สงครามกลางเมืองซีเรีย

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
สงครามกลางเมืองซีเรีย
ส่วนหนึ่งของ อาหรับสปริง
Syrian civil war.png
สถานการณ์ทางทหารปัจจุบัน: สีแดง: รัฐบาล, สีเขียว: ฝ่ายค้าน, สีเหลือง: เคิร์ด (โรยาวา), สีเทา: รัฐอิสลามอิรักและเลแวนต์, สีขาว: แนวร่วมอัลนุสเราะ; สีน้ำตาล: พื้นที่พิพาท
วันที่ 15 มีนาคม พ.ศ 2554 – ปัจจุบัน
(4 ปี 5 เดือน 2 สัปดาห์)
สถานที่ ประเทศซีเรีย (ลุกลามไปยังประเทศเพื่อนบ้านบ้าง)
ผลลัพธ์ ยังไม่สิ้นสุด
คู่สงครามหลัก

รัฐบาลซีเรีย

InfoboxHez.PNG Hezbollah
Flag of the Ba'ath Party.svg BB
Shiism arabic blue.svg al-Abbas
ไฟล์:Asa'ib Ahl al-Haq flag.svg AAH
Flag of Druze.svg JM
Syrian Resistance Flag.svg SR
Flag of the Arab National Guard.svg ANG
PFLP-GC Flag.svg PFLP-GC
Supported by:
ธงชาติของรัสเซีย Russia[1][2]
ธงชาติของอิหร่าน Iran[3]
ธงชาติของอิรัก Iraq[4]
ธงชาติของเกาหลีเหนือ DPRK[5][6][7]

กบฎซีเรีย

Supported by:
ธงชาติของประเทศกาตาร์ Qatar
ธงชาติของซาอุดีอาระเบีย KSA
ธงชาติของตุรกี Turkey
Flag of the United States USA[8]
ธงชาติของฝรั่งเศส France[9]
ธงชาติของลิเบีย Libya[10]


Flag of the Al-Nusra Front.svg al-Nusra

Flag of the Islamic State of Iraq and the Levant2.svg ISIL

Kurdistan

เคอร์ดิสถานอิรัก Peshmerga
Flag of Kurdistan Workers Party (PKK).svg PKK
See: Kurdish conflict


Flag of the United States USA
ธงชาติของซาอุดีอาระเบีย KSA
ธงชาติของประเทศกาตาร์ Qatar
ธงชาติของจอร์แดน Jordan
ธงชาติของบาห์เรน Bahrain
Flag of the United Arab Emirates UAE
ธงชาติของโมร็อกโก Morocco
See: Intervention
ผู้บังคับบัญชาและผู้นำ


กำลัง

Syrian Armed Forces: 250,000[26]

General Security Directorate: 8,000[27]

National Defence Force: 80,000[28]

Hezbollah: 8,000–10,000[29]

Ba'ath Brigades: 7,000[30][31]

al-Abbas brigade: 10,000[32] (8,000 Iraqis)[33]

Iran: 500–1,000[29]

Free Syrian Army: 40,000–50,000[34]

Islamic Front: 40,000–70,000[35]

Authenticity and Development Front: 13,000[36]

Army of Mujahedeen: 5,000[37]–12,000[38]


al-Nusra Front: 5,000–6,000[39] (50 Khorasan)[40]
31,500 (CIA claim)[41]–100,000 (Kurdish claim)[42]

Popular Protection Units (YPG): 10,000–35,000[36][43]

Jabhat al-Akrad: 7,000[44]
กำลังพลสูญเสียและความสูญเสีย

Syrian government 44,874–79,874 soldiers killed[45][46][47]
29,495–43,495 militiamen killed[45][46][47]
1,000 government officials killed[48]
7,000 soldiers and militiamen and 2,000 supporters captured[49]
Hezbollah
628 killed[45][46]

Other non-Syrian fighters
2,453 killed[45][46]

