีก๊กสู่ฮั่นของเล่าปี่และขงเบ้งในสมัยสามก๊ก ปลายราชวงศ์ฮั่น ขงเบ้งได้เลือกเอาเสฉวนเป็นราชธานีของก๊กสู่ เพื่อหมายฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่น

ที่ตั้งและอาณาเขต[แก้]

มณฑลเสฉวนมีพื้นที่ติดต่อดังนี้

มณฑลเสฉวนมีภูมิประเทศสวยงามหลายรูปแบบทั้งภูเขาหิมะที่ราบสูงแม่น้ำ และมีมรดกโลกได้แก่

เศรษฐกิจ[แก้]

ในมลฑลเสฉวนมีการลงทุนภาคอุตสาหกรรมหนัก โดยเฉพาะอุตสาหกรรมรถยนต์ โดย First Automotive Works (FAW) ผู้ผลิตรถยนต์รายใหญ่ของจีน ลงทุนร่วมกับโตโยต้า และมีศูนย์กลางการผลิตแม่พิมพ์เหล็กสำหรับรถยนต์ที่เมืองฉางเฟย [3]

อ้างอิง[แก้]

  1. "ประกาศราชบัณฑิตยสถาน เรื่อง กำหนดชื่อประเทศ ดินแดน เขตการปกครอง และเมืองหลวง (พ.ศ. 2544)". ราชกิจจานุเบกษา (ใน ไทย) 118 (ตอนพิเศษ 117ง): 2. 26 พฤศจิกายน พ.ศ. 2544. 
  2. "AEC INSIGHT กับ เกษมสันต์: ข่าววันใหม่". ช่อง 3. 1 September 2015. สืบค้นเมื่อ 1 September 2015. 
  3. อักษรศรี พานิชสาส์น,เศณษฐกิจจีนในมุมมองนักเศรษฐศาสตร์ไทยมมี.ค. 2554
  • Marks, Thomas A., Counterrevolution in China: Wang Sheng and the Kuomintang, Frank Cass (London: 1998), ISBN 0-7146-4700-4. Partial view on Google Books. p. 116.