วาเลรี อาซาปอฟ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไปยังการนำทาง ไปยังการค้นหา
วาเลรี กริกอรีเอวิช อาซาปอฟ
01 มกราคม ค.ศ. 1966(1966-01-01) – 23 กันยายน ค.ศ. 2017 (51 ปี)[1]
Valery Asapov 2013 (crop).jpeg
อาซาปอฟในปี ค.ศ. 2013
ชื่อเล่นพรีมาคอฟ
ที่เกิดคาลินิโน มัลมิชไรออน แคว้นคีรอฟ สหพันธ์สาธารณรัฐสังคมนิยมโซเวียตรัสเซีย สหภาพโซเวียต
ที่ตายเดเรซซูร์ ประเทศซีเรีย
สุสานสุสานอนุสรณ์ทหารสหพันธรัฐ
แคว้นมอสโก
รับใช้ สหภาพโซเวียต
 รัสเซีย
ประจำการค.ศ. 1987–2017
ชั้นยศCCCP army Rank general-lejtnant infobox.svg พลโท
บังคับบัญชากองทัพน้อยที่ 68
กองธงแดงที่ 5
การยุทธ์สงครามเซาท์ออสซีเชีย ค.ศ. 1991–1992
สงครามเชชเนียครั้งที่หนึ่ง
วิกฤตการณ์โคโดรี ค.ศ. 2001
สงครามเชชเนียครั้งที่สอง
สงครามในดอนบัสส์
สงครามกลางเมืองซีเรีย (ตายในหน้าที่)
บำเหน็จเครื่องอิสริยาภรณ์ "สำหรับคุณความดีเพื่อปิตุภูมิ" ชั้นที่สี่
ความสัมพันธ์วยาเชสลาฟ อาซาปอฟ (น้องชาย)

วาเลรี กรีกอร์เยวิช อาซาปอฟ (รัสเซีย: Валерий Григорьевич Асапов; อังกฤษ: Valery Grigorievich Asapov; 1 มกราคม ค.ศ. 1966 – 23 กันยายน ค.ศ. 2017) เป็นพลโทในกองทัพรัสเซีย สังกัดกระทรวงกลาโหมของรัสเซีย[2] เขาถูกสังหารเมื่อวันที่ 23 กันยายน ค.ศ. 2017 โดยการยิงปืนครกจากกลุ่มก่อการร้ายไอเอสไอแอลใกล้เมืองเดเรซซูร์ระหว่างการต่อสู้ทางทหารของรัสเซียในช่วงสงครามกลางเมืองซีเรีย ตำแหน่งของอาซาปอฟในประเทศซีเรียได้รับการอธิบายโดยกระทรวงกลาโหมในฐานะหัวหน้ากลุ่มของที่ปรึกษาทางทหารรัสเซียในประเทศซีเรีย[2][3]

การศึกษาและอาชีพ[แก้]

วาเลรี อาซาปอฟ เกิดในอำเภอมัลมิชสกี แคว้นคีรอฟ ในครอบครัวชนชั้นแรงงาน[4] โดยเป็นพี่คนโตของสี่พี่น้องในครอบครัว[5] เขาสำเร็จการศึกษาจากโรงเรียนบัญชาการส่งกำลังทางอากาศระดับสูงเรียซาน และได้เป็นนายทหารสัญญาบัตรยศร้อยโทในปี ค.ศ. 1987[6][7][8]

เขาเริ่มเข้ารับราชการทหารในกองพลส่งกำลังทางอากาศป้องกันที่ 76 ซึ่งอยู่ในปัสคอฟ แล้วเติบโตสู่ตำแหน่งผู้บัญชาการกองพัน[6][7][9]

ใน ค.ศ. 1992–1993 วาเลรี อาซาปอฟ ทำหน้าที่ในเซาท์ออสซีเชีย[6][10] ในเดือนมกราคมปี ค.ศ. 1995 เขาได้รับการส่งไปยังสาธารณรัฐเชเชนในภาคใต้ของรัสเซีย[7][6][11][12] เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสในช่วงยุทธการที่กรอซนืยในช่วงแรกของสงครามเชชเนียครั้งที่หนึ่ง[7][13] เขาได้รับการผ่าตัดสี่ครั้งในสถาบันทางการแพทย์หลายแห่ง และฟื้นตัวเต็มที่เมื่อหนึ่งปีหลังจากนั้น แต่ยังคงขากะเผลก[6][7]