61,809–92,809 fighters killed*[45][46][47]
979 protesters killed[50]

25,500 fighters and supporters captured or missing[51]
7,261–7,891 killed (per SOHR; certain incidents January 2014–January 2015)[52]
4,800+ killed (per SAA; conflict with the Syrian gov. September–December 2014)[53]
956–1,125 fighters killed[54]

64,060[45][46]–78,871[55] (2,864 foreign) civilian deaths documented by opposition
66 other foreign soldiers killed


Total killed
208,577–288,517 (December 2014 SOHR estimate)**[45][46]
191,369 (April 2014 UN estimate)**[56]


130,000 captured or missing overall[57]


4.5 million (UN, Sep 2013) – 5.1 million (iDMC, Sep 2013) internally displaced[58][59][60]

Over 3,300,000 refugees (by September 2014)[61][62]


*Number includes Kurdish and ISIL fighters, whose deaths are also listed in their separate columns[45]
**Numbers include foreign fighters from both sides, as well as foreign civilians

สงครามกลางเมืองซีเรีย เป็นความขัดแย้งมีอาวุธที่กำลังดำเนินอยู่ในประเทศซีเรีย ความไม่สงบเริ่มในต้นฤดูใบไม้ผลิปี 2554 ในบริบทการประท้วงอาหรับสปริง โดยมีการประท้วงทั่วประเทศต่อรัฐบาลประธานาธิบดีบัชชาร อัลอะซัด ซึ่งกำลังของเขาสนองโดยการปราบปรามอย่างรุนแรง ความขัดแย้งค่อย ๆ กลายจากการประท้วงของประชาชนเป็นการกบฏมีอาวุธหลังการล้อมทางทหารหลายเดือน[63]

ฝ่ายค้านมีอาวุธประกอบด้วยหลายกลุ่มซึ่งก่อตั้งในห้วงความขัดแย้ง โดยเฉพาะอย่างยิ่ง กองทัพซีเรียเสรี ซึ่งเป็นผู้แรกที่หยิบอาวุธในปี 2554 และแนวร่วมอิสลามซึ่งก่อตั้งในปี 2556 ในปี 2556 ฮิซบุลลอฮ์เข้าร่วมสงครามโดยสนับสนุนกองทัพซีเรีย[64][65] ฝ่ายทางตะวันออก รัฐอิสลามอิรักและเลแวนต์ (ISIL) กลุ่มนักรบญิฮัดซึ่งกำเนิดในประเทศอิรัก ได้ชัยชนะทางทหารอย่างรวดเร็วทั้งในประเทศซีเรียและอิรัก จนลงเอยด้วยพิพาทกับกบฏอื่น ในเดือนกรกฎาคม 2557 ISIL ควบคุมหนึ่งในสามของดินแดนซีเรียและการผลิตน้ำมันและแก๊สส่วนใหญ่ ฉะนั้นจึงสถาแนาตนเป็นกำลังฝ่ายค้านหลัก[66]

จนถึงเดือนกรกฎาคม 2556 รัฐบาลซีเรียควบคุมดินแดนประมาณ 30–40% ของประเทศ และ 60% ของประชากรซีเรีย[67] รายงานสหประชาชาติฉบับหนึ่งในปลายปี 2555 อธิบายความขัดแย้งว่า "มีสภาพนิยมนิกาย (sectarian) อย่างเปิดเผย" ระหว่างกำลังรัฐบาล ทหารอาสาสมัครซึ่งส่วนใหญ่เป็นอะละวี (Alawite) และกลุ่มชีอะฮ์อื่น[68] ต่อสู้กับกลุ่มกบฏซึ่งมีซุนนีย์ครอบงำเป็นส่วนใหญ่[69][70] แม้ทั้งฝ่ายค้านและกำลังรัฐบาลต่างปฏิเสธ[71][72] เนื่องจากมีต่างชาติเข้ามีส่วนเกี่ยวข้อง ความขัดแย้งนี้จึงถูกเรียกว่าเป็น สงครามตัวแทน

