ลัทธิไวษณพ

จากวิกิพีเดีย สารานุกรมเสรี
ไบยังการนำทาง ไปยังการค้นหา

ส่วนหนึ่งของ
ศาสนาฮินดู

Oum.svg สถานีย่อย


Oum.svg
ประวัติศาสนาฮินดู

ศาสดา

ไม่ปรากฏแน่ชัด

จุดมุ่งหมาย
โมกษะ
ตรีมูรติ

พระพรหม · พระวิษณุ · พระศิวะ

ความเชื่อการปฏิบัติและพิธีกรรม
อาศรม4 · บทสวดมนต์ฮินดู • บวงสรวง
คัมภีร์และหนังสือ
พระเวท
ฤคเวท · ยชุรเวท · สามเวท
หลักธรรม
อาศรม 4 · หลักคำสอนเรื่องตรีมูรติ · โมกษะ
นิกาย
ลัทธิไวษณพ · ลัทธิไศวะ · ลัทธิศักติ · เชมัน · ลัทธิคณพัทยะ
สังคมศาสนาฮินดู
ปฏิทินฮินดู · บุคคล · ศาสนสถาน · เทพเจ้าฮินดู · วรรณะ
การจาริกแสวงบุญ
พาราณสี ·คงคา
ดูเพิ่มเติม
อภิธานศัพท์ศาสนาฮินดู
ศาสนาฮินดู

ลัทธิไวษณพ เป็นนิกายในศาสนาฮินดูที่นับถือพระวิษณุเป็นพระเป็นเจ้า[1][2]ผู้ยิ่งใหญ่กว่าเทพใด ๆ รวมทั้งในกลุ่มตรีมูรติ[3] พระองค์ยังมีพระนามอื่น ๆ อีก เช่น พระราม พระกฤษณะ พระนารายณ์ พระวาสุเทพ พระหริ เป็นต้น[4][5][6]

นิกายนี้มีต้นกำเนิดมาจากลัทธิภควัต (หรือลัทธิบูชาพระกฤษณะ) ในสหัสวรรษที่ 1 ก่อนคริสต์ศักราช ต่อมารามานันทะได้พัฒนาลัทธิบูชาพระรามขึ้นจนปัจจุบันกลายเป็นคณะนักพรตที่ใหญ่ที่สุดในทวีปเอเชีย ลัทธิไวษณพแบ่งเป็นหลายสำนัก เช่น ไทฺวตะ เวทานตะของมัธวาจารย์ วิศิษฏาไทฺวตะ เวทานตะของรามานุชะ สมาคมกฤษณภาวนามฤตนานาชาติของภักติเวทานตสวามี คีตาอาศรมของสวามี หริหระ มหาราช เป็นต้น

อ้างอิง[แก้]

เชิงอรรถ
  1. Pratapaditya Pal (1986). Indian Sculpture: Circa 500 BCE- 700 CE. University of California Press. pp. 24–25. ISBN 978-0-520-05991-7. 
  2. Stephan Schuhmacher (1994). The Encyclopedia of Eastern Philosophy and Religion: Buddhism, Hinduism, Taoism, Zen. Shambhala. p. 397. ISBN 978-0-87773-980-7. 
  3. พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2554, หน้า
  4. Matchett 2001, pp. 3-9.
  5. Anna King 2005, pp. 32–33.
  6. Avinash Patra 2011, pp. 12–16, 25.
บรรณานุกรม