สามราชอาณาจักรเกาหลี

สามราชอาณาจักรเกาหลี
	แผนที่สามราชอาณาจักรเกาหลี—โคกูรยอ, แพ็กเจ และชิลลา—ในคริสต์ศตวรรษที่ 5 ในช่วงที่โคกูรยอขยายดินแดนสูงสุด (คายา, ทัมนา และอูซันมักไม่รวมไว้ในสามราชอาณาจักร)
ชื่อเกาหลี
ฮันกึล	삼국 시대
ฮันจา	三國時代
อาร์อาร์	Samguk sidae
เอ็มอาร์	Samguk sidae
Alternate name
ฮันกึล	삼국 시기
ฮันจา	三國時期
อาร์อาร์	Samguk sigi
เอ็มอาร์	Samguk sigi

สามราชอาณาจักรเกาหลี (เกาหลี: 삼국시대; ฮันจา: 三國時代) หรือ ซัมฮันแห่งเกาหลี สื่อถึงช่วงที่ประวัติศาสตร์เกาหลีที่คาบสมุทรแบ่งออกเป๋นของสามราชอาณาจักรหลัก ได้แก่: โคกูรยอ, แพ็กเจ และชิลลา (ยังรู้จักกันในนาม ราชอาณาจักร"ซัมฮัน") หลังยุคสามราชอาณาจักรดั้งเดิม

ราชอาณาจักรซัมฮันเหล่านี้แข่งขันกันเพื่อแย่งชิงอำนาจเหนือ คาบสมุทรเกาหลีในช่วงยุคโบราณของประวัติศาสตร์เกาหลี ในช่วงเวลานั้น^[a] รัฐและรัฐเล็ก ๆ จำนวนมากรวมตัวกัน จนกระทั่งหลังจากพูยอถูกผนวกใน ค.ศ. 494 และคายาถูกผนวกใน ค.ศ. 562 เหลือเพียงสามราชอาณาจักรบนคาบสมุทรเกาหลี ได้แก่ โคกูรยอ แพ็กเจ และชิลลา "สามราชอาณาจักรเกาหลี"มีส่วนร่วมในการก่อตั้งประเทศเกาหลี และผู้คนในโคกูรยอ แพ็กเจ และชิลลากลายเป็นชาวเกาหลี^[1]

สามราชอาณาจักรนี้ครอบครองคาบสมุทรทั้งหมดและแมนจูเรียประมาณครึ่งหนึ่ง (ปัจจุบันคือจีนตะวันออกเฉียงเหนือ และรัสเซียตะวันออกไกลบางส่วน)^[2] โคกูรยอควบคุมครึ่งเหนือของคาบสมุทร รวมถึงคาบสมุทรเหลียวตงและแมนจูเรีย แพ็กเจและชิลลาครอบครองครึ่งใต้ของคาบสมุทร อาณาจักรเกาะทัมนาและอูซันอยู่ภายใต้การปกครองของแพ็กเจและชิลลาตามลำดับ

สามราชอาณาจักรมีวัฒนธรรมและภาษาที่คล้ายคลึงกัน^{[ต้องการอ้างอิง]} แพ็กเจและโคกูรยอมีตำนานการก่อตั้งร่วมกัน ซึ่งน่าจะมีต้นกำเนิดมาจากพูยอ^[3] พุทธศาสนาซึ่งเข้ามาในเกาหลีในคริสต์ศตวรรษที่ 3 จากอินเดียผ่านทิเบตและจีน กลายเป็นศาสนาประจำรัฐของทุกอาณาจักร เริ่มจากโคกูรยอใน ค.ศ. 372^[4] สามราชอาณาจักรเกาหลีมีชนชั้นสูงที่เป็นนักรบ ซึ่งแตกต่างจากชนชั้นสูงทางวรรณกรรมของจีน^[5]^[6]

ยุคนี้สิ้นสุดลงในคริสต์ศตวรรษที่ 7 หลังจากชิลลาเป็นพันธมิตรกับจีนสมัยราชวงศ์ถัง และรวมคาบสมุทรเป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์ หลังแพ็กเจและโคกูรยอล่มสลาย ราชวงศ์ถังได้จัดตั้งรัฐบาลทหารที่มีอายุสั้นเพื่อปกครองคาบสมุทรเกาหลีบางส่วน ชิลลาได้ร่วมมือกับผู้ภักดีต่อโคกูรยอและแพ็กเจและต่อสู้กับราชวงศ์ถัง เพื่อแย่งชิงอำนาจเหนือคาบสมุทรเกาหลี^[7] ในที่สุดอาณาจักรชิลลาก็ถูกแบ่งออกเป็นสามอาณาจักรหลัง และถูกผนวกเข้ากับรัฐฟื้นฟูโคกูรยอในที่สุด