จนถึงเดือนเมษายน 2557 ยอดผู้เสียชีวิตพุ่งเกิน 190,000 คน[73] องค์การระหว่างประเทศกล่าวหากำลังทุกฝ่ายว่าละเมิดสิทธิมนุษยชนอย่างรุนแรง โดยเกิดการสังหารหมู่จำนวนมาก[74][75] มีการใช้อาวุธเคมีหลายครั้งระหว่างความขัดแย้งเช่นกัน[76][77] มีรายงานว่า กำลังรัฐบาลรับผิดชอบต่อการสูญเสียของพลเรือนส่วนใหญ่ บ่อยครั้งโดยการทิ้งระเบิด[78] นอกเหนือจากนี้ มีการจำคุกผู้ประท้วงและนักเคลื่อนไหวหลายหมื่นคนและมีรายงานการทรมานในเรือนจำรัฐ[79]

สหประชาชาติและองค์การระหว่างประเทศหลายแห่งสรุปความรุนแรงของภัยพิบัติทางมนุษยธรรมในประเทศซีเรีย ชาวซีเรียกว่า 6.5 ล้านคนพลัดถิ่น กว่า 3 ล้านคนหนีออกนอกประเทศไปยังประเทศอย่างเลบานอน จอร์แดน ตุรกี อียิปต์และอิรักและเป็นผู้ลี้ภัย และหลายล้านคนถูกทิ้งให้อยู่ในสภาพการดำรงชีพเลวและการขาดแคลนอาหารและน้ำดื่ม เมื่อปลายเดือนสิงหาคม 2557 มีผู้ลี้ภัยรอลงทะเบียน 35,000 คน ขณะที่มีประเมินว่า หลายแสนคนไม่รวมอยู่ในตัวเลขทางการเพราะมิได้ลงทะเบียน[80]

เบื้องหลัง[แก้]

ความขัดแย้งเริ่มขึ้นเมื่อวันที่ 15 มีนาคม 2554 ด้วยการเดินขบวนของประชาชนที่ลามไปทั่วประเทศเมื่อถึงเดือนเมษายน ปีนั้น การเดินขบวนเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของขบวนการประท้วงในตะวันออกกลาง ที่เรียกว่า อาหรับสปริง ผู้ประท้วงเรียกร้องให้ประธานาธิบดีบัชชาร อัลอะซัดลาออก รวมทั้งให้พรรคบะอัษยุติการปกครองประเทศนานกว่าสี่ทศวรรษ ทั้งนี้ ตระกูลอัลอะซัดดำรงตำแหน่งประธานาธิบดีซีเรียมาตั้งแต่ปี 2514

ในเดือนเมษายน 2554 มีการวางกำลังกองทัพซีเรียเพื่อปราบปรามการก่อการกำเริบ และทหารได้รับคำสั่งให้เปิดฉากยิงใส่ผู้ชุมนุม หลังการล้อมนานหลายเดือน[81] การประท้วงได้พัฒนาเป็นการกบฏด้วยอาวุธ กำลังฝ่ายค้าน ซึ่งประกอบด้วยทหารแปรพักตร์และอาสาสมัครพลเรือนเป็นหลัก กลายมาติดอาวุธและจัดระเบียบเพิ่มขึ้น เมื่อมีการรวมเข้าเป็นกลุ่มที่ใหญ่ขึ้น อย่างไรก็ดี ฝ่ายกบฏยังมีรอยร้าว โดยปราศจากผู้นำจัดตั้ง รัฐบาลซีเรียพรรณนาการก่อการกำเริบครั้งนี้ว่าเป็นฝีมือของ "กลุ่มก่อการร้ายติดอาวุธและทหารรับจ้างต่างด้าว"[82] ความขัดแย้งนี้ไม่มีแนวรบชัดเจน โดยการปะทะกันเกิดขึ้นในหลายเมืองและนครทั่วประเทศ[83]

