เทศกาลอารีรัง

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
เทศกาลอารีรัง
아리랑 축제
เทศกาลการแสดงและร่ายรำอันยิ่งใหญ่ใน กรุงเปียงยาง เกาหลีเหนือ
สถานะปกติจัดทุกปี แต่ไม่แน่นอน
ประเภทเทศกาลการแสดงและร่ายรำ
ความถี่เทศกาลประจำปี
สถานที่สนามกีฬารึงนาโด 1 พฤษภาคม
ที่ตั้งกรุงเปียงยาง เกาหลีเหนือ
ประเทศประเทศเกาหลีเหนือ
ช่วงปีพ.ศ. 2545—2556; 2561—2563[1]
เทศกาลอารีรัง
โชซ็อนกึล
ฮันจา
아리랑 祝祭
อาร์อาร์Arirang chukje
เอ็มอาร์Arirang ch'ukche

เทศกาลการแสดงและร่ายรำอันยิ่งใหญ่[2] (เกาหลี아리랑 축제) หรือที่รู้จักกันในชื่อ อารีรังแมสส์เกมส์[3] หรือ เทศกาลอารีรัง[4] เป็นการแสดงยิมนาสติกและการร่ายรำ ซึ่งจะจำขึ้นเป็นประจำในสนามกีฬารึงนาโด 1 พฤษภาคม กรุงเปียงยาง ประเทศเกาหลีเหนือ โดยการแสดงนี้จะเริ่มแสดงในช่วงต้นเดือนสิงหาคมและปิดงานลงในวันที่ 10 กันยายนของทุกปี

โดยสำนักข่าวรัสเซีย "ตัสส์" (TASS) ได้เปิดเผยว่าเทศกาลอารีรังเป็นเทศกาลการแสดงและยิมนาสติกซึ่งเป็นการบอกเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับประเทศเกาหลี ประเทศทางตะวันออกที่มีความสงบเสงี่ยมในตอนเช้า และเรื่องราวประวัติศาสตร์แห่งความเศร้าและต้องสู้จนกลับมายื่นหยัดได้ด้วยเพลงอารีรัง ซึ่งการแสดงนี้ยิ่งใหญ่จนถึงขั้นได้รับขนานนามจากบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ว่าเป็นการแสดงกายกรรมที่ใหญ่ที่สุดในโลก[5]

ประวัติ[แก้]

ภาพถ่ายเทศกาลอารีรังใน พ.ศ. 2555

ชื่อของเทศกาลนั้นเอามาจาก "อารีรัง" ซึ่งเป็นเพลงพื้นบ้านเกาหลีที่เกี่ยวกับการจากลาจากคนรัก หรือสงคราม

เทศกาลนี้จัดขึ้นทุกปี ตั้งแต่ พ.ศ. 2545 ถึง 2556 ยกเว้นปี 2548 เทศกาลนี้ไม่ได้จัดใน พ.ศ. 2557 ถึง 2560[6] อีกทั้งในช่วงหลังนี้ทางการเกาหลีเหนือได้เริ่มมีการอนุญาตให้นักท่องเที่ยวชาวต่างชาติสามารถเข้ารับชมเทศกาลนี้ได้[7]

เทศกาลนี้ถูกกลับมาหลังจากหายไปใน 5 ปี ที่เกิดขึ้นจากวันที่ 9 กันยายน ถึงวันที่ 30 กันยายน พ.ศ. 2561 ปัจจุบันนี้ถูกเปลี่ยนชื่อเทศกาลว่า ปิตุภูมิรุ่งโรจน์ (빛나는 조국) พ.ศ. 2561 และ ประเทศของประชาชน (인민의 나라) พ.ศ. 2562[8]

ใน พ.ศ. 2564 ไม่มีการจัดเทศกาลนี้[9]

ผู้มีส่วนร่วมในการแสดง[แก้]

เทศกาลอารีรังใน พ.ศ. 2550
เทศกาลอารีรังใน พ.ศ. 2554

ผู้แสดงนั้นจะเริ่มมีการคัดเลือกเด็กตั้งแต่อายุ 5 ขวบขึ้นไปโดยเลือกจากระดับทักษะการแสดง เมื่อถูกเลือกให้เป็นผู้แสดงแล้วเด็กๆเหล่านั้นก็จะได้ทำหน้าที่นี้ไปจนกว่าจะเกษียณอายุหรือโดนปลดออก[10] โดยเด็กเหล่านั้นจะถูกเลือกจากโรงเรียน 8 แห่งในกรุงเปียงยางซึ่งแต่ละโรงเรียนจะมีสีเป็นสัญลักษณ์ดังนี้[ต้องการอ้างอิง]

  • 서성 Seoseong (สีแดงและสีเหลือง)
  • 평천 Pyeongcheon (สีเขียวและสีขาว)
  • 대동강 Daedonggang (สีฟ้าและสีเหลือง)
  • 모란봉 Moranbong (สีแดงและสีขาว)
  • 보통강 Botonggang (สีฟ้าและสีขาว)
  • 만경대 Mangyeongdae (สีแดงและสีขาว)
  • 대성 Daeseong (สีฟ้าและสีขาว)
  • 락랑 Rakrang (สีแดงและสีเหลือง)

สถิติโลก[แก้]

ในเดือนสิงหาคม 2550 เทศกาลอารีรังนั้นได้รับการบันทึกสถิติจากบันทึกสถิติโลกกินเนสส์ว่าเป็นการแสดงกายกรรมที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก โดยมีผู้ร่วมแสดงทั้งหมด 100,090 คน[11]

อ้างอิง[แก้]

  1. abc News (บ.ก.). "North Korea to hold 'Mass Games' after 5-year hiatus". สืบค้นเมื่อ 29 January 2021.
  2. Merkel, Udo. "'The grand mass gymnastics and artistic performance Arirang' (2002–2012): North Korea's socialist–realist response to global sports spectacles." The International Journal of the history of Sport 30.11 (2013): 1247–58.
  3. CENTER, NCC. "The Arirang Mass Games of North Korea 朝鮮民主主義人民共和国のアリラン祭 Rüdiger Frank."
  4. Jung, Hyang Jin. "Jucheism as an Apotheosis of the Family: The Case of the Arirang Festival." Journal of Korean Religions 4.2 (2013): 93–122.
  5. "DPRK prepares for celebration of victory in the 1950–1953 war under rain". Russian News Agency "TASS". คลังข้อมูลเก่าเก็บจากแหล่งเดิมเมื่อ 21 October 2018. สืบค้นเมื่อ 16 March 2015.
  6. Leo Byrne (6 February 2014). "No Arirang Mass Games this year". NK News. สืบค้นเมื่อ 6 February 2014.
  7. "North Korea halts showcase mass games due to flood". Reuters. 27 August 2007.
  8. "The Mass Games are confirmed". Uri Tours. July 7, 2018.
  9. Colin Zwirko (November 13, 2021). "Why North Korea won't hold its 'mass games' spectacle this year". NK News.
  10. "human billboard paintings at north korea mass games". Design Boom. 21 October 2011. สืบค้นเมื่อ 9 December 2012.
  11. "Largest gymnastic display".

หนังสือ[แก้]

ข้อมูลเพิ่มเติม[แก้]

พิกัดภูมิศาสตร์: 39°2′58.47″N 125°46′30.79″E / 39.0495750°N 125.7752194°E / 39.0495750; 125.7752194