การตั้งชื่อ

จักรวรรดิโคกูรยอ

จักรวรรดิโคกูรยอ (เกาหลี: 고구려; ฮันจา: 高句麗, MC: Goguryeo, MR: Koguryŏ, เสียงอ่าน: [koɡuɾjʌ]; 37 ปีก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 668) เป็นจักรวรรดิเกาหลีโบราณ ปัจจุบัน ดินแดนส่วนใหญ่อยู่ใน เกาหลีเหนือ และคาบสมุทรเหลียวตงของจีน จักรวรรดินี้ถูกสถาปนาโดย จักรพรรดิดงเมียงยอง ราชวงศ์นี้มีอาณาเขตตั้งแต่เกาหลีเหนือปัจจุบันแมนจูเรียถึงรัสเซียบางส่วนเป็นราชวงศ์แรก ที่ถูกบันทึกหลักฐานราชวงศ์นี้มีจักรพรรดิที่เป็นมหาราชองค์แรกของเกาหลีคือ พระมหาจักรพรรดิกวางแกโตมหาราช จักรพรดิองค์ที่ 19 ของราชวงศ์ทรงเก่งทั้งเรื่องรบและเรื่องรักทรงขยายพระราชอาณาเขตออกไปอย่างกว้างขวางต่อมาจักรวรรดินี้เริ่มมีปัญหารบรากับอาณาจักรแพ็กเจและอาณาจักรชิลลา ในสมัยราชวงศ์ถัง (618-907) ในขณะนั้นตรงกับรัชสมัยจักรพรรดิถังเกาจง (หลี่จื้อ) จักรพรรดิองค์ที่ 3 ประมาณปี ค.ศ. 660 ต่อมาสมัยจักรพรรดิองค์ที่ 28 ของราชวงศ์ก็ถูกพวกชิลลาตีแตกและรวบรวมเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรทำให้จักรวรรดิโคกูรยอที่ปกครองมายาวนานกว่า 700 ปีก็สิ้นสุดลง

อาณาจักรแพ็กเจ

อาณาจักรแพ็กเจ (เกาหลี: 백제; ฮันจา: 百濟; 18 ปีก่อน ค.ศ. - ค.ศ. 660) สถาปนาขึ้นโดยพระเจ้าอนจอพระราชโอรสองค์เล็กในจักรพรรดิดงเมียงยองในพุทธศตวรรษที่ 13 เมื่อจักรวรรดิโคกูรยอพยายามจะกลืนอำนาจของอาณาจักรพูยอ พระเจ้าอนจอได้นำกำลังคนกลุ่มหนึ่งแยกตัวออกมาจากจักรวรรดิโคกูรยอลงมาทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ ซึ่งเป็นเขตอิทธิพลอำนาจของอาณาจักรมาฮัน โดยข้ามแม่น้ำฮันมา เลือกชัยภูมิอยู่ใกล้ ๆ กับที่เป็นโซล เมืองหลวงของเกาหลีใต้ในปัจจุบัน เพื่อตั้งเมืองใหม่ชื่อ วิเรซอง แล้วสถาปนาเป็นอาณาจักรซิปเจหลังสิ้นรัชกาลของพระองค์มีกษัตริย์ปกครองต่อมาอีกหลายพระองค์ จนถึงกษัตริย์รัชกาลที่ 31 ซึ่งเป็นรัชกาลสุดท้ายคือพระเจ้าอึยจา ก็พ่ายแพ้แก่กองทัพพันธมิตรซึ่งประกอบด้วยกองทัพชิลลาและกองทัพถังของจีนในปี ค.ศ. 660 (พ.ศ. 1203) ทำให้อาณาจักรแพ็กเจที่ปกครองมานานถึง 678 ปีก็ถึงกาลอวสาน

อาณาจักรชิลลา

อาณาจักรชิลลา (เกาหลี: 신라; ฮันจา: 新羅, 57 ปีก่อนคริสต์ศักราช — ค.ศ. 935) เป็นหนึ่งในอาณาจักรยุคสามก๊กแห่งเกาหลีสถาปนาโดยพระเจ้าฮยอกกอเซเมื่อ 57 ปีก่อนคริสตกาล (พ.ศ. 486) ซึ่งอาณาจักรชิลลาเกิดจากการรวมตัวกันของอาณาจักรจินฮันกับชนเผ่าต่าง ๆ ทำให้อาณาจักรเติบโตขึ้นแล้วเปลี่ยนชื่อเป็นอาณาจักรชิลลา อาณาจักรชิลลาต้องทำสงครามกับอีก 3 อาณาจักรใหญ่คือจักรวรรดิโคกูรยอ อาณาจักรแพ็กเจ และอาณาจักรคายา อยู่นานกว่า 500—600 ปีก่อนที่พระเจ้ามุนมูกษัตริย์องค์ที่ 30 แห่งอาณาจักรชิลลาซึ่งครองราชย์ระหว่าง ค.ศ. 661—681 จะสามารถรวบรวมแผ่นดินได้สำเร็จด้วยการกลืนโคกูรยอและแพ็กเจเข้าเป็นส่วนหนึ่งของชิลลาก่อนที่จะถูกโค่นอำนาจลงในปี ค.ศ. 935