การสนองจากต่างประเทศ[แก้]

สันนิบาตอาหรับ สหรัฐอเมริกา สหภาพยุโรปและอีกหลายประเทศประณามการใช้ความรุนแรงต่อผู้ประท้วง สันนิบาตอาหรับระงับสมาชิกภาพของซีเรียเพราะการตอบสนองต่อวิกฤตการณ์ดังกล่าวของรัฐบาล แต่ให้ที่นั่งแก่แนวร่วมแห่งชาติซีเรียเมื่อวันที่ 6 มีนาคม 2556[84] สันนิบาตอาหรับยังส่งคณะผู้แทนสังเกตการณ์ในเดือนธันวาคม 2554 โดยเป็นส่วนหนึ่งของข้อเสนอการแก้ไขวิกฤตการณ์อย่างสันติ มีความพยายามระงับวิกฤตการณ์อื่นอีก ผ่านการแต่งตั้งโคฟี อันนันเป็นผู้แทนทางการทูตพิเศษ

เมื่อวันที่ 15 กรกฎาคม 2555 กาชาดสากลประเมินความขัดแย้งซีเรียว่าเป็น "การขัดกันด้วยอาวุธไม่ระหว่างประเทศ" (เป็นศัพท์กฎหมายของสงครามกลางเมือง) ฉะนั้น จึงบังคับใช้กฎหมายมนุษยธรรมระหว่างประเทศภายใต้อนุสัญญาเจนีวาต่อซีเรีย สงครามลดระดับลงเป็นการคุมเชิงในต้นปี 2556 โดยฝ่ายกบฏค่อย ๆ ได้พื้นที่ในบางบริเวณ[85][86] ขณะที่ในบางบริเวณ ฝ่ายรัฐบาลก็ค่อย ๆ ได้พื้นที่เช่นกัน[87]

กลุ่มสิทธิมนุษยชนรายงานว่า การละเมิดส่วนใหญ่กระทำโดยกำลังรัฐบาลซีเรีย และการสืบสวนของสหประชาชาติสรุปว่า การละเมิดของรัฐบาลนั้นมีความร้ายแรงและขอบเขตสูงสุด[88][89]

อ้างอิง[แก้]