เขาเข้าศึกษาที่สถาบันฟรันซ์ในปี ค.ศ. 1997 และได้รับปริญญาในปี ค.ศ. 2000 หลังจากนั้นเขาก็ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นรองผู้บัญชาการของอดีตกองทหารส่งกำลังทางอากาศป้องกันเอกราชที่ 345 ที่เป็นส่วนหนึ่งของกองกำลังรักษาสันติภาพที่ประจำการอยู่ในเขตแยกตัวของจอร์เจียที่อับคาเซีย ส่วนในปี ค.ศ. 2001 เขาได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการกองทหารส่งกำลังทางอากาศป้องกันเอกราชที่ 345[7] ครั้นในปี ค.ศ. 2003 พันเอกอาซาปอฟได้มาเป็นรองผู้บัญชาการกองพลส่งกำลังทางอากาศป้องกันที่ 98 ในอีวาโนโว และ 18 เดือนต่อมาเขาก็ได้เป็นเสนาธิการกองพล[7][13] ซึ่งในปี ค.ศ. 2003–2004 เขาได้เข้าร่วมในสงครามเชชเนียครั้งที่สอง[7]

ในปี ค.ศ. 2007 เขาได้รับการย้ายจากกองทหารส่งกำลังทางอากาศไปยังกองกำลังภาคพื้นดินและกลายเป็นผู้บัญชาการกองพลทหารปืนใหญ่-ปืนกลที่ 18 ที่ตั้งอยู่ ณ หมู่เกาะคูริล ในตะวันออกไกล

ในปี ค.ศ. 2011 เขาสำเร็จการศึกษาจากสถาบันการทหารกองเสนาธิการแห่งกองทัพรัสเซีย ในเดือนมิถุนายน พันเอก วาเลรี อาซาปอฟ ได้รับการแต่งตั้งเป็นผู้บัญชาการกองพลน้อยปืนเล็กยาวยานยนต์เสรีพิทักษ์มาตุภูมิที่ 37 (ในกีอัชตา) ของกองทัพที่ 36 ซึ่งประจำการในสาธารณรัฐบูเรียตียา[14][15]

วันที่ 23 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 2013 พันเอก วาเลรี อาซาปอฟ ซึ่งเป็นผู้บัญชาการกองพลไรเฟิลยานยนต์ในขณะนั้น ได้รับบำเหน็จเครื่องอิสริยาภรณ์ "สำหรับคุณความดีเพื่อปิตุภูมิ" ชั้นที่สี่ จากประธานาธิบดีรัสเซีย วลาดีมีร์ ปูติน[16]

ในต้นปี ค.ศ. 2014 อาซาปอฟได้ประจำหน้าที่ผู้บัญชาการกองทัพน้อยที่ 68 ซึ่งได้รับการเรียกตัวกลับบนฐานปฏิบัติการของหน่วยที่ประจำการอยู่ในเกาะซาฮาลิน และหมู่เกาะคูริล: กองพลทหารปืนใหญ่-ปืนกลที่ 18 และกองพลไรเฟิลยานยนต์อิสระที่ 39[17]

อ้างอิง[แก้]

  1. "Russian army general, ex-commander of "DPR" militants, killed in Syria - media". UNIAN. 24 September 2017.
  2. 2.0 2.1 Российский генерал погиб в Сирии в результате обстрела террористами RIA Novosti, 25 September 2017.
  3. อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ tasspog
  4. "Биография генерал-лейтенанта Валерия Асапова" (in Russian). TASS. 25 September 2017.
  5. Barnett, Viktor (25 September 2017). "Генерал-лейтенант Валерий Асапов погиб в Сирии на передовой" (in Russian). KN. สืบค้นเมื่อ 10 December 2017.
  6. 6.0 6.1 6.2 6.3 6.4 "Если быть, то быть лучшим!". Vyatskiye Polyany administration. 9 July 2013.
  7. 7.0 7.1 7.2 7.3 7.4 7.5 7.6 7.7 Владимир Страшко (30 July 2008). "Курильский «ледокол»". Krasnaya Zvezda.
  8. "Генералы – выпускники Рязанского высшего воздушно-десантного командного училища". Ryazan Higher Airborne Command School. สืบค้นเมื่อ 27 September 2017.
  9. "В. Г. Асапов". Krasnaya Zvezda. 26 September 2017.
  10. อ้างอิงผิดพลาด: ป้ายระบุ <ref> ไม่ถูกต้อง ไม่มีการกำหนดข้อความสำหรับอ้างอิงชื่อ gurgovua
  11. Евгений Крутиков (25 September 2017). "Присутствие генерала Асапова на передовой было необходимо". Vzglyad.
  12. Андрей Бондаренко (26 September 2017). "Душа в маргеловской тельняшке". Krasnaya Zvezda.
  13. 13.0 13.1 Андрей Горячев (28 December 2005). "Чтобы не «уходили» раненые". Krasnaya Zvezda.
  14. Кадровые изменения в Вооружённых Силах kremlin.ru, 23 June 2011.
  15. Кадровые изменения в Вооружённых Силах Krasnaya Zvezda, 25 June 2011.
  16. Ceremony presenting state decorations in the Kremlin
  17. Mukhin, Vladimir (21 April 2014). КАРТ-БЛАНШ. Курилам придают военно-стратегический облик [Carte Blanche: Kuriles get strategic military character]. Nezavisimaya Gazeta (in Russian). สืบค้นเมื่อ 18 March 2017.

แหล่งข้อมูลอื่น[แก้]