หมายเหตุ

↑ หลังจากยุคสามราชอาณาจักรดั้งเดิม ธรรมเนียมระบุว่าสมัยสามราชอาณาจักรอยู่ในช่วง 57 ปีก่อน ค.ศ. ถึง ค.ศ. 668

อ้างอิง

↑ Benjamin 2015 The Cambridge World History: Volume 4 (p. 427, p. 430)
↑ Kotkin, Stephen; Wolff, David (2015-03-04). Rediscovering Russia in Asia: Siberia and the Russian Far East: Siberia and the Russian Far East (ภาษาอังกฤษ). Routledge. ISBN 9781317461296. สืบค้นเมื่อ 15 กรกฎาคม 2016.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ The National Folk Museum of Korea (South Korea) (2014). Encyclopedia of Korean Folk Literature: Encyclopedia of Korean Folklore and Traditional Culture Vol. III (ภาษาอังกฤษ). 길잡이미디어. น. 41. ISBN 9788928900848. สืบค้นเมื่อ 10 กันยายน 2017.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
↑ Lee, Injae; Miller, Owen; Park, Jinhoon; Yi, Hyun-Hae (2014). Shin, Michael D (บ.ก.). Korean History in Maps: From Prehistory to the Twenty-First Century. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-09846-6.
↑ Holcombe, Charles (2017); A History of East Asia: From the Origins of Civilization to the Twenty-First Century; Cambridge University Press; p. 87
↑ Holcombe, Charles (2016). A History of East Asia: From the Origins of Civilization to the Twenty-First Century (พิมพ์ครั้งที่ 2nd). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-11873-7.
↑ Wang, Zhenping (2017). Tang China in Multi-Polar Asia: A History of Diplomacy and War. Honolulu: University of Hawaiʻi Press. น. 95. ISBN 978-0-8248-7284-7.

อ่านเพิ่ม

Best, J.W. (2003). "Buddhism and polity in early sixth-century Paekche". Korean Studies. 26 (2): 165–215. doi:10.1353/ks.2004.0001. JSTOR 23719761. S2CID 154855624.
Lee, K. (1984) [1979]. A New History of Korea. Tr. by E.W. Wagner & E.J. Schulz. Seoul: Ilchogak. น. 518. ISBN 9780674615762.
Na, H.L. (2003). "Ideology and religion in ancient Korea". Korea Journal. 43 (4): 10–29. ข้อมูลเก่าจากต้นฉบับ เมื่อ มิถุนายน 14, 2011.{{cite journal}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)
Nelson, Sarah M. (1993). The archaeology of Korea. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 9780521407830. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2018-07-06. สืบค้นเมื่อ 2016-08-17.
Pearson, R; Lee, J.W.; Koh, W.Y.; Underhill, A. (1989). "Social ranking in the Kingdom of Old Silla, Korea: Analysis of burials". Journal of Anthropological Archaeology. 8 (1): 1–50. doi:10.1016/0278-4165(89)90005-6. Scopus: 2-s2.0-38249024295. ข้อมูลเก่าจากแหล่งเดิมเมื่อ 2017-04-27. สืบค้นเมื่อ 2016-08-17.

แหล่งข้อมูลอื่น

[1] หลังจากยุคสามราชอาณาจักรดั้งเดิม ธรรมเนียมระบุว่าสมัยสามราชอาณาจักรอยู่ในช่วง 57 ปีก่อน ค.ศ. ถึง ค.ศ. 668

[2] Benjamin 2015 The Cambridge World History: Volume 4 (p. 427, p. 430)

[3] Kotkin, Stephen; Wolff, David (2015-03-04). Rediscovering Russia in Asia: Siberia and the Russian Far East: Siberia and the Russian Far East (ภาษาอังกฤษ). Routledge. ISBN 9781317461296. สืบค้นเมื่อ 15 กรกฎาคม 2016.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[4] The National Folk Museum of Korea (South Korea) (2014). Encyclopedia of Korean Folk Literature: Encyclopedia of Korean Folklore and Traditional Culture Vol. III (ภาษาอังกฤษ). 길잡이미디어. น. 41. ISBN 9788928900848. สืบค้นเมื่อ 10 กันยายน 2017.{{cite book}}: CS1 maint: date auto-translated (ลิงก์)

[:0-5] Lee, Injae; Miller, Owen; Park, Jinhoon; Yi, Hyun-Hae (2014). Shin, Michael D (บ.ก.). Korean History in Maps: From Prehistory to the Twenty-First Century. Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-09846-6.

[6] Holcombe, Charles (2017); A History of East Asia: From the Origins of Civilization to the Twenty-First Century; Cambridge University Press; p. 87

[7] Holcombe, Charles (2016). A History of East Asia: From the Origins of Civilization to the Twenty-First Century (พิมพ์ครั้งที่ 2nd). Cambridge: Cambridge University Press. ISBN 978-1-107-11873-7.

[8] Wang, Zhenping (2017). Tang China in Multi-Polar Asia: A History of Diplomacy and War. Honolulu: University of Hawaiʻi Press. น. 95. ISBN 978-0-8248-7284-7.

[a]

[1]

[2]

[3]

[4]

[5]

[6]

[7]