  1. Galpin, Richard (10 January 2012). "Russian arms shipments bolster Syria's embattled Assad". News (BBC). สืบค้นเมื่อ 4 February 2012. 
  2. "Russian military presence in Syria poses challenge to US-led intervention". The Guardian, 23 December 2012. Retrieved 26 February 2013.
  3. "Report: Iran, North Korea Helping Syria Resume Building Missiles". สืบค้นเมื่อ 18 November 2014. 
  4. "It looks like Iraq has joined Assad's side in the Syrian war". Business Insider. สืบค้นเมื่อ 16 February 2014. 
  5. "Report: Iran, North Korea Helping Syria Resume Building Missiles". สืบค้นเมื่อ 18 November 2014. 
  6. Ryall, Julian (6 June 2013). "Syria: North Korean military 'advising Assad regime'". The Telegraph. สืบค้นเมื่อ 2 August 2013. 
  7. "North Korea violating sanctions, according to UN report". The Telegraph. 3 July 2012. สืบค้นเมื่อ 6 October 2012. 
  8. "U.S. weapons reaching Syrian rebels". Washington Post. September 11, 2013. 
  9. "Hollande confirms French delivery of arms to Syrian rebels". 2014-08-21. สืบค้นเมื่อ 2015-01-16. 
  10. Sherlock, Ruth. "Libya's new rulers offer weapons to Syrian rebels". The Telegraph. สืบค้นเมื่อ 25 May 2014. 
  11. "Free Syrian Army fires military chief". Al Jazeera English. 16 February 2014. สืบค้นเมื่อ 16 February 2014. 
  12. "U.N. withdraws staffers as violence rages in Syria". Edition.cnn.com. 25 May 2013. 
  13. Mroue, Bassem; Suzan Fraser (2012-12-08). "Syria Rebels Create New Unified Military Command". Huffington Post. AP. Archived from the original on 2012-12-08. สืบค้นเมื่อ 2012-12-08. 
  14. "FSA alliance pushes back against Islamic Front". The Daily Star. 17 December 2013. สืบค้นเมื่อ 19 December 2013. 
  15. 15.0 15.1 15.2 15.3 "Leading Syrian rebel groups form new Islamic Front". BBC. 22 November 2013. สืบค้นเมื่อ 22 January 2014. 
  16. "Missile blast wounds Syrian rebel commander: activists". Reuters. 20 February 2013. สืบค้นเมื่อ 7 November 2013. 
  17. Reports: Bombing Kills Head of Syrian Rebel Group
  18. Top Syrian rebel commander dies from wounds (Reuters), 18 November 2013
  19. "Khorasan leader killed by U.S. air strike in Syria last week, Al-Qaida member tweets". Haaretz. September 28, 2014. สืบค้นเมื่อ October 1, 2014. 
  20. 20.0 20.1 "Officials: Khorasan Group bomb maker thought dead survived". CNN. สืบค้นเมื่อ 10 December 2014. 
  21. "U.S. Condemns Terrorist Attacks in Iraq and Pledges to Help Combat al Qaeda". United States Department of State. 10 August 2013. 
  22. "Military Skill and Terrorist Technique Fuel Success of ISIS". New York Times. 27 August 2014. สืบค้นเมื่อ 21 October 2014. 
  23. http://www.rferl.org/content/islamic-state-why-kadyrov-claims-shishani-killed/26692100.html
  24. "Top ISIS Leaders are Revealed". Alarabiya. 13 February 2014. 
  25. http://www.atlanticcouncil.org/blogs/menasource/kurdish-arab-rebel-alliance-may-be-key-to-obama-s-syrian-strategy
  26. "As Syria war enters fourth year, regime eyes victory". Times. 11 March 2014. 
  27. "Syria's diminished security forces". AFP. 28 August 2013. สืบค้นเมื่อ 14 May 2014. 
  28. ISIS’ Iraq offensive could trigger Hezbollah to fill gap left in Syria Daily Star, 16 June 2014
  29. 29.0 29.1 From Qusair to Yabrud: Shiite foreign fighters in Syria
  30. "«كتائب البعث» إلى شوارع دمشق". Al Akhbar. 14 January 2014. 
  31. Aron Lund (13 January 2014). "The Baath Battalions Move Into Damascus". Carnegie Endowment. 
  32. Syrian war widens Sunni-Shia schism as foreign jihadis join fight for shrines retrieved 5 June 2013
  33. Shiite Militias Decamping From Syria to Fight in Iraq
  34. Cockburn, Patrick (11 December 2013). "West suspends aid for Islamist rebels in Syria, underlining their disillusionment with those forces opposed to President Bashar al-Assad". The Independent. 
  35. Front to Back
  36. 36.0 36.1 "Syria crisis: Guide to armed and political opposition". BBC. 13 December 2013. 
  37. "Factbox: Syria's rebel groups". Reuters. 9 January 2014. สืบค้นเมื่อ 9 January 2014. 
  38. "Al Qaida rebels leave mass grave behind as they desert base in Syria". McClatchy. 6 January 2014. สืบค้นเมื่อ 8 January 2014. 
  39. "Why Is Jabhat al-Nusra No Longer Useful to Turkey?". USNews. 11 June 2014. สืบค้นเมื่อ June 11, 2014. 
  40. "Airstrikes in Syria That Targeted Khorasan Group Disrupted Plots Against US, Gen. Dempsey Says". ABC News. 7 October 2014. สืบค้นเมื่อ 10 October 2014. 
  41. "Islamic State fighter estimate triples - CIA". BBC. 12 September 2014. 
  42. "War with Isis: Islamic militants have army of 200,000, claims senior Kurdish leader". The Independent. 18 November 2014. 
  43. "Kurdish militia has 35,000 fighters: spokesman". The Daily Star. 27 December 2013. 
  44. Mutlu Civiroglu (11 August 2013). "Kurdish Commander: Jihadi Groups in Syria Have Hijacked FSA". Rudaw. 
  45. 45.0 45.1 45.2 45.3 45.4 45.5 45.6 45.7 "Tuesday 31 December 2013". สืบค้นเมื่อ 31 December 2013. 
  46. 46.0 46.1 46.2 46.3 46.4 46.5 46.6 "أكثر من 76 ألف استشهدوا وقتلوا ولقوا مصرعهم خلال العام 2014". สืบค้นเมื่อ 1 January 2015. 
  47. 47.0 47.1 47.2 More than 110 dead, thousands of regime forces during the 41 months
  48. "David Cameron Offers 'Safe Passage' For Syria's Bashar Al-Assad, But Not To Britain (PICTURES)". Huffington Post. 6 November 2012. 
  49. Syria war toll tops 170,000, one-third civilians: rights group
  50. "Syria: Opposition, almost 11,500 civilians killed". Ansamed.ansa.it. 2010-01-03. สืบค้นเมื่อ 2013-08-27. 
  51. "Nearly 300000 people killed since the beginning of the Syrian Revolution". สืบค้นเมื่อ 1 December 2014. 
  52. 2,196 killed in the inter-rebel conflict by late June 2014,[1] 116 executed,[2] 5 killed during the 2014 American rescue mission in Syria, 456–586 killed in the 2014 Eastern Syria offensive, 3,210–3,710 killed in the Siege of Kobanî and 1,278 killed during the American-led intervention in Syria, a total of 5,247–5,877 reported killed
  53. Syrian Army Kills Nearly 5,000 IS Militants in Three Months: Source
  54. 15 killed (31 October 2012),[3] 25 killed (19 November 2012),[4] 379 killed (2013),[5] 537–666 killed (2014),[6][7][8] total of 956–1,125 reported killed
  55. "Violations Documenting Center". Violations Documenting Center. 1 January 2015. สืบค้นเมื่อ 1 January 2015. 
  56. "With more than 191,000 dead in Syria, U.N. rights chief slams global 'paralysis'". 
  57. "Syria's Meltdown Requires a U.S.-Led Response". Washington Institute for Near East Policy. 22 March 2013. 
  58. "Syrian Refugees in Lebanon," The New York Times, September 5, 2013: UN says: 6.5 million displaced, of whom 2 million fled out of the country
  59. "Syria: A full-scale displacement and humanitarian crisis with no solutions in sight". , iDMC, Sep 2013: 5.1 million internally displaced ("forced to flee their homes because their lives were at danger, but did not cross international borders")
  60. "Dispatch: Syria's Internally Displaced Depend on Handouts". , UN, Feb 2013: 2.5 million internally displaced
  61. "Syrian refugees top three million mark: UN". SBS News. AAP. 2013-11-29. สืบค้นเมื่อ 2014-01-03. 
  62. "Syria says giving military support to Kurds in Kobani". The Daily Star. 22 October 2014. สืบค้นเมื่อ 14 October 2014. 
  63. Oweis, Khaled Yacoub; Solomon, Erika (22 February 2012). "Bombardment of Syria's Homeless kills 21 people". Reuters. สืบค้นเมื่อ 21 July 2014. [ลิงก์เสีย]
  64. Mroue, Bassem (25 May 2013). "Hezbollah chief says group is fighting in Syria". Associated Press. สืบค้นเมื่อ 25 May 2013. 
  65. "Al Nusrah Front claims 3 more suicide attacks in Daraa". Threat matrix. Long war journal. 27 November 2012. 
  66. อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ ISISconsolidates
  67. Hubbard, Ben (17 July 2013). "Momentum Shifts in Syria, Bolstering Assad's Position". The New York Times. สืบค้นเมื่อ 10 August 2013. 
  68. Chulov, Martin (12 March 2014). "Controlled by Iran, the deadly militia recruiting Iraq's men to die in Syria". The Guardian. Najaf. สืบค้นเมื่อ 2014-05-21. 
  69. "Sunni v Shia, here and there". The Economist. Retrieved 14 September 2013
  70. "UN says Syria conflict is 'overtly sectarian'". 20 December 2012. 
  71. "Nasrallah says Hezbollah will not bow to sectarian threats". NOW News. 14 June 2013. สืบค้นเมื่อ 21 October 2013. 
  72. "Syria Opposition Contradicts U.N., Says Conflict not Sectarian". Naharnet. 22 December 2012. สืบค้นเมื่อ 21 October 2013. 
  73. Smith, Laura. "More than 191,000 dead in Syria, UN rights chief slams 'global paralysis'". CNN. สืบค้นเมื่อ 15 October 2014. 
  74. Abdelaziz, Salma. "Syrian rebels blame 'heinous' executions on 'extremists'". CNN. สืบค้นเมื่อ 15 October 2014. 
  75. "UN human rights probe panel reports continuing 'gross' violations in Syria". United Nations. 24 May 2012. สืบค้นเมื่อ 12 September 2013. 
  76. . 27 August 2014 http://www.theguardian.com/world/2014/aug/27/syria-isis-war-crimes-united-nations-un. สืบค้นเมื่อ 15 October 2014.  Missing or empty |title= (help)
  77. "UN Commission: ISIS Not The Sole Agent Of Death And Destruction In Syria". The Huffington Post. 16 September 2014. สืบค้นเมื่อ 14 October 2014. 
  78. . 27 August 2014 http://www.businessinsider.com/r-islamic-state-and-syrian-government-committing-war-crimes-un-2014-8. สืบค้นเมื่อ 15 October 2014.  Missing or empty |title= (help)
  79. "inside bashar assads torture chambers". yahoo news. สืบค้นเมื่อ 15 October 2014. 
  80. "Syrian refugees biggest humanitarian crisis". Middle East Star. 28 August 2014. สืบค้นเมื่อ 30 August 2014. 
  81. "Syria's Homs under a military siege, activists say". CNN. 24 December 2011. Retrieved 7 February 2013.
  82. Golovnina, Maria (19 March 2012). "Asma al Assad, a "desert rose" crushed by Syria's strife". Reuters. สืบค้นเมื่อ 17 December 2012. 
  83. "Russia Offers a Dark View of Assad's Chances for Survival". 13 December 2012. สืบค้นเมื่อ 28 January 2013. 
  84. "BREAKING: Arab foreign ministers". AP via Twitter. สืบค้นเมื่อ 2013-03-08. 
  85. Syrian rebels make slow headway in south
  86. "No end in sight to Syrian stalemate". Arab News. 14 February 2013. สืบค้นเมื่อ 12 April 2013. 
  87. "Syrian regime launches counteroffensive on rebels". Yahoo! News. 7 April 2013. สืบค้นเมื่อ 7 May 2013. "However in the north, the main rebel stronghold, government troops have been chipping away slowly over the past weeks at rebel gains around the city of Aleppo, the country's main commercial hub." 
  88. "UPDATE 4-Syrian govt forces, rebels committing war crimes -U.N.". Reuters. สืบค้นเมื่อ 17 December 2012. 
  89. "Friends of Syria must use their influence to stop cycle of repression and violence". Amnesty International. 5 July 2012. สืบค้นเมื่อ 19 January 2013.